Күтира аралы: Грециядағы тарихи арал, Иониа аралдарының бірі. Сауда жолындағы маңызды орналасқан жері, ежелгі мәдениет ортасы. Antikythera аралдарын қамтиды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Китира (/k//ᵻ/'/θ//ɪər//ə/, '/k//ɪ//θ//ᵻ//r//ə/; Κύθηρα, сонымен қатар Кифера, Китира және Кифира деп те жазылады) – Грециядағы Пелопоннес түбегінің оңтүстік-шығыс ұшының қарсы жағында жатқан арал. Ол дәстүрлі түрде жеті негізгі Иониа аралдарының бірі саналады, бірақ негізгі топтан алыс орналасқан. Әкімшілік тұрғысынан, ол Сарон аралдарынан қашықтығына қарамастан, Атика аймағының бөлігі болып табылатын Аралдар аймақтық бірлігіне жатады, ал Атиканың қалған бөлігі осы аралдардың төңірегінде орналасқан. Муниципалитет ретінде, оңтүстікке қарай Антикитера аралын қамтиды. Арал Грек құрлығы мен Крит арасында стратегиялық түрде орналасқан, және ежелгі заманнан бастап 19 ғасырдың ортасына дейін саудагерлер, теңізшілер және жаулап алушылардың тоғысқан жері болған. Осылайша, ол ұзақ және алуан түрлі тарихқа ие және көптеген өркениеттер мен мәдениеттердің ықпалына ұшыраған. Бұл оның архитектурасында (дәстүрлі, Эгей және Венеция элементтерінің үйлесімі), сондай-ақ грек және Венеция мәдениеттерінің ғасырлар бойы қатар өмір сүруінен қалыптасқан дәстүрлер мен әдет-ғұрыптарында көрінеді.
Kythira (/k//ᵻ/'/θ//ɪər//ə/, '/k//ɪ//θ//ᵻ//r//ə/; Κύθηρα, , also transliterated as Cythera, Kythera and Kithira) is an island in Greece lying opposite the south eastern tip of the Peloponnese peninsula. It is traditionally listed as one of the seven main Ionian Islands, although it is distant from the main group. Administratively, it belongs to the Islands regional unit, which is part of the Attica region, despite its distance from the Saronic Islands, around which the rest of Attica is centered. As a municipality, it includes the island of Antikythera to the south. The island is strategically located between the Greek mainland and Crete, and from ancient times until the mid 19th century was a crossroads of merchants, sailors, and conquerors. As such, it has had a long and varied history and has been influenced by many civilizations and cultures. This is reflected in its architecture (a blend of traditional, Aegean and Venetian elements), as well as the traditions and customs, influenced by centuries of coexistence of the Greek, and Venetian cultures.
Әкімшілік
Китира және жақын орналасқан Антикитира аралы 2011 жылғы жергілікті басқару реформасына дейін жеке муниципалитеттер болып келді; қазір екі арал Китира муниципалитетінің муниципалдық бірліктеріне біріктірілген. Муниципалитеттің ауданы 300,023 км², ал муниципалдық бірліктің ауданы 279,593 км². Китира провинциясы (Επαρχία Κυθήρων) 1929-1964 жылдар аралығында Лакония, содан кейін Арголис және Коринф провинцияларының құрамында болды, одан кейін Аттика префектурасының бір бөлігіне айналды. 1964 жылдан 1972 жылға дейін Китира жаңадан құрылған Пирей префектурасына қосылды, ал Пирей префектурасы таратылғаннан кейін Аттика префектурасына Пирей префектурасының (Νομαρχία) бөлігі ретінде қайта оралды. 2006 жылы ол таратылды. 2011 жылдан бері ол Аттика аймағының Аралдар аймақтық бөлігінің құрамында.
