Саймон Боливар Бакнер: Екінші дүниежүзілік соғыстың батыры
Simon Bolivar Buckner Jr.
Саймон Бакнер – америкалық генерал-лейтенант, Окинава шайқасында қаза тапты. Тынық мұхитындағы және Аляскадағы әскери операцияларға қатысты, жоғары шенді офицер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық генерал-лейтенант (1886–1945) оның әкесі, бұрынғы Конфедерация армиясының генералы және Кентукки штатының губернаторы.
American lieutenant general (1886–1945)
his father, the former Confederate Army general and Kentucky governor
Саймон Боливар Бакнер кіші (18 шілде 1886 – 18 маусым 1945) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхиты театрында қызмет еткен АҚШ армиясының генерал-лейтенанты. Аляска қорғаныс командованиесінің қолбасшысы ретінде Бакнер Алеут аралдары науқанында, оның ішінде Атту шайқасында және Киска экспедициясында американдық-канадтық күштерге қолбасшылық етті. Бұл міндеттен кейін ол 1945 жылы жапондық Окинава аралына десант түсірген 10-армияның қолбасшысы болып тағайындалды. Окинава шайқасының соңғы күндерінде жаудың артиллериялық атысынан қаза тапты, осылайша Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаудың отына түсіп қаза тапқан АҚШ әскери шенділерінің ішінде ең жоғары ранктің біріне ие болды. Бакнер, Лесли Дж. Макнейр, Фрэнк Максвелл Эндрюс және Миллард Хармон – өлім кезінде генерал-лейтенант болған және Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан американдықтардың ең жоғары ранкті шенділері еді. Бакнер мен Макнейр 1954 жылғы 19 шілдеде Конгрестің арнайы заңымен (Халық заңы 83-508) төрт жұлдызды генерал шеніне көтерілді.
Simon Bolivar Buckner Jr. ('/s//aɪ//m//ə//n// /'/b//ɒ//l//ᵻ//v//ər// /'/b//ʌ//k//n//ər/ SYmən BOLi vər BUKnər; July 18, 1886 – June 18, 1945) was a lieutenant general in the United States Army during World War II who served in the Pacific Theater. As commanding general of Alaska Defense Command, Buckner commanded American Canadian forces in the Aleutian Islands campaign, including the Battle of Attu and the Kiska Expedition. Following that assignment, he was promoted to command the Tenth Army, which conducted the amphibious invasion of the Japanese island of Okinawa in 1945. He was killed during the closing days of the Battle of Okinawa by enemy artillery fire, making him one of the highest ranking United States military officers lost to enemy fire during World War II. Buckner, Lesley J. McNair, Frank Maxwell Andrews, and Millard Harmon, all lieutenant generals at the time of their deaths, were the highest ranking Americans to be killed in World War II. Buckner and McNair were posthumously promoted to the rank of four star general on July 19, 1954, by a Special Act of Congress (Public Law 83 508).
Ерте өмір және білім
Бакнер Конфедерация генералы Саймон Боливар Бакнер мен оның әйелі Делия Хейс Клейборнның ұлы болды. Бакнер мен оның әкесі Венесуэла сардары және мемлекет қайраткері Симон Боливардың құрметіне аталған. Ол қазіргі Колумбия, Венесуэла, Эквадор, Панама, Перу және Боливия елдерін Испан империясынан тәуелсіздікке алып шықты. Оның әкесі 1887 жылдан 1891 жылға дейін Кентукки штатының губернаторы болды және 1896 жылы Алтын Демократиялық партиясынан АҚШ вице-президентіне кандидат болды. Бакнер Кентукки штатының Мунфордвилл қаласының жанында өсті және 1896 жылғы президенттік науқанында әкесімен бірге болды, ол бұрынғы Одақ генералы Джон М. Палмердің серігі болған кезде.
Buckner was the son of Confederate general Simon Bolivar Buckner and his wife Delia Hayes Claiborne. Buckner and his father are named after the Venezuelan soldier and statesman, Simón Bolívar, who led what are currently the countries of Colombia, Venezuela, Ecuador, Panama, Peru, and Bolivia to independence from the Spanish Empire. His father was Governor of Kentucky from 1887 to 1891, and was the Gold Democratic Party's candidate for Vice President of the United States in 1896. Buckner was raised near Munfordville, Kentucky, and accompanied his father on his 1896 presidential campaign when he served as the running mate of ex Union general John M. Palmer.
Әскери мансап
Бакнер Вирджиния әскери институтына оқуға түсті. 1904 жылдың жазында 18 жасқа толғанда, әкесі президент Теодор Рузвельттен оны Вест-Пойнтқа қабылдауды өтінді. Рузвельт бұл өтінішті қабылдады және Бакнер 1908 жылы бітірді. Ол Филиппинде екі әскери міндеттемеде болды және 1900-жылдардың басындағы өзінің оқиғаларын «Филиппиннің әңгімелері» атты кітабында жазды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол уақытша майор болып қызмет етті және авиатор курсанттарына тәртіпті қатаң ұстады.
