Кіріспе

АҚШ-тың сот ісі Ex parte Merryman, 17 F. Cas. 144 (C. C. D. Md. 1861) (No. 9487), АҚШ Азаматтық соғысынан туындаған даулы федералды сот ісі болды. Бұл Конституцияның хабеас корпусты тоқтату ережесіне сәйкес, Конгресс отырыс үзілісінде болғандықтан және оны өзі іске асыруға мүмкіндігі болмағандықтан, президенттің «хабеас корпустың артықшылығын» тоқтата тұру өкілеттігін тексеруге арналған іс еді. Жалпы алғанда, бұл іс атқарушы биліктің сот шешімдерін орындаудан бас тарту мүмкіндігі туралы мәселелерді көтерді, егер атқарушы билік оларды қате деп санайтын және өзінің құқықтық өкілеттіктеріне зиян келтіретін жағдайларда. Джон Мерриман – Мэриленд штатының Балтимор округындағы көрнекті плантатор, ол одақтық әскерлердің өтетін теміржол көпірлерін қиратқаны үшін ауылдық плантациясында тұтқындалған. Балтимор портындағы Форт-МакГенриде тұтқында ұсталған ол сот жүйесінен және жалпы азаматтық құқық органдарынан қолжетімсіз болды. АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Роджер Б. Тейни бұл істе хабеас корпусты тоқтата тұру өкілеттігі тек Конгреске ғана тиесілі екенін шешті. Тейнидің шешімі Жоғарғы Соттың шешімі емес еді. АҚШ Армиясы, соның ішінде АҚШ президентінің Бас қолбасшы ретіндегі өкілеттігімен, Тейнидің Мерриман пікірін орындамады. Тейни өзінің Мерриман шешімін Мэриленд округінің АҚШ округтік сотына жіберді, бірақ Тейнидің шешімі округтік соттың шешімі болған-болмағаны белгісіз. Бір көзқарас, Тейнидің Мерриман ісі бойынша қолмен жазылған нұсқасына негізделген, Тейни 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заңтың 14-бабына сәйкес федералды судьяларға берілген арнайы өкілеттіктермен хабеас ісін қараған. Осы көзқарас бойынша, Мерриман шешімі судьяның жеке кабинетінде шығарылған. Оның нақты юрисдикциялық орнына және жедел қаралуына байланысты, Мерриман шешімінің кейбір аспектілері бүгінгі күнге дейін даулы болып қала береді.

