Кіріспе
АҚШ-тың сот ісі Ex parte Merryman, 17 F. Cas. 144 (C. C. D. Md. 1861) (No. 9487), АҚШ Азаматтық соғысынан туындаған даулы федералды сот ісі болды. Бұл Конституцияның хабеас корпусты тоқтату ережесіне сәйкес, Конгресс отырыс үзілісінде болғандықтан және оны өзі іске асыруға мүмкіндігі болмағандықтан, президенттің «хабеас корпустың артықшылығын» тоқтата тұру өкілеттігін тексеруге арналған іс еді. Жалпы алғанда, бұл іс атқарушы биліктің сот шешімдерін орындаудан бас тарту мүмкіндігі туралы мәселелерді көтерді, егер атқарушы билік оларды қате деп санайтын және өзінің құқықтық өкілеттіктеріне зиян келтіретін жағдайларда. Джон Мерриман – Мэриленд штатының Балтимор округындағы көрнекті плантатор, ол одақтық әскерлердің өтетін теміржол көпірлерін қиратқаны үшін ауылдық плантациясында тұтқындалған. Балтимор портындағы Форт-МакГенриде тұтқында ұсталған ол сот жүйесінен және жалпы азаматтық құқық органдарынан қолжетімсіз болды. АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Роджер Б. Тейни бұл істе хабеас корпусты тоқтата тұру өкілеттігі тек Конгреске ғана тиесілі екенін шешті. Тейнидің шешімі Жоғарғы Соттың шешімі емес еді. АҚШ Армиясы, соның ішінде АҚШ президентінің Бас қолбасшы ретіндегі өкілеттігімен, Тейнидің Мерриман пікірін орындамады. Тейни өзінің Мерриман шешімін Мэриленд округінің АҚШ округтік сотына жіберді, бірақ Тейнидің шешімі округтік соттың шешімі болған-болмағаны белгісіз. Бір көзқарас, Тейнидің Мерриман ісі бойынша қолмен жазылған нұсқасына негізделген, Тейни 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заңтың 14-бабына сәйкес федералды судьяларға берілген арнайы өкілеттіктермен хабеас ісін қараған. Осы көзқарас бойынша, Мерриман шешімі судьяның жеке кабинетінде шығарылған. Оның нақты юрисдикциялық орнына және жедел қаралуына байланысты, Мерриман шешімінің кейбір аспектілері бүгінгі күнге дейін даулы болып қала береді.
Ex parte Merryman, 17 F. Cas. 144 (C. C. D. Md. 1861) (No. 9487), was a controversial U. S. federal court case that arose out of the American Civil War. It was a test of the authority of the President to suspend "the privilege of the writ of habeas corpus" under the Constitution's Suspension Clause, when Congress was in recess and therefore unavailable to do so itself. More generally, the case raised questions about the ability of the executive branch to decline to enforce judicial decisions when the executive believes them to be erroneous and harmful to its own legal powers. John Merryman was a prominent planter from Baltimore County, Maryland, who had been arrested at his rural plantation for destroying railroad bridges on which Union troops were traveling. Held prisoner in Fort McHenry in Baltimore harbor, he was kept inaccessible to the judiciary and to civilian legal authorities generally. U. S. Supreme Court Chief Justice Roger B. Taney ruled in this case that the authority to suspend habeas corpus lay exclusively with Congress. Taney's ruling was not a Supreme Court decision. The Executive Branch, including the United States Army, under the authority of the President of the United States as Commander in Chief, did not comply with Taney's Merryman opinion. Taney filed his Merryman decision with the United States Circuit Court for the District of Maryland, but it is unclear if Taney's decision was a circuit court decision. One view, based in part on Taney's handwritten copy of his decision in Merryman, is that Taney heard the habeas action under special authority granted to federal judges by Section 14 of the Judiciary Act of 1789. According to this view, Merryman was an in chambers opinion. Due to its vague jurisdictional locus and hastened disposition, aspects of the Merryman decision remain contested to this day.
