Кіріспе

Ағылшын пэрі

Чарльз Сеймур, Сомерсеттің 6-шы герцогы, КГ, ПК, (13 тамыз 1662 – 2 желтоқсан 1748), "Мақтаншақ герцог" деген лақап атымен белгілі, ағылшын аристократы және сарайдағы жолдас. Ол әйелінен мұраға алған ежелгі Перси отырысы – Сассекстегі Петворт үйін қазірге дейін сақталған сарайлық түрде қайта жаңартты. "Британ энциклопедиясының" он бірінші басылымы бойынша, ол өте әдемі адам болған және сарайдағы рәсімдерге көзге түсетіндей қатынуды ұнататын; оның мақтандығы, оны "мақтаншақ герцог" деп атауға себеп болды, замандастары арасында кеңінен таралған және көптеген әңгімелердің тақырыбы болды; Маколей оны "туған тегімен және лауазымымен мақтанғаны дерлік ауруға ұқсайтын адам" деп сипаттады.

Шығу тегі

Чарльз Сеймур – Уилтширдегі Марлборо қамалындағы Траубридждің 2-ші бароны Чарльз Сеймурдың (1665 жылы қайтыс болған) екінші ұлы. Оның әйелі Элизабет Эллингтон (1635–1692) болған. 2-ші барон – (кіші тармақ бойынша) Сомерсет герцогы Эдвард Сеймурдың (1-ші герцог, 1552 жылы өлім жазасына кесілген) шөбересі, патшайым Джейн Сеймурдың інісі, король Эдуард VI-ның қарындасы және Англияның лорд-протекторы.

Білім

Чарльз Харроу мектебінде және Кембридж университетінің Троица колледжінде оқыды, онда колледж коллекциясында Натаниел Дэнс Холланд салған оның портреті сақталып тұр.

Сомерсет герцогтігін мұра етеді

1675 жылы Карлдың ағасы Фрэнсис Сеймур, Сомерсеттің 5-ші герцогы, 16 жасында әкесінің баласыз бірінші туысы Джон Сеймурдан (1629–1675) Сомерсет герцогтігін мұра етті. Алайда, 5-ші герцог Wulfhall және басқа да Уилтшир иеліктері, сондай-ақ Сомерсеттегі Hatch Beauchamp феодалдық барониясының көптеген жерлері сияқты, мұрагерлікпен берілмеген Сеймур иеліктерін мұра етпеді. Бұл иеліктер 4-ші герцогтың немересі, Томас Брюс, 2-ші Эйлсбери графының (1656–1741) әйелі Элизавета Сеймурға қалдырылды. 1660 жылы Монархия қалпына келтірілгеннен кейін, 4-ші герцогтың әкесі, Азамат соғысындағы роялист қолбасшысы, өзінің арғы атасы Эдвард Сеймур, 1-ші Сомерсет герцогы (1552 жылы өлім жазасына кесілген) үшін құрылған және жоғалтқан герцогтыққа қайта оралды. Үш жылдан кейін, 1678 жылы Карлдың ағасы, 5-ші герцог, Италияда 20 жасында, үйленбеген және баласы жоқ күйде Леричидегі қонақ үйінің алдында атып өлтірілді. 16 жасар Чарльз Сеймур 6-шы герцог және 4-ші Барон Сеймур Троубридж атанды.

Перси мұрасы

1682 жылы 20 жасында ол 15 жасар леди Элизабет Персиге (1667–1722) үйленді, ол Джоселин Персидің қызы және жалғыз мұрагері болды. Ол оған Нортумберленд қаласындағы Алник сарайы, Сюссекстегі Петворт үйі, Йоркширдегі Леконфилд сарайы, Камберлендтегі Кокермут сарайы, Камберлендтегі Эгремонт сарайы, Мидлсекстегі Сайон үйі және Лондондағы Нортумберленд үйі сияқты зор мүліктер әкелді.

«Перси әулетінің абыройын және есімін сақтау үшін, осы герцог және оның денесінен туған барлық ұрпақтары, осы герцогинядан туғандар, мәңгілікке Перси есімін қабылдап, осы есіммен ғана аталуы тиіс». Алайда, герцогиня 21 жасқа толғаннан кейін, 1687 жылғы 30 қаңтарда қол қойылып, мөр басылған келісімшарт бойынша келісімнен бас тартуға келісті. Бірақ, 1749 жылы олардың немересі леди Элизабет Сеймур және оның күйеуі, бұрынғы сэр Хью Смитсон, 4-ші баронет (оның арнайы қалдығы бойынша 1749 жылы қайын атасы Нортумберленд графының титулын мұра еткен) бұл ниетті орындады, олар 1749 жылы Парламенттің жеке заңын алды:

«Хью Нортумберленд графы мен Элизабет Нортумберленд графинясы және Барон Перси, оның әйелі, және олардың балалары, ұрпақтары Перси есімін қабылдап, пайдалануға және Нортумберленд графтарының қаруын алып, көрсетуге құқылы болсын».|source=Хью Нортумберленд графының есімі және қаруы туралы 1749 жылғы заң (23 Geo. 2. c. 14)