Өмірбаян

Адамды полиция немесе басқа билік ұстаған кезде сот хабеас корпус бұйрығын шығарып, ұстап тұрған билікті адамды ұстауға заңды себеп көрсетуге (мысалы, қылмыстық айыптама қою арқылы) немесе тұтқынды босатуға міндеттей алады. Сот тұтқынды қамауға алуға, кепілдікпен босатуға немесе толығымен босатуға құқылы. АҚШ Конституциясының I-тарауының 9-бабы, көбінесе Конгресс билігін шектеуден тұрады, және оған тоқтату шарттары кіреді: Хабеас корпус бұйрығының артықшылығы көтеріліс немесе басқыншылық жағдайында қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайларды қоспағанда, тоқтатылмайды. 1861 жылдың сәуір айында Азамат соғысы басталғанда, президент Авраам Линкольн штаттарды бүлікке қарсы тұру үшін федералды үкіметке жасақтар беруге шақырды. Вашингтонға бара жатқан әскерлер Мэриленд штатының Балтимор қаласынан өтті. Балтимордағы наразылар 19 сәуірде бөлініп кеткен штаттармен соғысқа қарсылық білдіріп, әскер тасымалдарын шабуылдады. Мэриленд Вашингтонға өтуге кедергі келтіріп, Оңтүстікке қарсы соғысқа кедергі келтіруге тырысуы мүмкін еді. 29 сәуірде Мэриленд штатының заң шығарушы органы 53-13 дауыспен бөлінуге қарсы дауыс берді, бірақ солтүстікпен теміржол байланысын қайта ашпауға да келісті. Олар Линкольнге Мэрилендтен федералды әскерлерді алып тастауды сұрады. Осы кезде заң шығарушы орган оңтүстік көршілерімен соғысқа араласудан аулақ болғысы келді. Келесі бірнеше аптада әскерлер Балтимордан қашып, Аннаполис арқылы Вашингтонға жеткізілді. Сондай-ақ 19 сәуірде Линкольн Бас прокурор Эдвард Бейтстен хабеас корпустың қолданылуын тоқтату туралы пікір сұрады. Елордаға төнген қауіп өте қауіпті болды, сондықтан Линкольн Мэрилендте хабеас корпусты тоқтату үшін Армияға шектеулі өкілеттік беруге келісті. 1861 жылдың 27 сәуірде ол генерал Винфилд Скоттқа (Армияның бас қолбасшысы) Аннаполистен Вашингтонға дейінгі "әскери жол" бойында қарсылық болған жағдайда, Скотт немесе "сол жердегі қолбасшы" қажет болған жағдайда хабеас корпусты тоқтатуға рұқсат етілді. Мэриленд штатының заң шығарушы органы 29 сәуірде Мэрилендті Оңтүстікке шабуыл жасайтын әскерлер үшін транзиттік пункт ретінде пайдалануға тыйым салғаннан кейін, губернатор Хикс штаттық милицияға бірнеше мемлекеттік теміржол көпірлерін (Буш өзені мен Паудер өзенінде) бұзуға бұйрық берді. Милиция лейтенанты Джон Мерриман 25 мамырда АҚШ еріктілерінің бригадир генералы Уильям Хай Кеймнің бұйрығымен көпірлерді жоюдағы рөлі үшін тұтқындалды. Мерриман мемлекетке опасыздық жасады және үкіметке қарсы қарулы күрес ұйымдастыруға ниеттенген ұйымның лейтенанты болды деп айыпталды. Мэрилендтегі тағы бір хабеас корпус ісінде, Мерриманға дейін, Мэриленд округінің АҚШ округтік сотының судьясы Уильям Фелл Джайлс хабеас корпус бұйрығын шығарды. Форт-МакГенридің командирі майор Уильям В. Моррис жауап ретінде былай деп жазды: "Сіздің бұйрығыңыз шығарылған күні және одан екі апта бұрын сіз тұратын қала және сіздің сотыңыз өткен жерде революциялық биліктің толық бақылауында болды. Осы кезеңде АҚШ сарбаздары, ешқандай қылмыс жасамай тұрып, сіздің көшелеріңізде опасыздықпен шабуылға ұшырап, адамгершіліксіз өлтірілді; бұл қылмыстар үшін ешқандай жаза берілмеді және, менің ойымша, ешкім тұтқындалмады; осы гарнизонға арналған азық-түлікпен қамтамасыз ету тоқтатылды; бұл бекіністі басып алу ниеті ашық жарияланды; сіздің көпшілік көшелеріңіз күн сайын қаруланған және кем дегенде ішінара АҚШ-тан ұрланған заттармен киінген көптеген әскерлермен күзетілді; және Федералдық ту, Федералды кеңселер үстінде желбіреп тұрғанда, Мэриленд офицерінің формасын киген біреумен кесілді. Жоғарыда айтылғандарға қосымша, заңға қарсы сайланған, бірақ өздерін штатыңыздың заң