Buckner attended the Virginia Military Institute. When he turned 18 in the summer of 1904, his father asked President Theodore Roosevelt to grant him an appointment to West Point. Roosevelt granted this request and Buckner graduated in the class of 1908. He served two military tours in the Philippines, and wrote about his adventures in Tales of the Philippines – In the Early 1900s. During World War I, he served as a temporary major, drilling discipline into aviator cadets.
Соғыс аралығы
1919 жылдың мамыр айынан бастап 17 жыл бойы Бакнердің міндеттері әскерлермен емес, әскери училищалармен байланысты болды: төрт жыл АҚШ Әскери академиясында (Вест-Пойнт, Нью-Йорк) тактикалық офицер; бір жыл Джорджия штатындағы Форт-Беннингтегі жаяу әскер мектебінде студент; төрт жыл Канзас штатындағы Форт-Левенворттағы Командалық және штаб мектебінде, алғашқы жылы студент (үздік түлек), содан кейін үш жыл оқытушы; төрт жыл Вашингтондағы Армия соғыс колледжінде, алғашқы жылы студент, содан кейін үш жыл басқарушы офицер; Вест-Пойнтта тағы төрт жыл, Кадеттерге қарамалдың орынбасары және қарамал бастығы. Вест-Пойнтта "Оның басшылығы құрылымдық прогрессивтікпен, қатаңдықпен, салауаттылықпен және әділдікпен еске алынады". Дегенмен, бір курсанттың әкесі: "Бакнер курсанттардың қазбадан емес, туылғандығын ұмытады", - деді. 1942 жылдың маусымында Бакнер жергілікті алеут халқының эвакуациялануына және олардың ауылдарының өртелуіне бұйрық берді. Алеут халқына соғыс аяқталғаннан кейін 1945 жылға дейін оралуға рұқсат берілмеді. Бакнер сондай-ақ Аляскада афроамерикандық әскерлердің орналасуына қарсы болды, өзінің жоғары лауазымды тұлғаларына соғыстан кейін олар қала береді деп алаңдаушылығын білдірді, "соның салдарынан олар үндістермен және эскимостармен араласып, өте жағымсыз нәсілді тудырады, бұл мәселе тудырар еді". Атту аралын қайтаруға бір жылға жуық уақыт кетті. 1943 жылдың мамырында үш аптаға созылған Атту үшін шайқас, "Ландкраб" операциясы өтті. Екі тараптан да көп шығын болды. Жағалауда 549 американдық сарбаз қаза тапты, 1148-і жараланды, ал 1814-і суықтан және аурудан зардап шекті. 2900 жапондық гарнизонынан тек 28-і ғана аман қалды. Жағалауда және әуедегі ұшқыштар мен теңізшілердің көптеген өкілдері Алеут кампаниясының айларында қаза тапты. Аляскадағы біздің қарулы күштеріміздің адал батылдығы, күш-жігері және табандылығы жапондықтардың басып кіруін тоқтатты, жауды біздің жағалауымыздан қуды және соңғы шекарамызды бекініске айналдырды. Бірақ бұл тек бастамасы ғана. Біз Токиоға жол аштық; ең қысқа, ең тікелей және жауларымыз үшін ең қиын жол. Ең қысқа уақытта осы жеңіс жолына жетейік. 1943 жылдың тамызында Кискаға американдық және канадтық әскерлер шабуыл жасады. Аттудағыдай, ауа райы да жауға көмектесті. Императорлық теңіз күштері одақтас күштер келгенге дейін тұманды пайдаланып 5400-ге жуық сарбаз бен теңізшіні жасырын түрде кері қайтарды. Одақтас командирлері жапондықтардың Кисканы толығымен эвакуациялай алғанына сенгісі келмеді. Сегіз күн бойы әскерлер аралды іздестіріп, тығыз тұманға атып, кейде кездейсоқ өз әріптестерін атқылап қойды. 24 одақтас сарбазы өз жақтастарының атынан, 4-і жапондықтар қойған тұзақтан қаза тапты, ал тағы 71-і "Эбнер Рид" кемесі жүзетін минаға тигенде қаза тапты. Киднада 168 одақтас сарбазы жараланды немесе ауырып қалды. Шөл аралға жасалған шабуыл мен басып алу "оқу жаттығуы" ретінде қарастырылды, ал Алеут кампаниясы 439 күндік соғыстан кейін ресми түрде аяқталды. Бұл Алеут аралдарының кампаниясы болды. 1943 жылы ол генерал-лейтенант атағына көтерілді.
