Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық ақын және жазушы (1888–1970)
Italian poet and writer (1888–1970)
Джузеппе Унгаретти (dʒuˈzɛppe uŋɡaˈretti; 8 ақпан 1888 – 2 маусым 1970) – итальяндық модернист ақын, журналист, эссеші, сыншы, ғалым және 1970 жылғы әдебиет саласындағы тұңғыш Нейштадт халықаралық сыйлығының иегері. «Эрметизм» («Герметизм») деп аталатын тәжірибелік бағыттың жетекші өкілі, ол 20 ғасыр итальян әдебиетіне зор үлес қосты. Символизмнің ықпалымен ол қысқа мерзімге футуризммен байланысты болды. Көптеген футуристер сияқты, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде территориялық талаптарды қолдады. Унгаретти окоптарда соғысып жатқанда ақын ретінде танылды және ең белгілі туындыларының бірі – «L'allegria» («Қуаныш») жарық көрді. Соғыс аралық кезеңде Унгаретти Бенито Муссолинимен (оның социалистік қозғалысқа қосылған кезінде танысқан) журналист ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ «Il Popolo d'Italia» және «Gazzetta del Popolo» газеттерінің шетелдегі тілшісі болды. Дадаизммен қысқа ғана уақыт байланысқаннан кейін, ол поэзияға өзіндік көзқарас ретінде герметизмді дамытты. Бразилияда бірнеше жыл өткізген соң, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Отанына оралды және Рим университетінде оқытушы болып жұмыс істеді, онда өмірінің соңғы жылдарын және мансабын өткізді.
Giuseppe Ungaretti (dʒuˈzɛppe uŋɡaˈretti; 8 February 1888 – 2 June 1970) was an Italian modernist poet, journalist, essayist, critic, academic, and recipient of the inaugural 1970 Neustadt International Prize for Literature. A leading representative of the experimental trend known as Ermetismo ("Hermeticism"), he was one of the most prominent contributors to 20th century Italian literature. Influenced by symbolism, he was briefly aligned with futurism. Like many futurists, he took an irredentist position during World War I. Ungaretti debuted as a poet while fighting in the trenches, publishing one of his best known pieces, L'allegria ("The Joy"). During the interwar period, Ungaretti worked as a journalist with Benito Mussolini (whom he met during his socialist accession), as well as a foreign based correspondent for Il Popolo d'Italia and Gazzetta del Popolo. While briefly associated with the Dadaists, he developed Hermeticism as a personal take on poetry. After spending several years in Brazil, he returned home during World War II, and was assigned a teaching post at the University of Rome, where he spent the final decades of his life and career.
Ерте өмір
Унгаретти Александрияда, Египетте Тоскананың Лукка қаласынан шыққан отбасында дүниеге келді. Унгареттидің әкесі Суэц каналын қазу жұмысында болды, онда 1890 жылы қаза болды. Ол христиан дінінен бас тартып, атеист болды. 1928 жылға дейін католик дініне қайта оралмады. 1912 жылы 24 жастағы Джузеппе Унгаретти Парижге (Франция) көшті. Сол жаққа бара жатып Рим, Флоренция және Милан қалаларында тоқтады, Преццолинимен жеке кездесті. Аполлинердің туындылары оның өзіне үлкен әсер етті, сондай-ақ тәуелсіз суретші Амедео Модильянимен де танысты.
Ungaretti was born in Alexandria, Egypt into a family from the Tuscan city of Lucca. Ungaretti's father worked on digging the Suez Canal, where he suffered a fatal accident in 1890. He abandoned Christianity and became an atheist. It was not until 1928 that he returned to the Catholic faith. In 1912, the 24 year old Giuseppe Ungaretti moved to Paris, France. On his way there, he stopped in Rome, Florence and Milan, meeting face to face with Prezzolini. Apollinaire's work came to be a noted influence on his own. as well as with the independent visual artist Amedeo Modigliani.
Мұра
Унгаретти Эрметизммен ("Герметизм") байланысын үзгенмен, Альфонсо Гатто, Марио Лузи және Леонардо Синискалли сияқты ақындар оның ертедегі тәжірибелерін біраз уақытқа дейін жалғастырды. Оның жинақталған шығармалары өмірінің соңында Vita di un uomo ("Адам өмірі") деген атпен жарияланды. Американдық композитор Гарри Парч Унгареттидің екі өлеңін ("Soldiers – War – Another War" және "Vanity") әнге түсірді (Eleven Intrusions, 1949–50); ал француз-румын композиторы Хорациу Радулеску оның он бір өлеңін End of Kronos циклында пайдаланды (1999). Композитор Майкл Мантлер оның өлеңдерінен үзінділерді 1994 жылы жазылған Cerco un Paese Innocente шығармасына енгізді. Австрия-Венгрия композиторы Иван Эрод өзінің төрт шығармасында оның өлеңдерін қолданды: "Tutto ho perduto" Op. 12 (1965), "Canti di Ungaretti" Op. 55 (1988), "Vox lucis" Op. 56 (1988–89) және оның соңғы туындысы "Canti di un Ottantenne" Op. 95 (2019), ол 2019 жылдың маусым айындағы қазасынан бірнеше күн бұрын аяқталды.
Although Ungaretti parted company with Ermetismo ("Hermeticism"), his early experiments were continued for a while by poets such as Alfonso Gatto, Mario Luzi and Leonardo Sinisgalli. His collected works were published as Vita di un uomo ("The Life of a Man") at the time of his death. Two of Ungaretti's poems ("Soldiers – War – Another War" and "Vanity") were made into song by American composer Harry Partch (Eleven Intrusions, 1949–50); and eleven poems were set by the French Romanian composer Horațiu Rădulescu in his cycle End of Kronos (1999). Fragments of his poetry are set by composer Michael Mantler in Cerco un Paese Innocente, a work recorded in 1994. Austrian Hungarian composer Iván Eröd used his poems in four of his works: "Tutto ho perduto" Op. 12 (1965), "Canti di Ungaretti" Op. 55 (1988), "Vox lucis" Op. 56 (1988–89) and in his last work "Canti di un Ottantenne" Op. 95 (2019), completed only several days before his death in June 2019.