шығарушы органы деп жариялаған және Мэриленд штатының атқарушы органы мойындаған жиналыс Федералдық келісімді талқылап отырды. Егер мұның бәрі көтеріліс болмаса, оны не деп атауды білмеймін. Менің ойымша, бұл хабеас корпус бұйрығын тоқтатуға жеткілікті заңды себеп. Моррис сондай-ақ былай деп жазды: "Егер сіз отыз үш жыл ішінде бұйрықтың бұзылуын ешқашан көрмеген болсаңыз, онда қазіргідей саяси жағдай ешқашан тумағандықтан". Мерриманның адвокаттары Мэрилендтегі хабеас корпус мәселесі бойынша бұрынырақ бұйрықты елемеген судья Джайлзге жүгінудің орнына Вашингтонға барып, Бас судья Тэниден хабеас корпус бұйрығын шығаруды сұрады. Тэни 1861 жылдың 26 мамырында Мерриман атынан дереу бұйрық шығарды; Тэни Форт-МакГенриде ұсталып тұрған Мерриманды ертеңгі күні Тэниге әкелуді бұйырды. Тэнидің бұйрығы Форт-МакГенридің командирі генерал Джордж Кадваладерге Мерриманды сотқа жеткізуді, оны босатуды талап етпеді. Осы кезеңде Жоғарғы сот судьялары округтік сот судьялары ретінде де жұмыс істеді. Тэни Мэриленд округінің АҚШ округтік сотының судьясы ретінде әрекет етіп жатыр ма, әлде 1789 жылғы Әділет актісінің 14-бабына сәйкес барлық федералды судьяларға, соның ішінде Бас судьяға рұқсат етілген хабеас корпус мәселелерін қарауға арнайы өкілеттіктерді пайдаланып жатыр ма, бұл белгісіз. Тэни бұл мәселе бойынша сот отырысын Вашингтон, округ Колумбияда емес, Мэриленд штатында өткізгенін, генерал Кадваладерге Балтиморда, елордадан шығып кетпеу үшін бұйрыққа жауап беруге мүмкіндік беру үшін түсіндірді. Кадваладер, адвокат болғанына қарамастан, өзінің және Армияның әрекеттерін қорғау үшін жауап дайындауға бір тәуліктен аспайтын уақыт берілді. Кадваладер 27 мамырда Тэнидің бұйрығына Армия президенттік өкілеттікпен хабеас корпусты тоқтатқанын түсіндіретін полковникті жіберіп жауап берді. Кадваладер Мерриманның тұтқындалу жағдайларын түсіндіретін хатты да ұсынды, оның ішінде Мерриман Кеймнің бағыныштыларымен мемлекетке опасыздық жасады, АҚШ қаруын заңсыз иеленді және "үкіметке қарсы қарулы күреске" шақырды. Хатта қоғамдық қауіпсіздікке қауіп әлі де бар екені және кез келген қателіктер "елдің қауіпсіздігі үшін" болуы керек екені айтылды. Қайырлы шаралардың маңыздылығы мен мәселенің күрделілігіне байланысты Кадваладер президенттен қосымша нұсқаулар алу үшін жауап беру мерзімін ұзартуды сұрады. Тэни өтінішті қабылдамады, керісінше Джон Мерриманды сотқа жеткізбегені үшін Кадваладерді сотқа шақырды. Сәйкесінше, Тэни Кадваладерді ұстап алуға бұйрық берді, АҚШ маршалына Кадваладерді ертеңгі күні сотқа жеткізуді бұйырды. Кадваладерге 1861 жылдың 28 мамырында Армия штабынан Бас судья Тэнидің хабеас корпус бұйрығы шығарылғанын нақты мойындаған және Кадваладерге президенттік өкілеттікпен Мерриманды қамауда ұстауды бұйырған нұсқаулар жіберілді. Осы күні атқарушы билік – яғни АҚШ маршалы – Тэнидің сотқа шақыру бұйрығын орындауға тырысты, бірақ АҚШ маршалына бекініске кіруге рұқсат берілмеді. Тэни президенттің хабеас корпусты тоқтатуға құқығы жоқ екенін де мәлімдеді, өйткені ағылшын құқығы бойынша мұндай өкілеттіктер король емес, парламентке тиесілі болған. Құқықтар туралы билльдегі басқа ережелерге сілтеме жасай отырып, Тэни былай деп жазды: "Конгресс тоқтата алмайтын осы ұлы және негізгі заңдар, хабеас корпус бұйрығы сияқты, әскери күшпен қолдау көрсетілген әскери бұйрықпен еленбеген және тоқтатылған. Міне, қазір менің алдымдағы жағдай, және егер Конституция сот ведомствосына және сот судьяларына сеніп тапсырған билікті әскери билік кез келген сылтаумен немесе жағдайда қолданса, АҚШ халқы енді заң үкімдігі астында өмір сүрмейді, әрбір азамат өмірін, бостандығын және мүлігін армия офицерінің қалауынша ұстап алады..."

