Кіріспе

Француз актері, жазушысы, режиссері және мүсіншісі (1913–1998). Оңтүстік Африкалық крикетші.

Жан Альфред Виллен Марас (11 желтоқсан 1913 – 8 қараша 1998), кәсіби тұрғыда Жан Марас (ʒɑ̃ maʁɛ) деп танылған, француз актері, кинорежиссері, театр режиссері, суретші, мүсінші, көркем суретші, жазушы және фотограф болған. Ол 100-ден астам фильмде түсті және әйгілі режиссер Жан Коктоның жақын досы, шабыттандырушы музасы және сүйікті адамы болды. 1996 жылы француз кинематографиясына қосқан үлесі үшін Францияның Құрмет Легионы орденімен марапатталды.

Ерте өмір

Шербург, Франция қаласында дүниеге келген Маре, Альфред Эммануэль Виктор Пол Виллен Маренің, ветеринардың және оның әйелі, бұрынғы Алина Мари Луиза Вассордтың ұлы еді. Жақында екі жасар қызы Мадленді жоғалтқан Алина, ұл туғанда қатты көңіл көшіп, ренжіді. Ол оны қабылдады, бірақ Жан алты немесе жеті жасқа дейін анасы оны қыз бала сияқты тәрбиеледі, қыз балаларға арналған киім кигізіп, қуыршақтармен ойнауға берді. Кейде Алина үйден түсініксіз себептермен кетіп қалатын. Он сегіз жасқа келгенде Маре анасының клептоманиямен ауыратынын және өмірінде бірнеше ай, тіпті жылдар бойы түрмеде отырғанын білді.

Алғашқы фильмдер

Мараистың алғашқы рөлі 1933 жылғы "Көшелер әнінде" атаусыз эпизод болды, содан кейін "Этьен" (1933) фильмінде ойнады. Марсель Л’Хербье оны Чарльз Бойермен бірге "Қырау" (1933) фильміне, Габи Морлеймен бірге "Скандал" (1934) фильміне, тағы да Бойермен бірге "Бақыт" (1934) фильміне, Виктор Франсенмен бірге "Жолға шығушы" (1934) фильміне, Гарри Баурмен бірге "Жаңа адамдар" (1934) фильміне және Морлей мен Франсенмен бірге "Отты түндер" (1937) фильміне түсірді. Марсель Карне Мареске "Ерсі, ерсі" (1937) фильмінде шағын рөл берді, ал актер Анри Декойнның "Бұзылған сенім" (1937) фильмінде ойнады; Морис Турнеур режиссерлік еткен Баурмен бірге Ресейдің I Павел туралы "Отаншыл" (1938) өмірбаяны; және Саша Гитри режиссерлік еткен "Елисей далаларын қайта көтерелік" (1938).

Жан Кокто

Бұл шағын рөлдер еді. Маре сахнада да өнер көрсетті. 1937 жылы Шарль Дуллин қойған «Эдип» пьесасында оны Жан Кокто көрді. Маре Коктоға әсер етті, ол актерді өзінің «Дөңгелек үстелдің рыцарьлары» пьесасына шақырды. Маре Кристиан Жак режиссерлік еткен «Үмітсіз саяхат» (1943) фильмінде Симон Ренантпен бірге еркек басты рөлді ойнады. Кристиан Жак сондай-ақ Вивиан Романспен бірге «Кармен» (1944) фильмін Маренің қатысуымен түсірді. Бұл фильм Францияда шыққан кезде ең танымал фильмдердің бірі болды.

