Хиросима трагедиясы: Қара жаңбыр мен үміт іздері

Кіріспе

америкалық фильм

Сюжет

Хиросимада ағасы Шигемацу мен әйелі Шигекомен бірге тұратын жартылай жетім Ясуко, атом бомбасы тасталғанда, жақын маңдағы танысының үйіне отбасылық заттарын көшірудің ортасында болады. Ол қайықпен қалаға оралып, бомбалаудан туындаған қара жаңбырға түседі. Ясуко ағасы мен әпкесімен қайта қосылғаннан кейін, үштігі ағасы жұмыс істейтін зауытқа қарай, өрттің таралуынан қашып кетеді. Олардың жолын қираған үйінділер, шашырап жатқан мәйіттер және қатты күйіп қалған адамдар басып жатыр. 5 жылдан кейін Ясуко Фукуяма қаласында ағасы, әпкесі және әжесінің анасымен бірге тұрады. Ол дәстүр бойынша әйелге үйлену керек жасқа келгендіктен, Шигемацу мен Шигеко оған күйеу іздеуге тырысады. Алайда, барлық болашақ күйеулердің отбасылары Ясуконың бомбаға ұшыраған күні Хиросимада болғанын естігенде, ол ауырып қалады немесе сау бала тууға қабілетсіз болады деп қорқып, ұсыныстан бас тартады. Ясуко ақырында жағдайды қабылдап, оның әкесі қайта үйленгеніне қарамастан, ағасының отбасында қалуға шешім қабылдайды. Шигемацу барлық хибакушалар сәулелену ауруынан зардап шегіп, бірінен соң бірі өліп жатқанын, сонымен қатар өзінің, әйелі мен немере қызының денсаулығы баяу нашарлап жатқанын көреді. Ясуко соғыс салдарынан зардап шеккен көршісінің жас жігіті Юичиге жақын бола бастайды. Юичидің анасы Шигемацудан ұлының Ясукоға үйленуіне келісім беруін сұрағанда, ол алдымен Юичидің психикалық ауруына ашуланады, бірақ кейін келіседі. Көп ұзамай Ясукода ісік пайда болады, шашы түсіп, ауруханаға түседі. Шигемацу жедел жәрдем машинасын қарап, оның сауығып кеткенін көрсететін көкжиек көрінуін үміттеніп отырады. Фильмде Хиросима бомбасының салдары туралы оқиға Хиросимадағы атом бомбасының құрбандары туралы күнделіктер мен тікелей деректермен суреттеледі, ядролық қарудың бейкүнә азаматтар үшін қаншалықты қорқынышты болатынын түсіндіру үшін. Жәбірленушілердің бірі бомба жарылған кезде 3 жаста болғанын еске алады. Ол көп нәрсені есіне түсіре алмайды, бірақ айналасы көзді ашып тұрған ақ түске айналғандығын есіне алады. Содан кейін қараңғылық. Ол үйдің астына тірідей көміліп қалды. Оның беті бұрмаланған. Ол өлгеніне сенімді болды. Бұл көрініс, денелерді көзді соқырлататын жарық жалмап, содан кейін көпшіліктің еңсерілмейтін азаптарына айналған көріністе бейнеленген. Тағы бір оқиғада, жарылыста болған әйелдің әкесі бомбаның ұзақ мерзімді әсерінен зардап шекті. Фильмде де, оқиғада да құрбандардың шаштары түсіп, олар бомбадан зақымдалған радиациядан баяу өледі. Кейбір деректерде бомбалаудан кейін айналаның қорқынышты жағдайы мен денелердің жағдайы сипатталған. Ямаваки Йоширо мен оның бауырлары фабрикада жұмыс істейтін әкесінің жағдайын тексеруге барады. Куәгерлер мен фильмде ауаның сапасы қорқынышты, шіріген ет иісімен сипатталған. Олар көптеген бұрмаланған денелерден және кейбіреулерінің терісі "пісіп қалған шәрбағадай қабырылып, астындағы ақ майды ашады" дегендерден өтеді. Басты кейіпкердің ағасы теміржол станциясынан шыққанда, барлық жерде қара терілі денелер және өз отбасы оларды танымайтындай етіп қираған сансыз адамдар бар, бұл ядролық қарудың халыққа өмір бойы әсер ететін жағымсыз әсерін драматикалық түрде көрсетеді.

