Генри Петти-Фитцморис, 3-ші Лансдаун маркизі: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі
Henry Petty-Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne
Генри Петти Лансдаун (1780-1863) – британдық саясаткер, Хом Секретары, Exchequer Канцлері болған. Ұзақ саяси мансабы, кеңесшілік қызметтері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1780–1863)
British politician (1780–1863)
Генри Петти Фицморис, Лансдаунның 3-ші маркизі, (2 шілде 1780 – 31 қаңтар 1863), 1784 жылдан 1809 жылға дейін лорд Генри Петти ретінде танымал болған британдық мемлекет қайраткері. Оның шамамен жарты ғасырлық мансап жолында ол Ішкі істер министрі және Қазына министрі қызметтерін атқарды, сондай-ақ үш рет Кеңес лорд-президенті болды.
Henry Petty Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne, (2 July 178031 January 1863), known as Lord Henry Petty from 1784 to 1809, was a British statesman. In a ministerial career spanning nearly half a century, he notably served as Home Secretary and Chancellor of the Exchequer and was three times Lord President of the Council.
Өмірбаян және білім
Лансдон – премьер-министр Уильям Петтидің ұлы, Лансдонның 1-ші маркизі (әлдеқашан Шелбурн графы ретінде танымал болған), оның екінші әйелі – Жон Фицпатриктің қызы, Жоғарғы Оссоридің 1-ші графы Лэди Луиза. Ол Вестминстер мектебінде, Эдинбург университетінде және Кембридждегі Тринити колледжінде оқыған.
Lansdowne was the son of Prime Minister William Petty, 1st Marquess of Lansdowne (better known as the Earl of Shelburne), by his second marriage to Lady Louisa, daughter of John FitzPatrick, 1st Earl of Upper Ossory. He was educated at Westminster School, the University of Edinburgh, and Trinity College, Cambridge.
Саяси мансап
Ол 1802 жылы Кальн отбасылық округінің өкілі ретінде Парламентке енді және саясаткер ретінде өзінің қабілетін тез көрсетті. 1806 жылдың ақпанында Лорд Гренвиллдің «Барлық таланттар» министрлігінде Қаржы министрі болды, сол кезде Кембридж университетінің өкілі болды, бірақ 1807 жылы мандатын да, лауазымын да жоғалтты. 1809 жылы Лансдаун маркизі атанды, ал Лордтар палатасында және қоғамда вигтердің жетекші бірі ретінде белсенді қызметін жалғастырды. Оның басты қызығушылығы Рим католиктерінің эмансипациясы мәселесі болды, ол осы мәселені тұрақты түрде қолдады, сонымен қатар құл саудасын жою жақтастарына және халықтық білім беру ісіне де ықылас көрсетті. Лансдаун 1818 жылы өзінің туысы Фрэнсис Томас Фитцмориспен 4-ші Керри графы лауазымын алмастырды. 1827 жылы Джордж Кэннингпен бірге үкіметке келді және сол жылдың шілдесінен 1828 жылдың қаңтарына дейін Ішкі істер министрі болды. 1830 жылдың қарашасынан 1841 жылдың тамызына дейін, 1835 жылы сэр Роберт Пил премьер-министр болған қысқа мерзімді қоспағанда, Эрл Грей және одан кейін Лорд Мельбурнның басшылығымен Кеңес Лорд-президенті қызметін атқарды. Ол Лорд Джон Расселлдің үкіметінің барлық кезеңінде (1846–1852) осы лауазымды сақтап, премьер-министр болудан бас тартқаннан кейін Лорд Абердин және Лорд Палмерстон кабинеттерінде кеңсесіз отырды. 1857 жылы герцогтік атақтан бас тартты және 1863 жылдың 31 қаңтарында қайтыс болды. Лансдаунның әлеуметтік беделі мен саяси ұстамдылығы оны сол кездегі ең ықпалды виг мемлекет қайраткерлерінің біріне айналдырды; ол жиі Виктория патшайымымен маңызды мәселелер бойынша кеңесетін, ал оның ұзақ жылғы ресми тәжірибесі оның кеңесін партиясы үшін құнды етті. Кенмар қаласына ол қасиетті Крест шіркеуінің жерін сыйға берді. 1864 жылы Джон О’Салливан (1806–1874) әкесі осы жерге шіркеу салды.
He entered the House of Commons in 1802 as member for the family borough of Calne and quickly showed his mettle as a politician. In February 1806 he became Chancellor of the Exchequer in Lord Grenville's Ministry of All the Talents, being at this time member for the University of Cambridge, but he lost both his seat and his office in 1807. In 1809 he became Marquess of Lansdowne, and in the House of Lords and in society he continued to play an active part as one of the Whig leaders. His chief interest was perhaps in the question of Roman Catholic emancipation, a cause which he consistently championed, but he sympathised also with the advocates of the abolition of the slave trade and with the cause of popular education. Lansdowne, who had succeeded his cousin, Francis Thomas Fitzmaurice, as 4th Earl of Kerry in 1818, took office with George Canning in May 1827 and was Secretary of State for the Home Department from July of that year until January 1828. He was Lord President of the Council under Earl Grey and then under Lord Melbourne from November 1830 to August 1841, with the exception of the few months in 1835 when Sir Robert Peel was prime minister. He held the same office during the whole of Lord John Russell's ministry (1846–1852), and, having declined to become prime minister, sat in the cabinets of Lord Aberdeen and of Lord Palmerston, but without office. In 1857 he refused the offer of a dukedom, and he died on 31 January 1863. Lansdowne's social influence and political moderation made him one of the most powerful Whig statesmen of the time; he was frequently consulted by Queen Victoria on matters of moment, and his long official experience made his counsel invaluable to his party. In Kenmare, he donated the site of the Holy Cross Church to the town. In 1864, Father John O'Sullivan (1806–1874) built the church on that site.
Басқа да мемлекеттік лауазымдар
Лансдоун Лондондық статистикалық қоғамның тұңғыш отырысын төрағалық етті және оның алғашқы президенті болды (1834–1836). Одан кейін екінші мерзімге (1842–1844) қайта сайланды. (The Times, 15 және 17 наурыз 1834 ж., және Джон Бибби (1987) HOTS: Статистиканы оқыту тарихы.)
Lansdowne chaired the inaugural meeting of the London Statistical Society, and was its first president (1834–1836). He later served a second term (1842–1844). (See The Times 15 and 17 March 1834, and John Bibby (1987) HOTS: History of Teaching Statistics.)