Өмірбаян
Адамды полиция немесе басқа билік ұстаған кезде сот хабеас корпус бұйрығын шығарып, ұстап тұрған билікті адамды ұстауға заңды себеп көрсетуге (мысалы, қылмыстық айыптама қою арқылы) немесе тұтқынды босатуға міндеттей алады. Сот тұтқынды қамауға алуға, кепілдікпен босатуға немесе толығымен босатуға құқылы. АҚШ Конституциясының I-тарауының 9-бабы, көбінесе Конгресс билігін шектеуден тұрады, және оған тоқтату шарттары кіреді: Хабеас корпус бұйрығының артықшылығы көтеріліс немесе басқыншылық жағдайында қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайларды қоспағанда, тоқтатылмайды. 1861 жылдың сәуір айында Азамат соғысы басталғанда, президент Авраам Линкольн штаттарды бүлікке қарсы тұру үшін федералды үкіметке жасақтар беруге шақырды. Вашингтонға бара жатқан әскерлер Мэриленд штатының Балтимор қаласынан өтті. Балтимордағы наразылар 19 сәуірде бөлініп кеткен штаттармен соғысқа қарсылық білдіріп, әскер тасымалдарын шабуылдады. Мэриленд Вашингтонға өтуге кедергі келтіріп, Оңтүстікке қарсы соғысқа кедергі келтіруге тырысуы мүмкін еді. 29 сәуірде Мэриленд штатының заң шығарушы органы 53-13 дауыспен бөлінуге қарсы дауыс берді, бірақ солтүстікпен теміржол байланысын қайта ашпауға да келісті. Олар Линкольнге Мэрилендтен федералды әскерлерді алып тастауды сұрады. Осы кезде заң шығарушы орган оңтүстік көршілерімен соғысқа араласудан аулақ болғысы келді. Келесі бірнеше аптада әскерлер Балтимордан қашып, Аннаполис арқылы Вашингтонға жеткізілді. Сондай-ақ 19 сәуірде Линкольн Бас прокурор Эдвард Бейтстен хабеас корпустың қолданылуын тоқтату туралы пікір сұрады. Елордаға төнген қауіп өте қауіпті болды, сондықтан Линкольн Мэрилендте хабеас корпусты тоқтату үшін Армияға шектеулі өкілеттік беруге келісті. 1861 жылдың 27 сәуірде ол генерал Винфилд Скоттқа (Армияның бас қолбасшысы) Аннаполистен Вашингтонға дейінгі "әскери жол" бойында қарсылық болған жағдайда, Скотт немесе "сол жердегі қолбасшы" қажет болған жағдайда хабеас корпусты тоқтатуға рұқсат етілді. Мэриленд штатының заң шығарушы органы 29 сәуірде Мэрилендті Оңтүстікке шабуыл жасайтын әскерлер үшін транзиттік пункт ретінде пайдалануға тыйым салғаннан кейін, губернатор Хикс штаттық милицияға бірнеше мемлекеттік теміржол көпірлерін (Буш өзені мен Паудер өзенінде) бұзуға бұйрық берді. Милиция лейтенанты Джон Мерриман 25 мамырда АҚШ еріктілерінің бригадир генералы Уильям Хай Кеймнің бұйрығымен көпірлерді жоюдағы рөлі үшін тұтқындалды. Мерриман мемлекетке опасыздық жасады және үкіметке қарсы қарулы күрес ұйымдастыруға ниеттенген ұйымның лейтенанты болды деп айыпталды. Мэрилендтегі тағы бір хабеас корпус ісінде, Мерриманға дейін, Мэриленд округінің АҚШ округтік сотының судьясы Уильям Фелл Джайлс хабеас корпус бұйрығын шығарды. Форт-МакГенридің командирі майор Уильям В. Моррис жауап ретінде былай деп жазды: "Сіздің бұйрығыңыз шығарылған күні және одан екі апта бұрын сіз тұратын қала және сіздің сотыңыз өткен жерде революциялық биліктің толық бақылауында болды. Осы кезеңде АҚШ сарбаздары, ешқандай қылмыс жасамай тұрып, сіздің көшелеріңізде опасыздықпен шабуылға ұшырап, адамгершіліксіз өлтірілді; бұл қылмыстар үшін ешқандай жаза берілмеді және, менің ойымша, ешкім тұтқындалмады; осы гарнизонға арналған азық-түлікпен қамтамасыз ету тоқтатылды; бұл бекіністі басып алу ниеті ашық жарияланды; сіздің көпшілік көшелеріңіз күн сайын қаруланған және кем дегенде ішінара АҚШ-тан ұрланған заттармен киінген көптеген әскерлермен күзетілді; және Федералдық ту, Федералды кеңселер үстінде желбіреп тұрғанда, Мэриленд офицерінің формасын киген біреумен кесілді. Жоғарыда айтылғандарға қосымша, заңға қарсы сайланған, бірақ өздерін штатыңыздың заң