Австралия Коммунистік Партиясының Тарихы (1920-1991)

Кіріспе

Австралияның бұрынғы саяси партиясы – Австралияның алғашқы Коммунистік партиясы (1920–1991)

1971 жылға дейін:
Коммунизм
Марксизм-Ленинизм

1971 жылдан кейін: Бұл партияның 1934 жылғы федералды сайлаудан бергі ең көп дауыс жинаған нәтижесі болды. Алайда, 1960 жылдардың соңында партия бір таңбалы көрсеткіштерге дейін төмендеді, бірақ 1970 жылдардың ортасында қысқа мерзімге өркендеді. 1980 жылдардың ортасы мен соңында партия іс жүзінде тоқтап қалды және жақын арада таратылды. Бүгінгі күнге дейін партия Австралияның Федерация құрылғаннан бергі саяси тарихындағы төртінші ең көне саяси партия болып табылады.

Құрылтай және алғашқы жылдары

Австралия Коммунистік партиясы (АКП) 1920 жылғы 30 қазанда Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Сидней қаласындағы Австралия социалистік партиясының залында он үштен кем адамнан тұратын топпен құрылды. Партияның негізін қалаушылардың арасында Сиднейдегі белгілі кәсіподақ жетекшілері Джок Гарден, Том Уолш және Уильям Пейсли Эрсман, сондай-ақ суфражисткалар мен әскери шақыруға қарсылар, оның ішінде Адела Панкхерст (британдық суфражист Эммелин Панкхерстің қызы), Кристиан Жолли Смит және Катарин Сюзанна Причард болды. Өнеркәсіптік жұмысшылардың (IWW) Австралиядағы заңсыз бөлімінің көп бөлігі қосылды, бірақ IWW Кеңес Одағының және большевизмнің бағытымен келіспеушіліктерге байланысты жақын арада Коммунистік партиядан шығып кетті. Бастапқы жылдары, негізінен Гарденнің күш-жігерінің арқасында, партия Жаңа Оңтүстік Уэльстегі кәсіподақ қозғалысына белгілі бір ықпал етті, бірақ 1920 жылдардың ортасына қарай маңызды емес топқа дейін азайды. 1924 жылы Жаңа Зеландияда өткен конференцияға КПА-ның атқару комитетінің мүшелері Хетти мен Гектор Росс қатысып, Жаңа Зеландияның (сонымен қатар шағын) Коммунистік партиясын КПА-мен уақытша бірігуге келістірді. 1925 жылы Гарри Куайф пен Норман Джеффри, бұрынғы "Wobbly" (IWW мүшесі) галстук тағып келді. 1924 жылы Гарден және басқа коммунистер Еңбек партиясынан қуылды. КПА 1925 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының сайлауында жұмысшы табының сайлау округтерінде АЛП-ға қарсы Гарден сияқты кандидаттарды тікелей ұсынды, бірақ шешуші жеңіліске ұшырады. Бұл Гарденді 1926 жылы партиядан кетуге және Еңбек партиясына қайта оралуға итермеледі. Партия басшылығын 1925 жылы Австралияға көшіп келген тәжірибелі канадалық коммунистік белсенді Джек Каванагх және Жоғары сот судьясының туысы, Мельбурн журналисі Эсмонд Хиггинс қабылдады. Бірақ 1929 жылы партия басшылығы Иосиф Сталиннің бұйрығымен радикалды революциялық риторикаға ("Үшінші кезең") бет бұрған Коммунистік Интернационалдың ықыласына ие болмады. Американдық коммунист Гарри М. Уикс партияның қабылдаған қателіктерін түзету үшін жіберілді. Каванаг 1930 жылы қуылды, ал Хиггинс отставкаға кетті. Партияның жаңа басшылығына Дж. Б. (Джек) Майлз, Ланс Шарки және Ричард Диксон кірді, олар Коммунистік Интернационалмен тағайындалды және келесі 30 жыл бойы бақылауда болды. 1930 жылдары партия өсті, әсіресе 1935 жылдан кейін Коммунистік Интернационал "фашизмге қарсы біртұтас майдан" пайдасына саясатын өзгерткеннен кейін. Фашизмге қарсы барлық күштерді біріктіру үшін Соғысқа және фашизмге қарсы қозғалыс құрылды, оны коммунистер бақылады. Бұл қозғалыс 1934 жылдың соңы мен 1935 жылдың басында Эгон Киштің Австралиядан қуылғанына әкелді. Сонымен қатар, КПА Жұмысшылардың қорғаныс корпусын құрды. 1930 жылдары КПА жұмысшы табының белсенділігін ұйымдастыру үшін жаппай ұйымдар құру науқанын бастады, КПА тәуелсіз болып көрінсе де, олардың бақылауында болды. Бұл Жұмыссыз жұмысшылар қозғалысының құрылуына әкелді, оның ең жоғары деңгейінде 30 000 мүшесі болды және Сиднейдегі үйден шығаруға қарсы науқанымен бүкіл елде танымал болды. КПА аборигендердің құқықтарына міндеттенген алғашқы австралиялық саяси партия болды, олар 1931 жылдан бастап манифестіне енгізілді. КПА аборигендерге жасалған зұлматтарды егжей-тегжейлі талқылап, аборигендер үшін "толық экономикалық, саяси және әлеуметтік құқықтарды" талап ететін ұзақ тізімді жариялады.