Линкольннің негіздері

Ең көп таралған пікір Линкольн әкімшілігі Бас судья Тейнидің Мерримен пікіріне қарсы шығып, заң үстемдігіне бағынбады және осылайша Линкольн мен оның әкімшілігі келісімсіздік танытты. Басқа бір пікір бойынша, Тейни заңды дұрыс түсінбеген, сондықтан оның талаптарын орындамау ғана емес, сонымен қатар әділ жауап болды. Мерриман Конгресс үзілісте болған кезде қамауда қалды. Линкольн өзінің Бас прокуроры Эдвард Бейтстен де жұмысынан босатылуын қолдаған пікір алды. Бейтс пікірі (немесе осы пікірдің алдын ала жобасы) Линкольннің Конгресске өзінің әкімшілігінің хабеас корпусына қатысты саясатын талқылаған хабарына әсер еткен болуы мүмкін. Дегенмен, Линкольннің Конгресске жолдаған хабары 1861 жылдың 4 шілдесімен, ал Бейтс пікірі келесі күні, 1861 жылдың 5 шілдесімен тіркелді. Линкольн Конгресске жолдаған хатында мәселені былай қойды: Адал орындалуы талап етілетін барлық заңдарға қарсылық көрсетіліп, олардың орындалмауы штаттардың үштен бірінде байқалды. Олардың толығымен орындалмауына рұқсат беру керек пе, тіпті оларды орындау үшін қажетті шараларды қолдану арқылы азаматтың бостандығына ерекше құрметпен қарастырылған, бірақ іс жүзінде кінәлілерді кінәсіздерден гөрі көбірек жеңілдететін бір заңды шектеулі түрде бұзу қажет болса да? Сұрақты тікелей қою үшін, барлық заңдардың біреуін қоспағанда, орындалмауы керек пе, және үкімет өзі бұзылып кетпеу үшін тарап кетпеуі керек пе? Мұндай жағдайда да, егер үкімет құлатылса, ресми ант бұзылмау үшін, бірыңғай заңды елемеу оны сақтауға бағытталған деп есептелсе, бұзылмау керек пе? Бірақ бұл мәселе қойылған деп ойламаймын. Ешқандай заң бұзылмады деп есептеледі. Конституцияның "хабеас корпустың артықшылығы бүлік немесе шабуыл кезінде қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайда ғана тоқтатылуы мүмкін" деген ережесі – бұл артықшылық бүлік немесе шабуыл кезінде қоғамдық қауіпсіздік талап еткен жағдайда тоқтатылуы мүмкін деген ережемен тең. Бүлік болғандығы анықталды және қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін сот бұйрығының күшін тоқтату қажет деп шешілді. Қазір бұл билік атқарушы органда емес, Конгресте болуы керек деп талап етуде, бірақ Конституцияның өзі осы билікті кім жүзеге асыруы керектігі туралы айтпайды; және бұл ереже қауіпті жағдайлар үшін жасалғандықтан, құжатты жасаушылар әр жағдайда қауіптің өзінен шығуына рұқсат бергеніне сенуге болмайды, өйткені Конгресс шақырылғанға дейін, оның жиналысы бүлікпен тоқтатылуы мүмкін, осы жағдайда да солай болды. Соғыс кезінде де, соғыстан кейін де көптеген ғалымдар Линкольннің пікірін Тейнидің пікірінен жоғары қойды. Тарихшы Майкл Берлингэймнің айтуынша, "Линкольнның аргументі дұрыс болды, өйткені сол кезде Конгресс көбінесе сессиядан тыс болатын, ал шабуыл немесе бүлік оның ұзақ үзілісі кезінде, сәуір айында болғандай, орын алуы мүмкін еді".

