Давид Блондель: Француз дінтаны мен тарихшысының өмірі мен еңбектері
David Blondel
Давид Блондель – француздық протестант пастыры, тарихшы және классика ғалымы (1591-1655). Амстердам университетінде тарих профессоры болды. Тарих, білім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Блондель (1591 – 6 сәуір 1655) – француз протестант пастыры, тарихшы және классикалық ғылымдарды зерттеуші.
David Blondel (1591 – 6 April 1655) was a French Protestant clergyman, historian and classical scholar.
Өмір
Ол Шалон-ан-Шампан қаласында дүниеге келген. 1614 жылы дін қызметкері болып тағайындалып, Ходан және Русиде шамамен дінбастық қызмет атқарды. 1644 жылдан кейін қызметтен босатылып, толық уақыт оқуға мүмкіндік алды. 1650 жылы Г.Ж. Воссиус профессорлық орнын басып, Амстердам университетінде тарих кафедрасын басқарды. Оның шәкірттерінің ішінде Франциск Турретин және Иоганн Георг Грейвиус болды.
He was born at Châlons en Champagne. Ordained in 1614, he had positions as parish priest at Houdan and Roucy. After 1644, he was relieved of duties, and supported free to study full time. In 1650 he succeeded GJ Vossius in the professorship of history at the university of Amsterdam. His students included Francis Turretin, and Johann Georg Graevius.
Шығармалары
Оның шығармалары өте көп болды. Олардың кейбірінде ол ерте заманауи дәуірде факті ретінде қабылданып жүрген мифологиялық және жалған материалдарды қатаң сынап, оларға қарсы күресті. Бұл оған ағартушылық дәуірдің көрнекті зиялыларының құрметін әкелді. Джонатан Израиль былай деп жазады:
His works were very numerous. In some of them he took a strong critical line with mythological and counterfeit material current as fact in the early modern period. This brought him the admiration of major Enlightenment intellectuals. Jonathan Israel writes:
«Оракула Сибиллина, халдейлік жылнамалар және орфикалық гимндерді жоққа шығару және олардан құтылу жұмысы, Дидро 1751 жылы атап өткендей, 1650 жылдары гугенот ғалымы Дэвид Блондел Амстердамда «Оракула» туралы трактатын жариялаған кезде ғана басталды. 1647 жылғы «Папа Жанна» туралы диссертациясында ол бұл оқиғаның миф екендігіне толық көз жеткізді. Эдвард Гиббон «Рим империясының құлдырауы мен түсуі тарихы» еңбегінде былай деп жазды:
the real work of discrediting and disposing of the Oracula Sibyllina, Chaldean chronicles, and Orphic hymns, seemingly only began, as Diderot noted in 1751, in the 1650s when the Huguenot scholar David Blondel published his treatise on the Oracula in Amsterdam. In his dissertation on Pope Joan (1647), he came to the conclusion, now generally accepted, that the story is a myth. Edward Gibbon wrote this in The History Of The Decline And Fall Of The Roman Empire:
«Ол екі білімді протестант – Блондел мен Бейл тарапынан жойылды.»
She was annihilated by two learned protestants, Blondel and Bayle [ ]
Осы кітабы үшін оған протестант poleмистерінен наразылық келді. 1628 жылы Франсиско Торресқа қарсы жазған кітабында Псевдо-Исидориялық Декреталдардың білімді жалған екендігін нақты дәлелдеді. Бұл еңбегі Вольтердің «Философиялық сөздігінде» мақтауға ие болды. Блондел Псевдо-Исидор нақты қолданған дереккөздерді анықтады. Кейінгі зерттеулер оның қорытындыларын растады. Ол көзі нашарлап бара жатқанда жазған еңбегінде испан корольдік отбасының генеалогиялық талаптарын, француз патшаларының есесінен қолдаған Жан Жак Шифлеге қарсы күресті. 1655 жылы ол протестанттық бітімділік идеясын қолдаған үзінділер жинағын жариялады.
Indignation against him on account of this book came from Protestant polemicists. His 1628 book against Francisco Torres conclusively demonstrated that the Pseudo Isidorian Decretals were a very learned forgery. This work was praised by Voltaire, writing in his Dictionnaire Philosophique. Blondel tracked down sources actually used by the Pseudo Isidore. Later scholarship has sustained his conclusions. In a work written as he was going blind, he struck back against Jean Jacques Chifflet, who had written in favour of the Spanish royal family's genealogical claims, over those of the French kings. In 1655 he produced an anthology of extracts arguing for Protestant eirenicism.