Дууамиш тайпасы: Вашингтон штатының тарихы, мәдениеті, тілі (лушутсид диалектісі) және 1855 жылғы келісім туралы ақпарат. Батыс Вашингтонның жергілікті халқы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Вашингтондағы (штат) жағалау Салиш халықтары.
Coast Salish people in western Washington (state)
Колонизацияға дейін Дуамиш қоғамының орталығы Вашингтондағы Қара және Дуамиш өзендерінің маңында орналасқан. Қазіргі Дуамиштер негізінен екі бөлек топтан тарады: Дуамиштер және дәстүрлі аумағы Вашингтон көлінің төңірегіне дейін созылатын халықтар тобы. Бүгінде Дуамиштердің негізгі тілі – ағылшын тілі болғанымен, тарихи тұрғыдан олар Лушутсид тілінің оңтүстік диалектісінің бір тармағында сөйлеген. Ғасырлар бойы Дуамиштер Сиэтл аймағының маңындағы кем дегенде 17 ауылда тұрған. 1855 жылы Дуамиштер 1855 жылғы Пойнт-Эллиот келісіміне қол қойды, оған сәйкес олар жерлерін АҚШ үкіметіне өткізіп, орнына келісімшартта белгіленген резервацияларға көшуге келісті. Дуамиштер үшін екі резервация құрылды: Муклсшут және Суквамиш резервациялары. Алайда, Дуамиш отанында тікелей резервация құрылмады. Осыдан кейін, көптеген Дуамиштер резервацияларға көшкенімен, көптеген басқалары өз отандарында қалуды жөн көрді, бұл Дуамиш ұрпақтары арасында жік тудырды. Бүгінде Дуамиштер, соның ішінде Суквамиш ұлты, Муклсшут үнді тайпасы және мойындалмаған Дуамиш тайпасы сияқты ежелгі Дуамиштерден тараған қазіргі тайпалар, Сиэтл аймағының қазіргі тарихының маңызды бөлігі болып табылады, олар өз келісімшарт құқықтарын, сондай-ақ мәдениетін, тілін және жерін сақтау мен жаңартуды қолдайды. Бүгінде Дуамиш халықтары бірнеше тайпаларға мүше болып табылады. Оларға мыналар кіреді: мойындалмаған Дуамиш тайпасы және федералды мойындалған тайпалар: Лумми резервациясының Лумми тайпасы, Муклсшут үнді тайпасы, Порт-Мэдисон резервациясының Суквамиш үнді тайпасы, Свиномиш үнді тайпалық қауымдастығы және Вашингтон штатының Тулалип тайпалары.
Prior to colonization, the center of Duwamish society was around the Black and Duwamish rivers in Washington. The modern Duwamish primarily descend from two separate groups: the , or Duwamish, and the , a group of peoples whose traditional territory extends around Lake Washington. Although the primary language used by the Duwamish today is English, the Duwamish historically spoke a subdialect of the southern dialect of Lushootseed, a Coast Salish language spoken throughout much of western Washington. For centuries the Duwamish were living in at least 17 villages around the Seattle area. In 1855, the Duwamish were among the signatories of the 1855 Treaty of Point Elliott, in which they ceded their land to the United States government and in return would remove to reservation lands established by the treaty. Two reservations were created for the Duwamish: the Muckleshoot and Suquamish reservations. However, no reservation was ever created directly in the Duwamish homeland. Since then, although many Duwamish did move to the reservations, many others did not, preferring to remain in their homelands, creating a schism between Duwamish descendants. Today, the Duwamish, including the modern tribes descended from the aboriginal Duwamish such as the Suquamish Nation, the Muckleshoot Indian Tribe, and the unrecognized Duwamish Tribe, have been a large part of the modern history of the Seattle area, continuing to advocate for their treaty rights and the preservation and revitalization of their culture, language, and land. Duwamish people today are enrolled in several different tribes. These include the unrecognized Duwamish Tribe and the federally recognized tribes:
Lummi Tribe of the Lummi Reservation
Muckleshoot Indian Tribe
Suquamish Indian Tribe of the Port Madison Reservation
Swinomish Indian Tribal Community
Tulalip Tribes of Washington
Атауы мен этимологиясы
"Дуамиш" атауы – Лушутсид тіліндегі атаудың ағылшыншаланған нұсқасы. Бұл атау "шығанақтың ішіндегі халық" деген мағынаны білдіреді. Колонизацияға дейін "Дуамиш" термині бастапқыда Эллиот шығанағы және Дуамиш, Блэк және Сидар өзендерінде тұратын адамдарды ғана қамтыды, сондай-ақ Салмон шығанағындағы ауылы орналасқан Шилшол халқын да қамтыды. Еуропалықтармен алғашқы маңызды байланыс кезінде бұл халықтар өздерін Дуамиштен толығымен бөлек деп есептеді.