The Communist Party of Australia (CPA) was founded at the Australian Socialist Party Hall in Sydney, New South Wales on 30 October 1920 by a group of less than thirteen Among the party's founders were a prominent Sydney trade unionists, Jock Garden, Tom Walsh, and William Paisley Earsman, and suffragettes and anti conscriptionists including Adela Pankhurst (daughter of the British suffragist Emmeline Pankhurst), Christian Jollie Smith and Katharine Susannah Prichard. Most of the then illegal Australian section of the Industrial Workers of the World (IWW) joined, but the IWW soon left the Communist Party, with its original members, over disagreements with the direction of the Soviet Union and Bolshevism. In its early years, mainly through Garden's efforts, the party achieved some influence in the trade union movement in New South Wales, but by the mid 1920s it had dwindled to an insignificant group. A visits to the 1924 New Zealand conference by CPA executive members Hetty and Hector Ross got the (also small) Communist Party of New Zealand agreeing to temporary affiliation with the CPA, and were followed by visits in 1925 by Harry Quaife, and by Norman Jeffery a bow tie wearing former "Wobbly" (IWW member). Garden and other communists were expelled from the Labor Party in 1924. The CPA ran candidates including Garden at the 1925 New South Wales state election in working class seats against the ALP but was decisively defeated. This prompted Garden to leave the party in 1926 and return to the Labor Party. The leadership of the party went to Jack Kavanagh, an experienced Canadian communist activist who had moved to Australia in 1925, and Esmonde Higgins, a talented Melbourne journalist who was the nephew of a High Court judge, H. B. Higgins. But in 1929 the party leadership fell into disfavour with Communist International, which under orders from Joseph Stalin had taken a turn to radical revolutionary rhetoric (the so called "Third Period"), and an emissary, the American Communist Harry M. Wicks, was sent to correct the party's perceived errors. Kavanagh was expelled in 1930 and Higgins resigned. A new party leadership, consisting of J. B. (Jack) Miles, Lance Sharkey and Richard Dixon, was imposed on the party by the Communist International, and remained in control for the next 30 years. During the 1930s the party experienced some growth, particularly after 1935 when Communist International changed its policy in favour of a "united front against fascism." The Movement Against War and Fascism was founded to bring together all opponents of fascism under a communist controlled umbrella organisation. The movement instigated the events which led to the attempted exclusion of Egon Kisch from Australia in late 1934 and early 1935. Alongside this, the CPA formed the Workers Defence Corps. In the 1930s the CPA began a campaign to create mass organisations to organise militancy in the working class, while ostensibly independent, the CPA remained in control of such organisations. This result in the creation of the Unemployed Workers Movement which at its height had 30,000 members and was infamous nationally for its anti eviction campaign in Sydney. The CPA was the first Australian political party to make a commitment to Aboriginal rights, which were included in its manifesto from 1931 onwards. The CPA, discussing in great detail the abuses suffered by Aboriginals, published a lengthy list of demands, calling for "full economic, political and social rights" for Aboriginal people.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көтерілу