Half orphan Yasuko, who lives with her uncle Shigematsu and his wife Shigeko in Hiroshima, is in the middle of moving family belongings to the house of an acquaintance in the vicinity, when the atomic bomb is dropped. She returns to the city by boat and gets into a black rain, a fallout resulting from the bombing. After Yasuko is re united with her uncle and aunt, the trio heads for the factory where her uncle works to escape the spreading fires. Their route is marked by ruins, scattered corpses, and severely burnt survivors. 5 years later, Yasuko lives with her uncle, aunt and her uncle's mother in Fukuyama. As she has long reached the age when a woman should get married by tradition, Shigematsu and Shigeko try to find a husband for her. Yet all prospects' families withdraw their proposal when they hear of Yasuko's presence in Hiroshima on the day of the bombing, fearing that she might become ill or be unable to give birth to healthy children. Yasuko eventually accepts her situation and decides to stay with her uncle's family, even when her father, who remarried, offers her to live in his house. Shigematsu witnesses his friends, all hibakusha suffering from radiation sickness, die one after another, while also his, his wife's and niece's health is slowly deteriorating. Yasuko starts feeling close to Yuichi, a young man from the neighbourhood who is suffering from a war trauma. When Yuichi's mother asks for Shigematsu's approval of her son marrying Yasuko, he is indignant at first because of Yuichi's mental illness, but later agrees. Shortly after, Yasuko, already suffering from a tumor, starts losing her hair and is sent to the hospital. Shigematsu watches the departing ambulance, hoping for a rainbow to appear which would indicate that she will recover. Throughout the film, the story of the consequences of the bombing of Hiroshima are portrayed in graphic detail, with journals and firsthand accounts of the victims of the Hiroshima atomic bombing in order to shed light on how terrible nuclear weapons can be for innocent civilians. One of these victims recollected that he “was three years old at the time of the bombing. {He couldn’t} remember much, but {he did} recall that {his} surroundings turned blindingly white Then, pitch darkness. {He} was buried alive under the house. {His} face was misshapen. {He} was certain that {he} was dead.” This is reflected in a scene where bodies were engulfed by a blinding light followed by the insurmountable suffering of the masses. There is another story of a woman's father who was in the blast and suffered from many of the same long term effects of the bomb. In both the account and in the movie, hair falls out of the victims’ heads and they slowly die of radiation poisoning from the bomb. Some of the accounts described the horrors of the surroundings and the conditions of the bodies after the bombing. Yoshiro Yamawaki and his brothers were going to check on their father who was working in a factory. The air quality is described in both the witness’ story and the movie as being horrible, smelling of rotten flesh. They passed many misshapen bodies and some who had their “”skin peeling off just like that of an over ripe peach, exposing the white fat underneath.’” When the uncle of the main character exits the train station, there are black skinned bodies everywhere and countless others who are so disfigured that their own family could not even recognize them, which ultimately reveals in dramatic detail the lifelong negative effects of nuclear weapons on a population.

Қабылдау

"Қара жаңбыр" көбінесе жағымды пікірлерге ие болды. Роджер Эберт Chicago Sun Times газетінен 4 жұлдыздың 3½ бөлігін берді, оның "әдемі текстуралы" қара-ақ түсті суретін жоғары бағалады және фильмнің мақсаты ядролық қаруға қарсы үгіт емес, "сол қорқынышты күні аман қалғандар өздерінің басынан өткендерін қалай сезіндірін және қабылдағанын көрсететін фильм" екенін атап өтті. Джефф Эндрю Time Out журналында жазған мақаласында "қалдықтардың, азаптың және үмітсіздіктің көбінесе нәзік бейнеленгеніне қарамастан, көбінесе баяу темп пен сценарийдің салтанаттылығы эмоционалдық байланысқа кедеріл келтіреді" деді. Кино зерттеушісі Александр Якоби "Озуға тән тыныштық" байқады, "Қара жаңбырды" кейінгі жылдары Имамураның жұмсақ, салмақты туындысының мысалы ретінде келтірді. Кино тарихшысы Дональд Ричи фильмнің "жылуы, адалдығы және мейірімділігі" бар екенін айтты.