Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон самурайы және адмиралы (1836–1908)
Japanese samurai and admiral (1836–1908)
Виконт Эномото Такеаки (榎本 武揚) – Бакуматсу дәуіріндегі Токугава флотының адмиралы және жапон самурайы. Ол Токугава шогунатына адал қызмет етіп, Бошин соғысының соңына дейін жаңа Мейдзи үкіметіне қарсы күресті. Кейіннен ол Мейдзи үкіметінде Жапон императорлық теңіз күштерінің негізін қалаушылардың бірі ретінде қызмет етті.
Viscount Enomoto Takeaki (榎本 武揚) was a Japanese samurai and admiral of the Tokugawa navy of Bakumatsu period Japan, who remained faithful to the Tokugawa shogunate and fought against the new Meiji government until the end of the Boshin War. He later served in the Meiji government as one of the founders of the Imperial Japanese Navy.
Ерте өмір
Еномото Токугава кланының тікелей қызметіндегі самурай отбасында Эдоның Шитая ауданында (қазіргі Тайто, Токио) дүниеге келді. 1850 жылдары Еномото голланд тілін үйренуге кірісті. 1854 жылы коммодор Мэтью Перридің күшпен Японияны "ашуынан" кейін, ол Нагасакидегі Токугава сёгунатының теңіз оқу орталығында және Эдодағы Цукидзи кеме құрылысы оқу орталығында білім алды. 26 жасында Еномото Нидерландқа теңіз соғысы техникасын зерттеуге және батыс технологияларын сатып алуға жіберілді. Ол 1862 жылдан 1867 жылға дейін Еуропада болып, голланд және ағылшын тілдерін жетік меңгерді. Еномото шогун үкіметі Нидерландтан сатып алған жапондық "Кайё Мару" пароходымен Японияға оралды. Еуропада болған кезінде Еномото телеграфтың болашақта маңызды байланыс құралы болатынын түсінді және Эдо мен Йокогаманы байланыстыратын жүйені жоспарлауды бастады. Отанына оралғаннан кейін, 31 жасында Еномото Каигун Фукусосай (海軍副総裁) атағын алды, бұл Токугава теңіз күштерінің екінші жоғары шені еді. Ол сонымен қатар Идзуми но ками (和泉守) сот атағын да иеленді.
Enomoto was born as a member of a samurai family in the direct service of the Tokugawa clan in the Shitaya district of Edo (modern Taitō, Tokyo). Enomoto started learning Dutch in the 1850s, and after Japan's forced "opening" by Commodore Matthew Perry in 1854, he studied at the Tokugawa shogunate's Naval Training Center in Nagasaki and at the Tsukiji Warship Training Center in Edo. At the age of 26, Enomoto was sent to the Netherlands to study western techniques in naval warfare and to procure western technologies. He stayed in Europe from 1862 to 1867, and became fluent in both the Dutch and English languages. Enomoto returned to Japan on board the Japanese battleship Kaiyō Maru, a steam warship purchased from the Netherlands by the Shogunal government. During his stay in Europe, Enomoto had realized that the telegraph would be an important means of communication in the future, and started planning a system to connect Edo and Yokohama. Upon his return, Enomoto was promoted to Kaigun Fukusōsai (海軍副総裁), the second highest rank in the Tokugawa Navy, at the age of 31. He also received the court title of Izumi no kami (和泉守).
Бошин соғысы мен Мэйдзи қалпына келтіру
Мейдзи қайта жаңғырту кезінде, 1868 жылы Бошин соғысы барысында Сатчо одағына адал күштерге Эдоның тапсырылуынан кейін, Эномото өз соғыс кемелерін беруден бас тартып, Токугава әскери-теңіз күштерінің қалған бөлігімен және француз әскери кеңесшілерінің, соның ішінде олардың жетекшісі Жюль Брунеттің бір тобымен Хоккайдодағы Хакодатеге қашып кетті. Оның сегіз бу кемесінен тұратын флоты сол кезде Жапониядағы ең күшті күш болды. Эномото Хоккайдода Токугава әулетінің билігімен тәуелсіз мемлекет құруды жоспарлады, бірақ Мейдзи үкіметі Жапонияның бөлінуіне келіспеді. 1869 жылдың 27 қаңтарында Токугаваға адал жандар Эзо Республикасын құрғанын жариялады және Эномотоны президенттік лауазымға сайлады. Мейдзи үкіметінің әскерлері 1869 жылдың мамырында Хакодате теңіз шайқасында Эномотоның күштерін жеңді. 1869 жылдың 27 маусымындағы Хакодате шайқасынан кейін Эзо Республикасы күйреп, Хоккайдо Мейдзи императоры басқаратын орталық үкіметтің билігіне көшті.
During the Meiji Restoration, after the surrender of Edo in 1868 during the Boshin War to forces loyal to the Satchō Alliance, Enomoto refused to deliver up his warships, and escaped to Hakodate in Hokkaido with the remainder of the Tokugawa Navy and a handful of French military advisers and their leader Jules Brunet. His fleet of eight steam warships was the strongest in Japan at the time. Enomoto hoped to create an independent country under the rule of the Tokugawa family in Hokkaidō, but the Meiji government refused to accept partition of Japan. On 27 January 1869, the Tokugawa loyalists declared the foundation of the Republic of Ezo and elected Enomoto as president. The Meiji government forces engaged and defeated Enomoto's forces in the Naval Battle of Hakodate on May 1869. Following the Battle of Hakodate on 27 June 1869, the Republic of Ezo collapsed, and Hokkaidō came under the rule of the central government headed by the Meiji Emperor.
