«Song and Dance» мюзиклы – Эндрю Ллойд Уэббердің музыкасымен, Дон Блэк сөздерімен жазылған, Нью-Йорк пен Голливудтағы махаббат оқиғасы. Би бөлімі де бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1982 жылғы мюзикл
1982 musical
"Song and Dance" мюзиклі екі бөлімнен тұрады, бірі толығымен "Ән" арқылы, екіншісі толығымен "Би" арқылы айтылады, олар біріктіретін махаббат оқиғасымен байланысқан. "Ән" бөлімі – Дон Блэктің сөзіне және Эндрю Ллойд Веббердің музыкасына жазылған "Tell Me on a Sunday", ол Нью-Йорк пен Голливудта жас британдық әйелдің сәттісіз махаббат оқиғалары туралы. "Би" бөлімі – Эндрю Ллойд Веббердің виолончельші ағасы Джулиан үшін жазған "Вариациялар" музыкасына қойылған балет, ол Паганинидің A минорындағы 24-ші капризіне негіделген.
Song and Dance is a musical comprising two acts, one told entirely in "Song" and one entirely in "Dance", tied together by a unifying love story. The "Song" act is Tell Me on a Sunday, with lyrics by Don Black and music by Andrew Lloyd Webber, about a young British woman's romantic misadventures in New York City and Hollywood. The "Dance" act is a ballet choreographed to Variations, composed by Andrew Lloyd Webber for his cellist brother Julian, which is based on the A Minor Caprice No. 24 by Paganini.
Өмірбаян
"Song" бөлігі Марти Уэбб үшін арнайы жазылған және 1979 жылдың жазында Сидмонтон фестивалінде ұсынылды. Кейіннен ол BBC арнасында бір сағаттық телеарналық бағдарлама ретінде жазылып, келесі қаңтарда көрсетілді. "Dance" бөлімі 1978 жылы жазылған және "Cats" мюзиклына енуге жақын болған. Бастапқы сахна Лондонның демалыс күнгі телеарнасының "Оңтүстік жағалау шоуының" тақырыптық әні ретінде қолданылды. Продюсер Камерон Маккинтош екі бөлімді "Ән мен би" деген жалпы атаумен біріктіруді ұсынды, бұл әр бөлімнің негізгі ерекшелігін атап өту үшін жасалды, және осы туындыны "театрға арналған концерт" деп жариялады. Крейвеннен кейін Лулу мен Лиз Робертсон өнер көрсетті.
The Song portion was written specifically for Marti Webb, and presented at the Sydmonton Festival in the summer of 1979. It was subsequently recorded and aired as a one hour television special by the BBC the following January. The Dance portion was recorded in 1978, and nearly became incorporated into Cats. The opening sequence was utilized as the theme music for London Weekend Television's South Bank Show. Producer Cameron Mackintosh proposed that the two pieces be combined under the umbrella title Song and Dance to acknowledge the primary aspect of each act, billing the piece as "a concert for the theatre". Craven was followed by Lulu and Liz Robertson.
1985 жылғы Бродвей
Бродвейдегі қойылымды күтіп отырған режиссер және лирик Ричард Малтбиге бірінші актіні американдық көрерменге бейімдеу туралы ұсыныс түсті. Бродвей қойылымы сегіз «Тони» сыйлығына ие болды, ал Питерс «Музыкалық театрдағы ең үздік әйел рөлі» номинациясында жеңіске жетті. Питерстің бірінші актідегі толық орындауымен, бірақ екінші актідегі музыкасыз, Бродвей қойылымының жазбасы 1985 жылы RCA Victor компаниясымен жасалды.
In anticipation of a Broadway run, director and lyricist Richard Maltby Jr. was approached to adapt the first act for an American audience. The Broadway production received eight Tony Award nominations, with Peters winning the award for Best Actress in a Musical. The recording of the Broadway production, featuring Peters in the entire first act but none of the music from second act, was recorded in 1985 by RCA Victor.
Қысқаша мазмұны
"Song" әнінің сюжеті - жақында Нью-Йоркке келген ағылшын қызы туралы. Ол жігітімен дауласып, ажырасуға келіседі. Англиядағы анасына осы оқиғаны және Голливуд продюсері Шелдон Блуммен танысқанын, онымен Калифорнияға сапар шегетінін жазады. Кейін Шелдон оны тек мақтаныш үшін пайдаланғанын түсінеді және бәріне нүкте қояды. Әйел көңілі қалған күйде Нью-Йоркке оралып, өзіне көңіл жағынан жақын келген жас жігітпен танысады. Ол сапарға шығар кезде, оны жібергісі келмейді. Бірақ кейін достары жігіттің басқа біреумен қарым-қатынаста екенін айтады, сондықтан ол шындықты білу үшін одан сұрайды. Күңгілсіздікке берілген әйел қала көшелерімен серуендейді. Ол үйленген еркекпен кездесіп, олардың арасындағы қарым-қатынастың дұрыс па екенін ойлайды. Үйленген еркек оған өзінің сезімін білдіреді, бірақ ол оны пайдаланғанын түсінеді. Соңында ешкімнің болмауы – әлемнің аяғы емес екенін ұғынады. "Dance" жас жігіттің өмірін, оның түрлі қарым-қатынастарын және міндеттемелерге қатысты қиындықтарын көрсетеді. Аяғында ол әйелді көреді, олар татуласып, "Song" пен "Dance" әндерінде бірігеді.