Kythira and the nearby island of Antikythira were separate municipalities until they were merged at the 2011 local government reform; the two islands are now municipal units of Kythira municipality. The municipality has an area of 300.023 km2, the municipal unit 279.593 km2. The province of Kythira (Επαρχία Κυθήρων) was one of the provinces of Lakonia, then of Argolis and Korinthia, then of Attica Prefecture from 1929 to 1964. Then from 1964 to 1972 Kythira became part of the newly establishment Piraeus Prefecture and after dissolution of Piraeus prefecture returned to Attica Prefecture as part of Piraeus prefecture (Νομαρχία). It was abolished in 2006. From 2011 it is part of the Islands regional unit of Attica region.
Классикалыққа дейінгі және ежелгі
Минойлықтармен бір дәуірде болған гелладикалық кезеңнің археологиялық қалдықтары бар. Китиралық сауданың Мысыр мен Месопотамияға дейін жеткеніне археологиялық дәлелдер бар. Китирада ерте архаикалық дәуірде финикиялық колония болған; Тир қызғылт түсін шығаратын теңіз құрттары осы аралға тән. Ксенофонт Китирадағы финикиялық шығанақты айтады (Гелленика 4.8.7, бәлкім аралдың шығыс жағындағы Авлемонас шығанағы). Авлемонастағы Скандеяда ежелгі грек қаласы Китира орналасқан; оның қираған жері қазылған. Оның акрополі, қазіргі Паликастро (Палеокастрон, "Ескі бекініс"), Афродита Уранияның ғибадатханасына ие, ол Астартаның финикиялық культін білдіруі мүмкін. Классикалық дәуірде Китира бірнеше ірі қала-мемлекеттердің құрамына кірген. Спарта б.з.д. VI ғасырдың басында аралды Аргостан тартып алып, Фукидид заманында [4,53,3] китеродикес (kυθηροδίκης, "Китирадағы судья") арқылы басқарды; Афина Спартамен соғысқан кезде үш рет басып алды (б.з.д. 456 жылы Спартамен және пелопондықтармен болған бірінші соғысында; б.з.д. 426-410 жылдары, Ұлы Пелопоннес соғысының көп бөлігінде; және б.з.д. 393-387/386 жылдары, Спартаның үстемдігіне қарсы Коринф соғысы кезінде) және оны өзінің саудасын қолдау үшін де, Лаконияға шабуыл жасау үшін де пайдаланды. Китира тәуелсіз болды және б.з.д. 195 жылы Спартаның ахайялықтардан жеңілісінен кейін өз монеталарын шығарды. Август тұсында ол Спартаға қайта бағынышты болды, ол спарталық магнат және римдік азамат Гай Юлий Евриклдің меншігі болды. Осы кезде грек қалалары іс жүзінде Рим империясына бағынды. Китира Рим империясы мен оның Византиялық мұрагер мемлекетінің билігінде ғасырлар бойы өмір сүрді. Христиандық IV ғасырдан бастап, Константиннің заманынан бері куәландырылған; оның аңызына сәйкес, Әулие Элесса Лакониядан аралды дінге көшіру үшін келді.
There are archaeological remains from the Helladic period, contemporary with the Minoans. There is archaeological evidence of Kythiran trade as far as Egypt and Mesopotamia. Kythira had a Phoenician colony in the early archaic age; the sea snail which produces Tyrian purple is native to the island. Xenophon refers to a Phoenician Bay in Kythira (Hellenica 4.8.7, probably Avlemonas Bay on the eastern side of the island). The archaic Greek city of Kythira was at Scandea on Avlemonas; its ruins have been excavated. Its acropolis, now Palicastro (Palaeocastron, "Old Fort"), has the temple of Aphrodite Ourania, who may well represent a Phoenician cult of Astarte. In classical times, Kythira was part of the territory of several larger city states. Sparta took the island from Argos early in the sixth century BC, and ruled it under a kytherodíkes (kυθηροδίκης, "judge on Kythira"), in Thucydides' time [4,53,3]; Athens occupied it three times when at war with Sparta (in 456 BC during her first war with Sparta and the Peloponnesians; from 426 to 410 BC, through most of the great Peloponnesian War; and from 393 to 387/386BC, during the Corinthian War against Spartan dominance) and used it both to support her trade and to raid Laconia. Kythira was independent, and issued her own coins in 195 BC after the Achaean defeat of Sparta. In Augustus' time, it was again subject to Sparta, being the property of Gaius Julius Eurycles, who was both a Spartan magnate and a Roman citizen. By this time, the Greek cities were in practice subject to the Roman Empire. Kythira continued to exist under the Roman Empire and its Byzantine successor state for centuries. Christianity is attested from the fourth century AD, the time of Constantine; according to her legend, Saint Elessa came from Laconia to convert the island.
