Кіріспе
Американдық режиссер (1933–2022)
Джеймс Алан Бидгуд (28 наурыз 1933 – 31 қаңтар 2022), сонымен қатар Les Folies des Hommes псевдонимімен белгілі, американдық режиссер, фотограф және көркемдік және перформанс суретшісі, өте стильді және гомоэротикалық туындыларымен танымал болған.
Өмір және мансап
Джеймс Алан Бидгуд Висконсин штатының Стоутон қаласында дүниеге келді және Висконсин штатының Мэдисон қаласында өсті. 1951 жылы Нью-Йоркке көшіп келіп, 1950-ші жылдардың соңында Парсонс дизайн мектебінде оқыды. Оның қызығушылығы оны фотосуретке және киноға әкелді және ол осы жұмыс үшін кеңінен танымал. Оның фотосуреттері Флоренц Зигфелд, Фоли Берже және Джордж Квантанспен ерте қызығушылық танытқан жоғары фантазия мен лагерь эстетикасымен ерекшеленеді. Ол гей ерлер арасындағы эротикалық суретке сурет салуға өнерді тартуды қалады, өйткені ол бұл жанрдың шегіне жете алмайтынына сенді. Ол 2005 жылғы сұхбатында былай деп түсіндірді: "Бір күні мен: "Неге осы жігіттердің бәрі бір шатырдың алдында, бір күлкілі майданмен тұр?" деп сұрадым. Неге декорациялар мен "Фоли Берже" қойылымдары жоқ? Неге олар айналасында болып жатқан даңққа ие емес, және неге олар әдепсіз жолмен емес, осылай идеалдандырылмайды? Менде бұл туралы сезім бар еді, мен "Зигфелд" болуы керек деп ойладым! білесіздер. Ол американдық қыздарды дәріптейтін, мен де жігіттермен солай істеуге тырыстым. Бидгуд 1963 жылдан 1970 жылға дейін өзінің кішкентай пәтерінде түсіргеннен кейін 1971 жылы "Розовый нарцисс" атты фильм шығарды. Фильм диалогсыз фантазия, ол жас және жиі жалаңаш еркек туралы. Фильмді түсіру жеті жылға созылды, Бидгуд барлық сахналық жерлерді салып, бүкіл пьесаны өзінің кішкентай пәтерінде түсірді. Кейін ол өзінің атын фильмнен алып тастады, өйткені редакторлар оның бастапқы көзқарасын өзгертті деп ойлады. Нәтижесінде фильмнің авторының кім екені оны шығарғаннан кейін үш онжылдыққа жуық уақыт бойы болжау мәселесі болды, Энди Уорхол жиі үміткер ретінде көтерілді. 1970 жылдардың басында порнографиялық кино индустриясы гүлдей бастағанда, Бидгуд екінші фильмін шығару үшін Hand in Hand Films компаниясымен келісімшарт жасады. "Beyond These Doors" фильмінде Бидгудтің жемісті және түрлі-түсті фотосуреттері көрініс табады. Алайда, белгісіз себептермен фильм тек ішінара ғана аяқталды және жоғалып кетті деп саналады. Фильмдегі оргиялық көріністің бір үзіндісін 1975 жылғы "Good Hot Stuff" порно деректі фильмінде көруге болады, ол кадрларды "Бағдад" деген жұмыс тақырыбымен көрсетеді. Жағымсыз оқиғадан кейін Бидгуд кино индустриясынан шықты. Көптеген заманауи тақырыптар тіпті Бидгудтың ертедегі шығармаларында кездеседі. Лагерь, жеке тұлға, эротика, құмарлық, маргиналдылық және орындаушылық - барлығы оның жалаңаш ер адамдардың портреттерінде қатты көрінеді. Бидгудтің театр мен спектакльге қатысты күрделі сілтемелері спектакльдің квирлік артикуляциясын болжайды. Оның техникасы, жұмыс процестері және иллюзионисттік түстерді шеберлікпен қолдануы оның әсерлері мен мақсаттарын жетілген түсінуді және жұмыстың алғаш құрылған кезіндегі өнер қозғалыстарына маңызды қарама-қайшылықты көрсетеді. 1999 жылы Taschen көркем кітаптар баспасы оның шығармашылығының монографиясын жариялады, оның ішінде биографиялық суреттер мен оның фильмдерінен алынған фотосуреттер бар. 2005 жылы Бидгуд Creative Capital грантымен марапатталды, бұл 40 жылға жуық үзілістен кейін сурет салу өнеріне оралуын жеңілдетті. Оның кейінгі жобаларына Кристиан Лубутин және Out журналы кіреді. 2008 жылы Ташен Bidgood-пен сұхбатты өзінің басылымы "The Big Penis Book" кітабына енгізді және 2009 жылы оның монографиясын жариялады. Бидгудтың соңғы еңбектері 2009 жылдың ақпан айында "Out" журналында жарияланды. Бидгудті Нью-Йорктегі ClampArt, сондай-ақ Массачусетс штатының Провинстаундағы Ларри Коллинз Fine Art ұсынды. Бидгуд 2022 жылдың 31 қаңтарында 88 жасында Манхэттендегі ауруханада COVID-19 асқынуларынан қайтыс болды.