Коммунистік партия Австралияның Тау-кеншілер федерациясы мен Уотерсайд жұмысшылар федерациясы сияқты кәсіподақтарда бекініп, орын ала бастады, бірақ оның парламенттік кандидаттары сайлауларда көбінесе нашар нәтиже көрсетті. Партия сонымен қатар жұмыссыздардың ұйымын құрып, үйден қууға қарсы тұруға шақырды. Партия белсенділері Екінші Республиканы Франко әскерлерінен қорғау үшін Халықаралық бригадаларға қосылды. Осы кезеңде КПА мүшелері полиция және барлау қызметтерінің тұрақты бақылауында болды, сондай-ақ соттар тарапынан мазақталуға ұшырады. 1939 жылы Франция мен Ұлыбританияның нацистік агрессияны тоқтату үшін Кеңес Одағымен ынтымақтастық және одақ құру әрекеттері қабылданбағаннан кейін, нацистік Германия мен КСРО арасында шабуылға қарсы келісімге қол қойылды. Екі елдің арасындағы идеологиялық қайшылықтарға қарамастан, КСРО Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Германияға қарсы әрекеттерге бармауға келісті (Австралия Польшаға жасалған шабуыл үшін нацистік Германияға соғыс жариялады). Осының салдарынан, Австралия Коммунистік партиясы Коммунистік Интернационалдың нұсқауымен соғыстың басында Германияға қарсы Австралияның соғыс күшін әлсіретуге тырысты, оны империалистік державалар арасындағы соғыс деп есептеді және бұл жұмысші табының мүддесіне қайшы екенін мәлімдеді. Мензи 1940 жылы Францияның құлауынан кейін КПА-ны тыйым салды, бірақ 1941 жылы Гитлер келісімнен бас тартып, КСРО-ға шабуыл жасағаннан кейін Сталин одақтас күштерге қосылуға мәжбүр болды. КСРО Гитлер машинасының жасаған қырғынының ең ауыр жүгін көтерді, нәтижесінде Австралиядағы Коммунистік партия соғыстың басындағы жағымсыз беделін жоғалтты. Оның қатары 20 000-ға дейін өсті, бірнеше маңызды кәсіподақтарды бақылауға алды, ал коммунист Фред Патерсон Квинсленд парламентіне сайланды. Коммунистік партия 1944-1947 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльстің Керсли округінде көпшілік орындарға ие болды. Округ муниципалдық социализмді қолдады, электр энергиясын мемлекеттік меншікке беру және әлеуметтік жалақыны кеңейтуді жақтады, сондай-ақ федералды және халықаралық мәселелерде белсенділікке ұмтылысымен ерекшеленді. Бұл заң Жоғарғы сот тарапынан күшін жойды, содан кейін конституциялық кедергілерді жою үшін референдум өткізуге тырысты. 1951 жылғы референдумға Коммунистік партия да, Австралияның Еңбек партиясы да қарсы болды және олар тартыспен жеңіліске ұшырады. Одақтардағы коммунистік ықпал мәселесі өзекті болып қала берді және 1955 жылы Австралияның Еңбек партиясының бөлінуіне және Австралия одақтарындағы коммунистік ықпал туралы алаңдаған АЛП мүшелерінен құралған Демократиялық Еңбек партиясының құрылуына әкелді.