Ортағасырлық және қазіргі заман
Китираның әдеби дереккөздерде түрленгеннен кейін бірнеше ғасыр бойы есімдері тіркелмеген; Византияның жетінші ғасырдың соңындағы әлсіздігі кезінде, ол құрлықтағы және теңізден келген араб қарақшыларынан шабуылға ұшыраған славян тайпаларының шабуылына ұшырауы мүмкін. Археологиялық дәлелдерге сәйкес, арал шамамен 700 жылы тасталып қалған. Китералық әулие Теодор 962 жылы Византия Критті қайта басып алғаннан кейін қоныс аударуға жетекшілік еткен кезде, аралда тек көшпелі аңшылардың тобын тапты. Ол Палиохорада үлкен монастырь салды; оның төңірегінде Лакониядан келген адамдармен құрылған қала өсті. Византия империясы Төртінші крест жорығының жаулап алушылары арасында бөліскенде, Венеция Республикасы өзінің үлесін, яғни Грек аралдарының үш сегізден бірін, соның ішінде Китирани алды. Олар Константинопольге сауда жолын қорғау үшін Китира мен Антикитерада жағалау күзетін ұйымдастырды; Китира гректердің Константинопольді қайта басып алуына және Таяу Шығыста түріктердің болуына қарамастан, Венеция сақтап қалған аралдардың бірі болды. Венеция үстемдігі кезінде арал Сериго деп аталды. Китиралықтар әлі күнге дейін Барбароссаның Палиохораны қиратуы мен тонауы туралы әңгімелейді; бұл Китира фольклорының ажырамас бөлігіне айналды. Қарақшылардан сақтану үшін жартасты төбелерге салынған монастырлардың көптігін байқау арқылы жергілікті тұрғындардың әңгімелеріне сенесіңіз. Барбариялық қарақшылар Жерорта теңізінде кемелерге, жағалаулар мен аралдарға шабуыл жасап, олжа мен құлдарды алып, Барбариялық құл саудасына сатты. Китираның стратегиялық орналасуына байланысты Барбариялық қарақшылардың ықпалында болды. Әрине, сауда кемелерін тосқауылдау үшін сауда жолдарындағы аралдар қарақшылар үшін қызықтырақ болды. 17 ғасырда Мессинияның оңтүстігіндегі Сапиенца (Каламатас) (Пелопоннес жарты аралының оңтүстік-батыс бөлігіндегі аудан), Пелопоннес жарты аралының оңтүстік-шығыс ұшынан оңтүстікке қарай Сериго (Китира), Кіші Азия жағалауындағы сол кездегі дауылды аралдар Фурни, Самостың оңтүстік-батысында және Хиостан батыстағы Псара аралдарының барлығы қарақшылардың бекіністері болды. Наполеон 1797 жылы Венеция Республикасын жойғанда, Китира Францияның ең алыс департаментіне, Эгей теңізі деп аталған аралдардың құрамына кірді. Китира Наполеон дәуіріндегі тұрақсыз кезеңде басқа Иония аралдарымен бірге ортақ тағдырға ие болды және әлі күнге дейін олардың бірі саналады; ол ежелгі дәуірде Киклад аралдарының бірі ретінде танымал болды. 1799 жылы Иония аралдары номиналды түрде Осман империясының билігінде болған, бірақ іс жүзінде Императорлық Ресейдің үстемдігінде болған Септинсулярлық республикаға айналды. 1807 жылы француздар аралдарды қайта басып алды, бірақ 1809 жылы британдықтар оларды қайта басып алып, Ион аралдарының Біріккен Штаттарын құрды, бұл британдық протекторат болды. Британдықтар аралдарды жарты ғасырға жуық уақыт бойы басқарды; британдық үстемдік кезінде олар заң шығару және атқару биліктерімен қамтамасыз етілген Жоғары комиссармен басқарылды. Британдық үстемдік кезінде қала Кариго немесе Сериго деп аталды, бұл ат Венеция үстемдігі кезінде алған еді. Колониядағы ұзақ тұрақсыздықтан кейін, тіпті 1859 жылдың қысында үш апта қызмет еткен Уильям Эварт Гладстон сияқты беделді комиссарлар да оны шеше алмады, британдықтардың бұл ақшаның ысырабы ма, әлде маңызды теңіздік иелік пе деген талқылаулары Китирани қоса алғанда, Иония аралдарын Уэльс ханзадасының інісі Грекияның жаңа королі Георг I-ге берумен аяқталды. Аралдың бас қаласы Китира (немесе Хора, "ауыл") Иония аралдарындағы Корфудан кейін екінші орында тұрған Китираның тарихи мұражайына орналасқан.