The name "Duwamish" is an anglicization of the Lushootseed name The name means "people inside the bay." Prior to colonization, "Duwamish" originally referred to just those from Elliot Bay and the Duwamish, Black, and Cedar Rivers. and the Shilshole , whose village was located on Salmon Bay. At the time of initial major European contact, these peoples considered themselves wholly distinct from the Duwamish.
Аумағы
Дууамиш аумағының орталығы тарихи түрде Қара және Сидар өзендерінің қосылған жерінде, Көл саласы деп аталатын аймақ болған.
The center of Duwamish territory was historically the area at the confluence of the Black and Cedar Rivers, called the Lake Fork.
Тарихқа дейінгі және алғашқы байланыс кезеңі
Батыс Вашингтон кем дегенде 12 000 жыл бұрын, плейстоцен дәуірінде және соңғы мұздық максимумның соңында тұрақты түрде мекенделген. Осы аймақта одан бұрын да адамдар болған болуы мүмкін, бірақ ландшафт өте жанартаулық және тұрақсыз болды, ол уақыт өте келе жағалау мен өзендердің кең ауқымда өзгеруіне әкелді. Вест-Пойнттағы бұрынғы ауылдың археологиялық орындары кем дегенде 4200 жылға дейін соққан. Дуамиш өзенінің сағасындағы ауылдар, мысалы, 6-шы ғасырдан бері үздіксіз мекенделген. 19-шы ғасырдың бірінші жартысында Дуамиштер Пьюджет саунд аймағының көп бөлігін құлдар мен олжа үшін шапқан Леквильток және Кваквака’вакв тайпаларының күшті шабуылдарына ұшырады. 1851 жылға қарай Дуамиштер қазіргі Сиэтл аймағында ұзын үйлерді қоса алғанда, кем дегенде 93 ғимараттан тұратын 17 ауылға ие болды. Эллиотт шығанағы мен төменгі Дуамиш өзенінде төрт маңызды ауыл болды. Дуамиштердің еуропалықтармен байланысы 1850 жылдарға дейін сирек болды. 19-шы ғасырдың басында Пьюджет саунд – Джорджия бұғазы аймағындағы тері саудасы әлеуметтік және ұйымдық өзгерістердің қарқынын күрт арттырды. Америка үкіметінің көптеген кіші халықтарды ірі келісімді тайпаларға біріктіру саясаты мен Стивенстің жеке саяси мақсаттарының нәтижесінде, келісімдер үшін белгілі басшылар басшылар ретінде тағайындалды. Қол қоюшылар американдықтардың тілегі бойынша тағайындалды, олар тайпа басшылығының шамадан тыс өзгеруі деп санайтын нәрседен қашып өтті. Дуамиш тайпасынан келісімге төрт адам қатысты: Сиэтл, Цуахнтл, Новачаис және Хасехдуан. Келісім комиссиясы бастапқыда Каскад тауларының батысындағы барлық тайпаларды, соның ішінде Дуамишті, Тулалип резервациясына көшіруді жоспарлаған. Кейбір Дуамиштер сол кезде Тулалип резервациясына көшті. Сол кездегі уақытша Порт-Мэдисон резервациясы негізінен Дуамиштер үшін құрылған деп есептелді. Резервация кездесудегі жергілікті халыққа ақ және жасыл өзендер арасындағы жер учаскесінен тұратыны түсіндірілді, бірақ ресми құжаттарда бүгінгі резервацияның аумағы ғана көрсетілген. Ол 1857 жылы атқарушы жарлықпен құрылды.