The Communist Party began to win positions in trade unions such as the Miners' Federation and the Waterside Workers' Federation of Australia, although its parliamentary candidates nearly always polled poorly at elections. The party also set up an organization of the unemployed to resist evictions. Activists from the party joined the International Brigades to defend the Second Republic against Franco's troops. Throughout this time, members of the CPA were under constant surveillance by police and intelligence forces and harassed by the courts. In 1939, after Soviet efforts to contain Nazi aggression through co operation and alliance with France and Britain were rejected by the French and British, Nazi Germany and the Soviet Union signed a Non Aggression Treaty. Despite ideological opposition between the countries, the USSR agreed not to engage in hostilities against Germany at the outbreak of World War II (Australia declared war on Nazi Germany for invading Poland). Consequently, the Communist Party of Australia opposed and sought to disrupt Australia's war effort against Germany in the early stages of the War under orders of the Communist International on the grounds that it was a war between Imperialist nations, and not in the interests of the working class. Menzies banned the CPA after the fall of France in 1940, but by 1941 Stalin was forced to join the allied cause when Hitler reneged on the Pact and invaded the USSR. The USSR came to bear the brunt of the carnage of Hitler's war machine and the Communist Party in Australia lost its early war stigma as a result. Its membership rose to 20,000, it won control of a number of important trade unions, and a Communist candidate, Fred Paterson, was elected to the Queensland parliament. The Communist Party achieved a majority of seats in the New South Wales' Kearsley Shire from 1944 to 1947. The Shire was committed to municipal socialism, advocating nationalisation of electricity and the expansion of the social wage, and was unique for its commitment to activism around federal and international affairs. that was declared invalid by the High Court, then by referendum to try to overcome the constitutional obstacles to that legislation. The 1951 referendum was opposed by the Communist Party as well as the Australian Labor Party, and was narrowly defeated. The issue of Communist influence in the unions remained potent and led to the Australian Labor Party split of 1955 and the formation of the Democratic Labor Party comprising disaffected ALP members who were concerned over Communist influence in Australian unions.

Ішкі бөліну және бас тарту

1956 жылы, Сталин қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, Кеңес Одағының басшысы Никита Хрущев құпия баяндама жасады, онда Сталин мен сталинизмді жеке тұлғаға табынушылықты қалыптастырды деп айыптап, Сталин билікте болған кезде жасаған көптеген билік тезектеушіліктерін ашты. Австралиялық партия басшылығы – сталинизмге толық берілгендіктен – не істеу керектігін білмей қалды. Олар баспасөзде кеңінен жарияланған бұл баяндаманы талқылауға тырысты. Ральф Гибсонның сөзінше, Тед Хилл сияқты бірнеше жоғары лауазымды мүшелер Крушевтің құпия баяндамасының көшірмесін тікелей КСРО Коммунистік партиясынан алған. Алайда, партия газеті Tribune-те Сталинге қатысты сынды жоққа шығарды, бірақ көптеген кәсіподақтардағы өзінің позицияларын сақтап, осы кезеңдегі түрлі наразылық қозғалыстарына, әсіресе Вьетнам соғысына қарсы қозғалысқа ықпал етуін жалғастырды. Осы кезеңде Минто, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында марксизм-ленинизм идеологиясын оқыту мақсатында Ұлттық оқу орталығы құрылды. Партия Кеңес Одағы мен КСРО Коммунистік партиясына қатысты ашық сындар жасады. Коммунистік партия таратылып, Жаңа солшыл партия құрылды. 1990 жылы «Австралия Коммунистік партиясының ресурстарын және оның архивтерін сақтау және пайдалану үшін» құрылған коммерциялық емес компания. Партияның архиві қазір Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Мемлекеттік кітапханасында сақталады және SEARCH қорының жазбаша рұқсатымен қолжетімді. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Мемлекеттік кітапханасында Австралия Коммунистік партиясына қатысты кең ауқымды материалдар жинақталған, оның ішінде ауызша тарих жазбалары, іскерлік құжаттар, партияға қатысқан ерлер мен әйелдердің жеке құжаттары және партияның газеті Tribune-те жарияланған суреттердің жинағы бар. Виктория университетінің кітапханасында коммунистік партияның көп жылдық мүшесі Рут Кроу сыйға берген «Кроу» жинағы сақталады, онда оның партия үшін жүргізген науқандарынан алынған материалдар бар. Мельбурн университетінің жинағы «Австралиядағы КПК-нің ең маңызды жинақтарының бірі» болып табылады, онда Викториялық бөлімшесінің 20 ғасырға қатысты материалдары бар.