Kythira is not mentioned in the literary sources for centuries after its conversion; in the period of Byzantine weakness at the end of the seventh century, it might have been exposed to attacks from both the Slavic tribes who raided the mainland and from Arab pirates from the sea. Archaeological evidence suggests the island was abandoned about 700 AD. When Saint Theodore of Cythera led a resettlement after the Byzantine reconquest of Crete in 962, he found the island occupied only by wandering bands of hunters. He established a great monastery at Paliochora; a town grew up around it, largely populated from Laconia. When the Byzantine Empire was divided among the conquerors of the Fourth Crusade, the Republic of Venice took her share, three eighths of the whole, as the Greek islands, Kythira among them. She established a coast patrol on Kythira and Antikythera to protect her trade route to Constantinople; Kythira was one of the islands Venice continued to hold despite the Greek reconquest of Constantinople and the Turkish presence all over the Near East. During the Venetian domination the island was known as Cerigo. Kythirans still talk about the destruction and looting of Paliochora by Barbarossa; it has become an intrinsic part of the Kytherian folklore. One can easily accept the stories of locals by noticing the number of monasteries embedded in the rocky hillsides to avoid destruction by the pirates. Barbary pirates ranged across the Mediterranean waters, raiding ships, coasts and islands, taking booty and slaves for the Barbary slave trade. Kythira was at the mercy of Barbary pirates due to its strategic location in the Mediterranean. In order to intercept merchant vessels, islands along the trade routes were of course more interesting for pirates. In the 17th century the small islands like Sapientza (Kalamatas) south of Messinia (district in south western part of the Peloponnese), Cerigo (Kythira) south of the south eastern tip of the Peloponnese, and along the coast of Asia minor, the then deserted islands of Fourni southwest of Samos, and the island of Psara, west of Chios, were all pirate bases. When Napoleon put an end to the Venetian Republic in 1797, Kythira was among the islands incorporated in that most distant department of France, called Mer Égée. Kythira shared a common destiny with the other Ionian islands during the turbulent Napoleonic era, and is still regarded as one of them; it was counted as one of the Cyclades in antiquity. In 1799, the Ionian islands became the Septinsular Republic, nominally under Ottoman suzerainty, but in practice dominated by Imperial Russia. In 1807, the French recaptured the islands, before they were captured again by the British in 1809, who set up the United States of the Ionian Islands, a British protectorate. The British ruled over the islands for nearly half a century; under British rule, they were governed by a High Commissioner who was granted both legislative and executive powers. During the period of British rule, the city was known as Carigo or Cerigo, a name it had been acquired under Venetian control. After a long period of turbulence in the colony, which even eminent Commissioners as William Ewart Gladstone who served in the role for three weeks in the winter of 1859 failed to resolve, the British discussion whether they were a waste of money or a vital overseas possession ended with the cession of the Ionian Islands, including Kythira, to the new King George I of Greece, who was brother in law to the Prince of Wales. The chief town of the island, Kythira (or Chora, "village"), houses the Historical Archives of Kythira, the second largest in the Ionian islands, after Corfu.