Мэйдзи саясаткері ретінде
Ұсталғаннан кейін Еномото тұтқындалды, мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айып тағылып, түрмеге қамалды. Алайда, жаңа Мэйдзи үкіметінің басшылары (көбінесе Курода Киётаканың ықпалымен) Еномотоның түрлі дағдылары мен жинаған білімінің пайдалы болатынын түсініп, 1872 жылы оны кешірді. Еномото Токугава әулетіне адал болған азаматтардың арасында жаңа билік елітіне өткен санаулы адамдардың бірі болды. Сол кездегі саясат Чосю және Сацумадан келген адамдардың қолында болды, олар жалпы түрде сырттан келгендерге, әсіресе бұрынғы Токугаваның қызметкерлеріне теріс көзбен қарады. Бірақ Еномото ерекше жағдайға ие болды және жаңа билік топтарында бұрынғы Токугава әкімшілігінің кез келген өкілінен де жоғары дәрежеге көтерілді. 1874 жылы Еномотоға Жапон императорлық теңіз күштерінің вице-адмиралы шені берілді. Келесі жылы ол Санкт-Петербург шартын келісу үшін Ресейге арнайы өкіл ретінде жіберілді. Шартының сәтті аяқталуы Жапонияда жақсы қабылданып, Еномотоның билік шеңберіндегі беделін арттырды. Оның осындай маңызды миссияға таңдалуы үкіметтегі бұрынғы қарсыластар арасындағы келісімнің белгісі ретінде қарастырылды. 1880 жылы Еномото Жапонияның Теңіз министрлігінің (Теңіз министрі) басшысы болды. 1885 жылы оның дипломатиялық шеберлігі Ито Хиробумиге Цинь Қытайымен Тяньцзинь келісімін жасасуға көмектесу үшін қайтадан қажет болды. Содан кейін Еномото Жапон үкіметінде бірқатар жоғары лауазымдарды атқарды. 1885 жылы кабинет жүйесі енгізілгеннен кейін ол Жапонияның алғашқы байланыс министрі болды (1885–1888). 1894–1897 жылдары Ауыл шаруашылығы және сауда министрі, 1889–1890 жылдары Білім министрі және 1891–1892 жылдары Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. 1887 жылы Еномото казоку жүйесі бойынша виконт шеніне ие болды және Таза кеңестің мүшесі болып сайланды. Еномото Тынық мұхиты мен Оңтүстік және Орталық Америкадағы отарлаушы колониялар арқылы жапондықтардың эмиграциясын ілгерілетуде ерекше белсенділік танытты. 1891 жылы ол Мацуката Масаёси кабинетінің қарсылығына қарамастан, Сыртқы істер министрлігінде эмиграцияны ынталандыру және жапондықтардың шетелде қоныстануы үшін жаңа әлеуетті аумақтарды табу үшін "эмиграция бөлімін" құрды. Екі жылдан кейін, үкіметтен кеткеннен кейін, Еномото сыртқы сауданы және эмиграцияны дамыту үшін "Колониалдық қауымдастық" жеке ұйымын құруға көмектесті.
After his surrender, Enomoto was arrested, accused of high treason and imprisoned. However, the leaders of the new Meiji government (largely at the insistence of Kuroda Kiyotaka) realized that Enomoto's various talents and accumulated knowledge could be of use, pardoned him in 1872. Enomoto became one of the few former Tokugawa loyalists who made the transition to the new ruling elite, as politics at the time was dominated by men from Chōshū and Satsuma, who had a strong bias against outsiders in general, and former Tokugawa retainers in particular. However, Enomoto was an exception, and rose quickly within the new ruling clique, to a higher status than any other member of the former Tokugawa administrations. In 1874, Enomoto was given the rank of vice admiral in the fledgling Imperial Japanese Navy. The following year, he was sent to Russia as a special envoy to negotiate the Treaty of St. Petersburg. The successful conclusion of the treaty was very well received in Japan and further raised Enomoto's prestige within the ruling circles, and the fact that Enomoto had been chosen for such an important mission was seen as evidence of reconciliation between former foes in the government. In 1880, Enomoto became Ministry of the Navy of Japan (Navy Minister). In 1885, his diplomatic skills were again called upon to assist Itō Hirobumi in concluding the Convention of Tientsin with Qing China. Afterwards, Enomoto held a series of high posts in the Japanese government. He was Japan's first Minister of Communications (1885–1888) after the introduction of the cabinet system in 1885. He was also Minister of Agriculture and Commerce from 1894 to 1897, Minister of Education from 1889 to 1890 and Foreign Minister from 1891 to 1892. In 1887, Enomoto was ennobled to the rank of viscount under the kazoku peerage system, and was selected as a member of the Privy Council. Enomoto was especially active in promoting Japanese emigration through settler colonies in the Pacific Ocean and South and Central America. In 1891, he established—against the will of the cabinet of Matsukata Masayoshi—a "section for emigration" in the Foreign Ministry, with the task of encouraging emigration and finding new potential territories for Japanese settlement overseas. Two years later, after leaving the government, Enomoto also helped to establish a private organization, the "Colonial Association", to promote external trade and emigration.
Өлім
Эномото 1908 жылы 72 жасында қайтыс болды. Оның қабірі Токио қаласының Бункёо ауданындағы Кисшо-дзи ғибадатханасында орналасқан.
Enomoto died in 1908 at the age of 72. His grave is at the temple of Kisshō ji, Bunkyō ku, Tokyo .