Western Washington has been permanently inhabited since at least 12,000 years ago, to the Pleistocene epoch and the end of the Last Glacial Maximum. Although it is possible that humans lived in the region before that time, the landscape was highly volcanic and unstable, leading to vast alteration of the coastline and rivers over time. Archaeological sites at the former village at West Point date back at least 4,200 years. Villages at the mouth of the Duwamish River such as and had been continuously inhabited since the 6th century CE. In the first half of the 19th century, the Duwamish began facing extreme raiding from the Lekwiltok and Kwakwaka'wakw, who raided much of the Puget Sound area for slaves and loot. By 1851, the Duwamish had 17 villages with at least 93 buildings, including longhouses, around the present day Seattle area. There were four prominent villages on Elliott Bay and the lower Duwamish River. Duwamish contact with Europeans was sporadic until the 1850s. From the early 19th century, the maritime fur trade in the Puget Sound–Strait of Georgia regions greatly accelerated the pace of social and organizational change. Due to the American government's policy of consolidating many smaller peoples into large treaty tribes and Stevens' personal political motivations, prominent leaders were designated as chiefs for the purposes of the treaties. Signatories were appointed more or less at the behest of the Americans, bypassing what they saw as the maddening fluidity of tribal leadership. Four people represented the Duwamish on the treaty: Seattle, Ts'huahntl, Nowachais, and Hasehdooan. It was originally planned by the treaty commission that all tribes west of the Cascades would eventually locate to the Tulalip Reservation, including the Duwamish, and some Duwamish did indeed move to the Tulalip Reservation at the time. The then believed temporary Port Madison reservation was established for use primarily by the Duwamish, The reservation was understood by the Indigenous people at the meeting to consist of a wedge of land between the White and Green rivers, however the official documents only include the area of today's reservation. It was created in 1857 by executive order.
Резервация дәуірі (19 ғасырдың соңы)
Келесі жылдары қалған Дуамиштердің көпшілігі тарихи отандарынан – Вашингтон көлі және Дуамиш және Седар өзендері бойынан Сукамиш резервациясына көшіп барды, ал басқалары Муклшоут және Тулалип резервацияларына қоныс аударды. Бірақ, кейбіреулері көшуден бас тартып, өз жерлерінде қалды. Олардың кейбіреулері ақ нәсілді қоғамға сіңіп кетті. Осы кезең Дуамиш ұрпақтарының қазіргі заманғы бөлінуіне әкелді: Муклшоут, Суквамиш және Дуамиш тайпалары. Қалған Дуамиштер Сиэтл қаласынан №5 жарлық қабылданғаннан кейін қуылды. Халық ағынын қабылдау үшін, бұрыннан бар резервациялардың аумағын ұлғайтуға немесе Дуамиш үшін жаңа резервация құруға тырысты. Порт-Мэдисон резервациясына жауапты үнді агенті Г.