География
Китираның жер ауданы – ; ол Эгей теңізінің оңтүстік-батыс шығуын, Малеа мүйісінің артында орналасқан. Жарлы-жырлы және тік жартастармен, терең шығанақтармен қалыптасқан жағалауының себебі – айналасындағы теңіздерден соғатын бағытты желдер. Аралда әртүрлі құрам мен өлшемде көптеген жағажайлар бар; олардың жартысына ғана аралдың таулы жері арқылы жолмен жетуге болады. Китира бұғазы жақын жерде. Китира Грек доғалық плита шекаралық аймағына жақын болғандықтан, жер сілкіністеріне өте сезімтал. Тарихқа жазылған көптеген жер сілкіністерінің ошақтары аралдың жанында немесе осы аралда болған. Соңғы кездегі ең ірісі – 1903 жылғы Митата ауылының маңында болған жер сілкінісі, ол елеулі зардаптар келтіріп, бірнеше адамның өмірін қиды. 21 ғасырда екі күшті жер сілкінісі болды: 2004 жылдың 5 қарашасындағы Рихтер шкаласы бойынша 5,6-5,8 балдық, және 2006 жылдың 8 қаңтарындағы 6,9 балдық жер сілкінісі. Соңғысының ошағы Китираның шығысындағы теңізде, шамамен белгілі бір тереңдікте болды. Көптеген ғимараттар, әсіресе ескілер, негізінен Митата ауылында зардап шекті, бірақ адам өміріне залал келтірілмеді. Ол Италия, Египет, Мальта және Иорданияда сезілді.
Kythira has a land area of ; it is located at the southwestern exit from the Aegean Sea, behind Cape Malea. The rugged terrain is a result of prevailing winds from the surrounding seas which have shaped its shores into steep rocky cliffs with deep bays. The island has many beaches, of various composition and size; only half of them can be reached by road through the mountainous terrain of the island. The Kythirian Straits are nearby. Kythira is close to the Hellenic arc plate boundary zone, and thus highly prone to earthquakes. Many earthquakes in recorded history have had their epicentres near or on the island. Probably the largest in recent times is the 1903 earthquake near at the village of Mitata, that caused significant damage as well as limited loss of life. It has had two major earthquakes in the 21st century: that of November 5, 2004, measuring between 5.6 and 5.8 on the Richter scale and the earthquake of January 8, 2006, measuring 6.9 on the Richter scale. The epicenter of the latter was in the sea about to the east of Kythira, with a focus at a depth of approximately Many buildings were damaged, particularly old ones, mostly in the village of Mitata, but with no loss of life. It was felt as far as Italy, Egypt, Malta and Jordan.
Климат
Китирада жазғы, Жерорта теңізіне тән ыстық климат (Кёппен климаттық жіктелімі: Csa) – жұмсақ, жаңбырлы қыстармен және жылы немесе ыстық құрғақ жаздармен сипатталады.
Kythira has a hot summer Mediterranean climate (Köppen climate classification: Csa) with mild, rainy winters and warm to hot dry summers.
Мифология
Ежелгі грек мифологиясында Китира махаббат құдайы, Аспан Афродитасының туған жері саналған (салыстыр: Кипр – Махаббат құдайына арналған тағы бір арал). Ол аралдың жанындағы теңіз көбігінен туған деседі.
In Ancient Greek mythology, Kythira was considered to be the island of celestial Aphrodite, the Goddess of love (cf. Cyprus, another island devoted to the Goddess of Love). She is said to have been birthed from sea foam near the island.
