Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық дворяны, мемлекет қайраткері және теңіз инженері (1823–1899)
Japanese noble, statesman and naval engineer (1823–1899)
Кацу Ясуёши (勝 安芳) (туған аты Кацу Йосикуни (勝 義邦); 12 наурыз 1823 – 21 қаңтар 1899, көбінесе Кацу Кайшү (勝 海舟) лақап атымен танымал) – Токугава шогунатының соңы мен Мейдзи дәуірінің басындағы жапон мемлекет қайраткері, теңіз инженері және әскери қолбасшы. Кайшү – Сакума Шьозанның каллиграфиялық туындысынан алған лақап аты. Өмірі бойы бірнеше есімдерді қабылдады; балалық шағындағы есімі Ринтаро (麟太郎) болды. Токугава шогунатының соңғы кезеңінде Ава но ками (安房守) салтанатты атағынан Ава (安房) деп аталатын. Мейдзи қалпына келтіруінен кейін есімін Ясуёши деп өзгертті. Жаңару мен батыстың ықпалына қолдау көрсеткен Кацу, Токугава шогунатының (Бакумацу) соңы мен Мейдзи қалпына келтіруі кезеңіндегі ықпалды тұлға болды. Нәтижесінде Токугава теңіз күштерінде комиссар (Гункан бугё) лауазымына көтеріліп, бакуфуның бас келіссөзшісі болды. Бошин соғысы кезінде Токугаваның маңызды қолбасшысы ретінде, ол Сайго Такамори басқаратын императорлық күштерге Эдоны тапсырғаны үшін ерекше танымал.
Count Katsu Yasuyoshi (勝 安芳) (born Katsu Yoshikuni (勝 義邦); March 12, 1823—January 21, 1899, best known by his nickname Katsu Kaishū (勝 海舟)) was a Japanese statesman, naval engineer and military commander during the late Tokugawa shogunate and early Meiji period. Kaishū was a nickname which he took from a piece of calligraphy (Kaishū Shooku ) by Sakuma Shōzan. He went through a series of given names throughout his life; his childhood name was Rintarō (麟太郎). He was often called Awa (安房) from his ceremonial title Awa no kami (安房守) during the late Tokugawa shogunate and later changed his name to Yasuyoshi after the Meiji Restoration. An advocate of modernization and westernization, Katsu was an influential figure during the end of the Tokugawa Shogunate (Bakumatsu) and subsequent Meiji Restoration. He eventually rose to occupy the position of commissioner (Gunkan bugyō) in the Tokugawa navy and was a chief negotiator of the bakufu. As a major Tokugawa commander during the Boshin War, he is particularly known for his surrender of Edo to Imperial forces commanded by Saigō Takamori.
Ерте өмір
1823 жылы 12 наурызда Эдо қаласында Токугава сёгунатының төмен дәрежелі вассалы Катсу Йосикуни болып дүниеге келді. Оның әкесі, Кацу Кокичи, өзінің «Мусуи тарихы» автобиографиясының авторы, шағын самурай әулетінің тәртіпсіз басшысы еді. Кацу Ринтаро (Кайшу – псевдоним) деп аталатын жас кезінде ол голланд тілін және еуропалық әскери ғылымдарды оқыды, соңында Еуропа елдері Жапониямен байланыс орнатуға тырысқанда үкімет тарапынан аудармашы болып тағайындалды. Кацу батыс әскери технологиясы саласындағы сарапшы ретінде танылды. Голланд теңіз офицерлерінің кеңесімен Кацу 1855 жылдан 1859 жылға дейін Нагасаки теңіз академиясында бас теңіз курсанты қызметін атқарды.