шығарушы органы деп жариялаған және Мэриленд штатының атқарушы органы мойындаған жиналыс Федералдық келісімді талқылап отырды. Егер мұның бәрі көтеріліс болмаса, оны не деп атауды білмеймін. Менің ойымша, бұл хабеас корпус бұйрығын тоқтатуға жеткілікті заңды себеп. Моррис сондай-ақ былай деп жазды: "Егер сіз отыз үш жыл ішінде бұйрықтың бұзылуын ешқашан көрмеген болсаңыз, онда қазіргідей саяси жағдай ешқашан тумағандықтан". Мерриманның адвокаттары Мэрилендтегі хабеас корпус мәселесі бойынша бұрынырақ бұйрықты елемеген судья Джайлзге жүгінудің орнына Вашингтонға барып, Бас судья Тэниден хабеас корпус бұйрығын шығаруды сұрады. Тэни 1861 жылдың 26 мамырында Мерриман атынан дереу бұйрық шығарды; Тэни Форт-МакГенриде ұсталып тұрған Мерриманды ертеңгі күні Тэниге әкелуді бұйырды. Тэнидің бұйрығы Форт-МакГенридің командирі генерал Джордж Кадваладерге Мерриманды сотқа жеткізуді, оны босатуды талап етпеді. Осы кезеңде Жоғарғы сот судьялары округтік сот судьялары ретінде де жұмыс істеді. Тэни Мэриленд округінің АҚШ округтік сотының судьясы ретінде әрекет етіп жатыр ма, әлде 1789 жылғы Әділет актісінің 14-бабына сәйкес барлық федералды судьяларға, соның ішінде Бас судьяға рұқсат етілген хабеас корпус мәселелерін қарауға арнайы өкілеттіктерді пайдаланып жатыр ма, бұл белгісіз. Тэни бұл мәселе бойынша сот отырысын Вашингтон, округ Колумбияда емес, Мэриленд штатында өткізгенін, генерал Кадваладерге Балтиморда, елордадан шығып кетпеу үшін бұйрыққа жауап беруге мүмкіндік беру үшін түсіндірді. Кадваладер, адвокат болғанына қарамастан, өзінің және Армияның әрекеттерін қорғау үшін жауап дайындауға бір тәуліктен аспайтын уақыт берілді. Кадваладер 27 мамырда Тэнидің бұйрығына Армия президенттік өкілеттікпен хабеас корпусты тоқтатқанын түсіндіретін полковникті жіберіп жауап берді. Кадваладер Мерриманның тұтқындалу жағдайларын түсіндіретін хатты да ұсынды, оның ішінде Мерриман Кеймнің бағыныштыларымен мемлекетке опасыздық жасады, АҚШ қаруын заңсыз иеленді және "үкіметке қарсы қарулы күреске" шақырды. Хатта қоғамдық қауіпсіздікке қауіп әлі де бар екені және кез келген қателіктер "елдің қауіпсіздігі үшін" болуы керек екені айтылды. Қайырлы шаралардың маңыздылығы мен мәселенің күрделілігіне байланысты Кадваладер президенттен қосымша нұсқаулар алу үшін жауап беру мерзімін ұзартуды сұрады. Тэни өтінішті қабылдамады, керісінше Джон Мерриманды сотқа жеткізбегені үшін Кадваладерді сотқа шақырды. Сәйкесінше, Тэни Кадваладерді ұстап алуға бұйрық берді, АҚШ маршалына Кадваладерді ертеңгі күні сотқа жеткізуді бұйырды. Кадваладерге 1861 жылдың 28 мамырында Армия штабынан Бас судья Тэнидің хабеас корпус бұйрығы шығарылғанын нақты мойындаған және Кадваладерге президенттік өкілеттікпен Мерриманды қамауда ұстауды бұйырған нұсқаулар жіберілді. Осы күні атқарушы билік – яғни АҚШ маршалы – Тэнидің сотқа шақыру бұйрығын орындауға тырысты, бірақ АҚШ маршалына бекініске кіруге рұқсат берілмеді. Тэни президенттің хабеас корпусты тоқтатуға құқығы жоқ екенін де мәлімдеді, өйткені ағылшын құқығы бойынша мұндай өкілеттіктер король емес, парламентке тиесілі болған. Құқықтар туралы билльдегі басқа ережелерге сілтеме жасай отырып, Тэни былай деп жазды: "Конгресс тоқтата алмайтын осы ұлы және негізгі заңдар, хабеас корпус бұйрығы сияқты, әскери күшпен қолдау көрсетілген әскери бұйрықпен еленбеген және тоқтатылған. Міне, қазір менің алдымдағы жағдай, және егер Конституция сот ведомствосына және сот судьяларына сеніп тапсырған билікті әскери билік кез келген сылтаумен немесе жағдайда қолданса, АҚШ халқы енді заң үкімдігі астында өмір сүрмейді, әрбір азамат өмірін, бостандығын және мүлігін армия офицерінің қалауынша ұстап алады..."