Атаудың өзгеру себебі заңның кіріспесінде былай деп көрсетілген: Ол француз шато стилінде салынған, бірақ қазір жоғалған орталық күмбезі бар. Осыған ұқсас сурет Петворттағы Үлкен баспалдақтағы Лагуэрдің қабырға суретінде де кездеседі. Хорас Уолпол оны «Тюильри стилінде» деп сипаттаған. Қабырғалардың жоғарғы бөлігінде урналар орналасқан. Орталық күмбездің алдындағы және екі жақтан шығып тұрған қанаттардың күмбезді шатырларында қимыл-қозғалыс көрсететін мүсіндер орналасқан. Бүгінде ғимараттың шатыры төмендеп, тегіс болғандықтан, қарапайым көрінеді, бұл 1714 жылғы өрттен кейінгі жөндеулердің нәтижесі болуы мүмкін. Мүсіндер мен урналар жоғалып кетті, ал кіреберіс артқа жылжытылды. Ол сақтап қалған ескі сарайдың сирек элементтерінің бірі – ортағасырлық шіркеу, онда Нортумберленд графтарының гербтерін бейнелейтін үлкен 17 ғасырдың басындағы Перси терезесі сақталған.

Өлім және жерлеу

Сомерсет 1748 жылдың 2 желтоқсанында Петворт қаласында қайтыс болды және Уилтширдегі Солсбери соборындағы Сеймур капелласында жерленді, онда 1-ші Герфорд графы (1539–1621), 1-ші Сомерсет герцогінің ұлы Эдуард Сеймурге арналған әсем ескерткіш сақталған.

Мұрагерлік

Сомерсеттің ұлы және мұрагері, Гертфорд графы Алжернон Сеймур (1684–1749) 1725 жылы өзінің ұлы, Лорд Бошампты дүниеге әкелді. Бірақ 1744 жылы бұл немересі күтпеген жерден, үйленбей қайтыс болды, сондықтан оның жалғыз немересі – қызы және жалғыз мұрагері, леди Элизабет Сеймур болды. Ол 1740 жылы 4-ші баронет, сэр Хью Смитсонға үйленді. 1744 жылы Алжернон Сеймурдың жасы алпысқа толды, ал оның әйелі бала туу жасына жеткен еді. Сондықтан, немересінің қайтысымен Сомерсет өзінің Сеймур әулетінің еркек желісінің тоқтауы мүмкін екенін сезді. Норфолк герцогінің 9-шы ұрпағы туралы айтылғандай, "оның әулетінің мәртебесі оның өзінен алыстап, алыс туысының ұрпағына көше бастады". 6-шы герцог 1748 жылы қайтыс болғанға дейін, Сомерсет герцогтігінің заң бойынша өте алыс туысына және мұрагеріне, 6-шы герцогтың 6-шы туысы, сэр Эдвард Сеймурге, 6-шы баронетке (1695–1757) Девондағы Берри Померой мен Уилтширдегі Мейден Брэдлиге көшетіні анық болды. Ол, шын мәнінде, Сеймур әулетінің ең көне желісін білдірді, себебі ол герцогтіктің тікелей мұрагерлігінен шығарылған және тек қалдыққа қалдырылған герцогтің бірінші әйеліне күдік келтірілгендіктен, герцогтің бірінші некесінен тараған еді. Сонымен қатар, Троубридж Сеймурларының біріктірілген иеліктері мен Персилердің салыстырмалы түрде үлкен мұрагерлік иеліктері мұрагерліксіз болды және бірдей жолмен берілмейтін, бірақ 6-шы герцогтың қалауынша мұрагерлікпен берілуі мүмкін еді. Бірақ 6-шы герцог "Смитсонға күшті қарсылық білдірді", оны Перси әулетінің ежелгі иеліктерін мұра етуге жеткіліксіз аристократ деп санады. Оның ұлы келіспеді және Смитсонды мұрагерлікке қосуды қалады. 6-шы герцог Смитсонды мұрадан шығару жоспарына король Георг II-ні қатыстырды, бірақ король оның ұлы мен Смитсонның өзінен қарсы ұсыныстар алды. 6-шы герцог жоспарын жүзеге асырудан бұрын қайтыс болды, бірақ 7-ші герцог пен король Георг II оның тілегін толығымен жоққа шығармайтын келісімге келді: Перси иеліктері Смитсон мен 6-шы герцогтың сүйікті үлкен немересі, 4-ші баронет сэр Чарльз Уиндхам (1710–1763) арасында бөлінеді. Смитсон Алнвик қамалы мен Сион үйін, ал Уиндхам Эгремонт қамалы мен 6-шы герцогтың сүйікті Петвортын алады. Барлық тараптар, соның ішінде король, Персилер мен Сеймурлар сияқты әулеттер мен иеліктердің мұрагерлерін жұртшылыққа көтерудің қажеттігіне келісті. Бұл келесідей орындалды: 6-шы герцогтың 1748 жылы қайтысынан кейін, 1749 жылы король Георг II 7-ші герцог үшін төрт жаңа атақ құрды, әрқайсысы оның еркек мұрагерін таба алмай өледі деген күдікпен ерекше қалдықтармен. Ол Варкуорт қамалының бароны және Нортумберленд графы болып жарияланды, екеуі де Смитсонға ерекше қалдықтармен; сонымен қатар, Барон Кокермут және Эгремонт графы болып жарияланды, Виндхамға ерекше қалдықтармен. (Үлкен peerage атағын құру кезінде барондық атақ құру, үлкен ұлына сыпайылық атағы ретінде пайдалану үшін әдеттегі нәрсе).