[•••] one day I [asked] why are all these boys standing in front of the same frigging fireplace with the same funny little piece of jersey over their dingies? You know, why aren't there sets and Folies Bergère? Why not this glory going on around them, and why aren't they being idealized, that way, rather than in a sort of tawdry way? I had a sensitivity about it, I just felt it should be "Ziegfeld!" you know. That's what it was about, he glorified the American girls supposedly well I sort of tried to do that with boys in my own little tiny way. Bidgood released the film Pink Narcissus in 1971, after filming in his small apartment from 1963 to 1970. The film is a dialogue free fantasy centered around a young and often naked man. The film took seven years to make, and Bidgood built all the sets and filmed the entire piece in his tiny apartment. He later removed his name from the film because he felt editors had changed his original vision. Consequently, the identity of the film's creator was only a matter of speculation for nearly three decades after its release, with Andy Warhol frequently floated as a candidate. When the pornographic film industry began to blossom in the early 1970s, Bidgood signed with Hand in Hand Films, a burgeoning gay production company with only a handful of films to its name, to produce his second film. "Beyond These Doors" was to feature Bidgood's lush and colourful photography showcased in scenes of hardcore pornography. However, for unknown reasons, the film was only partially completed and is considered lost. One excerpt of an orgy scene from the film can be seen in the 1975 porn documentary "Good Hot Stuff," which showcases the footage under the working title "Baghdad." After the negative experience, Bidgood effectively left the film industry. Many contemporary themes are found even in the earliest of Bidgood's work. Camp, identity, erotica, desire, marginality, and performance all figure heavily in his portraits of nude men. Bidgood's complex references to the theatre and performance seem to presage Queer articulations of Performance. His techniques, working processes, and masterful use of illusionistic color indicate both a mature understanding of his influences and goals and an important contrast to the art movements of the time the work was first created. In 1999, the art book publisher Taschen published a monograph of his work including biographical images and stills from his film. In 2005, Bidgood was honored with a Creative Capital grant which facilitated a return to art photography after a hiatus of nearly 40 years. His later projects include work for Christian Louboutin and Out magazine. In 2008, Taschen included an interview with Bidgood in its publication The Big Penis Book, and published his monograph in 2009. Bidgood's more recent work was featured in Out in February 2009. Bidgood was represented by ClampArt in New York City, as well as Larry Collins Fine Art in Provincetown, Massachusetts. Bidgood died from complications of COVID 19 at a Manhattan hospital, on January 31, 2022, at age 88.
Жеке өмір
Бидгуд 1975 жылы Алан Блэрмен танысты. Олар Блэр 1985 жылы қайтыс болғанға дейін 10 жыл бірге болды.