Америкалық тоқылдақ (Scolopax minor) – Солтүстік Американың шығыс жағында кездесетін, өте жасырын құс. Түсі, мекендеу ортасы және ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Америкалық шырша (Scolopax minor), кейде халық арасында timberdoodle, mudbat, bogsucker, түнгі бөдене немесе Лабрадор бұралаңы деп аталады, Солтүстік Американың негізінен шығыс жартысында кездесетін шағын жағалау құсы. Шыршалар өмірінің көп бөлігін бұталы, жас орманды жерлерде өткізеді, онда құстың қоңыр, қара және сұр қауырсындары өте жақсы жасырынуға мүмкіндік береді. Америкалық шырша Солтүстік Америкада мекендейтін шыршаның жалғыз түрі. Қауырсыны әртүрлі қоңыр, сұр және қара түстердің араласуынан құралған. Кеудесі мен қабырғалары сарғыш ақтан бай қоңыр түске дейін өзгереді. Туқымның атауы латын тілінде қырғауыл немесе шырша деген мағынаны білдіреді. Типтік түрі – Еуразиялық шырша (Scolopax rusticola).
The American woodcock (Scolopax minor), sometimes colloquially referred to as the timberdoodle, mudbat, bogsucker, night partridge, or Labrador twister is a small shorebird species found primarily in the eastern half of North America. Woodcocks spend most of their time on the ground in brushy, young forest habitats, where the birds' brown, black, and gray plumage provides excellent camouflage. The American woodcock is the only species of woodcock inhabiting North America. The plumage is a cryptic mix of different shades of browns, grays, and black. The chest and sides vary from yellowish white to rich tans. The genus name is Latin for a snipe or woodcock. The type species is the Eurasian woodcock (Scolopax rusticola).
Таралуы және мекендейтін ортасы
Woodcocks 98-ші меридианның шығысында орманды және аралас орманды, сондай-ақ ауыл шаруашылығы және қалалық аймақтарда қоныстанады. Woodcock құстары Манитоба штатының Йорк фабрикасына дейін солтүстікке және Лабрадор мен Ньюфаундлендке дейін шығысқа қарай көрілген. Қыс айларында олар АҚШ пен Мексиканың шығанақтарына дейін көшіп барады. Woodcock құстарының жағалаулар мен кең өзен аңғарлары сияқты ірі жер бедерлік ерекшеліктерді пайдаланып, көру арқылы бағитталатыны айтылады.
Woodcocks inhabit forested and mixed forest agricultural urban areas east of the 98th meridian. Woodcock have been sighted as far north as York Factory, Manitoba, and east to Labrador and Newfoundland. In winter, they migrate as far south as the Gulf Coast of the United States and Mexico. Woodcocks are thought to orient visually using major physiographic features such as coastlines and broad river valleys.
Секіру мінез-құлқы
Кейде американдық ағаш құстары денелерін ырғақты түрде алға-артқа шайқап, баяу қадам басады. Бұл мінез-құлық олардың азық іздеу кезінде байқалады, сондықтан Артур Кливленд Бент және Б. Х. Кристи сияқты орнитологтар бұл құрттар мен жәндіктер сияқты омыртқасыздарды жер бетіне жақындату үшін жасалған деп болжайды. Азық іздеу теориясы – бұл мінез-құлықтың ең көп таралған түсіндірмесі және ол көбінесе далалық анықтамалықтарда кездеседі. Бернд Генрих сияқты бірқатар биологтар осы тербеліс мінез-құлқына қатысты басқаша теория ұсынды. Олар бұл құстың өзін жемтіретін жануарлардың бақылауында екенін көрсету үшін жасалған әрекет деп санайды. Генрихтың айтуынша, кейбір жағдайларда ағаш құстары тербеліп тұрғанда құйрық қауырсындарын жарқыратады, бұл олардың назарын өзіне аударады. Бұл теорияны Джон Алкок жасаған зерттеулер де қолдайды, ол мұны апосематизмнің бір түрі деп есептейді.
American woodcocks occasionally perform a rocking behavior where they will walk slowly while rhythmically rocking their bodies back and forth. This behavior occurs during foraging, leading ornithologists such as Arthur Cleveland Bent and B. H. Christy to theorize that this is a method of coaxing invertebrates such as earthworms closer to the surface. The foraging theory is the most common explanation of the behavior, and it is often cited in field guides. An alternative theory for the rocking behavior has been proposed by some biologists, such as Bernd Heinrich. It is thought that this behavior is a display to indicate to potential predators that the bird is aware of them. Heinrich notes that some field observations have shown that woodcocks will occasionally flash their tail feathers while rocking, drawing attention to themselves. This theory is supported by research done by John Alcock who believes this is a type of aposematism.
Халықтың жағдайы
Еуропалықтар қоныстанғанға дейін Солтүстік Американың шығысында қанша ағаш құс болғандығы белгісіз. Колониялық шаруашылық, отбасылық шаруалар мен ашық жайылымда мал өсіруімен бірге, ағаш құс популяциясының сау болуына мүмкінше жағдай жасаған. 1969-1970 жылдары Ішкі істер министрінің Балық шаруашылығы, жабайы табиғат, саябақтар және теңіз ресурстары жөніндегі орынбасары Лесли Глазго, Техас A&M университетінде Льюизиана мемлекеттік университетінің (LSU) ауыл шаруашылығы тәжірибе станциясындағы өзінің байқауларына негізделген зерттеулермен бірге ағаш құс туралы диссертация қорғады. Ол 1948-1980 жылдары ЛСУ профессоры болды және ылғалды жерлердегі жабайы табиғат саласындағы сарапшы еді.
How many woodcock were present in eastern North America before European settlement is unknown. Colonial agriculture, with its patchwork of family farms and open range livestock grazing, probably supported healthy woodcock populations. Leslie Glasgow, the assistant secretary of the Interior for Fish, Wildlife, Parks, and Marine Resources from 1969 to 1970, wrote a dissertation through Texas A&M University on the woodcock, with research based on his observations through the Louisiana State University (LSU) Agricultural Experiment Station. He was an LSU professor from 1948 to 1980 and an authority on wildlife in the wetlands.