The Privilege of the Writ of Habeas Corpus shall not be suspended, unless when in Cases of Rebellion or Invasion the public Safety may require it. In April 1861, when combat erupted in the Civil War, President Abraham Lincoln called for the states to provide militia troops to the Federal government to suppress the rebellion. Troops traveling to Washington passed through Baltimore, Maryland. Baltimore mobs objecting to a war with the seceding states attacked some of the troop transports on April 19. It seemed possible that Maryland would attempt to block the passage of troops, cutting off Washington, and impeding a war against the South. On April 29, the Maryland legislature voted 53–13 against secession, but it also voted not to reopen rail links with the North. It requested that Lincoln remove the growing numbers of federal troops from Maryland. At this time the legislature appeared to want to avoid involvement in a war with its southern neighbors. For the next few weeks, troops were transported to Washington via Annapolis, avoiding Baltimore. Also on April 19, Lincoln asked Attorney General Edward Bates for an opinion on the suspension of the writ of habeas corpus. The threat to the capital was serious, and Lincoln eventually responded by delegating limited authority to the Army to suspend habeas corpus in Maryland. On April 27, 1861, he told General Winfield Scott (commanding general of the Army) that if there was any resistance on the "military line" from Annapolis to Washington, Scott or "the officer in command at the point" was authorized to suspend habeas corpus if necessary. Following the Maryland legislature's April 29 directive that Maryland not be used as a passage for troops attacking the South, Governor Hicks allegedly ordered the state militia to demolish several state railroad bridges (at Bush River and Gunpowder River). Militia Lieutenant John Merryman was arrested on May 25 by order of Brigadier General William High Keim of the United States Volunteers, for his role in destroying the bridges. Merryman was charged with treason and being a commissioned lieutenant in an organization intending armed hostility toward the government. In another Maryland habeas corpus case, just prior to Merryman, Judge William Fell Giles of the United States District Court for the District of Maryland issued a writ of habeas corpus. The commander of Fort McHenry, Major William W. Morris, wrote in reply,
At the date of issuing your writ, and for two weeks previous, the city in which you live, and where your court has been held, was entirely under the control of revolutionary authorities. Within that period United States soldiers, while committing no offense, had been perfidiously attacked and inhumanly murdered in your streets; no punishment had been awarded, and I believe, no arrests had been made for these atrocious crimes; supplies of provisions intended for this garrison had been stopped; the intention to capture this fort had been boldly proclaimed; your most public thoroughfares were daily patrolled by large numbers of troops, armed and clothed, at least in part, with articles stolen from the United States; and the Federal flag, while waving over the Federal offices, was cut down by some person wearing the uniform of a Maryland officer. To add to the foregoing, an assemblage elected in defiance of law, but claiming to be the legislative body of your State, and so recognized by the Executive of Maryland, was debating the Federal compact. If all this be not rebellion, I know not what to call it. I certainly regard it as sufficient legal cause for suspending the privilege of the writ of habeas corpus. Morris also wrote, "If, in an experience of thirty three years, you have never before known the writ to be disobeyed, it is only because such a contingency in political affairs as the present has never before arisen." Rather than approaching Judge Giles, whose prior order in a Maryland habeas matter had been ignored, Merryman's lawyers went to Washington, D. C., and asked Chief Justice Taney to issue a writ of habeas corpus. Taney promptly issued the writ on Merryman's behalf on May 26, 1861; Taney ordered General George Cadwalader, the commander of the military district including Fort McHenry, where Merryman was being held, to bring Merryman before Taney the next day. Taney's order directed Cadwalader only to produce Merryman at court, not to release him. During that era, Supreme Court Justices sat as circuit court judges, as well. It is unclear if Taney was acting in his role as a circuit judge for the United States Circuit Court for the District of Maryland, or making use of special authority to hear habeas matters permitted to all federal judges, including the Chief Justice, under Section 14 of the Judiciary Act of 1789. Taney stated that he held court on this matter in Maryland, rather than Washington, D. C., in order to permit Gen. Cadwalader to answer the writ in Baltimore rather than the capital, and so not have to leave the limits of his military command. Cadwalader, although a lawyer, had less than one day to draft a response and defense for his conduct and that of the Army. Cadwalader responded to Taney's order on May 27 by sending a colonel to explain that the Army had suspended the writ of habeas corpus under presidential authority. Cadwalader also provided a letter explaining the circumstances of Merryman's arrest, including that Merryman was arrested by Keim's subordinates for treason, and for being illegally in possession of U. S. arms, and for advocating "armed hostility against the Government". The letter declared that the public safety was still threatened and that any errors "should be on the side of safety to the country". Because of the serious nature of the charges and complexity of the issues, Cadwalader requested an extension to reply in order to get further instructions from the President. Taney refused the request, and instead held Cadwalader in contempt of court for refusing to produce John Merryman. Accordingly, Taney issued a writ of attachment for Cadwalader, ordering a U. S. Marshal to seize Cadwalader and bring him before the court the following day. Cadwalader had been sent instructions on May 28, 1861, from Army headquarters explicitly acknowledging issuance by Chief Justice Taney of the writ of habeas corpus, and ordering Cadwalader, under the President's authority, to keep holding Merryman in custody. On that same day, the Executive Branch – namely, a U. S. Marshal – attempted to execute Taney's writ of attachment, but the U. S. Marshal was refused entry into the fort. Taney also asserted that the President was not authorized to suspend habeas corpus because only Parliament, not the King, had such powers under English law. Referring to other provisions in the Bill of Rights, Taney wrote:
These great and fundamental laws, which Congress itself could not suspend, have been disregarded and suspended, like the writ of habeas corpus, by a military order, supported by force of arms. Such is the case now before me, and I can only say that if the authority which the Constitution has confided to the judiciary department and judicial officers, may thus, upon any pretext or under any circumstances, be usurped by the military power, at its discretion, the people of the United States are no longer living under a government of laws, but every citizen holds life, liberty and property at the will and pleasure of the army officer in whose military district he may happen to be found. Taney noted in a footnote to the above passage that the United States Declaration of Independence listed making the military power independent of and superior to the civil power as one justification for dissolving political allegiance. The Declaration of Independence states, "He has affected to render the Military independent of and superior to the Civil power." Taney's opinion quoted an earlier opinion by Chief Justice John Marshall in the case of Ex parte Bollman:
If at any time the public safety should require the suspension of the powers vested by this act in the courts of the United States, it is for the Legislature to say so. That question depends on political considerations, on which the Legislature is to decide. Until the legislative will be expressed, this court can only see its duty, and must obey the laws. Taney's final order in Merryman never actually ordered Cadwalader (the actual defendant), the Army, Lincoln or his administration, or anyone else to release John Merryman.