А. Пейдж 1857 жылы Дуамиштердің өтініші бойынша көлдің жанында резервация құру қажет екенін жазды. Сол кезде шамамен 150 Дуамиш Исаак Стивенспен резервация құру мәселесін талқылауды сұрады, ал ол оларға "егер олардың жағдайы туралы толық хабардар болса" резервация құратынын уәде берді. 1864 жылы Порт-Мэдисон резервациясы Сиэтл және басқа да үндістердің делегациясының өтініші бойынша атқарушы жарлықпен кеңейтілді. 1866 жылы АҚШ-тың үнді істері жөніндегі бастығы қазіргі Рентон және Туквила маңында, Дуамиш отанында жаңа резервация құру туралы ұсыныс жасады. Бірақ американдық қоныс аударушылар Артур Денниге, конгресске аумақтық делегатқа, бұл ұсынысқа қарсы шағымданып хат жазды. Денни өзі, Дэвид Денни, Генри Йеслер, Дэвид "Док" Мейнард және Сиэтлдің барлық көрнекті тұлғалары "мұндай резервация үлкен әділетсіздікке әкеледі" және "үндістер үшін пайдасыз болады" деп, шағымға қол қойды. Шағым БИА-ға жіберілді, нәтижесінде сол жылы ұсыныс тоқтатылды. 1868 жылы президент Эндрю Джонсонға Грин және Уайт өзендері арасындағы барлық жерді Муклшоут резервациясының бір бөлігі деп белгілеу туралы жарлыққа қол қою ұсынылды. Алайда, жарлық жоғалып кетті немесе тоқтатылды, және ешқандай шара қабылданбады. Муклшоут резервациясы 1874 жылы атқарушы жарлықпен кеңейтілді, төменгі Дуамиш суару жүйесінде тұратын басқа Дуамиштерге үй беру мақсатында. 1860 жылдардан кейін резервациядан тыс қалған Дуамиштер Вашингтон көлі және Қара, Седар, Ақ және Грин өзендері бойындағы дәстүрлі қауымдастықтарында өмір сүруді жалғастырды. Осы жерлерде дәстүрлі ұзақ үйлер 1800 жылдардың ортасына дейін салынды. Мұндай елді мекендердің бірі Қара және Седар өзендерінің қосылған жерінде орналасқан. Елді мекенге Уильям (Стода деп те аталды) басшылық етті, ол 1800 жылдардың ортасынан өліміне дейін Дуамиштің ең күшті саяси көшбасшысы болды. Уильям Дуамиштерді соғыс кезінде де, резервацияларда да басқарды, олардың саяси тұтастығын сақтап қалды. 1894 жылы Уильям Дуамиштерді әлі де бар Дуамиш ауылдарынан, сондай-ақ Порт-Мэдисон және Муклшоут резервацияларында тұратын адамдарды ән-құмар ойынына шақырды. 1896 жылы ол қайтыс болғаннан кейін резервациядан тыс Дуамиш қауымы жаңа ақ қоныстанушылардың елді мекендеріне көшуге кірісті. 1910 жылы барлық белгілі дербес Дуамиш елді мекендері жоғалып кетті. Бұл жағдай 1865 жылы қалада тұратын үндістерге, егер ақ қоныстанушылар оларды баспанамен және жұмыспен қамтамасыз етпесе, тұруға тыйым салған №5 жарлықтың, сондай-ақ әлі де бар Дуамиш елді мекендерін қайта-қайта өртеп жіберудің салдарынан болды. Дуамиштер өздерінің тарихын сақтау және қорғау үшін жақын маңдағы қалалармен де жұмыс істейді. Туквиладағы Дуамиш төбе қорығы дәстүрлі әңгімелерде мәдени маңызға ие орын болып табылады және тарихи бақылау орны ретінде қызмет етеді. Сонымен қатар, Вашингтон штатының Рентон қаласында орналасқан Рентон тарихи мұражайында Дуамиш халқының археологиялық және мәдени тарихына арналған шағын көрме бар.