Born Katsu Yoshikuni on March 12, 1823, in Edo to a low ranking retainer of the Tokugawa shogunate. His father, Katsu Kokichi, the subject of the autobiography, Musui's Story, was the ill behaved head of a minor samurai family. As a youth whose given childhood name as Katsu Rintarō (Kaishu was a pseudonym), he studied Dutch and European military science, and was eventually appointed translator by the government when European powers attempted to open contact with Japan. Katsu developed the reputation as an expert in western military technology. Under the advice of Dutch naval officers, Katsu served as head naval cadet at the Nagasaki Naval Academy between 1855 and 1859.
Әскери қызмет
1860 жылы Кацу «Канрин Мару» әскери кемесінің капитаны болып қызмет етті (АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері, лейтенант Джон М. Бруктың көмегімен). Ол Гаррис шартының ресми ратификациясы үшін Вашингтонға бет алған алғашқы жапондық делегацияны Калифорния штатының Сан-Франциско қаласына сүйемелдеді. Голландтар жасаған «Канрин Мару» Батыс әлеміне сапар шеккен алғашқы жапон кемесі болды. Кейшү Сан-Францискода шамамен екі ай бойы американдық қоғамды, мәдениетті және технологияны зерттеді. Жапонияға оралғаннан кейін Кацу Токугава теңіз күштерінде бірнеше жоғары лауазымдарды иеленді, мұрагерлік негізде тағайындау мен жандануға қарамастан, кәсіби білімі бар офицерлер басқаратын бірыңғай жапон теңіз күштерін құруды қолдап, үкіметтік кеңестерде сөз сөйледі. Кобе теңіз мектебінің директоры ретінде, 1863 және 1864 жылдар аралығында оқу орны прогрессивті ойлар мен реформаторлардың маңызды орталығына айналды. 1862 жылы сол кездегі ронин Сакамото Рёма модернизацияны және батыстық үлгіде реформаларды қолдағандығы үшін Кацуды өлтіруді жоспарлады. Бірақ Кацу Рёманы Батыс әсеріне қарсы тұру үшін Жапонияның әскери күшін арттырудың ұзақ мерзімді жоспарының қажеттілігіне көндірді, бұл Канагава келісіміне әкелді. Рёма Кацуды өлтірудің орнына оның шәкірті және көмекшісі ретінде жұмыс істей бастады. 1866 жылы Кацу бакуфу күштері мен Чосю доменінің (шогунға қарсы) арасындағы келіссөздерді жүргізуші болып тағайындалды, содан кейін Токугава бакуфуының бас келіссөзшісі қызметін атқарды, Мэйдзи қалпына келтіру кезінде биліктің салыстырмалы түрде бейбіт және реттелген түрде ауысуын қамтамасыз етті. Токугаваға қарсы күшке көңіл білдіргенімен, Кацу Бошин соғысы кезінде Токугава бакуфуына адал болды. 1867 жылдың соңында Токугава күштерінің күйреуінен кейін Кацу 1868 жылдың 11 сәуірінде Эдо қамалын Саиго Такамориге тапсыру туралы келісімге келді.
In 1860, Katsu served as captain of the warship Kanrin maru (with assistance from US naval officer Lt. John M. Brooke), to escort the first Japanese delegation to San Francisco, California, en route to Washington, DC, for the formal ratification of the Harris Treaty. The Kanrin Maru, built by the Dutch, was the first Japanese vessel to sail to the Western world. Kaishū remained in San Francisco for nearly two months, observing American society, culture and technology. Following his return to Japan, Katsu held a series of high ranking posts in the Tokugawa navy, arguing before government councils in favor of a unified Japanese naval force led by professionally trained officers in disregard of promotion and assignment due to hereditary status. During his command as director of the Kobe Naval School, the institute would become a major source of activity for progressive thinking and reformists between 1863 and 1864. In 1862, the then rōnin Sakamoto Ryōma decided to assassinate Katsu due to his support of both modernization and westernization. However, Katsu persuaded Ryōma of the necessity of a long term plan to increase Japan's military strength in the face of Western influence that led to the Convention of Kanagawa. Instead of killing Katsu, Ryōma started working as his assistant and protégé. In 1866, Katsu was appointed negotiator between the bakufu forces and the anti shogunal domain of Chōshū, and later served as chief negotiator for the Tokugawa bakufu, ensuring a relatively peaceful and orderly transition of power in the Meiji Restoration. Although sympathetic to the anti Tokugawa cause, Katsu remained loyal to the Tokugawa bakufu during the Boshin War. After the collapse of the Tokugawa forces in late 1867, Katsu negotiated the surrender of Edo castle to Saigō Takamori on 11 April 1868.