Линкольннің негіздері
Ең көп таралған пікір Линкольн әкімшілігі Бас судья Тейнидің Мерримен пікіріне қарсы шығып, заң үстемдігіне бағынбады және осылайша Линкольн мен оның әкімшілігі келісімсіздік танытты. Басқа бір пікір бойынша, Тейни заңды дұрыс түсінбеген, сондықтан оның талаптарын орындамау ғана емес, сонымен қатар әділ жауап болды. Мерриман Конгресс үзілісте болған кезде қамауда қалды. Линкольн өзінің Бас прокуроры Эдвард Бейтстен де жұмысынан босатылуын қолдаған пікір алды. Бейтс пікірі (немесе осы пікірдің алдын ала жобасы) Линкольннің Конгресске өзінің әкімшілігінің хабеас корпусына қатысты саясатын талқылаған хабарына әсер еткен болуы мүмкін. Дегенмен, Линкольннің Конгресске жолдаған хабары 1861 жылдың 4 шілдесімен, ал Бейтс пікірі келесі күні, 1861 жылдың 5 шілдесімен тіркелді. Линкольн Конгресске жолдаған хатында мәселені былай қойды: Адал орындалуы талап етілетін барлық заңдарға қарсылық көрсетіліп, олардың орындалмауы штаттардың үштен бірінде байқалды. Олардың толығымен орындалмауына рұқсат беру керек пе, тіпті оларды орындау үшін қажетті шараларды қолдану арқылы азаматтың бостандығына ерекше құрметпен қарастырылған, бірақ іс жүзінде кінәлілерді кінәсіздерден гөрі көбірек жеңілдететін бір заңды шектеулі түрде бұзу қажет болса да? Сұрақты тікелей қою үшін, барлық заңдардың біреуін қоспағанда, орындалмауы керек пе, және үкімет өзі бұзылып кетпеу үшін тарап кетпеуі керек пе? Мұндай жағдайда да, егер үкімет құлатылса, ресми ант бұзылмау үшін, бірыңғай заңды елемеу оны сақтауға бағытталған деп есептелсе, бұзылмау керек пе? Бірақ бұл мәселе қойылған деп ойламаймын. Ешқандай заң бұзылмады деп есептеледі. Конституцияның "хабеас корпустың артықшылығы бүлік немесе шабуыл кезінде қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайда ғана тоқтатылуы мүмкін" деген ережесі – бұл артықшылық бүлік немесе шабуыл кезінде қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайда тоқтатылуы мүмкін деген ережемен тең. Бүлік болғандығы анықталды және қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін сот бұйрығының күшін тоқтату қажет деп шешілді. Қазір бұл билік атқарушы органда емес, Конгресте болуы керек деп талап етуде, бірақ Конституцияның өзі осы билікті кім жүзеге асыруы керектігі туралы айтпайды; және бұл ереже қауіпті жағдайлар үшін жасалғандықтан, құжатты жасаушылар әр жағдайда қауіптің өзінен шығуына рұқсат бергеніне сенуге болмайды, өйткені Конгресс шақырылғанға дейін, оның жиналысы бүлікпен тоқтатылуы мүмкін, осы жағдайда да солай болды. Соғыс кезінде де, соғыстан кейін де көптеген ғалымдар Линкольннің пікірін Тейнидің пікірінен жоғары қойды. Тарихшы Майкл Берлингэймнің айтуынша, "Линкольнның аргументі дұрыс болды, өйткені сол кезде Конгресс көбінесе сессиядан тыс болатын, ал шабуыл немесе бүлік оның ұзақ үзілісі кезінде, сәуір айында болғандай, орын алуы мүмкін еді".
The whole of the laws which were required to be faithfully executed were being resisted and failing of execution in nearly one third of the States. Must they be allowed to finally fail of execution, even had it been perfectly clear that by the use of the means necessary to their execution some single law, made in such extreme tenderness of the citizen's liberty that practically it relieves more of the guilty than of the innocent, should to a very limited extent be violated? To state the question more directly, Are all the laws but one to go unexecuted, and the Government itself go to pieces lest that one be violated? Even in such a case, would not the official oath be broken if the Government should be overthrown when it was believed that disregarding the single law would tend to preserve it? But it was not believed that this question was presented. It was not believed that any law was violated. The provision of the Constitution that "the privilege of the writ of habeas corpus shall not be suspended unless when, in cases of rebellion or invasion, the public safety may require it" is equivalent to a provision—is a provision—that such privilege may be suspended when, in cases of rebellion or invasion, the public safety does require it. It was decided that we have a case of rebellion and that the public safety does require the qualified suspension of the privilege of the writ which was authorized to be made. Now it is insisted that Congress, and not the Executive, is vested with this power; but the Constitution itself is silent as to which or who is to exercise the power; and as the provision was plainly made for a dangerous emergency, it can not be believed the framers of the instrument intended that in every case the danger should run its course until Congress could be called together, the very assembling of which might be prevented, as was intended in this case, by the rebellion. Scholars, both during and after the war, largely sided with Lincoln's argument over Taney's. According to historian Michael Burlingame, "Lincoln had a good argument, for Congress in that era was often out of session, and an invasion or rebellion might well take place during one of its long recesses, just as had occurred in April."