Тарихи контекст

Мерриман ісіне дейінгі айда Балтимор мэрі Браун, қалалық кеңестің барлық мүшелері, полиция комиссары және Полиция басқармасының барлық мүшелері ешқандай айып танылмай тұтқындалып, Форт МакГенриде қамауға алынды, бұл қысылыс тудырды. Мерриманның шешімінен кейін қыркүйек айында, және оны елемеген күйде, армия Мэриленд штатынан сайланған Демократ конгрессмені Генри Мейді және Мэриленд штатының Бас Ассамблеясының үштен бір бөлігін тұтқындады, сондай-ақ habeas corpus құқығының тоқтатылған аймағын кеңейтті. Одан кейін оның кітабын сатқан екі баспагер ұсталды. Сот, президенттің әскери жағдай жарияламағанына (оның мұндай құқығы бар екенін мойындағанмен) наразылық білдірді, бұл процеске кедері келтірудің конституцияға қайшы екенін мәлімдеді, бірақ өз құқықтарын қорғауға өкімі жоқ екенін атап өтті. 1861 жылдың қараша айында Мэриленд штатының округтік сотының төрағасы Ричард Беннетт Кармайкл, тұтқындаулардың негізсіздігі және азаматтық бостандықтардың бұзылуына алаңдағандықтан, көптеген оңтүстікке көзқарасы бар адамдарды босатып, айыпсыз қамауға алынды. Бұл бұйрықты Мемлекеттік хатшы Сьюард берді. Сотталған Кармайклді ұстаған федералды әскерлер сот отырысы кезінде сот ғимаратында оны есінен танытып, соққыға жығып, сыртқа шығарып жіберді, бұл тағы да бір қоғамдық пікірталасқа себеп болды. 1862 жылдың басында Линкольн habeas corpus құқығын тоқтату туралы даудан бір қадам артқа шегінді. 14 ақпанда ол көптеген саяси тұтқындарды (редактор Говард сияқты кейбір ерекшеліктермен) босатуға бұйрық берді және оларға Конфедерацияға көмектеспесе, өткенде жасаған сатқындық немесе адалдықсыздық үшін кешірім жасауды ұсынды.

Меррименге айып тағылды

10 шілдеде Конгресс арнайы сессияға жиналған кезде, Мерриман Балтимордағы үлкен қазылар алқасымен АҚШ-тың Мэриленд округінің сотында мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталды. Айыптамада 500 қарулы адаммен бірге Мерриман АҚШ-қа қарсы «өте зұлым, қаскөй және сатқындықпен» соғыс ашқаны айтылды. Ол алты теміржол көпірін және теміржол бойындағы телеграф сызықтарын қиратты, бұл әскерлердің өтуіне кедергі келтіру және маңызды әскери байланысты бұзу мақсатында жасалған. Осы әрекеттердің 13 куәгері тізімделді. Мерриманмен бірге тағы жеті адам айыпталды. 13 шілдеде ол 20 000 доллар көлемінде кепіл төлеп, сотқа дейін босатылды. Алайда, іс сотқа жетпеді. Мемлекетке опасыздық – өлім жазасын көздейтін қылмыс болғандықтан, оны апелляциялық сот қарауы керек еді. Мэриленд штатындағы қылмыстарға қатысты істерді Тейни мен округ судьясы Уильям Ф. Джайлз қарауы тиіс болды, өйткені олар Мэриленд округінің АҚШ апелляциялық сотының жалғыз екі федералды судьясы еді. Тейни айыпталушылардың ісін тыңдауға үнемі бас тартты, себебі соғыс кезінде Мэрилендте әділ сот бола алмайды деп сенді. Ол судья Джайлстің істі жеке қарауына да кедергі келтірді және басқа судьяны тағайындауға қарсылық көрсетті (кешігудің бір бөлігі нашар денсаулық жағдайымен байланысты болды). 1864 жылға қарай Тейни сот төрешісі Сэмюэл Нельсонға: «Мен сот билігін осы қорлаушы жағдайға қоймаймын және оны төмендетуге, қорлауға келіспеймін. Егер округ прокуроры қудалауды жалғастырса, мен оларды қараудан бас тартамын» деп хат жазды. Президент Линкольн ұсынған және Тейнидің орнына Мэриленд штатының бас судьясы және округ судьясы болған Салмон П. Чейс та Мерриман және басқа да Мэрилендтегі мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен сотталған істерді қарауды кешіктірді.

