Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық сәнгер (1043 – 1109)
French fashion designer (1043 – 1109)
Фульк IV (; 1043 – 14 сәуір 1109), Фульк ле Решин (Фулько Решин) деп кеңінен танымал, шамамен 1068 жылдан өліміне дейін Анжу графы болды. Ордерик Виталис оны "көптеген жаман, тіпті үрейлі әдеттері бар адам" деп сипаттады, әсіресе оның көптеген әйелдері мен ықпалды аяқ киімдеріне қарсы болды, ол пигаштарды танымал етіп, олар кейіннен ортағасырлық ұзын мұңдық аяқ киім – пуляйнға айналды деп мәлімдеді.
Fulk IV (; 1043 – 14 April 1109), better known as Fulk le Réchin (Fulco Rechin), was the count of Anjou from around 1068 until his death. He was noted to be "a man with many reprehensible, even scandalous, habits" by Orderic Vitalis, who particularly objected to his many women and his influential footwear, claiming he popularized the pigaches that eventually became the poulaine, the medieval long toed shoe.
Атауы
Фульк – Анжу графының орта ғасырлардағы жиі кездесетін аты. Бұл бір аттас германдық еркек есімнің ағылшын тіліндегі нұсқасы, замандас деректерде Fulco деп латынша жазылған, ал қазіргі француз тілінде Foulques деп жазылады. Бәрі де "халық" ("адамдар, туыстар") деген сөзбен байланысты. Решин – оның ең көп танымал аты, бірақ оның нақты мағынасы белгісіз. Филологтар оның мағынасын анықтау үшін көптеген әртүрлі ұсыныстар жасады, олардың көпшілігі, бірақ барлығы емес, теріс коннотацияға ие: "дауласушы", "қатыгез", "мұңды", "дөңгелек" және "батыр".
Fulk was the usual name of the medieval counts of Anjou. It is the English form of the same Germanic masculine given name latinized as Fulco in contemporary accounts and written Foulques in modern French. They are all cognate with the word folk ("people, kin"). Réchin, the epithet by which he is usually known, has no certain translation. Philologists have made numerous and varied suggestions, most but not all negative, including "the Quarreler", "the Rude", "the Sullen", "the Surly", and "the Heroic".
Ерте өмір
Фульк 1043 жылы туған, Гаттиней графы Джеффри II (кейде Обри деп те аталады) мен Анжулық Эрменгардтың кіші ұлы. Эрменгард Анжудың бұрынғы графы Фульк Қараның қызы және оның әкесі қайтыс болғаннан кейін Анжуға ие болған Джеффри Мартельдің қарындасы болды.
Fulk, born in 1043, was the younger son of Geoffrey II, Count of Gâtinais (sometimes known as Aubri), and Ermengarde of Anjou. Ermengarde was a daughter of Fulk the Black, an earlier count of Anjou, and the sister of Geoffrey Martel who inherited Anjou upon his father's death.
Анжу графы
Жеффри Мартель тікелей мұрагерлері болмай қайтыс болды, Анжуды Фульк ағасының інісі Жеффри III-ге қалдырды. Кейбір дереккөздер оның билігі тиімсіз болғанын және Фульк мұрагерлікке талас ашып, 1067 жылы Жеффриді тұтқынға алғанын айтады. Шіркеутің қысымымен ол Жеффриді босатты, бірақ екеуі көп ұзамай қайтадан соғыса бастады. Келесі жылы Жеффри Фулкпен қайта тұтқынға алынды, бұл жолы толығымен қамалды. Фулк 1068 жылдан өліміне дейін Анжуды басқарды. Жеффридің нашар басқаруы мен бауырлардың соғысынан туған қиындықтардың салдарынан Анжудің бақылауындағы маңызды аумақтар жоғалды. Сентонж жоғалды, сондай-ақ Фульк Францияның Филипп I-ге Гатине аймағын беруге мәжбүр болды, осылайша корольді оның жеңісімен бағындырды. Фулк билігінің көп бөлігі осы аумақтарды қайта бақылауға алуға және Мэн мен Бретаньде Нормандиямен ықпал үшін күрделі күреске жұмсалды. 1106 жылға дейін Фулк Фонтеврод аббаттығына үлкен сыйлық берді.
Geoffrey Martel died without direct heirs, leaving Anjou to his nephew Geoffrey III, Fulk's older brother. Some sources declare that his rule was incompetent and Fulk contested the succession, capturing Geoffrey in 1067. Under pressure from the church, he released Geoffrey but the two brothers soon fell to fighting again. The next year Geoffrey was again imprisoned by Fulk, this time for good. Fulk then ruled Anjou from 1068 until his death. Substantial territory was lost to Angevin control due to the difficulties resulting from Geoffrey's poor rule and the brothers' warring. Saintonge was lost, and Fulk had to give the Gâtinais to Philip I of France to placate the king upon his victory. Much of Fulk's rule was devoted to regaining control over this territory and to a complex struggle with Normandy for influence in Maine and Brittany. At some point before 1106, Fulk made a major gift to the Fontevraud Abbey.