In the years following, most of the remaining Duwamish moved from their historical homelands along Lake Washington and along the Duwamish and Cedar Rivers to the Suquamish Reservation, with others moving to the Muckleshoot and Tulalip reservations, although some still stayed behind, refusing to move. Some of those who remained assimilated into white society. This period led to the modern split between the Duwamish descendants: the Muckleshoot, Suquamish, and eponymous Duwamish tribes. The remaining Duwamish were expelled from the town of Seattle following the passage of Town of Seattle Ordinance No. 5. Efforts were made to increase the size of the already existing reservations or create another reservation for the Duwamish to accommodate the influx of people. G. A. Paige, the Indian Agent in charge of the Port Madison reservation, wrote in 1857 that a reservation should be established at the Lake Fork, as requested by the Duwamish. Around that time, around 150 Duwamish had requested to speak to Isaac Stevens about the creation of a reservation, and he promised to them that "if he were properly informed about their situation" he would create a reservation for them. In 1864, the Port Madison reservation was enlarged by executive order at the request of Seattle and a delegation of other natives. Proposals were made by the US Superintendent of Indian Affairs in 1866 to create another reservation in the Duwamish homeland near what is now Renton and Tukwila, but American settlers wrote to Arthur Denny, the territorial delegate to congress, complaining about the proposal. Denny himself signed the complaint petition, as well as David Denny, Henry Yesler, David "Doc" Maynard, and virtually all of Seattle's establishment, saying that "such a reservation would do a great injustice" and be "of little value to the Indians." The petition was forwarded to the BIA and subsequently, the proposal was blocked later that year. In 1868 President Andrew Johnson was recommended to sign an executive order to designate all land between the Green and White rivers as part of the Muckleshoot reservation. However, the order was either misplaced or set aside, and no action was taken. The Muckleshoot reservation was eventually expanded by executive order in 1874, in order to provide a home for the other Duwamish living on the lower Duwamish drainage system. After the 1860s, the Duwamish who remained off reservation continued to live in their traditional communities along Lake Washington and the Black, Cedar, White, and Green rivers. Traditional longhouses were built at these sites into the mid 1800s. One such settlement was located at the confluence of the Black and Cedar rivers. The settlement was led by William (also known as Stoda), the most powerful political leader of the Duwamish from the mid 1800s until his death. William led both the Duwamish at the confluence, and on the reservations, keeping their political integrity intact. William brought Duwamish from the still existing Duwamish villages, as well as those living on the Port Madison and Muckleshoot reservations, to a sing gamble ceremony in 1894. After his death in 1896, the off reservation Duwamish community began to move to new white settlements. By 1910, all known independent Duwamish settlements had disappeared. This was greatly effected by Ordinance No. 5, which in 1865 banned Native Americans from living in the city unless housed and employed by a white settler, and also by the repeated burning of still existing Duwamish settlements. The Duwamish also work with nearby cities to preserve and protect their history. The Duwamish Hill Preserve in Tukwila is a culturally significant space in traditional stories and served as a historical vantage point. In addition, the Renton History Museum in Renton, Washington, has a small exhibit on the archaeological and cultural history of the Duwamish.
Ауыл
Көптеген басқа жағалаулық Салиш қоғамдары сияқты, дәстүрлі Дувамиш қоғамында да ауыл басым болды. Бұл Пьюгет-Саунд халқының әлеуметтік ұйымдасуының негізі болды және байланыс орнату алдындағы кезеңде ауыл – әлеуметтік ұйымның ең жоғары деңгейі саналды. Әр ауылда бір немесе бірнеше самырсын тақтайшадан салынған, кеңейтілген бір немесе бірнеше отбасының тұрағы болған ұзын үйлер болды. Ұзын үйлер көбінесе қамыс немесе кедрден жасалған бөліктермен бөлінетін, әр отбасының өз бөлігі және бөліктің ортасында от ошағы болатын. Бір ғана ұзын үйде ондағаннан жүздеген адамға дейін тұруға мүмкіндік болды. Кейбір ауылдар жоғары мәртебеге ие болып, басқаларына белгілі бір ықпал еткенімен, бір ауылдың екіншісіне ресми билігі болған жоқ. Дувамиш ауылдары географиялық және туыстық жақындықтарының арқасында тарихи тұрғыдан өздерінің су алабында тығыз одақтас болды. Дувамиш ауылдары сондай-ақ Хачуамиш, Саммамиш, Снокуалми, Сткамиш, Пуялуп, Хомамиш, Суквамиш және тағы да басқа көршілерімен тығыз байланыста болды. Алыстағы ресурстарға ерекше қол жеткізу үшін алыс халықтармен некелесу қалыпты жағдай болғандықтан, кейбір Дувамиштер аралас некелер арқылы Стиллагаумиш сияқты алыс халықтармен одақтасты. Сәтті некелер беделге ие болуға және материалдық байлыққа қол жеткізуге мүмкіндік берді. Ауылдар арасындағы аралас некелер Тынық мұхитының солтүстік-батысының көп бөлігін қамтитын, қазіргі Британ Колумбиясына және Каскад тауларына дейін созылатын кең сауда желісін құрды.