In 1956, three years after Stalin died, Soviet leader Nikita Khrushchev gave the Secret Speech, denouncing Stalin and Stalinism as fostering a cult of personality, and revealing many abuses of power Stalin had committed while in power. The Australian party leadership—entirely committed to Stalinism—was confused about what to do. It tried to suppress discussions of the speech, which was widely reported in the press. According to Ralph Gibson, several high ranking members including Ted Hill had received a copy of Krushchev's secret speech directly from the Communist Party of the Soviet Union However, the party denied the criticisms of Stalin within the party newspaper, Tribune. but it continued to hold positions in a number of trade unions, and it was also influential in the various protest movements of the period, especially the movement against the Vietnam War. This period also saw the establishment of the National Training Centre in Minto, NSW, ostensibly for the purpose of educating in the ideology of Marxism Leninism. The party became more openly critical about the Soviet Union and the Communist Party of the Soviet Union. the Communist Party was dissolved and the New Left Party formed. a not for profit company set up in 1990 "to preserve and draw on the resources of the Communist Party of Australia and its archives." The archives of the party are now held at the State Library of NSW and can be accessed with the written permission of the SEARCH Foundation. The State Library of New South Wales holds an extensive collection of material related to the Communist Party of Australia including oral history recordings, business papers, the personal papers of a range of men and women involved in the Party and a collection of images that were published in Tribune, the Party's newspaper. The Victoria University Library holds the Crow Collection, donated by long time Communist Party member Ruth Crow, which includes materials from her years campaigning for the Communist Party. The University of Melbourne collection is "one of the most significant from the CPA held in Australia", containing 20th century materials from the Victorian branch.

Мұрагерлік тарап

1996 жылы 8-ші Ұлттық құрылтайда Австралия Социалистік партиясы Австралия Коммунистік партиясы деп өзгертілді, соның арқасында ол алғашқы партияның жалғасы болды.

Іздеу қоры

SEARCH Foundation – 1990 жылы Австралия Коммунистік партиясының мұрағаттары мен ресурстарын сақтау және пайдалану мақсатында құрылған солшыл австралиялық коммерциялық емес ұйым. Ол КПА-дан 3 миллион доллардан астам қаражат мұраға алған. SEARCH – мүшелері белсенді қатысатын ұйым, лекциялық турларды, жарияланымдар мен оқу бағдарламаларын ұйымдастырады. SEARCH Сидней сауда үйінде кеңсесі бар және Австралия бойынша іс-шаралар өткізеді. Оның мұрағаты Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Мемлекеттік кітапханасында сақталады. SEARCH – "Әлеуметтік білім беру, іс-қимыл және адамзатты зерттеу" деген сөздердің бас әріптерінен құралған аббревиатура.

Жастар қозғалысы

Оның жастар қанаты әр түрлі уақытта бірнеше түрлі атаулармен жұмыс істеді, соның ішінде Жас коммунистер лигасы (YCL); Жас жолдастар клубы (YCC); Жас демократтар лигасы (LYD); Еврика жастар лигасы (EYL); және соңында 1984 жылы Сол Альянстың (Left Alliance) бөлігі болған Жас социалистік лига. CPA-ның жастар қанаты 1920-жылдардан бастап әртүрлі кезеңдерде бірнеше түрлі атаулармен жұмыс істеді, соның ішінде 1923 жылы құрылған және өзінің «Жас жұмысшы» газетін шығарған Жас коммунистер лигасы (YCL), сондай-ақ 1927 жылы құрылған Жас жолдастар клубы (YCC). 1937 жылы Мельбурн қаласында 1500 адам қатысқан отырыста YCL өзінің атын Жас демократтар лигасына (LYD) өзгертті. 1941 жылы Мензис үкіметі LYD-ге тыйым салғаннан кейін, сол жылдың желтоқсан айында 1000 мүшеге бір жыл ішінде жеткен Еврика жастар лигасы (EYL) құрылды. EYL «Жастар дауысы» газетін шығарды және Екінші дүниежүзілік соғысқа, жастардың еңбек және тұрмыс жағдайларына, сондай-ақ осы соғыс және кейін Корея соғысы кезіндегі бейбітшілік қозғалысына қатысты іс-шаралар жүргізді. 1952 жылы Сиднейде «Бейбітшілік және достық үшін жастар карнавалы» өтті, оған 30 000 адам қатысты. EYL 1950-ші жылдары Австралияда міндетті әскери қызмет енгізуге қарсы болды. 1940-жылдары Гарри Стайннің басшылығымен Австралияда джаз музыкасын дамытуда Еврика жастар лигасының маңызды рөлі болды. EYL Австралия кәсіподақтар кеңесімен (ACTU) бірлесіп жұмыс істеді және оның Жастар апталарын ұйымдастыруға көмектесті, сондай-ақ мыңдаған жас адам қатысқан Австралия бойынша жастар лагерьлерін өткізді. Ол Вьетнам соғысына қарсы белсенді түрде наразылық білдірді, бірақ 1968 жылға қарай мүше саны азайды, ал атын Жас социалистік лигаға өзгерткені ұзаққа созылмады. Еврика жастар лигасы Демократиялық жастардың Дүниежүзілік Федерациясының негізін қалаушы мүшесі болды, ал кейіннен мүшелікті Жас коммунистік қозғалысы қабылдады. 1984 (немесе 1987?) жылы Жас социалистік лигасы Сол Альянстың (Left Alliance) құрамына енді.

