Пьер Франсуа ле Кураер: Француз дінтанушысы және Англиядағы өмірі

Пьер Франсуа ле Курайер: французский католический теолог, изучавший апостольскую преемственность англиканской церкви. Его работы вызвали споры и обвинения в ереси.

Кіріспе

Француз католик дінтанушы-жазушысы Пьер Франсуа ле Курейе (17 қараша 1681 – 17 қазан 1776) – көп жылдар бойы Англияда эмигрантта болған француз католик дінтанушы-жазушысы.

Өмір

Пьер Франсуа ле Курейр Руан қаласында дүниеге келген. Париждегі Сент-Женевьева аббаттығының каноны және кітапханашысы болған кезде ол архиепископ Уильям Уэйкпен Англиядағы епископтық мұрагерлік тақырыбында хат алмасып, оған өзінің «Dissertation sur la validité des ordinations des Anglais et sur la succession des évéques de l'Eglise anglicane, avec les preuves justificatives des faits avancés» (Англиялықтардың діни тағайындалуларының жарамдылығы және Англикан шіркеуіндегі епископтық мұрагерлік туралы, алға қойылған фактілердің негізді дәлелдемелерімен) атты еңбегі үшін материал берді. Бұл еңбек Англия шіркеуінің дін қызметкерлерінің апостолдардан бастап, діни қызметкерлерге дейінгі тағайындалу тізбегінде үзіліс болмағанын дәлелдеу мақсатында жазылған. Келесі жылы ол «Journal des savants» журналына өзінің авторлығын қою үшін хат жазды, бірақ оның пікірлері бірнеше теологтардың шабуылына ұшырады, сотқа тартылды және оның 32 ұсынысы ерестік деп танылды. Оны Париж архиепискобы Луи Антуан де Ноаль сөккен, содан кейін Жан XI Полинье, Сент-Женевьев аббаты, шіркеуден шығарды. Ол өз пікірінен қайта алмады, бірақ Ұлыбританияда оған жақтастар табылды. Франсис Аттерберидің көмегімен, ол кезде Парижде жер аударылып жүрген ол Англияға қашып, Оксфорд университетінен докторлық дәреже алды. 1732 жылы Франциядағы қарсыластарымен келісуге болмайтынын түсініп, Лондонға тұрақты қоныстанды және Оксфордта канондық мәртебеге ие болды. 1736 жылы Паоло Сарпидің Трент соборының тарихының француз тіліне аудармасын жариялады және оны королева Каролинаға арнады, одан жылына 200 фунт зейнетақы алды. Одан басқа, Иоганн Слейданның Реформация тарихын аударды және бірнеше теологиялық еңбектер жазды. Өлімінен екі жыл бұрын жазған өсиетінде ол Рим-католик шіркеуінің мүшесі екенін, бірақ оның көптеген қағидаларымен келіспейтінін мәлімдеді. Ол Лондонда қайтыс болды және Вестминстер аббаттығының монастырьдық галереясында жерленді.

Pierre François le Courayer was born in Rouen. While canon regular and librarian of the abbey of St Genevieve in Paris, he conducted a correspondence with Archbishop William Wake on the subject of episcopal succession in England, which supplied him with material for his work, Dissertation sur la validité des ordinations des Anglais et sur la succession des évéques de l'Eglise anglicane, avec les preuves justificatives des faits avancés (Dissertation on the validity of the Englishmen's ordinations and on the episcopal succession in the Anglican Church, with the justificatory proofs of the facts advanced), published anonymously in 1723 with a fake publication location of Brussels. That work was an attempt to prove that there has been no break in the line of ordination from the apostles to the clergy of the Church of England. The following year, he wrote to the Journal des savants to put his name to the work, though his opinions exposed him to attacks from several theologians, a prosecution and 32 of his propositions being labelled heresies. He was rebuked by Louis Antoine de Noailles, archbishop of Paris then excommunicated by Jean XI Polinier, abbot of Sainte Geneviève. He still did not recant his opinions but they had gained him supporters in Great Britain and with the help of Francis Atterbury, then in exile in Paris, he took refuge in England and was presented with a doctor's degree by the University of Oxford. In 1732, he accepted that it was impossible to reconcile with his opponents in France and instead settled permanently in London as well as being granted a canonry in Oxford. In 1736, he published a French translation of Paolo Sarpi's History of the Council of Trent, and dedicated it to Queen Caroline, from whom he received a pension of £200 a year. Besides this he translated Johann Sleidan's History of the Reformation, and wrote several theological works. In his will, dated two years before his death, he declared himself still a member of the Roman Catholic Church, although dissenting from many of its opinions. He died in London, and was buried in the cloisters of Westminster Abbey.