Демография
Эгей теңізіндегі көптеген кіші аралдар сияқты Китирада да халық саны азайып келеді. Аралдың халқы 1864 жылы шамамен 14 500 адамға жеткен, бірақ 20 ғасырдың бірінші жартысында эмиграцияның (Грекияның ірі қалалық орталықтарына ішкі және Австралияға, АҚШ-қа, Германияға сыртқы) салдарынан бұл сан тұрақты түрде төмендеді. Бүгінде халық саны 3354 адамды құрайды (2001 жылғы санақ бойынша).
Like many of the smaller Aegean islands, Kythira's population is decreasing. While the island had reached a peak population of about 14,500 in 1864, that has steadily declined mostly due to emigration, both internal (to major urban centres of Greece) and external (to Australia, the United States, Germany) in the first half of the 20th century. Today its population hovers around 3,354 people (2001 census).
Экономика
20-ғасырдың соңынан бері Китира экономикасы көбінесе туризмге бағытталған және осы процесте, Китира Грециядағы ең танымал туристік орындардың бірі болмаса да, аралдың табысының көп бөлігін қамтамасыз ететін туризмге тәуелді болды. Мамыр айының соңында гректердің Елуінші күнді мерекелеуімен басталатын маусым қыркүйек айының ортасына дейін жалғасады. Осы кезеңде, әсіресе тамыз айында, арал халқы туристер мен демалысқа келген жергілікті тұрғындардың есебінен үш есеге артады. Туризмге тәуелділік аралдың көптеген ауылдарында құрылыс жұмыстарының күшеюіне алып келді, көбінесе коммерциялық мақсатта (қонақүйлер мен қонақтарға арналған мекемелер, дүкендер және т.б.), сондай-ақ екінші үйлер салынды. Агия Пелагия мен Ливади осының жарқын мысалдары, олардың екеуі де 1990 жылдардың басынан бері айтарлықтай өсті. Табыстың шағын көздері – Грецияда бай дәмімен танымал қайың балды, сондай-ақ көкөніс пен жеміс-жидектердің шағын көлемде өсірілуі және мал шаруашылығы болып табылады, бірақ бұл көбінесе жергілікті тұтынуға шектеледі. Аралдың бес ауылы ғана жағалауда орналасқан (Платия Амос, Агия Пелагия, Диакофти, Авлемонас және Капсали). Шілде және тамыз айларында әртүрлі ауылдарда дәстүрлі билер ұйымдастырылады. Бұл билер әдетте арал халқының көп бөлігін қызықтырады, олардың ішіндегі ең ірілері – 15 тамызда Потамостағы «Панагия» фестивалі және тамыздың бірінші жұма және сенбі күндері Митатадағы шарап фестивалі.
Since the late 20th century, the Kythirean economy has largely focused and, in the process, has become dependent on tourism, which provides the majority of the island's income, despite the fact that Kythira is not one of the most popular tourist destinations in Greece. The popular season usually begins with the Greek holiday of Pentecost at the end of May, and lasts until the middle of September. During this time, primarily during August, the island's population will often triple due to the tourists and natives returning for vacation. Dependence on tourism has resulted in increased building activity in many of the island's villages, mostly for commercial purposes (hotels and hospitality facilities, shops etc. ), but also secondary homes; prominent examples are Agia Pelagia and Livadi, both of which having witnessed significant growth in their size since the early 1990s. Minor sources of revenue are thyme honey, famous within Greece for its rich flavor, as well as some small scale cultivation of vegetables and fruit and animal husbandry that is, nevertheless, increasingly restricted to local consumption. Only five of the island's villages are on the coast (Platia Amos, Agia Pelagia, Diakofti, Avlemonas, & Kapsali). During July and August, several traditional dances will be held in various villages. These dances usually attract the majority of the island's population, the biggest of which are the festival of 'Panagia' in Potamos on 15 August, and the wine festival in Mitata on the first Friday and Saturday of August.