"Қаралы қыз және аңшы" және Жан Кокто

Маре Коктоның сценарийін жазған және режиссерлік еткен "Адам аспабы мен ғибадатхана" (1946) фильмінде жұлдыз болды. Ол Коктоның 1938 жылғы "Қорқынышты ата-аналар" пьесасының сахнадағы танымал қайта қойылымында өнер көрсетті. Мараистің келесі фильмдері – Анри Калефтің Бальзақтың романы негізінде түсірген "Роялистер" (1947) тарихи оқиғалар фильмі; және Пьер Бильонның режиссерлік еткен, Виктор Гюгоның пьесасы бойынша Даниель Дарриоспен түсірілген "Руй Блас" (1948). Кокто режиссер болған Мараистің екінші фильмі Эдвиж Фойермен бірге "Екі басты бүркіт" (1948) болды. Ол режиссер Жан Деланной үшін Мишель Морганмен бірге "Жадының көзімен" (1948) фильмінде түсті, бұл үлкен коммерциялық сәттілікке ие болды, содан кейін Кокто үшін "Қорқынышты ата-аналар" (1949) фильмін қайтадан түсірді. Марайс Деланноймен Мейерлинг оқиғасы туралы "Мейерлинг құпиясы" (1949) жобасында жұмыс істеді. Ол Коктомен бірге "Орфей" (1950) фильмін түсірді, ол көп ұзамай классика ретінде танылды.

Коктодан кейінгі жұлдыздық

Маре мен Морган Рене Клемент режиссерлік еткен "Шышталған сарай" (1950) фильмінде болды. Маре Ив Аллегрет үшін екі фильмде ойнады: Алида Валлимен бірге "Көңілге кереметтер бір рет ғана келеді" (1951) және "Қысқыр мұрын" (1952). Маре Жорж Лакомб үшін "Тағдыр шақыруы" (1953); Роджер Ришеба үшін "Түн ояулары" (1953); Г. В. Пабсттың итальяндық фильмі "Үнсіздік дауысы" (1953); "Қыздар жатақханасының ішінде" (1953); Дэнни Робин мен Жанна Мороумен бірге Марк Аллегрет үшін "Жульетта" (1953); барлық жұлдыздар жұмылдырылған "Парижге шабуыл" (1953); және "Иманды емші" (1954) фильмдерінде ойнады. Маре өте танымал болған "Конт Монте-Кристо" (1954) фильмінің бір нұсқасында басты рөлді сомдады. Ол Коктоның сценарийі бойынша Марина Владымен бірге Деланной үшін "Клевская принцессасы" (1961) рөлін ойнады. Ол режиссер Пьер Гаспар Хьют үшін "Капитан Фракасс" (1961) және Хунебел үшін "Қаны бар қылыш" (1961) фильмдерімен қайтадан қаһармандыққа бет бұрды. Маре "Наполеон II, аждаһа" (1962) фильмінде қосалқы рөлде ойнады, содан кейін Италияда бірнеше фильм түсірді: Роджер Мурмен бірге "Ромул және Сабиндер" (1962), және Понтий Пилат (1962) фильмінде Маре Жанна Крэйн мен Базил Ратбоунмен бірге атақты рөлді ойнады. Ол Хунбельмен "Париж сырлары" (1962) фильмінде қайта жұмыс істеді, содан кейін Декойн үшін "Темір маска" (1962) фильмінде ойнады.

Шпиондық фильмдер мен Фантомалар

Джеймс Бонд фильмдерінің табысы Мараис режиссер Жан Чарльз Дудруметтің «Қайғылы тыңшы» (1963) шпиондық фильміне шақыруына себеп болды. Ол «Отбасы досы» (1964) комедиясында ойнады, содан кейін Хунебелдің режиссерлігімен «Фантомас» (1964) фильмінде үлкен қассалық табысқа ие болды, онда ол жаман жігіт және батыр рөлін сомдады. Мараис Кристиан Жаки режиссерлік еткен «Кот-д’Ивуардағы оқиға» (1965), Жорж Лампин режиссерлік еткен «Қиянатшы шпион» (1965) және «Қайғылы тыңшы» фильмінің жалғасы, сондай-ақ «Қосқан дұрыс емес операция» (1965) шпиондық фильмінде ойнады, одан кейін «Фантомас» фильмінің жалғасы «Фантомас босатылды» (1965) шықты. Ол Кристиан Жаке үшін «The Saint Lies in Wait» (1966) фильмінде Саймон Темплер рөлін, ал Бернард Бордери режиссерлік еткен «Жеті жігіт және бір қыз» (1967) фильмінде француз генералы рөлін ойнады. «Фантомас пен Скотланд-Ярд» (1967) – Хунебелдің режиссерлігімен түсірілген үшінші және соңғы «Фантомас» фильмі болды. Мараис «Le Paria» (1969), Коктоның пьесасы негізінде «Renaud et Armide» (1969) және қысқаметражды «Le jouet criminel» (1969) фильмдерінде ойнады.

