Кіріспе

Стефано Инфессура (шамамен 1435 – шамамен 1500) – итальяндық гуманист тарихшы және заңгер. Ол Колонна отбасының көзқарасымен Римдегі оқиғалардың жақтас хроникасы болған, өзінің қалалық «Рим қаласының күнделігі» арқылы еске алынады. Рим Сенатының көп жылдық хатшысы болғандықтан, ол Римнің хабардар топтарында таралған барлық ақпаратты ести алатын. Инфессураның баяндаған әңгімелеріне оның жеке басының көзқарасы ықпал етуі мүмкін, бірақ оның күнделігі қалада тараған жаңалықтарды, олар шындыққа сай болсын болмасын, адал жазады; «ол Рим қоғамында айналып жүрген ең абсурдты және қасты уақыбалардың әрбір фрагментін қамтыды, сондықтан сенімді тарихшы деп есептелмейді» (Жаңа католик сөздігі). Infessura-ның күнделігі, ішінара латын тілінде, ішінара ежелгі римдік диалектте жазылған Diarium urbis Romae (Diario della Città di Roma) Пауыл II (1464–1471), Сикст IV (1471–1484), Иннокентий VIII (1484–1492) паптығы және Александр VI паптығының басталуы үшін ерекше бірінші қолданған құндылыққа ие. Инфессура Рим университетіне Рим құқығының профессоры болып келгенге дейін заң докторы дәрежесін алып, судья болып қызмет етті. Католик энциклопедиясында айтылғандай: «Сикст IV кезінде оның лауазымына осы папаның қаржылық шаралары әсер етті, ол Рим университетінің кірісін жиі тоқтатты, оны басқа мақсаттарға жұмсады және профессорлардың жалақысын төмендетті». Бұл Инфессураның Сикстің саясатына қарсы күшті қарсылығына және олар шындыққа сай болмаса, әрине, ұятты болатын әңгімелерге жеткілікті себеп болмауы мүмкін. Инфессура Стефано Поркаридің Николай V-ге (1453) қарсы жасаған құпия жоспарына қатысты, оның мақсаты Римдегі паптың секулярлық билігін және Папалық мемлекетті құлату, сондай-ақ ежелгі Рим республикасын қайта жаңғырту еді. Рим академиясының Помпонио Лето басқаратын, антихристиандық гуманистерінің арасында Инфессура әрине, антипапалық фракцияға жатты. Папа және басқа да католик авторлары VIII Иннокентийдің өлім төсегіндегі оқиғаны жоққа шығаруға тырысады. Папа комаға түскен кезде, «қорқынышты оқиға айтылды, яғұдай дәрігердің ұсынысымен үш баланың қаны өліп бара жатқан паптың аузына құйылды (сол кезде қан айналымы және тамырға салу әдістері туралы түсінік болған жоқ). Олар он жаста болды және әрқайсысына дукат уәде етілді. Үшеуі де қайтыс болды». Медицина тарихшылары бұл оқиғаны қан құюға жасалған алғашқы тарихи әрекет деп санайды.