Its youth wing worked under several different names at different times, including the Young Communist League (YCL); the Young Comrades Club (YCC); the League of Young Democrats (LYD); the Eureka Youth League (EYL); and lastly the Young Socialist League, which in 1984 became part of the Left Alliance. The youth wing of CPA worked under several different names in different periods from the 1920s onwards, including the Young Communist League (YCL), which was created in 1923 and published its own newspaper, The Young Worker, and the Young Comrades Club (YCC), founded in 1927. At a meeting in Melbourne in 1937 attended by 1,500 people, the YCL changed its name to the League of Young Democrats (LYD). After the LYD was banned by the Menzies government in 1941, the Eureka Youth League (EYL) was established in December of that year, whose membership grew to 1,000 with a year. The EYL published a newspaper called Youth Voice, and undertook activities relating to World War II and the working and living conditions of young people, as well as the peace movement during this war and the Korean War later. In 1952 it held the "Youth Carnival for Peace and Friendship" in Sydney, attracting 30,000 attendees. EYL opposed the introduction of National Service in Australia in the 1950s. The Eureka Youth League also had an important role in the early promotion of jazz music in Australia in the 1940s under the leadership of Harry Stein. EYL collaborated with the Australian Council of Trade Unions (ACTU) and helped to arrange its Youth Weeks, and also ran youth camps across Australia, attended by thousands of young people. It protested the Vietnam War actively, but by 1968 membership had declined, and a change of name to the Young Socialist League did not last long. The Eureka Youth League was a founding member of the World Federation of Democratic Youth, a membership later taken over by the Young Communist Movement. In 1984 (or 1987?) the Young Socialist League became part of Left Alliance.

Брокен Хилл

Билл Флинн, Брокен Хилл қаласының әкімі (1953–1974). Билл Уайли, Брокен Хилл қаласының әкімі (1962–1974).

Құрбылық

Эндрю Спид, Бюлли округінің кеңесшісі, B аймағы (1944–1947 жж.).

Сесснок

Чарльз Эванс, Цеснок қалалық әкімшілігінің кеңесшісі (1944–1947 жж.). Герберт Уилкинсон, Цеснок қалалық әкімшілігінің кеңесшісі (1944–1947 жж.). Томас Гилмор, Цеснок қалалық әкімшілігінің кеңесшісі (1944–1947, 1953–1962 жж.).

Керсли

Джок Грэм, Керсли округінің кеңесшісі (1944–1947 жж.). Аллан Опи, Керсли округі вице-президенті және кеңес мүшесі (1944–1947 жж.). Уильям Варти, Керсли округі президенті және кеңес мүшесі (1944–1947 жж.).

Маккуори көлі

Уильям Куинн, Лейк Маккуори округінің Б-айдағы кеңесшісі (1944–1947, 1953–1959). Р. Чэпман, Лейк Маккуори округінің Б-айдағы кеңесшісі (1944–1947), округ вице-президенті (1945–1946) және округ президенті (1946–1947). Дж. Томсон, Лейк Маккуори округінің Б-айдағы кеңесшісі (1944–1947).

Солтүстік Иллавара

Джек Мартин, Солтүстік Илаварра муниципалитетінің қалалық кеңесшісі (1944–1947 жж.).

Сидней

Рональд Максвелл, Сидней қаласының қалалық округінің әкімі (1953–1956). Томас Райт, Сидней қаласының қалалық округінің әкімі (1953–1959). Джек Мунди, Сидней қаласының әкімі (1984–1987).