Тарихи контекст
Мерриман ісіне дейінгі айда Балтимор мэрі Браун, қалалық кеңестің барлық мүшелері, полиция комиссары және Полиция басқармасының барлық мүшелері ешқандай айып танылмай тұтқындалып, Форт МакГенриде қамауға алынды, бұл қысылыс тудырды. Мерриманның шешімінен кейін қыркүйек айында, және оны елемеген күйде, армия Мэриленд штатынан сайланған Демократ конгрессмені Генри Мейді және Мэриленд штатының Бас Ассамблеясының үштен бір бөлігін тұтқындады, сондай-ақ habeas corpus құқығының тоқтатылған аймағын кеңейтті. Одан кейін оның кітабын сатқан екі баспагер ұсталды. Сот, президенттің әскери жағдай жарияламағанына (оның мұндай құқығы бар екенін мойындағанмен) наразылық білдірді, бұл процеске кедері келтірудің конституцияға қайшы екенін мәлімдеді, бірақ өз құқықтарын қорғауға өкімі жоқ екенін атап өтті. 1861 жылдың қараша айында Мэриленд штатының округтік сотының төрағасы Ричард Беннетт Кармайкл, тұтқындаулардың негізсіздігі және азаматтық бостандықтардың бұзылуына алаңдағандықтан, көптеген оңтүстікке көзқарасы бар адамдарды босатып, айыпсыз қамауға алынды. Бұл бұйрықты Мемлекеттік хатшы Сьюард берді. Сотталған Кармайклді ұстаған федералды әскерлер сот отырысы кезінде сот ғимаратында оны есінен танытып, соққыға жығып, сыртқа шығарып жіберді, бұл тағы да бір қоғамдық пікірталасқа себеп болды. 1862 жылдың басында Линкольн habeas corpus құқығын тоқтату туралы даудан бір қадам артқа шегінді. 14 ақпанда ол көптеген саяси тұтқындарды (редактор Говард сияқты кейбір ерекшеліктермен) босатуға бұйрық берді және оларға Конфедерацияға көмектеспесе, өткенде жасаған сатқындық немесе адалдықсыздық үшін кешірім жасауды ұсынды.
Меррименге айып тағылды
10 шілдеде Конгресс арнайы сессияға жиналған кезде, Мерриман Балтимордағы үлкен қазылар алқасымен АҚШ-тың Мэриленд округінің сотында мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталды. Айыптамада 500 қарулы адаммен бірге Мерриман АҚШ-қа қарсы «өте зұлым, қаскөй және сатқындықпен» соғыс ашқаны айтылды. Ол алты теміржол көпірін және теміржол бойындағы телеграф сызықтарын қиратты, бұл әскерлердің өтуіне кедергі келтіру және маңызды әскери байланысты бұзу мақсатында жасалған. Осы әрекеттердің 13 куәгері тізімделді. Мерриманмен бірге тағы жеті адам айыпталды. 13 шілдеде ол 20 000 доллар көлемінде кепіл төлеп, сотқа дейін босатылды. Алайда, іс сотқа жетпеді. Мемлекетке опасыздық – өлім жазасын көздейтін қылмыс болғандықтан, оны апелляциялық сот қарауы керек еді. Мэриленд штатындағы қылмыстарға қатысты істерді Тейни мен округ судьясы Уильям Ф. Джайлз қарауы тиіс болды, өйткені олар Мэриленд округінің АҚШ апелляциялық сотының жалғыз екі федералды судьясы еді. Тейни айыпталушылардың ісін тыңдауға үнемі бас тартты, себебі соғыс кезінде Мэрилендте әділ сот бола алмайды деп сенді. Ол судья Джайлстің істі жеке қарауына да кедергі келтірді және басқа судьяны тағайындауға қарсылық көрсетті (кешігудің бір бөлігі нашар денсаулық жағдайымен байланысты болды). 1864 жылға қарай Тейни сот төрешісі Сэмюэл Нельсонға: «Мен сот билігін осы қорлаушы жағдайға қоймаймын және оны төмендетуге, қорлауға келіспеймін. Егер округ прокуроры қудалауды жалғастырса, мен оларды қараудан бас тартамын» деп хат жазды. Президент Линкольн ұсынған және Тейнидің орнына Мэриленд штатының бас судьясы және округ судьясы болған Салмон П. Чейс та Мерриман және басқа да Мэрилендтегі мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен сотталған істерді қарауды кешіктірді.