Конгресс жауабы

Шілдеде қайта жиналғаннан кейін, Конгресс Линкольн қолдаған, оның хабеас корпусты тоқтата тұруын ресми мақұлдайтын және әкімшілікке оны жалғастыруға рұқсат беретін заң жобасын қабылдамады. Бірақ әкімшілік тұтқындауларды жалғастыра берді, ал 1861 жылдың қыркүйегінде Мэриленд штатында жаңа тұтқындау толқыны басталды. Дегенмен, 1861 жылдың жазында Конгресс Линкольннің көктемдегі әрекеттерін «барлық жағынан заңды» деп жариялаған жалпы сипаттағы ретроспективті тілді қабылдады. Мэйдің заң жобасы 1862 жылдың жазында Палатада қабылданды, ал оның ережелері кейіннен 1863 жылғы Хабеас Корпусты тоқтату туралы заңға енгізілді, ол күдікті сатқындарға ресми айыптау қоюды талап етті. Бірнеше айдан кейін, ополчення шақыруына қарсылық білдірген Линкольн бүкіл елде хабеас корпусты тоқтатты және оқылуға қарсылық көрсеткен, әскерге жазылудан бас тартқан немесе Конфедерацияға көмектескендерді әскери сотқа беруге бекітті. Осы аралықта, Линкольннің хабеас корпусты тоқтата тұруына байланысты әрекет еткендерді сотқа тарту туралы бірнеше талаптар түсті. Бұрынғы соғыс министрі Саймон Камерон тіпті заңсыз кіру, дене күші қолдану және жалған тұтқындау бойынша сот ісіне байланысты қамауға алынды. 1863 жылдың ақпанында Мэриленд штатының бұрынғы губернаторы Хикс, штат арқылы әскер тасымалдамауды Линкольннен өтінген болатын, ол қазір АҚШ сенаторы болып, былай деді: «Менің ойымша, Мэриленд штатын тек қана одан да үлкен төмендеуден ғана емес, сонымен қатар мәңгілік жойылудан сақтаған – тұтқындаулар ғана. Мен оларды [тұтқындауды] сол кезде де, қазір де мақұлдаймын; және осы мәселеде әкімшілікті кінәлайтыным – кейбір адамдарды босатқандары үшін ғана». 1863 жылдың наурызында Хабеас Корпусты тоқтату туралы заңның қабылдануы дауды, кем дегенде уақытша, Азамат соғысы кезінде президенттің жазаны тоқтату құқығын мойындау арқылы аяқтады, бірақ саяси тұтқындарды үлкен қазылар алдында айыптауды (немесе босатуды) және өткен екі жылда хабеас процедурасынсыз азаматтарды қамауға алған федералды лауазымды тұлғаларды залалсыздандыруды талап етті. Кейбір деректер бойынша, бұл заң қабылданғаннан кейін Линкольн мен оның әкімшілігі осындай тұтқындарға заңмен көзделген процедуралық кепілдіктерді ұсынбастан, тұтқындауды және ұстауды жалғастырды. Осылайша, Линкольн мен оның әкімшілігі президенттік билік туралы мәлімдемелерге толығымен сүйенді.