Кейінгі жылдар
Кацу жаңа Император үкіметі сёгунның бұрынғы астанасын, Токио ("Шығыс астанасы") деп атағаннан кейін Шизуокаға көшіп барды. Ол 1872 жылы қысқа мерзімге үкімет қызметіне оралып, Жапон императорлық теңіз күштерінің вице-министрі болды, ал 1873 жылдан 1878 жылға дейін теңіз күштерінің бірінші министрі қызметін атқарды. Кацу Ясуёши ретінде ол Мейдзи үкіметінде жұмысқа орналасқан бұрынғы Токугава әулетінің ең белгілі өкілдерінің бірі болды және 1869 жылдан 1885 жылға дейін Дайнагон#А ашылатын құрылым (санги) болды. Теңіз күштерінде оның ықпалы шектеулі болғанымен, теңіз күштерінің негізгі бөлігі Сацума офицерлерімен басым болғандықтан, Кацу ұлттық саясат мәселелері бойынша жоғары деңгейдегі кеңесші болып қызмет етті. Келесі екі онжылдық бойы Кацу Сыртқы кеңесте (Привитный кеңес) қызмет етті және теңіз күштеріне қатысты көптеген еңбектер жазды. Ол сондай-ақ Токугава Ёсинобу мен Сайго Такаморидің абыройын қайта жаңғыртуға күш салды. 1887 жылы ол казоку жүйесінде хакушаку (граф) атағына ие болды. Кацу өзінің естеліктерін "Хикава Сейва" кітабында қалдырды.
Katsu relocated to Shizuoka after the new Imperial government took control of the shogun's former capital, which was renamed Tokyo ("Eastern Capital"). He returned briefly to government service as Vice Minister of the Imperial Japanese Navy in 1872, followed by first Minister of the Navy from 1873 until 1878. As Katsu Yasuyoshi, he was among the most prominent of the former Tokugawa retainers who found employment within the new Meiji government, and was Dainagon#A revealing framework (sangi) between 1869 and 1885. Although his influence within the navy was minimal, as the Navy was largely dominated by a core of Satsuma officers, Katsu served in a senior advisory capacity on national policy. During the next two decades, Katsu served on the Privy Council and wrote extensively on naval issues. He also made efforts to restore the honor of Tokugawa Yoshinobu and Saigō Takamori. In 1887, he was elevated to the title of hakushaku (count) in the kazoku peerage system. Katsu recorded his memoirs in the book Hikawa Seiwa.
Өлім
1891 жылы Цуда Уме әкесі Цуда Сеннің байланысы арқылы Кацу Ясуёши Сензоку ике коен (洗足池) жер учаскесін сатып алып, онда зейнетке шығуға арналған үй салды. 1899 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол әйелі Тамимен бірге үйлерінің жанында, Сензоку көлінің жағасында, қазіргі Токиодағы Сензоку ике коен (洗足池公園) деп аталатын жерге жерленді.
In 1891, through a connection of Tsuda Sen, the father of Tsuda Ume, Katsu Yasuyoshi purchased a plot of land at Senzoku ike kôen (洗足池), and built his retirement home there. Following his death in 1899, he was buried with his wife Tami near the site of their home, on the shores of Senzoku Pond, in what is today Senzoku ike kôen (洗足池公園) in Tokyo.