Инфрақұрылым
Китерадағы Трифиллион ауруханасы – аралдағы жалғыз аурухана. Аурухананың салынуы грек-американдықтардың, оның ішінде 20-ғасырдың басында Нью-Йорк қаласындағы мейрамхана бизнесінде танымал болған Миксалис Семитеколос, сондай-ақ Майк Семет ретінде белгілі болған азаматтардың көмегімен мүмкін болды. Китерадан шыққан иммигрант Семитеколос 1950 жылдардың басында АҚШ-та өткен китералық қайырымдылық науқанына қатысып, аурухана үшін қаржы жинады. Оның зор қаржылық үлесі үшін Грекия королі Пауыл оған Феникс орденін табыс етті. Аурухананың құрылысы 1953 жылдың 21 мамырында Потамос қаласында басталды, ол аралдағы алғашқы аурухана атанды. Бүгінгі күнге дейін ол аралдағы жалғыз аурухана болып қала береді және Китира мен айналасындағы аудандардың тұрғындарына қажетті медициналық көмек көрсетеді. Ауруханамен айналысатын қайырымдылық ұйымы Китералықтардың Трифиллион қорына айналып, қазірге дейін қызметін жалғастыруда.
The Trifylleion Hospital of Kythera is the only hospital on the island. The hospital's construction was made possible through the contributions of Greek Americans, including Mixalis Semitekolos, also known as Mike Semet, who was a prominent figure in the New York City restaurant industry in the early 20th century. Semitekolos, an immigrant from Kythera, raised funds for the hospital by participating in a pan Kytherian fundraising campaign in the United States in the early 1950s. His significant monetary contributions earned him recognition from King Paul of Greece with the Order of the Phoenix. The groundbreaking for the hospital was on May 21, 1953 in Potamos, making it the first hospital on the island. It remains the only hospital on the island to this day, providing essential medical services to the residents of Kythira and the surrounding areas. The charitable organization responsible for the hospital evolved to become the Trifylleion Foundation of Kytherians and is still active today.
Китира (қала)
Елордасы Хора аралдың оңтүстік бөлігінде орналасқан, оның оңтүстік Пелопоннес немесе Ватикаға тікелей байланысы жоқ порттары бар. Китираның Ватикаға қатысты порты бұрын Агия Пелагияда болған, бірақ соңғы жылдары ол жабылып, Китираның Диакофти жағалау қаласындағы жаңа портқа алмастырылды. 60-тан астам ауылдың атауы "аника" мен аяқталады, ал бірнешеуі "атика", "иана" және "вадес" деп бітеді. Бұл ауылдарға алғаш сол аймаққа қоныстанған белгілі отбасылардың есімдері берілгендіктен. Мысалы, "Logothetianika" грек тегі "Logothetis" атынан туындаған. Ресми түрде грек тілі Китираның негізгі тілі болып табылады. Көптеген адамдардың ойынша керісінше, мемлекеттік қызметтер мен жергілікті басқару органдары сияқты көптеген жерлерде адамдардың қажеттіліктерін ағылшын тілінде де қанағаттандыруға болады. Белгілі бір аймақтарда Китира халқының бір бөлігі итальян тілін жақсы біледі.
The capital, Chora, is located on the southern part of the island having no ports connected to the southern Peloponnese or Vatika. Kythira's port for Vatika was previously situated at Agia Pelagia, although in recent years this port has been decommissioned and has been replaced by a new port at the coastal town of Diakofti, Kythira. Most of the over 60 village names end with " anika" and a few end with athika, iana and wades. This is due to the villages being named after influential families that settled first in that region. For Example, 'Logothetianika' is derived from the Greek last name of 'Logothetis'. Officially, Greek is Kythira's main language. Despite popular belief, most places such as public services and local administrations, will be able to oblige to an individual's needs in English as well. In specific areas, some of Kythira's population is fluent in Italian.