Соттардың кейінірек талқылауы

АҚШ Жоғарғы Сотының қалған мүшелерінің Мерриман ісіне қатысы болмады, ал Оңтүстіктен келген тағы екі судья – Джон Катрон мен Джеймс Мур Уэйн одақтастық көзқарас ұстанды. Мысалы, Катрон Сент-Луис қаласындағы үлкен қазылар алқасына берген нұсқауында, федералдық үкіметке қарсы қарулы қарсылық көрсетудің опасыздық екенін айтқан сөздері 1861 жылдың 14 шілдесінде «Нью-Йорк Трибьюн» газетінде жарияланды. Катрон айналым кезінде әскери билік органдарымен тығыз байланыста болды. Тейнидің пікірінен кейін бірнеше аудандық және апелляциялық сот шешімдері қабылдалды. Алайда, тарихшы Харольд Хайманның сөзіне қарағанда, Солтүстік штатының көптеген адвокаттары Линкольннің пікірін қабылдады, яғни Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірі «саяси жолмен қайта қаралуы мүмкін» екенін, ал бұл пікір «басқа судьяларды және төменгі федералдық соттардың азаматтарын көндірген жоқ». Дегенмен, Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірі кейбір төменгі соттарда, мысалы, Нью-Йорк Оңтүстік округінің АҚШ округтік соты мен Висконсин штатының Жоғарғы сотында қабылдаушылық тапты. Мысалы, қараңыз: Ex parte McQuillon, 16 F. Cas. 347, 348 (S. D. N. Y. 1861) (No. 8294) (Беттс, судья) («[Судья Беттс] бұл істі [Мерриман] жалғастыра береді, бірақ ешқандай пікір білдірмейді, өйткені [Бас судьяға] қарсы шығуы әдепсіз болар еді. Сондықтан ол бұл өтініш бойынша ешқандай шара қолданбауға келіседі»); In re Kemp, 16 Wis. 359, 1863 WL 1066, *8 (1863) (Диксон, бас судья) («Мен басқа соттар мен судьялардың осыған ұқсас жағдайлардағы прецеденттерін сақтап, ұлттық билік органдарына құрмет көрсету үшін, олар осы жағдайда қандай шаралар қолдану керектігін қарастырғанға дейін [хабеас корпусқа қатысты шараларды беруді] тоқтатуды жөн көремін»). Тейни Джон Мерриманға сот процесі аяқталғанда көмек көрсетпегендей, Беттс пен Диксон да олардың алдынан өткен, Мерриманға ұқсас жағдайдағы сотталушыларға түрмеден босатуға келіспеді. Мерриман ісі Азамат соғысы кезеңіндегі ең танымал сот істерінің бірі және Дред Скотт ісімен қатар Тейнидің ең белгілі пікірлерінің бірі болып саналады. Оның заңдық аргументі, яғни Конгресс ғана хабеас корпус құқығын тоқтата алады деген тұжырымы, Хамди мен Рамсфелд ісіндегі қарсы пікірде, сонымен қатар Джон Пол Стивенс қолдауымен Антонин Скалия судьясы тарапынан қайта жаңғыртылды. Бұл істе Скалия мен Стивенс хабеас корпус құқығына уақыттық шектеулерді де сипаттады: егер айыпталу ауыр қылмыс немесе мемлекетке қарсы қылмыс болса, дереу босату талап етілмейді, бірақ Корольдің белгілі бір мерзімде қылмыстық іс қозғауға міндеттілігі бар. Бұл ереженің практикалық салдары – §7-ге сәйкес, ауыр қылмыс немесе мемлекетке қарсы қылмыс үшін айыптау немесе сотсыз қамауда ұстау үш-алты айдан аспауы керек. Алайда, Хамди ісінде хабеас корпус құқығы тоқтатылмады, тіпті Конгресс жоқ болған кезде Президенттің оны тоқтатуы да болған жоқ, сондай-ақ АҚШ Жоғарғы Сотының ешбір шешімі Тейнидің Мерриман ісіндегі пікірін толыққанды қолдаған немесе қабылдамаған жоқ. Сидни Джордж Фишер Азамат соғысы кезінде жарияланған Конституцияға арналған жалғыз толық кітаптың авторы болды. Мерриман ісіне қатысты Фишердің трактаты ана еліндегі тәжірибеге сүйенді: Хабеас корпус туралы заңды Парламент ғана тоқтата алады; бірақ Парламенттың болмауында немесе Парламент отырыста болған кезде де, жағдай дереу және құпия шараларды талап еткен жағдайда, Корольдік министрлері, қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін, олардың пікірінше, жарлықтың күшін тоқтатуға жауапкершілік алады. Парламент жиналған кезде олар дереу өтемақы туралы заң жобасын, сондай-ақ қауіп сақталса, актінің өзін тоқтатуды сұрайды. Сондықтан, жеке бостандыққа кез келген қол сұғу үшін Парламенттің келісімі қажет, және мұндай қол сұғу алдында немесе кейін 31 Карл II заңынан бері әрқашан сұралып, әрқашан берілген. Фишердің кітабы 1862 жылы жарық көргенге дейін ғалымдар Тейнидің Конституцияның I бабында «Атқарушы департаментке ешқандай сілтеме жоқ» деген тұжырымын таластырып келді. Мысалы, 1861 жылдың қазан айында Пенсильвания университетінің құқық журналында (кейін «Америка құқығы тіркелімі» деп аталды) жарияланған мақалада I баптың 9-тарауында (хабеас корпус шарты орналасқан) атқарушы билікке қатысты ассигнование ережесі бар екені көрсетілді. Сидни Джордж Фишердің ұлы Сидни Джордж Фишер (атындағы «i» орнына «y» әрпі бар) Азамат соғысы кезінде жарияланған хабеас корпус мәселесіне қатысты 43 памфлет немесе осыған ұқсас материалдардың тізімін жасады.