Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық әнші және актриса (1898–1981)
Austrian singer and actress (1898–1981)
Лотте Ленья (туған аты Каролин Вильгельмина Шарлотта Бламауэр; 18 қазан 1898 – 27 қараша 1981) – австриялық-американдық әнші, декламатор және актриса, көп жылдар бойы АҚШ-та тұрды. Немец тіліндегі және классикалық музыка әлемінде ол ең алдымен бірінші күйеуі Курт Вайльдің әндерін орындауымен танымал. Ағылшын тіліндегі кинода ол «Римдік көктем ханым Стоунның» (1961) фильміндегі шаршаған аристократ рөлі үшін «Оскар» сыйлығына ие болды. Сондай-ақ ол Джеймс Бондтың «Ресейден махаббатпен» (1963) фильміндегі кісі өлтіруші және садист Роза Клебб рөлін ойнады.
Lotte Lenya (born Karoline Wilhelmine Charlotte Blamauer; 18 October 1898 – 27 November 1981) was an Austrian American singer, diseuse, and actress, long based in the United States. In the German speaking and classical music world, she is best remembered for her performances of the songs of her first husband, Kurt Weill. In English language cinema, she was nominated for an Academy Award for her role as a jaded aristocrat in The Roman Spring of Mrs. Stone (1961). She also played the murderous and sadistic Rosa Klebb in the James Bond movie From Russia with Love (1963).
Ерте мансап
1922 жылы Леньяны өзінің болашақ күйеуі, неміс-иудей композиторы Курт Вейл, оның алғашқы сахналық музыкасы – «Заubernacht» спектакліне кастинг кезінде көрді. Ол піаноның артында болғандықтан, Ленья оны көрмеді. Ол актерлік құрамға іріктеліп алынды, бірақ дауыс жаттықтырушысына адалдығынан рөлден бас тартты. 1928 жылы ол «Үш тиындық опера» (Die Dreigroschenoper) спектаклінің тұңғыш қойылымында Дженни рөлін сомдады, бұл рөл оның табысқа жеткеніне бастады. Веймар Республикасының соңғы жылдарында ол кино мен театрда, әсіресе Брехт пен Вейлдің пьесаларында көп жұмыс істеді. Ол Вейлдің әндерін бірнеше рет жаздырды. Германияда нацизмнің күшеюімен көптеген суретшілер бағаланбады, және ол еврей болмаса да, Вейлден суынып, елден кетіп қалды. (Олар кейін ажырасып, қайтадан үйленді.) 1933 жылдың наурыз айында ол Парижге көшіп, Брехт пен Вейлдің «Жеті өлімдік күнә» («The Seven Deadly Sins») атты «әнмен айтылатын балетінде» басты рөлді ойнады. Ленья мен Вейл 1935 жылдың 10 қыркүйегінде Нью-Йоркке қоныстанды. 1936 жылдың жазында Вейл, Ленья, Пол Грин және Шерил Кроуфорд Коннектикут штатының Николс қаласындағы 277 Трамбулл даңғылындағы үйді жалға алды. Бұл жерде Грин мен Вейл Бродвейдегі даулы «Джонни Джонсон» пьесасының сценарийін және музыкасын жазды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы американдық қаза болғандар тізімінде ең көп кездесетін есіммен аталды. Осы кезеңде Ленья драматург Пол Гринге ғашық болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ленья көптеген сахналық қойылымдарға қатысты, жазбалар жасады және радиода өнер көрсетті, соның ішінде «Америка дауысы» үшін де. 1945 жылы Нью-Йоркте күйеуінің «The Firebrand of Florence» мюзикліндегі рөлі жақсы қабылдалмағаннан кейін ол сахнадан кетіп қалды. 1950 жылы Вейл қайтыс болғаннан кейін, ол қайтадан сахнаға оралды. Ол Бродвейде «Афинадағы жалаңаяқ» («Barefoot in Athens») спектаклінде ойнады және редактор Джордж Дэвиске үйленді. Ол Курт Вейлдің музыкалық қорын құрды, ол кірістерді және құқықтарға қатысты мәселелерді басқарумен, сондай-ақ Вейлдің шығармалары туралы білімді таратумен айналысты. 1966 жылы Ленья Бродвейдегі «Кабаре» («Cabaret») мюзиклінің алғашқы актерлік құрамында Фрейлин Шнайдер рөлін сомдады. Кейбіреулер Кандер мен Эббтің музыкасы Вейлдің музыкасынан шабыттанған деп санайды. 1979 жылы, қайтыс болудан екі жыл бұрын Лотте Ленья Америка театр залының мүшесі болып сайланды.