Көлік
Бұрын арал нашар дамыған инфрақұрылыммен күресіп келген, және қыс айларында ауа райының көлікке тигізетін әсері жағдайды одан да нашарлатқан. Бірақ Диакофтидегі жаңа порттың салынуы және арал әуежайының жөнделуі бұл қиындықтарды едәуір азайтты. Қазіргі уақытта аралдың солтүстігіндегі ең халқы көп Потамос қаласынан оңтүстіктегі Хора астанасына дейінгі жаңа жол жоспарлануда және дамытылуда.
The island in the past has been plagued by a poor infrastructure, exacerbated by the effect of weather on transportation during the winter months. However the construction of the new port in Diakofti along with the renovation of the island's airport have significantly reduced these effects. A new road from the island's most populated town of Potamos in the north to the island's capital of Chora in the south is currently in the planning and development stage.
Порт
Арал ғасырлар бойы сауда жолы болғанмен, қазіргі заманауи порттың құрылысы 20 ғасырдың екінші жартысына дейін бірнеше рет кейінге шегерілді. 1933 жылы Агия Пелагия ауылында порт салуға әрекеттер жасалды, алайда қаржылық және үкіметтік мәселелер салдарынан ол ондаған жылдардан кейін ғана салынды. Агия Пелагияның шағын порты (қазіргі уақытта паромдық терминалдан туристік/демалыс қайықтары үшін терминалға жаңартылуда) 1990 жылдардың ортасына дейін аралдың басты порты болып табылды. Осы шамада 19 ғасырда британдық отарлық басқаруы алғаш таңдаған Диакофти порты, ірі жүк және жолаушылар кемелерін қабылдауға бағытталған, кеңейтілген заманауи жолмен бірге салынды. Диакофти порты қазіргі таңда Гитион, Каламата, Антикитера, Афинаның Пирей порты, Крит және Неаполис Ватикаға бағытталған белгілі бір кестеге сәйкес маршруттарды қамтамасыз етеді. Порттың оңтүстік жағына яхта портын (марина) қосу туралы ұсыныстар енгізілген, бірақ әзірге ешқандай жоспар мен кесте жасалмаған. Бұдан бөлек, Агия Пелагияның солтүстігінде орналасқан Агия Патрикия порты – басты балық аулау кемелерінің тоқтау орны болып табылады, онда екі кең қайық шығару алабы және қайық жөндеу шеберханасы бар.
Despite the fact that the island has been a trade route for centuries, construction of a modern port was postponed several times until the latter half of the 20th century. In 1933, efforts were made to construct a port in the village of Agia Pelagia, yet financial and governmental problems meant that it was only decades later that one was built. That small port of Agia Pelagia (currently being renovated from a ferry dock to a tourist/recreational boat dock) was the island's main port until the mid 1990s. Around that time the new port of Diakofti, the site originally chosen by the British colonial administration in the 19th century, was constructed along with a modern wider road, aiming to support larger cargo and passenger vessels. The port of Diakofti currently serves scheduled routes to/from Gythion, Kalamata, Antikythera, Piraeus'Athens port, Crete & Neapolis Vatika. Proposals have been made to attach a Marina to the south side of the port, however no plans or timetables have been produced. Additionally, the harbour of Agia Patrikia (north of Agia Pelagia) is the primary fishing boat harbour, housing two wide boatramps and a boat repair facility.
Әуежай
Аралдың негізгі әуежайы – Александр С. Онассис әуежайы, сонымен қатар Китира аралы ұлттық әуежайы деп те аталады. Ол Фрилигианника және Диакофти ауылдары арасындағы аймақта, астанадан шамалы қашықтықта орналасқан. Әуежай 21-ші ғасырдың басында қайта жаңғыртылып, кеңейтілді, көбінесе жергілікті халық ұсынған жеке қаражат есебінен. Аралға Olympic Air және Aegean Airlines авиакомпаниялары рейстер ұсынады.
The island's primary airport is the Alexander S. Onassis Airport also known as Kithira Island National Airport, located in the region between the village of Friligiannika and Diakofti, about from the capital. The airport was revamped and extended at the turn of the 21st century, largely by private funds provided by the local population. The island is served by Olympic Air and Aegean Airlines flights.