Камедендегі қанды оқиға: 13 адам өлтірген қаскөй

Кіріспе

Америкалық жаппай кісі өлтіруші

Говард Бартон Унрух (21 қаңтар 1921 жыл - 19 қазан 2009 жыл) – американдық жаппай кісі өлтіруші. Говард Унрухтың жаппай кісі өлтіруші ме, әлде тізбектеп кісі өлтіруші ме деген мәселе даулы. Көптеген деректер оны жаппай кісі өлтіруші деп санайды. 1949 жылдың 6 қыркүйегінде Нью-Джерси штатының Камден қаласында 12 минуттық серуенде 13 адамды атып өлтірді, бұл оқиға "Өлім серуені" деп белгілі болды. Унрух қылмыстық жағдайда есінен адасқан деп танылды және 60 жыл түрмеде отырғаннан кейін 2009 жылы ұзақ аурудан кейін 88 жасында қайтыс болды. Бұл оқиға Нью-Джерси тарихындағы ең көп адам өлтірген атыс болып табылады және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі АҚШ тарихындағы жаппай атыс оқиғаларының бірінші мысалының бірі.

Өлімнің негізі және ықтимал себептері

Говард Унрух – Сэмюэл Шипли Унрух пен Фреда Э. Фоллмердің ұлы. Оның Джеймс есімді кіші інісі болған. Унрух Нью-Джерси штатының Шығыс Камден қаласында өскен, Креймер орта мектебінде оқыған және 1939 жылдың қаңтарында Вудроу Уилсон орта мектебін бітірген. 1939 жылғы Вудроу Уилсон орта мектебінің жылнамасында оның ұялшақ екендігі және мемлекеттік қызметкер болуды армандағаны жазылған. 1942 жылдың 27 қазанында АҚШ армиясына қатарына алынып, 1944 жылдың қазаны мен 1945 жылдың шілдесі аралығында Еуропа бойынша бронетехника экипажының құрамында активті қызмет өткерген. Оның бөлім бастығы Норман Э. Коэн оны ешқашан ішімдік ішпеген, тіл тиек етпеген, қыздарға ермеген, көп уақытын Киелі кітапты оқып және анасына ұзақ хаттар жазып өткізген, бірінші сыныпты сарбаз ретінде есінде сақтаған. Сондай-ақ, Унрухтың соғыста қаза тапқан жаулар туралы, тіпті мәйіттердің егжей-тегжейлі жазбаларын ұстағаны айтылған. Ол Еуропа операциялары медалімен, Жеңіс медалімен және Жақсы мінез-құлық медалімен марапатталған. Соғыс аяқталғаннан кейін Унрух құрметпен запасқа шығарылып, анасымен бірге тұру үшін Нью-Джерсиге оралған. Кейіннен оның інісі де, әкесі де Унрухтың соғыстағы тәжірибесі оны өзгерткенін, оны көңілсіз, жүйкелі және оқшауланған еткенін айтқан. Унрух Филадельфиядағы Темпл университетінің фармацевтика мектебіне түсуден бұрын қысқа мерзімге металл жұмысшысы болып жұмыс істеген, бірақ бір айдан кейін "денсаулығының нашарлығын" себеп етіп жұмыстан кеткен. Анасының сабын фабрикасындағы табысымен күш алған ол үйде жүріп, медальдарын іліп, Киелі кітап оқып, жертөледе оқ ату жаттығуларын жасаған, оны оқу полигонына айналдырған. Осы кезде Унрухтың көршілерімен қарым-қатынасы нашарлай бастады және ол "өз мінез-құлқы туралы айтылған жеңілтек сөздерге" ашуланып, наразылық білдірген. Оның інісі Джеймс Унрух пен оның көршісі, фармацевт Морис Коэн арасындағы даудың жалғасып жатқанын атап көрсеткен. Оқиғадан бұрын Унрух Филадельфиядағы кинотеатрға барып, бірнеше сеансқа қатысқаннан кейін таңғы