For the 17 years beginning May 1919, Buckner's assignments were not with troops but with military schools as follows: four years as tactical officer at the United States Military Academy, West Point, New York; one year as student at The Infantry School at Fort Benning, Georgia; four years at the Command and General Staff School, Ft. Leavenworth, Kansas, with the first year as a student (distinguished graduate), then three years as instructor; four years at the Army War College, Washington, D. C., with year one as student then three years as executive officer; four more years at West Point, as Assistant Commandant and Commandant of Cadets. At West Point, "His rule is remembered for constructive progressiveness, with a share of severity tempered with hard, sound sense, and justice." However, one cadet's parent commented: "Buckner forgets cadets are born, not quarried". Buckner gave orders in June 1942 for the indigenous Aleut people to be evacuated and for their villages to be burned. The Aleut people were not allowed to return until 1945, after the war was over. Buckner furthermore objected to the deployment of African American troops in Alaska, writing to his superiors of his concern that they would remain after the war, "with the natural result that they would interbreed with the Indians and the Eskimos and produce an astonishingly objectionable race of mongrels which would be a problem". The campaign to take back Attu Island took nearly a year. The Battle for Attu, Operation Landcrab, occurred across three weeks in May 1943. The casualties on both sides were high. On shore, some 549 US soldiers were killed, 1,148 were wounded, and 1,814 suffered cold and disease. Of the 2,900 Japanese garrison, only 28 survived. Off shore and in the air overhead, many dozens of airmen and sailors of both sides lost their lives during the months of the Aleutian Campaign. text=The loyal courage, vigorous energy and determined fortitude of our armed forces in Alaska—on land, in the air and on the water—have turned back the tide of Japanese invasion, ejected the enemy from our shores and made a fortress of our last frontier. But this is only the beginning. We have opened the road to Tokyo; the shortest, most direct and most devastating to our enemies. May we soon travel that road to victory. |sign=Lieutenant General Simon Bolivar Buckner Jr., a few months after the Aleutian Islands Campaign
Subsequently, in August 1943, Kiska was invaded by Canadian and US soldiers. Just as at Attu, the weather conspired to aid the enemy. An estimated 5,400 soldiers and sailors had been secretly withdrawn by the Imperial Navy under cover of fog prior to the arrival of allied forces. Allied commanders refused to believe that the Japanese could have completely evacuated Kiska. For eight days, troops searched the island, firing into the dense fog and sometimes accidentally shooting their comrades. Twenty four Allied soldiers were killed by friendly fire, four by Japanese booby traps, and a further seventy one died when the ship Abner Read struck a floating mine. On Kidna, 168 Allied soldiers were wounded or fell ill. The bombardment and invasion of the deserted island was written off as a "training exercise", and the Aleutian Campaign officially ended after 439 days of warfare. This constituted the Aleutian Islands campaign. In 1943, he was promoted to lieutenant general.
Өлім
18 маусымда Бакнер командалық джипімен келді, онда оның стандартты үш жұлдызды туы көтерілген еді. Ол жапондықтар Ибару жотасына шабуыл жасап, теңіз жаяу әскері алға жылжығанда, фронттың артындағы жотадағы алдыңғы бақылау бекетін тексеруге келді. Генералдың келуі әрқашан құптамаған, себебі оның қатысуы көбінесе жаудың отын шақырып, әдетте ол кетіп бара жатқанда оққа ұшырауға себеп болар еді. Бакнер болат дулығасының алдына үш жұлдызды орнатып келді, ал жақын жердегі теңізшілердің бекінісі Бакнердің орнына генералдың дулығасындағы үш жұлдызды анық көретінін хабарлап сигнал жіберді. Бұл туралы естіген Бакнер өзінің дулығасын белгісіз дулығаға ауыстырды. Бакнер бекіністе тұрғанда, белгісіз калибрлі (шамамен 47 мм) жапондық артиллериялық снаряды оның жанындағы коралл тасқа тиді және сынықтары оның кеудесін тесіп өтті. Бакнерді таяқшамен жақын жердегі медициналық пунктке жеткізді, ол операция кезінде қайтыс болды. Оның орнын теңіз жаяу әскерінің генералы Рой Гейгер басты. Окинава шайқасындағы американдықтардың жалпы саны 12 513 адамды құрады.
On June 18, Buckner arrived in his command jeep which was flying its standard 3 star flag to visit a forward observation post on a ridge approximately behind the front lines, as Marine infantry advanced on the Japanese held Ibaru Ridge. Visits from the general were not always welcome as his presence frequently drew enemy fire, usually as he was departing. Buckner had arrived with his standard three stars showing on the front of his steel helmet and a nearby Marine outpost sent a signal to Buckner's position stating that they could clearly see the general's three stars on his helmet. Told of this, Buckner replaced his own helmet with an unmarked one. As Buckner stood at the outpost, a small flat trajectory Japanese artillery shell of unknown caliber (estimated to have been 47mm) struck a coral rock outcrop near him, and fragments pierced his chest. Buckner was carried by stretcher to a nearby aid station, where he died on the operating table. He was succeeded in command by Marine General Roy Geiger. Total American deaths during the battle of Okinawa were 12,513.
Жеке өмір
Бакнер Адель Бланк Бакнерге (1893–1988) үйленген. Олардың үш баласы болды: Саймон Боливар Бакнер III, Мэри Бланк Бакнер және Уильям Клейборн Бакнер.
Buckner was married to Adele Blanc Buckner (1893–1988). They had three children: Simon Bolivar Buckner III, Mary Blanc Buckner, and William Claiborne Buckner.