Song focuses on an English girl who has recently arrived in New York City. Following an argument with her boyfriend, they decide to break up. She writes to her mother in England about what happened, and that she has met a new man, Hollywood producer Sheldon Bloom, with whom she travels to California. She eventually realizes that Sheldon has only been using her as a trophy, and she ends things once and for all. The woman returns to New York disappointed and meets a younger man who she finds more fulfilling. When he has to leave on a business trip, the woman can't bear to let him go. Her friend later comes over to tell her about the man's infidelity, and she asks him for the truth. Depressed, the woman walks through the city streets. She meets a married man and reflects on whether their affair is wrong. The married man comes by to confess his love; however, she realizes that she has been using him. In the end she decides that it was not the end of the world to have no one. Dance explores the story of the younger man, his various relationships and his commitment issues. At the end, the man sees the woman, and they make up, joining both at last in Song and Dance.
Әншілердің альбомдары
Лондондық актерлер Polydor Records лейблында альбом шығарды. (2683087). 1985 жылғы Бродвей қойылымының актерлері (Бернадетт Петерс) RCA Victor 68264 (Тек әндер бөлімі жазылған. Би бөлімі жаздырылмаған).
The London Cast released an album on Polydor Records. (2683087). 1985 Broadway cast (Bernadette Peters) RCA Victor 68264 (Only The Songs segment. The Dance segment was not recorded)
Сыни қабылдау
Лондондық қойылымды қарап, Financial Times газетінің театр сыншысы Майкл Ковени: «Мен осыдан ұзақ уақыттан бері осыншалықты көркемдігі жоқ, театрлық тұрғыдан дұрыс емес кеш көрген жоқпын» деді. Фрэнк Рич "Нью-Йорк Таймс" газетіне жазған Бродвей қойылымы туралы рецензиясында: «Питерс ханым тек талантты ғана емес: актриса, әнші, комедия актрисасы және әрқашан жылу сыйлайтын тұлға ретінде, ол қазір музыкалық театрда теңдесі жоқ. "Песня мен би" атты қойылымның бірінші бөлігінде ол соншалықты жалықпай жұмыс істейді, атыс жасауға дайын отырған адам мейірімділік тілеп жалбарынып тұрғандай көрінеді. Бірақ оның дауыстық шеберлігіне, құйрық жебелі сезімдеріне және дауысының ерекшелігіне қарамастан, ол бір әйелдің музыкалық марафонына алып келеді, біз оның кейіпкерінің тағдырына немқұрайлы қараймыз». Джон Саймон "The New York Magazine" журналында, көрінбейтін ерлердің «ақталмаған және нақты емес, сондай-ақ көрінетін әйел де» екенін айтты, ал би бөлімінде «жағдай нашарлап, нашарлай береді» деді. Алайда, ол «Питерс ханым – бұл қойылымның бірінші бөлігін осы деңгейге көтеріп, оны «Бернадеттің әні» деп атауға лайық орындаушы» деп жазды. Ол ән айтумен ғана шектелмейді, актерлік шеберлігін көрсетеді және (екінші бөлімінде) кемелдікке дейін билейді, сонымен қатар ол «бар» екенін көрсетеді.
Reviewing the London production, the Financial Times theatre critic Michael Coveney claimed, "It is a long time since I have sat through a more ostentatious, less theatrically coherent evening." In Frank Rich's review of the Broadway production for The New York Times, he wrote: "Miss Peters is more than talented: As an actress, singer, comedienne and all around warming presence, she has no peer in the musical theater right now. In her half of Song & Dance, she works so hard you'd think she were pleading for mercy before a firing squad. Yet for all the vocal virtuosity, tempestuous fits and husky toned charm she brings to her one woman musical marathon, we never care if her character lives or dies." John Simon, in The New York Magazine, noted that the unseen men seemed "nebulous and unreal, so too, does the seen woman", and in the Dance half, "things go from bad to worse." However, he wrote that "Miss Peters is an unimpeachable peach of a performer who does so much for the top half of this double bill as to warrant its immediate rechristening 'Song of Bernadette'. She not only sings, acts, and (in the bottom half) dances to perfection, she also, superlatively, 'is' ".