сағат 3-те үйге оралған. Ол театрға бірнеше апта бойы танысқан ер адаммен кездесуге барған, бірақ кешіккендіктен ол ер адамның кеткенін көрген. Үйге келгенде ол сол күні орнатқан қақпасының алынып тасталғанын байқаған. Нан таситын көлікке жақындаған Унрух есіктен тапаншасын сығарып, жүргізушіге атқан. Оқ жүргізушінің жанынан бірнеше сантиметрге өтіп кеткен, ал жүргізуші тұрғындарды ескертуге тырысқан. Унрух дәріхананың артқы жағына жүгіріп барып, Коэн мен оның әйелі Розаның баспалдақпен пәтеріне қарай жүгіріп келе жатқанын көрген. Пәтерге кіргеннен кейін Коэн терезеден шығып, шатырдың төбесіне өрмелеген, ал Роза 12 жасар ұлы Чарльзбен бірге бөлек шкафтарға жасырынған. Бірақ Унрух Розаның жасырынған шкафын тауып, есікті ашып, оның бетіне тағы бір рет оқ атар алдында есіктен үш рет атқан. Пәтерден өтіп бара жатып, 63 жастағы Коэннің анасы Миннидің полицияға қоңырау шалуға тырысқанын көріп, оған бірнеше рет оқ атқан. Содан кейін ол Коэнды шатырдың төбесінде ұстап, арқасына оқ атып, төмендегі тротуарға құлатқан. Екінші шкафта жасырынған Чарльз байқалмай қашып кеткен. Содан кейін Унрух өзен жолының ортасына кіріп, жақындап келе жатқан седанға оқ атқан, жүргізуші Альвин Дейді өлтіріп, машинаны жаяу жүргіншілерге қарай бұрып жіберген. Содан кейін ол тігінші Томас Зегреноның дүкеніне барған, бірақ ол онда болмаған, бірақ оның әйелі Хельга болған, оны қарулы адам өлтірген. Зегрено Унрухтың мақсатты нысаналарының ішінде аман қалған жалғыз адам болған. Азық-түлік дүкенінің құлыпталған есігі арқылы оқ атқаннан кейін, Унрух қиылыста күтіп тұрған көлікке жақындап, жолаушыларды атып өлтірген: Хелен Уилсон, оның ұлы Джон және анасы Эмма Маттлак; екі әйел дереу қайтыс болды, ал бала кейін Купер ауруханасында көз жұмған. Содан соң Унрух пәтер терезесінен атып, екі жасар Томас Хамильтонды өлтірген. Баланың күтімімен айналысқан Айрин Райс оқ атылған кезде есінен танып, ауыр шоктан емделген. Кейіннен Унрух терезеде кімді көргенін, соққыға жықты ма, жықпағанын білмейтінін айтқан. Содан кейін Унрух көшеден келе жатқан басқа көлікке оқ атқан, оның жолаушылары Чарльз Петерсон мен Джеймс Кроуфорд жақын маңдағы мейрамханаға қашып құтылуға үлкеріп, аман қалған. Куәгер Уильям Макнили Франк Энгельдің мейрамханадан шығып, Унрухқа оқ атқанын көрген, бірақ ол қателесіп, қайтадан ішке жүгірген. Шындығында, ол Унрухтың аяғына оқ тигізіп, ауыр жарақаттандырған, бірақ полиция бұл туралы Унрухпен ұзақ сұрақ-жауаптан кейін ғана білген. Унрух көшенің ар жағындағы бірнеше адамға оқ атқан, бірақ олардың ешқайсысына тигізбеген. Содан кейін ол Мэделин Харрис пен оның ұлы Армандты үйінің алдында кір жуып жатқанда көріп, оларға оқ атқан; екеуі де жарақат алған, бірақ аман қалған. Полиция сіренінің дыбысын естіген Унрух пәтеріне қайтып келген, оны жақын арада полиция қоршап алған. Оқиға орнына алғаш келген офицер – детектив Уильям Э. Келли кіші. Оқ атысы басталған.