1970 жылдар

1970 жылдан кейін Маре көбірек сахналық жұмысына назар аударды, ал кинодағы түсімі азайды. Оның фильмографиясына «La provocation» (1970), Жак Демінің режиссерлік жұмысы «Donkey Skin» (1970) фильміндегі Катрин Деневпен түскен рөлі, сондай-ақ француз теледидары үшін түсірілген «Robert Macaire» (1971) кірді. Ол «Каратекас және компания» (1973) және «Жозеф Балсамо» (1973) мини-сериалдарында ойнады, ал «Ванкре а Олимпия» (1977) және Коктоның пьесасы негізінде «Қорқынышты ата-аналар» (1980) телефильмдерінде түсті. Ол «Le bel indifférent» (1975) және «Les Parents terribles» қойылымдарын қойды. Соңғысын ол 1978 жылы Лондонға алып барды.

Кейінгі мансап

Оның кейінгі жұмыстарына «Emmenez moi au théâtre», Деми режиссерлік еткен «Parking» (1985), «Lien de parenté» (1986), «Les enfants du naufrageur» (1992), «Dis Papa, raconte moi là bas» (1993), Клод Лелуш режиссерлік еткен «Les Misérables» (1995) фильмі және Бернардо Бертолуччи режиссерлік еткен «Stealing Beauty» (1996) кіреді. 1985 жылы ол 35-ші Берлин халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының төрағасы болды. Ол 1995 жылы түсірілген «Маджестиктегі көрсету» атты деректі фильмінде болды, ол 2003 жылы «Адамгершілік пен ғашықтық» фильмінің жаңартылған нұсқасының DVD-сіне қосылды.

Жеке өмір

Маре 1937 жылдан 1947 жылға дейін Жан Коктоның сүйіктісі, оның музасы және көп жылдық досы болды. Коктоның қайтысынан кейін Маре Кокто туралы естелік жазды, «L'Inconcevable Jean Cocteau» деген атпен, авторлығын «Кокто Маре» деп көрсетті. Ол сондай-ақ 1975 жылы жарық көрген «Histoires de ma vie» атты өмірбаянды жазды. 1948 жылдан 1959 жылға дейін оның серігі американдық биші Джордж Райх болды. 1960 жылдардың басында Маре Серж Аяла атты жас жігітті асырап алды, ол кейін Серж Виллейн Маре есімін қабылдады. Әнші және актер болған осы асырап алынған ұлы 2012 жылы 69 жасында мұраға қатысты сот дауынан, жалғыздықтан және депрессиядан кейін өзіне қол жұмсады.

Өлім

Марай 1998 жылы Канн қаласында, Альп Маритми департаментінде жүрек-қан тамырлары ауруынан қайтыс болды. Ол Антиб қаласының жанындағы Валлаурис ауылындағы зиратқа жерленген.

Танымал мәдениетте

1967 жылғы "Астерикс легионер" комиксіндегі Трагикомикс кейіпкерінің мінезі Жан Мареге негізделген. Оның өмірбаяны 1980 жылы Франсуа Труффо түсірген "Соңғы метро" фильміне шабыт берді. 1983 жылы Жан Коктоның 1950 жылғы "Орфе" фильмінен алынған оның суреті The Smiths тобының "This Charming Man" әнінің обложкасында пайда болды.