Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик архиепископы (1813–1871)
Catholic archbishop (1813–1871)
Жорж Дарбой (16 қаңтар 1813 – 24 мамыр 1871) – француз католик священнигі, кейін Нанси епископы, содан кейін Париж архиепископы болған. Ол 1871 жылғы Париж коммунасының күйреуі алдында атылған көрнекті кепілдердің бірі еді.
Georges Darboy (16 January 181324 May 1871) was a French Catholic priest, later bishop of Nancy then archbishop of Paris. He was among a group of prominent hostages executed as the Paris Commune of 1871 was about to be overthrown.
Өмірбаян
Дарбой Солтүстік-шығыс Францияның Верхняя Марна департаментіндегі Фейл-Билло қаласында дүниеге келді. Ол Лангредегі семинарияда үздік білім алып, 1836 жылы дін қызметкері болып тағайындалды. Генрих IV колледжінің қайырымдылық қызметкері ретінде Парижге ауыстырылып, Нотр-Дам соборындағы құрметті канон болды. Архиепископ Аффре мен оның ізбасары архиепископ Сибурдың жақын досы атанды. 1859 жылы Нанси епископы, ал 1863 жылғы қаңтарда Париж архиепископы болып тағайындалды. Дарбой галликандық дәстүрде епископтардың тәуелсіздігін қорғады және өз епархиясындағы иезуиттер мен басқа діни ордендердің билігін шектеу әрекеттерімен Риммен қарым-қатынасын уландырды. Папа Пий IX оған кардинал титулын бермей, либералдық көзқарастары үшін сөккен хат жолдады. 1868 жылы Жак Поль Минге қарсы шығып, баспаханасы өртенгеннен кейін арзан бағада кітап сату бизнесін тоқтатуға мәжбүрледі және діни қызметтен шеттетуге ұшыратты. Бірінші Ватикан кеңесінде епископтардың құқықтарын қызу қолдап, папаның қатесіздігі догмасына қарсы күресті, оған уақтылы емес деп дауыс берді. Бірақ догма қабылданғаннан кейін, ол мойынсұнуға бірінші болып үлгі көрсетті. Версаль армиясының шабуылына байланысты Ла-Рокет түрмесіне ауыстырылды. 24 мамыр күні түрме ішінде басқа да бірнеше маңызды кепілдермен бірге атылып өлтірілді. Дарбой батасын беріп, кешірім тілеген күйде көз жұмды. Оның денесі қиындықпен табылғаннан кейін бальзамдалып, 7 маусымда мемлекеттік қаржы есебінен салтанатты түрде жерленді. 1848 мен 1871 жылдар аралығында Денис Огюст Аффре (1848 жылы қаза тапқан) және Мари Доминик Огюст Сибурдан (1857 жылы қаза тапқан) кейін қаза тапқан үшінші Париж архиепископы болды.
Darboy was born in Fayl Billot, Haute Marne in north east France. He studied with distinction at the seminary at Langres, and was ordained priest in 1836. Transferred to Paris as almoner of the college of Henry IV, and honorary canon of Notre Dame, he became the close friend of Archbishop Affre and of his successor Archbishop Sibour. He was appointed bishop of Nancy in 1859, and in January 1863 was raised to the archbishopric of Paris. Darboy was a strenuous upholder of episcopal independence in the Gallican sense, and involved himself in a controversy with Rome by his endeavours to suppress the jurisdiction of the Jesuits and other religious orders within his diocese. Pope Pius IX refused him the cardinal's hat, and rebuked him for his liberalism in a letter which was probably not intended for publication. He is also known for his opposition in 1868 to Jacques Paul Migne, forbidding him to continue his low cost books business after the burning of his printing establishment, and suspending him from his priestly functions. At the First Vatican Council he vigorously maintained the rights of the bishops, and strongly opposed the dogma of papal infallibility, against which he voted as inopportune. When the dogma had been finally adopted, however, he was one of the first to set the example of submission. He was transferred to La Roquette Prisons on the advance of the Versailles army, and on 24 May he was shot within the prison along with several other prominent hostages. Darboy died in the attitude of blessing and uttering words of forgiveness. His body was recovered with difficulty, and, having been embalmed, was buried with imposing ceremony at public expense on 7 June. He was the third archbishop of Paris to die violently between 1848 and 1871 after Denis Auguste Affre (killed 1848) and Marie Dominique Auguste Sibour (assassinated in 1857).
Шығармалары
Сент-Денис-л-Ареопагиттің еңбектері (1845). Киелі кітаптағы әйелдер (1846–1849). Киелі әйелдер (1850). Комбалотқа хаттар (1851). Иерусалим және Қасиетті жер (1852). Иса Мәсіхтің үлгісі (1852). Париж епархиясының діни статистикасы (1856). Сент-Томас Бекет (1858). Өзіңді-өзі басқару туралы (1867).
Œuvres de Saint Denys l'Aréopagite (1845). Les Femmes de la Bible (1846–1849). Les Saintes Femmes (1850). Lettres à Combalot (1851). Jérusalem et la Terre Sainte (1852). L'Imitation de Jésus Christ (1852). Statistique Religieuse du Diocèse de Paris (1856). Saint Thomas Becket (1858). Du Gouvernement de Soi même (1867).