Howard Unruh was the son of Samuel Shipley Unruh and Freda E. Vollmer. He had a younger brother, James; they were raised by their mother after their parents separated. Unruh grew up in East Camden, New Jersey, attended Cramer Junior High School and graduated from Woodrow Wilson High School in January 1939. The Woodrow Wilson High School yearbook from 1939 indicated that he was shy and that his ambition was to become a government employee. Unruh enlisted in the United States Army on October 27, 1942, and saw active service as an armor crewman across Europe between October 1944 and July 1945. He was remembered by his section chief, Norman E. Koehn, as a first class soldier who never drank, swore, or chased girls and spent much time reading his Bible and writing long letters to his mother. It was also cited that Unruh kept meticulous notes on the enemies killed in battles, down to the details of the corpses. He was awarded the European Theater of Operations Medal, the Victory Medal, and the Good Conduct Medal. Unruh was honorably discharged at the end of the war and returned to New Jersey to live with his mother. Both his brother and his father later indicated that Unruh's wartime experiences had changed him, making him moody, nervous, and detached. Unruh briefly found work as a sheet metal worker before enrolling at the Temple University School of Pharmacy in Philadelphia but quit after a month citing "poor physical condition" as the reason. Supported by his mother's income working in a soap factory, he hung about their house, decorating it with his medals, reading his Bible, and practicing his shooting in the basement, which he'd turned into a practice range. It was around this time that Unruh's relations with his neighbors began to deteriorate and his resentment grew over what he regarded as "derogatory remarks made about my character." His brother James pointed to an ongoing feud between Unruh and his neighbor, pharmacist Maurice Cohen, over Unruh's use of Cohen's backyard as a means to access his apartment. Prior to the killings, Unruh went to a movie theater in Philadelphia and sat through several shows before returning home around 3 a. m. He had gone to the theater to meet a man, with whom he'd been having a weeks long affair, for a date, but was delayed and arrived to find that the man had gone. Upon his return home, a gate he had installed that day had been removed. Approaching a bread delivery truck, Unruh shoved his pistol through the door and shot at the driver. He missed his shot by a few inches and the driver unsuccessfully attempted to warn residents.<! Empty reference

Unruh proceeded to the rear of the pharmacy and saw Cohen and his wife Rose running up the stairs into their apartment. Once in the apartment, Cohen climbed through a window and onto the porch roof, while Rose hid herself and their son, 12 year old Charles, in separate closets. However, Unruh discovered the closet Rose was hiding in and shot three times through the door before opening it and firing once more into her face. Walking across the apartment, he spotted Cohen's mother Minnie, age 63, trying to call the police, and shot her several times. He then followed Cohen onto a porch roof and shot him in the back, causing him to fall to the pavement below. Charles, still hiding in the second closet, managed to escape undetected. Unruh then walked into the middle of River Road and fired at an approaching sedan, killing the driver, Alvin Day, and causing the car to careen onto the sidewalk. He then visited the business of tailor Thomas Zegrino; he was not there, but his wife Helga was and was killed by the gunman. Zegrino was the only one of Unruh's intended targets to survive the rampage. After firing through the locked front door of a grocery store, Unruh approached a car waiting at the intersection and shot the occupants: Helen Wilson, her son John, and mother Emma Matlack; the two women died instantly, while the boy died later at Cooper Hospital. Unruh then fired through an apartment window, killing two year old Thomas Hamilton. The child's caregiver, Irene Rice, collapsed upon witnessing the shooting and was treated for severe shock. Unruh later claimed that he didn't know whom he saw in the window or whether he hit them. Unruh next fired upon another car coming down the street; its occupants, Charles Peterson and James Crawford, managed to escape to a nearby tavern and survived. Witness William McNeely saw Frank Engel run out of the tavern and shoot at Unruh, but he apparently missed and then ran back inside. In fact, he had succeeded in shooting Unruh in the leg, as police discovered only at the end of a lengthy interview with Unruh. Unruh fired at several other people across the street, missing them. He then found Madeline Harris and her son Armand outside their home hanging out blankets to dry and shot at them; both were injured but survived. Hearing police sirens in the distance, Unruh returned to his apartment, which was soon surrounded by police. The first officer on the scene was Detective William E. Kelly, Sr. A gunfight ensued,

Байланысты оқиғалар

1950 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінің тілшісі Мейер Бергер осы кісі өлтірулер туралы 4000 сөздік репортажы үшін жергілікті хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Морис пен Роза Коэннің 12 жасар ұлы Чарльз отбасы өлтірілген кезде шкафқа тығылып аман қалды. Чарльз Х. Коэн (31 қаңтар 1937 – 4 қыркүйек 2009) – Карли Новеллдің шешесінің әкесі. Ол 2018 жылдың 14 ақпанында Флорида штатының Паркленд қаласындағы Марджори Стоунмен Дуглас орта мектебінде болған оқ жарылысынан, 1949 жылы әкесі сияқты шкафқа жасырынып аман қалды. Коэн 72 жасында 2009 жылдың 4 қыркүйегінде қайтыс болды және екі күннен кейін, 2009 жылдың 6 қыркүйегінде, жаппай өлтірудің 60 жылдығы күні және Унрухтың қайтысынан бір ай бұрын жерленді.