Әйелдер
Фульк өмірі туралы әртүрлі мәліметтер бар, соның ішінде оны "көптеген жаман, тіпті үлкен күнәлі әдеттері бар адам" деп айыптағандар да болды. Бертрада оған Фульк V-ті дүниеге әкелді, ол кейін Анжу графы және Крестонос жорығының Иерусалим патшасы болды, 1092 жылға дейін ол Фулькті король Филипп I-нің қалауымен тастап кетті немесе король оны зорлықпен алып кетті. (Мәліметтер әртүрлі.) Ол корольге үйленді және 1092 жылдың 15 мамырында Франция патшайымы атанды. Ол Фулькті корольмен және жағдайды жақсартуға көмектескендігі айтылады.
There are conflicting accounts of Fulk's life, including some who pointedly condemned him as "a man with many reprehensible, even scandalous, habits". Bertrade bore him Fulk V, who later became count of Anjou and king of the Crusader realm of Jerusalem, before 1092, when she either abandoned Fulk in favor of King Philip I or was abducted by the king. (Accounts vary.) Apparently bigamously, she married the king and became queen of France on 15 May 1092. She was said to have fully reconciled Fulk with the king and the situation.
Өлім
Фулк 1109 жылдың 14 сәуірінде қайтыс болды, Анжу графтығын Жоффруа III билегендей қалпына келтіруді мұрагерлеріне тапсырды.
Fulk died on 14 April 1109 leaving the restoration of the county of Anjou as it had been under Geoffrey III to his successors.
Шығармалары
Анжудың және оның билеушілерінің латынша тарихы, тек ішінара сақталған және қазір «Анжу тарихының бір бөлігі» (Fragmentum Historiae Andegavensis) деп белгілі. Бұл шығарманың авторлығы және түпнұсқалығы күмәнді болғанымен, оны Фульк 1096 жылы жазған деген пікір бар. Фульк пен оның ата-бабаларының өмірі мен істерін баяндайтын жұмыстың бірінші бөлігі бізге жеткен. Фульк өмір сүрген кезеңді қамтитын екінші бөлігі, егер жазылған болса, жоғалып кеткен. Егер оны Фульк жазған болса, бұл ортағасырлық Еуропада дін қызметкері емес, қарапайым адам жазған алғашқы тарихи еңбектердің бірі болар еді. Кейбір ғалымдар Фульк бұл жұмыстың жазылуын тапсырған, бірақ оны жазу үшін көшірушілерді пайдаланған болуы мүмкін деп санайды.
A Latin history of Anjou and its rulerssurviving only in part and now known as A Partial History of Anjou (Fragmentum Historiae Andegavensis)are said to have been written by Fulk in 1096, although both the authorship and authenticity of the work are disputed. The first part of the work describing Fulk's ancestry and some of his ancestor's deeds is extent. A second part which would have dealt with Fulk's own timesif it were ever writtenhas been lost. If he wrote it, it would have been one of the first works of history in medieval Europe written by a layman rather than a cleric. Some scholars propose that Fulk may have actually commissioned the work but used scribes to compose it.
Мұра
Фулк туралы басқа да айыптаулардың арасында ағылшын тарихшысы Ординик Виталис оны пигачтардың – Франция мен Англияда осы шамада сәнге айналған, кейіннен ұзын созылған пуляйнға айналған, үшкір мұңдықтары бар «шаян құйрығы» аяқ киімді ойлап табушы деп айыптады. Деректерге сәйкес, Фулк өзінің 5-ші әйелі Бертрададан өзінің жағымсыз буниондарын жасыру үшін, ол патшаға көшкенге дейін, тар аяқ киім киіп, мұңдықтарын ұзарта бастады. (Мода тарихшысы Рут Уилкокс бұл нормандтардың сабондарының қарапайым өзгеруі болуы мүмкін деп санайды, олар 11-ші ғасырдың соңында шайқас кезінде өздерінің табандарын жақсырақ ұстап тұру үшін мұңдықтарын ұзартып, төмен бұрған.) Қалай болғанда да, бұл аяқ киім мақтаншылық пен ұятты, тіпті зұлымдыққа толы деп есептелді және сол кездегі шіркеу басшылығы үшін мүлдем ұнамады. 1102 жылғы Вестминстер Синодында ағылшын дін қызметкерлеріне қолдануына тыйым салынды, 1215 жылдың тамызында папалық легаты Роберт де Курсон Париж университетінің факультетіне қолдануына тыйым салды, ал сол жылы Төртінші Латеран кеңесі барлық католик дін қызметкерлеріне толығымен тыйым салды.
Amid his other denunciations of Fulk, the English historian Orderic Vitalis blamed him for the invention of pigaches, the pointy toed "scorpion tail" shoes, which became fashionable in France and England around this time and later developed into the unwieldy elongated poulaines. Supposedly Fulk began wearing narrow shoes with lengthened toes as a way of hiding his unsightly bunions from his 5th wife Bertrade before she abandoned him in favor of the king. (The fashion historian Ruth Wilcox offers that it may have been a simple adaptation of the Normans' sabatons, which they had extended to a point and turned down in the late 11th century to better hold their stirrups during battle.) In any case, the footwear was considered vain and obsceneif not demonicand were immensely unpopular with the church leadership of the period. St Anselm banned its use by English clerics at the 1102 Synod of Westminster, the papal legate Robert de Courson banned its use by the faculty of the University of Paris in August 1215, and the Fourth Lateran Council finally banned them for all Catholic clergy the same year.