Like many other Coast Salish societies, traditional Duwamish society was dominated by the village. It was the basis of societal organization for the Puget Sound peoples and, in the pre contact period, the village was the highest form of social organization. Each village had one or more cedar plank longhouses housing one or more extended families. Longhouses were often divided into sections by dividers made of cattail or cedar, with each family having their own section of the house with a fire pit in the center of the section. A single longhouse could support as few as tens of people, to as many as hundreds of people. While some villages held higher status and had a certain influence over others, there was no official authority of one village over another. Duwamish villages, due to their geographical and familial closeness, were historically tightly allied within their drainage. Duwamish villages also were closely allied with their neighbors, such as the Hachuamish, the Sammamish, the Snoqualmie, the Stkamish, the Puyallup, the Homamish, Suquamish, and many more. As marrying distant peoples to get unique access to far away resources was ideal, some Duwamish intermarried and allied with peoples as far away as the Stillaguamish. Good marriages gave prestige and could result in the gain of material wealth. Intermarriage between villages created a large trade network stretching across much of the Pacific Northwest, extending up into what is now British Columbia and over the Cascade Range.
Мұрагер тайпалар
Бүгінде Дуамиш халқы негізінен федералды түрде танылған тайпаларға – Лумми резервациясының Лумми тайпасына, Муклсшут үнді тайпасына, Порт-Мэдисон резервациясының Суквамиш үнді тайпасына, Свиномиш үнді тайпасының қауымдастығына, Вашингтон штатының Тулалип тайпаларына және мойындалмаған Дуамиш тайпасына жатады. 1974 жылға дейін Дуамиш тайпасы негізінен сот арқылы жер дауы туралы келісімдерді жүргізіп келді, Конгресс оларды келісім-шарт тайпалары деп мойындады. Олар 1934 жылы алғаш рет талаптар сотына және Конгреске жүгінуге тырысты, бірақ 1962 жылы Үнді дауы комиссиясына талап беруге қол жеткізді. 1996, 2015 және 2019 жылдары Үнді істері бюросынан федералдық мойындауды сұрады, бірақ одан бас тартты. 2001 жылы президенттік қызметтен кетіп бара жатқанда президент Билл Клинтонның жарлығымен қысқа мерзімге мойындалды. Алайда, екі күннен кейін бұл шешім күшін жойды, себебі келесі президент Джордж Буш Клинтонның соңғы күндері қол қойған көптеген жарлықтарды «процедуралық қателіктер» деген сылтаумен жойды. 2022 жылы Дуамиш тайпасы федералдық мойындау үшін сотқа жүгінді – «Дуамиш тайпасы және басқалар против Холанд және басқалар» ісі, 2023 жылдың қаңтарына қарай Вашингтон штатының Батыс округтік сотында қаралып жатыр. Муклсшут, Суквамиш, Тулалип және Пуялуп тайпаларының өкілдері Дуамиш тайпасын федералдық деңгейде мойындауға қарсылық білдірді, көптеген Дуамиш халқы олардың тайпаларына тіркелгенін атап өтті. Дереккөздің сенімділігі жоқ: датасы – 2023 жылдың желтоқсаны. Сонымен қатар, Дуамиш тайпасы Терминал 107 паркіне қарсы, Маргинал Уэй бойында сатып алынған жерде құрылыс жүргізді. Ол бұрынғы ауылдың орнына жақын салынған. 1991 жылы Дуамиш тайпасында шамамен 400 мүше болды, ал 2019 жылы – 600-ға жуық мүше. 1975 жылдан бері тайпаны Суквамиш тайпасының мүшесі және Сиэтл басшысының шөбересі Сесил Хансен басқарып келеді.