Конгресс жауабы
Шілдеде қайта жиналғаннан кейін, Конгресс Линкольн қолдаған, оның хабеас корпусты тоқтата тұруын ресми мақұлдайтын және әкімшілікке оны жалғастыруға рұқсат беретін заң жобасын қабылдамады. Бірақ әкімшілік тұтқындауларды жалғастыра берді, ал 1861 жылдың қыркүйегінде Мэриленд штатында жаңа тұтқындау толқыны басталды. Дегенмен, 1861 жылдың жазында Конгресс Линкольннің көктемдегі әрекеттерін «барлық жағынан заңды» деп жариялаған жалпы сипаттағы ретроспективті тілді қабылдады. Мэйдің заң жобасы 1862 жылдың жазында Палатада қабылданды, ал оның ережелері кейіннен 1863 жылғы Хабеас Корпусты тоқтату туралы заңға енгізілді, ол күдікті сатқындарға ресми айыптау қоюды талап етті. Бірнеше айдан кейін, ополчення шақыруына қарсылық білдірген Линкольн бүкіл елде хабеас корпусты тоқтатты және оқылуға қарсылық көрсеткен, әскерге жазылудан бас тартқан немесе Конфедерацияға көмектескендерді әскери сотқа беруге бекітті. Осы аралықта, Линкольннің хабеас корпусты тоқтата тұруына байланысты әрекет еткендерді сотқа тарту туралы бірнеше талаптар түсті. Бұрынғы соғыс министрі Саймон Камерон тіпті заңсыз кіру, дене күші қолдану және жалған тұтқындау бойынша сот ісіне байланысты қамауға алынды. 1863 жылдың ақпанында Мэриленд штатының бұрынғы губернаторы Хикс, штат арқылы әскер тасымалдамауды Линкольннен өтінген болатын, ол қазір АҚШ сенаторы болып, былай деді: «Менің ойымша, Мэриленд штатын тек қана одан да үлкен төмендеуден ғана емес, сонымен қатар мәңгілік жойылудан сақтаған – тұтқындаулар ғана. Мен оларды [тұтқындауды] сол кезде де, қазір де мақұлдаймын; және осы мәселеде әкімшілікті кінәлайтыным – кейбір адамдарды босатқандары үшін ғана». 1863 жылдың наурызында Хабеас Корпусты тоқтату туралы заңның қабылдануы дауды, кем дегенде уақытша, Азамат соғысы кезінде президенттің жазаны тоқтату құқығын мойындау арқылы аяқтады, бірақ саяси тұтқындарды үлкен қазылар алдында айыптауды (немесе босатуды) және өткен екі жылда хабеас процедурасынсыз азаматтарды қамауға алған федералды лауазымды тұлғаларды залалсыздандыруды талап етті. Кейбір деректер бойынша, бұл заң қабылданғаннан кейін Линкольн мен оның әкімшілігі осындай тұтқындарға заңмен көзделген процедуралық кепілдіктерді ұсынбастан, тұтқындауды және ұстауды жалғастырды. Осылайша, Линкольн мен оның әкімшілігі президенттік билік туралы мәлімдемелерге толығымен сүйенді.
Соттардың кейінірек талқылауы
АҚШ Жоғарғы Сотының қалған мүшелерінің Мерриман ісіне қатысы болмады, ал Оңтүстіктен келген тағы екі судья – Джон Катрон мен Джеймс Мур Уэйн одақтастық көзқарас ұстанды. Мысалы, Катрон Сент-Луис қаласындағы үлкен қазылар алқасына берген нұсқауында, федералдық үкіметке қарсы қарулы қарсылық көрсетудің опасыздық екенін айтқан сөздері 1861 жылдың 14 шілдесінде «Нью-Йорк Трибьюн» газетінде жарияланды. Катрон айналым кезінде әскери билік органдарымен тығыз байланыста болды. Тейнидің пікірінен кейін бірнеше аудандық және апелляциялық сот шешімдері қабылдалды. Алайда, тарихшы Харольд Хайманның сөзіне қарағанда, Солтүстік штатының көптеген адвокаттары Линкольннің пікірін қабылдады, яғни Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірі «саяси жолмен қайта қаралуы мүмкін» екенін, ал бұл пікір «басқа судьяларды және төменгі федералдық соттардың азаматтарын көндірген жоқ». Дегенмен, Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірі кейбір төменгі соттарда, мысалы, Нью-Йорк Оңтүстік округінің АҚШ округтік соты мен Висконсин штатының Жоғарғы сотында қабылдаушылық тапты. Мысалы, қараңыз: Ex parte McQuillon, 16 F. Cas. 347, 348 (S. D. N. Y. 1861) (No. 8294) (Беттс, судья) («[Судья Беттс] бұл істі [Мерриман] жалғастыра береді, бірақ ешқандай пікір білдірмейді, өйткені [Бас судьяға] қарсы шығуы әдепсіз болар еді. Сондықтан ол бұл өтініш бойынша ешқандай шара қолданбауға келіседі»); In re Kemp, 16 Wis. 359, 1863 WL 1066, *8 (1863) (Диксон, бас судья) («Мен басқа соттар мен судьялардың осыған ұқсас жағдайлардағы прецеденттерін сақтап, ұлттық билік органдарына құрмет көрсету үшін, олар осы жағдайда қандай шаралар қолдану керектігін қарастырғанға дейін [хабеас корпусқа қатысты шараларды беруді] тоқтатуды жөн көремін»). Тейни Джон Мерриманға сот процесі аяқталғанда көмек көрсетпегендей, Беттс пен Диксон да олардың алдынан өткен, Мерриманға ұқсас жағдайдағы сотталушыларға түрмеден босатуға келіспеді. Мерриман ісі Азамат соғысы кезеңіндегі ең танымал сот істерінің бірі және Дред Скотт ісімен қатар Тейнидің ең белгілі пікірлерінің бірі болып саналады. Оның заңдық аргументі, яғни Конгресс ғана хабеас корпус құқығын тоқтата