Квинсленд штаты

Джим Хендерсон, Вангарата округінің Колинсвилл кеңесінің мүшесі (1939–1944). Фред Паттерсон, Таунсвилл қалалық кеңесінің қарамағындағы кеңесші (1939–1944) және Боуэн сайлау округінің Заңнамалық жиналысына депутат (1944–1950) (мемлекеттік немесе федералдық деңгейде сайланған жалғыз депутат).

Жаңа Оңтүстік Уэльс

Заңнамалық жиналыс сайлау жылы Жалпы дауыс саны Жалпы дауыс үлесі Жеңген орындықтар+/– Ескертпелер
1930 10,445 0.79 (5-ші)
1932 12,351 0.92 (5-ші)
1935 19,105 1.52 (5-ші)
1938 10,386 0.88 (5-ші)
1944 21,982 1.74 (9-шы)
1947 27,237 1.71 (6-шы)
1950 13,589 0.84 (7-ші)
1953 21,421 1.38 (5-ші)
1959 24,784 1.45 (5-ші)
1962 12,150 0.63 (7-ші)
1965 13,082 0.64 (7-ші)
1968 5,828 0.27 (7-ші)
1971 2,098 0.79 (7-ші)
1973 838 0.03 (6-шы)
1976 2,220 0.08 (7-ші)
1978 8,472 0.30 (5-ші)
1981 6,250 0.22 (5-ші)

Квинсленд штаты

Заңнамалық жиналыс сайлау жылы Жалпы дауыс саны Жалпы дауыс үлесі Жеңіп алынған орын саны +/– Ескермелер19292,8900.67 (3-ші)19321,0570.23 (5-ші)19356,1011.32 (4-ші)19388,5101.60 (6-шы)19415,3831.00 (8-ші)194412,4672.43 (4-ші)19477,8701.24 (5-ші)19502,3510.37 (6-шы)19533,9480.65 (6-шы)19561,3320.20 (5-ші)19694760.06 (6-шы)

Оңтүстік Австралия

Заңнамалық жиналысқа сайлау жылы Жалпы дауыс саны Жалпы дауыс үлесі Жеңіп алынған орын саны +/– Ескермелер19306960.33 (5-ші)19336960.33 (6-шы)19445,1362.07 (3-ші)19478,1782.97 (3-ші)19503,7491.34 (3-ші)19534,8271.48 (3-ші)19563,1851.16 (4-ші)19595,5051.42 (4-ші)19622,5280.62 (4-ші)19652,2140.44 (6-шы)19681,6060.29 (6-шы)19707430.13 (7-ші)

Заңнамалық кеңес сайлау жылы Жалпы дауыс саны Жалпы дауыс үлесі Жеңіп алынған орын саны +/– Ескермелер198211,8371.60 (5-ші)

Тасмания

Үйлер жиналысының сайлау жылы № жалпы дауыс саны жалпы дауыс санынан % ұтқан орын саны +/– Ескермелер 1950 860.06 (4-орын) 1956 910.06 (5-орын) 1959 1440.09 (5-орын) 1964 920.05 (5-орын)

Виктория

Заңнамалық жиналыс сайлау жылы Жалпы дауыс саны Жалпы дауыс үлесі Жеңген орын саны +/– Ескермелер19291,9620.31 (5-ші)19329530.14 (5-ші)19359,3011.11 (4-ші)19375,7000.72 (4-ші)19402,9350.38 (5-ші)194338,8024.51 (5-ші)194525,0830.31 (7-ші)19471,5750.13 (4-ші)19506,3080.52 (4-ші)19554,5890.35 (7-ші)19671,4430.09 (5-ші)19733980.02 (8-ші)19792,3050.11 (8-ші)

Батыс Австралия

Заңнамалық жиналыс сайлау жылы № жалпы дауыс саны жалпы дауыс үлесі (%) жеңілген орын саны +/– Ескермелер 1933 4420.25 (5-орын) 1936 1180.09 (6-орын) 1939 3080.15 (5-орын) 1943 7130.40 (6-орын) 1947 1,6411.00 (5-орын) 1950 8150.36 (5-орын) 1953 1,3500.72 (5-орын) 1956 1,1670.50 (5-орын) 1959 2,2160.84 (6-орын) 1962 1,2010.41 (6-орын) 1965 2840.09 (5-орын) 1968 1,6940.53 (6-орын) 1971 2,2650.48 (6-орын)