Стив Райхтың «Төрт аспап» шығармасы – электрондық аспаптар мен маракастардан тұратын минимализм туындысы. Гармониялық құрылым, дыбыстың ұзақтығын өзгерту, музыкалық деконструкция.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стив Райхтың шығармасы. "Төрт орган" – Стив Райхтың 1970 жылдың қаңтарында жазған, төрт электронды орган мен маракаға арналған туындысы.
Composition by Steve Reich
Four Organs is a work for four electronic organs and maraca, composed by Steve Reich in January 1970.
Музыка
Төрт орган гармониялық түрде басым он бірінші аккордты (E–D–E–F–G–A–B) көрсетеді, аккордты оның бөліктерін тізбектеп ойнату арқылы талдайды, ал аккорд бастапқыда бір 1/8 нотадан бастап соңында 200 соққыға дейін біртіндеп ұзарады. Көбейту процесі алдымен ноталарды аккордтан кейін созу арқылы, содан кейін ноталар аккордты алдын ала күте бастау арқылы жүзеге асырылады. Туындының даму барысында, осы "бөлшектеу" белгілі бір гармонияларды күшейтеді. Туындының шыңында әрбір дыбыс дерлік тізбектеп естіледі. Ұдайы марака соққысы ырғақтық негіз ретінде қызмет етеді. Рейх бұл туындыны "Батыс музыка тарихындағы ең ұзақ V–I каденциясы" деп сипаттайды, V және I аккордтары бір аккордтың ішінде қамтылған. "Сіз осы аккордты Дебюсси мен Телониус Монктың шығармаларында таба аласыз – жоғарыда тоника, төменде доминант." Ол Перотиннің және XII-XIII ғасырлардағы басқа композиторлардың музыкасын Төрт органда қолданылатын ноталарды ұзарту техникасын ұсынған деп атады. Рейх туындыны орындау үшін мүмкіндігінше қарапайым тембрлі, вибратосыз электрондық органдарды пайдалануды ұсынды, себебі аспаптың өзінің дыбысы туындының гармониялық және ырғақтық аспектілерінен бұрғытпауы керек. Рейх өзі төрт Farfisa "мини компакт" модельдерін қолданды. Әдеттегі орындалу шамамен 16 минутқа созылады.
The four organs harmonically expound a dominant eleventh chord (E–D–E–F–G–A–B), dissecting the chord by playing parts of it sequentially while the chord slowly increases in duration from a single 1/8 note at the beginning to 200 beats at the end. The process of increased augmentation is accomplished first by causing notes to sustain after the chord, and then notes start anticipating the chord. As the piece progresses, this "deconstruction" of the chord emphasizes certain harmonies. At the climax of the work, each tone sounds almost in sequence. A continuous maraca beat serves as a rhythmic framework. Reich describes the piece as "the longest V–I cadence in the history of Western Music", the V and I chords being contained within the one chord. "You'll find the chord in Debussy and Thelonious Monk – the tonic on top and the dominant on the bottom." He has cited the music of Pérotin and other twelfth and thirteenth century composers as suggesting the technique of note augmentation used in Four Organs. For performances of the piece, Reich recommended using electronic organs with as plain and simple a timbre as possible, without vibrato, to avoid the sound of the instrument itself distracting from the harmonic and rhythmic aspects of the piece. Reich himself employed four Farfisa "mini compact" models. A typical performance lasts around 16 minutes.
Өнер көрсетулер
"Төрт орган" алғаш рет 1970 жылы мамыр айында Нью-Йорктегі Гуггенхайм мұражайында орындалды. Премьерада жақсы қабылданып, сол жылы АҚШ және Еуропада өткен қойылымдар құрметпен, ал кейбір жағдайларда ынтамен қарсы алынды. Келесі көрермендер әрқашан да осылай сыпайы болған жоқ. 1971 жылдың қазан айында Рейх және Бостон симфониясының мүшелері (Бостон симфония залында) "қатты шапалақтар, ысқырықтар және суырықтар" араласынан көрінді. Орындаушылардың бірі Майкл Тилсон Томас еске алады: "Бір әйел қатар бойымен сахнаға дейін жетіп, басын сахнаның алғы жағына қайталап соғып, "Тоқта, тоқта, мойындадым!" деп айқайлады."
Four Organs was first performed in May 1970 at the Guggenheim Museum in New York City. It was received well at the premiere, and performances later that year in the United States and Europe received respectful, and in some cases enthusiastic, responses. Subsequent audiences were not always as polite. October 1971 performances by Reich and members of the Boston Symphony (at Symphony Hall, Boston) received a combination of "loud cheers, loud boos, and whistles." One of the performers, Michael Tilson Thomas, recalls: "One woman walked down the aisle and repeatedly banged her head on the front of the stage, wailing 'Stop, stop, I confess.'"