алады деген тұжырымы, Хамди мен Рамсфелд ісіндегі қарсы пікірде, сонымен қатар Джон Пол Стивенс қолдауымен Антонин Скалия судьясы тарапынан қайта жаңғыртылды. Бұл істе Скалия мен Стивенс хабеас корпус құқығына уақыттық шектеулерді де сипаттады: егер айыпталу ауыр қылмыс немесе мемлекетке қарсы қылмыс болса, дереу босату талап етілмейді, бірақ Корольдің белгілі бір мерзімде қылмыстық іс қозғауға міндеттілігі бар. Бұл ереженің практикалық салдары – §7-ге сәйкес, ауыр қылмыс немесе мемлекетке қарсы қылмыс үшін айыптау немесе сотсыз қамауда ұстау үш-алты айдан аспауы керек. Алайда, Хамди ісінде хабеас корпус құқығы тоқтатылмады, тіпті Конгресс жоқ болған кезде Президенттің оны тоқтатуы да болған жоқ, сондай-ақ АҚШ Жоғарғы Сотының ешбір шешімі Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірін толыққанды қолдаған немесе қабылдамаған жоқ. Сидни Джордж Фишер Азамат соғысы кезінде жарияланған Конституцияға арналған жалғыз толық кітаптың авторы болды. Мерриман ісіне қатысты Фишердің трактаты ана еліндегі тәжірибеге сүйенді: Хабеас корпус туралы заңды Парламент ғана тоқтата алады; бірақ Парламенттың болмауында немесе Парламент отырыста болған кезде де, жағдай дереу және құпия шараларды талап еткен жағдайда, Корольдік министрлері, қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін, олардың пікірінше, жарлықтың күшін тоқтатуға жауапкершілік алады. Парламент жиналған кезде олар дереу өтемақы туралы заң жобасын, сондай-ақ қауіп сақталса, актінің өзін тоқтатуды сұрайды. Сондықтан, жеке бостандыққа кез келген қол сұғу үшін Парламенттің келісімі қажет, және мұндай қол сұғу алдында немесе кейін 31 Карл II заңынан бері әрқашан сұралып, әрқашан берілген. Фишердің кітабы 1862 жылы жарық көргенге дейін ғалымдар Тейнидің Конституцияның I бабында «Атқарушы департаментке ешқандай сілтеме жоқ» деген тұжырымын таластырып келді. Мысалы, 1861 жылдың қазан айында Пенсильвания университетінің құқық журналында (кейін «Америка құқығы тіркелімі» деп аталды) жарияланған мақалада I баптың 9-тарауында (хабеас корпус шарты орналасқан) атқарушы билікке қатысты ассигнование ережесі бар екені көрсетілді. Сидни Джордж Фишердің ұлы Сидни Джордж Фишер (атындағы «i» орнына «y» әрпі бар) Азамат соғысы кезінде жарияланған хабеас корпус мәселесіне қатысты 43 памфлет немесе осыған ұқсас материалдардың тізімін жасады.
Where the commitment was for felony or high treason, the did not require immediate release, but instead required the Crown to commence criminal proceedings within a specified time [T]he practical effect of this provision was that imprisonment without indictment or trial for felony or high treason under §7 would not exceed approximately three to six months. The Hamdi case, though, did not involve any suspension of the writ, much less a suspension by the President while Congress was unavailable, and no U. S. Supreme Court decision has ever squarely endorsed or rejected Taney's opinion in Merryman. Sidney George Fisher wrote the only full length book on the Constitution in the Civil War that was published during the war itself. Regarding Merryman, Fisher's treatise looked to practice in the mother country:
The Habeas Corpus Act can only be suspended by Parliament; but in the absence of Parliament, or even when Parliament is in session, and the case demanded instant and secret action, the Ministers of the Crown, when the public safety has, in their opinion, required it, have habitually taken the responsibility of suspending the benefits or privilege of the writ. When Parliament meet, they immediately ask for a bill of indemnity, and also for a suspension of the act itself, should the danger continue. The consent of Parliament is therefore required for any invasion of personal liberty, either before or after such invasion, has always been asked since the statute of 31 Charles II, and has always been granted. Even before Fisher's book came out in 1862, scholars were disputing Taney's assertion that Article I of the Constitution "has not the slightest reference to the Executive Department". For example, an October 1861 article in the University of Pennsylvania Law Review (then called The American Law Register) pointed out that Article I, Section 9 (where the Suspension Clause is located) includes the Appropriations Clause which pertains to the executive branch. Sidney George Fisher had a son Sydney George Fisher (with a “y” instead of an “i”) who compiled a list of 43 pamphlets or the like on the habeas corpus question that had been published during the Civil War.