In 1922, Lenya was seen by her future husband, German Jewish composer Kurt Weill, during an audition for his first stage score Zaubernacht, but because of his position behind the piano, she did not see him. She was cast, but owing to her loyalty to her voice coach, she declined the role. She accepted the part of Jenny in the first performance of The Threepenny Opera (Die Dreigroschenoper) in 1928, and the part became her breakthrough role. During the last years of the Weimar Republic, she was busy in film and theatre, and especially in Brecht Weill plays. She made several recordings of Weill's songs. With the rise of Nazism in Germany, many artists were not appreciated, and although not Jewish, she left the country, having become estranged from Weill. (They would later divorce and remarry.) In March 1933, she moved to Paris, where she sang the leading part in Brecht Weill's "sung ballet", The Seven Deadly Sins. Lenya and Weill settled in New York City on 10 September 1935. During the summer of 1936, Weill, Lenya, Paul Green, and Cheryl Crawford rented a house at 277 Trumbull Avenue in Nichols, Connecticut, about 2 miles (3.2 km) from Pine Brook Country Club, the summer rehearsal headquarters of the Group Theatre. Here, Green and Weill wrote the script and music for the controversial Broadway play Johnny Johnson, which was titled after the most frequently occurring name on the American casualty list of World War I. During this period, Lenya had a love affair with playwright Paul Green. During World War II, Lenya did a number of stage performances, recordings, and radio performances, including for the Voice of America. After a badly received part in her husband's musical The Firebrand of Florence in 1945 in New York, she withdrew from the stage. After Weill's death in 1950, she was coaxed back to the stage. She appeared on Broadway in Barefoot in Athens and married editor George Davis. She founded the Kurt Weill Foundation for Music, to administer incomes and issues regarding rights, and to spread knowledge about Weill's work. In 1966, Lenya originated the role of Fräulein Schneider in the original Broadway cast of the musical Cabaret. Kander and Ebb's score was considered by some to be inspired by Weill's music. In 1979, two years before her death, Lotte Lenya was inducted into the American Theater Hall of Fame.
Жеке өмір
Ленья Венада католик жұмысшы отбасында дүниеге келді. 1914 жылы ол Цюрихке оқуға барып, алғашқы жұмысын «Шауспильхаус» театрында Лотте Ленья деген сахналық есіммен атқарды. 1921 жылы жұмыс іздеу үшін Берлинге көшіп келді. Ленья мен Вейл 1924 жылы жазушы Георг Кайзер арқылы танысты. Олар 1926 жылы үйленді, кейін 1933 жылы ажырасты, бірақ 1935 жылдың қыркүйегінде Америка Құрама Штаттарына эмиграциялағаннан кейін қайта табысты. 1937 жылы олар қайтадан үйленді. Некелерінің барысында және арасында оның көптеген сүйіктілері болды, олардың ішінде Макс Эрнст, Пол Грин және Тилли Лош есімдері бар. 1957 жылы Дэвис қайтыс болғаннан кейін, ол 1962 жылы гомосексуал болған суретші Рассел Детвилерге тұрмысқа шықты. Ол одан 26 жас кіші және алкогольге тәуелді болды, бірақ ол үшінші рет жесір қалды, Детвилер 1969 жылы 44 жасында студиясының терезесінен құлап қайтыс болды, олардың үйлену тойының жетінші жылдығында. 1971 жылдың 9 маусымында ол сыншы және телепродюсер Ричард Симановскиге тұрмысқа шықты, бірақ екі жылдан кейін одан бөлініп кетті, онымен бірге өмір сүрген емес. Майкл Кунзенің «Ленья» пьесасы Брехттің сүйікті әншісі Лотте Ленья туралы. 2007 жылы Леньяның Вейлмен қарым-қатынасына негізделген «LoveMusik» мюзиклі Бродвейде ашылды. Ленья рөлін Донна Мерфи сомдады. «Lotte Lenya» конкурсы опера мен опереттадан бастап қазіргі Бродвей репертуарына дейінгі жанрлардағы драматизм мен музыкалық шеберлігімен көзге түсетін жас әншілер мен актерлерді марапаттайды, ерекше назар Курт Вейлдің шығармаларына аударылады.
Lenya was born to Catholic working class parents in Vienna. She went to Zürich to study in 1914, taking her first job at the Schauspielhaus, using the stage name Lotte Lenja. She moved to Berlin to seek work in 1921. Lenya and Weill did not meet properly until 1924 through a mutual acquaintance, the writer Georg Kaiser. They married in 1926, and later divorced in 1933, only to reconcile in September 1935 after emigrating to the United States. They remarried in 1937. During and between their marriages, she had numerous lovers, including Max Ernst, Paul Green, and Tilly Losch. After Davis' death in 1957, she married artist Russell Detwiler in 1962, who was homosexual as well. He was 26 years her junior and a heavy alcoholic, but she was widowed for a third time when Detwiler died at the age of 44 in 1969, falling from his studio window on their seventh wedding anniversary. On June 9, 1971, she married critic and TV producer Richard Siemanowski, but separated from him only two years later, never having lived with him. The Michael Kunze play Lenya is about Brecht's favorite singer, Lotte Lenya. In 2007, the musical LoveMusik, based on Lenya's relationship with Weill, opened on Broadway. Lenya was portrayed by Donna Murphy. The Lotte Lenya Competition recognizes young singers and actors who are dramatically and musically convincing in repertoire ranging from opera and operetta to contemporary Broadway scores, with a focus on the works of Kurt Weill.