Генри Мобли: Американдық саксофоншы және композитор өмірі мен шығармашылығы
Hank Mobley
Генри Мобли – америкалық джаз саксофонист, композитор (1930-1986). "Double Exposure", "Soul Station" сияқты шығармаларымен танымал, бұл дәуірдегі бағаланбаған музыкант.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық джаз саксофонисі және композиторы (1930–1986)
American jazz saxophonist and composer (1930–1986)
Генри Мобли (7 шілде 1930 – 30 мамыр 1986) – американдық тенор саксофонисі және композитор. Леонард Федер Моблиді «тенор саксофонының орта салмақтағы чемпионы» деп сипаттады, бұл метафора оның тонына қатысты қолданылды – ол Джон Колтрейндей агрессивті де емес, Лестер Янгдей жұмсақ та емес, және оның стилі, әсіресе Колтрейн мен Сонни Роллинс сияқты музыканттармен салыстырғанда, тыныш, нәзік және мелодиялық болды. Сынаушы Стасия Профрок оны «боп дәуірінің ең бағаланбаған музыканттарының бірі» деп мәлімдеді. Моблидің композицияларына «Қос экспозиция», «Жан станциясы» және «Диг Дис» кіреді.
Henry Mobley (July 7, 1930 – May 30, 1986) was an American tenor saxophonist and composer. Mobley was described by Leonard Feather as the "middleweight champion of the tenor saxophone", a metaphor used to describe his tone, that was neither as aggressive as John Coltrane nor as mellow as Lester Young, and his style that was laid back, subtle and melodic, especially in contrast with players such as Coltrane and Sonny Rollins. The critic Stacia Proefrock claimed him "one of the most underrated musicians of the bop era." Mobley's compositions include "Double Exposure", "Soul Station", and "Dig Dis".
Ерте өмір және білім
Мобли Джорджия штатының Истман қаласында дүниеге келді, бірақ Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласына жақын Элизабет қаласында өсті. Ол өзін музыкалық отбасынан шыққан адам деп сипаттап, әкесінің джаз тобында ойнағанын айтты. Бала кезінде Мобли фортепианода ойнаған. 16 жасында ауруға шалдығып, бірнеше ай бойы үйде жатып емделді. Оған жауап ретінде әжесі оның бос уақытын пайдалы өткізуі үшін саксофон сатып алды. Ол Ньюарк қаласындағы музыка мектебіне түсуге тырысты, бірақ тұрғын еместігіне байланысты қабылданбады. Сондықтан ол әжесі сатып алған кітаптардан теория мен гармонияны өздігінен үйренді, сонымен қатар тенор саксофонда ойнауды да өзі үйренді.
Mobley was born in Eastman, Georgia, but was raised in Elizabeth, New Jersey, near Newark. He described himself as coming from a musical family and spoke of his uncle playing in a jazz band. As a child, Mobley played piano. When he was 16, an illness kept him in the house for several months. In response, his grandmother bought him a saxophone to help him occupy his time. He tried to enter a music school in Newark but wasn’t accepted since he wasn’t a resident, so he taught himself theory and harmony from books that his grandmother bought for him, while also teaching himself to play the tenor saxophone.
1949-1956: Жаз хабаршыларының алғашқы жылдары
19 жасында ол жергілікті топтармен ойнай бастады және бірнеше айдан кейін Диззи Гиллеспи және Макс Роуч сияқты музыканттармен алғаш рет жұмыс істеді. Роуч 1951 жылы Моблиді Нью-Йорк джаз ортасына таныстырды, ал келесі екі жылда ол өзінің композицияларын жасауға және жазуға кірісті. 1953 жылдың сәуір айында Макс Роуч оны Ханк Моблиге арналған The Max Roach Quartet альбомында ойнауға шақырды. Кейіннен ол 1957 және 1958 жылдары EmArcy Records үшін жазылған екі Роуч сессиясында қатысты. Роучпен жұмыс істегеннен кейін көп ұзамай ол тағы бір домбырашы және топ жетекшісі Арт Блейкимен тұрақты жұмыс істей бастады. Олар пианист Хорас Сильвер, бассист Даг Уоткинс және трубашы Кенни Дорхаммен бірге хард-боптың алғашқы сессияларының біріне қатысты. Бұл сессиялардың нәтижесі "Horace Silver and the Jazz Messengers" альбомы ретінде жарық көрді. Осы кезде топ ұжымдық болды, кейде Сильвер немесе Блейки аттарымен өнер көрсететін және жазатын. Мобли сонымен қатар The Jazz Messengers тобында "At the Cafe Bohemia" концерттік альбомын жазуға қатысты, сондай-ақ Columbia Records студиялық альбомы "The Jazz Messengers"-де ойнады. 1955 жылы Blue Note Records-те шыққан "Hank Mobley Quartet" альбомында Мобли өзінің дебюті үшін Jazz Messengers тобының ырғақ бөлімін қолданды. 1956 жылы The Jazz Messengers тобының Silver/Watkins/Blakey құрамы тарағаннан кейін Мобли қысқа мерзімге Сильвермен жұмысын жалғастырды, Сильвердің "Blue", "6 Pieces of Silver" және "The Stylings of Silver" альбомдарында ойнады. Бірнеше жылдан кейін Мобли Блейкимен қысқа мерзімде жұмыс істеді, 1959 жылдың көктемі мен жазында барабаншының тобына (бұл топ Art Blakey and The Jazz Messengers деп аталды және енді ұжымдық болмады) қайта қосылды. Ол сондай-ақ Блейкиді 1960 жылы жазылған өзінің екі Blue Note сололық альбомында ойнауға шақырды.
At 19, he started to play with local bands and, months later, worked for the first time with such musicians as Dizzy Gillespie and Max Roach. Roach introduced Mobley to the New York jazz scene in 1951, and over the next two years the latter began composing and recording tunes of his own. In April 1953, he was hired by Max Roach to play on the album released as The Max Roach Quartet featuring Hank Mobley. He later appeared on two Roach sessions recorded in 1957 and 1958 for EmArcy records. Shortly after working with Roach, he began working regularly with another drummer and bandleader, Art Blakey. He and Blakey took part in one of the earliest hard bop sessions, alongside pianist Horace Silver, bassist Doug Watkins and trumpeter Kenny Dorham. The results of these sessions were released as Horace Silver and the Jazz Messengers. At this point, the band was a collective, sometimes appearing and recording under the names of either Silver or Blakey. Mobley was also in The Jazz Messengers for the recording of the live album At the Cafe Bohemia, and he appeared on the Columbia Records studio album The Jazz Messengers. Mobley used the Jazz Messengers' rhythm section as his backing band for his 1955 Blue Note Records debut, Hank Mobley Quartet. When the Silver/Watkins/Blakey version of The Jazz Messengers split up in 1956, Mobley continued working with Silver for a short time, appearing on Silver's Blue, 6 Pieces of Silver, and The Stylings of Silver. Mobley worked for brief periods with Blakey a few years later, rejoining the drummer's band (which was called Art Blakey and The Jazz Messengers, and was no longer a collective) in the spring and summer of 1959. He also hired Blakey to play on two of his Blue Note solo albums recorded in 1960.