Today, Duwamish people are primarily enrolled in the federally recognized tribes, the Lummi Tribe of the Lummi Reservation, Muckleshoot Indian Tribe, Suquamish Indian Tribe of the Port Madison Reservation, Swinomish Indian Tribal Community, and Tulalip Tribes of Washington, and the unrecognized Duwamish Tribe. or the state of Washington. Until 1974, the Duwamish Tribe mostly pursued land claims agreements in court, entitled to treaty tribes by Congress. They first and unsuccessfully attempted to pursue claims against the Court of Claims and in Congress in 1934, however, in 1962, they were successful in submitting a claim to the Indian Claims Commission. They have sought and been denied federal recognition by the Bureau of Indian Affairs in 1996, 2015, and 2019. In 2001, they were briefly granted recognition by an executive order from President Bill Clinton as he left office. However, it was reversed less than two days later as the incoming President George W. Bush cancelled the many executive orders Clinton signed in his final days citing "procedural errors." In 2022, the Duwamish Tribe sued for federal recognition in The Duwamish Tribe et al. v. Haaland et al., which is still being heard in Washington Western District Court as of 2023. Representatives of the Muckleshoot, Suquamish, Tulalip and Puyallup tribes have voiced their opposition to federal recognition for the Duwamish Tribe, pointing out that many Duwamish people are enrolled in their tribes. Unreliable source: date=December 2023 In addition, the Duwamish Tribe constructed the on purchased land along Marginal Way, across from Terminal 107 Park. It is built near the site of the former village
In 1991, the Duwamish Tribe had about 400 members, and in 2019, they had about 600 members. Since 1975, the tribe has been led by Chairwoman Cecile Hansen, an enrolled member of the Suquamish Tribe and the great great grandniece of Chief Seattle.
Индей тайпасының қоқыс шегуі
Muckleshoot Indian Tribe – АҚШ федералды үкіметі тарапынан мойындалған, Вашингтон штатының Оберн қаласында орналасқан тайпа. Олар Дуамиш және басқа да туысқан халықтардың ұрпақтары, олардың жерлері көбінесе Дуамиш өзенінің су жиналатын алабында шоғырланған. Олар Вашингтон штатындағы ең ірі тайпалардың бірі, халқы 3000-нан астам. Олардың резервациясы 1856 жылғы Фокс аралы кеңесінің шешімімен құрылған және көбінесе Ақ өзен бойында орналасқан. Муклсшут тайпасы 1934 жылғы Уилер-Говард заңы (Индіандарды қайта ұйымдастыру заңы деп те аталады) негізінде Муклсшут резервациясында тұратын тайпалардың бірігуі нәтижесінде құрылды. Олар бірнеше тайпалық кәсіпорынды, казиноларды, мектептерді және басқа да қызметтерді жүргізеді, сондай-ақ Сиэтл аймағында және одан тыс жерлерде штаттық, федералдық және қалалық органдармен тығыз байланыста жұмыс істейді.
The Muckleshoot Indian Tribe is a federally recognized tribe located in Auburn, Washington. They are descended from the Duwamish and several other related peoples whose territories were mostly located along the Duwamish River watershed. They are one of the largest tribes in Washington state with a population of over 3,000. Their reservation was established by the 1856 Fox Island Council, and is located mostly along the White River. The Muckleshoot Tribe was created by the merger of the tribes living on the Muckleshoot Reservation after the 1934 Wheeler Howard Act (also known as the Indian Reorganization Act). They operate several tribal businesses, casinos, schools, and other services, and they work closely with state, federal, and city affairs in the Seattle area and beyond.