Швед ақсүйегі: Хедвиг Ульрика Таубе тарихы

Кіріспе

Швед сарайының қызметкері және графесса Хедвиг Ульрика Таубе (31 қазан 1714 - 11 ақпан 1744), сондай-ақ Гессенштейн графессасы, швед сарайының қызметкері және графесса, Киелі Рим империясының графессасы және 1731-1744 жылдар аралығында Швеция королі Фредерик I-нің патшалық сүйіктісі болған. Ол Швеция тарихындағы екі ресми патшалық сүйіктісінің бірі деп есептеледі.

Ерте өмір

Хедвиг Таубе граф Эдвард Дидрик Таубе (1681 – 1751) мен Кристина Мария Фалькенбергтің (1686 – 1753) 9 баласының бірі болды. Оның қарындасы Катерина Шарлотта әйгілі ғалым графня Ева Экебладтың ағасына үйленбекші болды, ол сонымен қатар әйгілі Аксель фон Ферсеннің әпкесі еді. 1716 жылы болашақ король Фредерик оның әпкесі Кристина Беатаның крест әкесі болды. 1720 жылдары оның әкесі құмар ойындар мен нашар бизнеске байланысты қарызға батып, құлдырауға жақын болды: 1730 жылы отбасы қаладағы үйін арзанға ауыстыруға мәжбүр болды. Хедвиг Таубе әдемі қыз ретінде танымал болды және 1730 жылы король оны байқаған болуы мүмкін, ол оның әкесінің әпкесімен үйленген барон Отто Рейнхольд Стромфелттің сарайына келген кезде. Ол оған жемістер мен гүлдер себеттерін жіберіп, қарызға батқан әкесіне жіберіп, оған құштарлық танытты: айтуынша, жемістердің астына асыл тастар мен басқа да құнды заттар жасырылған. Ол сондай-ақ Арвид Хорннан онымен жеке кездесуге мүмкіндік беру үшін оны үйлендіруге дайын екенін сұрады. Хорн бас тартты және 1731 жылғы Риксдагта корольді жас үйленбеген әйелге құштарлық танытқаны үшін дін қызметкерлерінің наразылығына тап болатыны туралы ескертті. Корольдің сүйіктісі және сенімді адамы Эрланд Броман оның әкесін қызын корольмен қарым-қатынасқа түсуге көндірді. Алайда Хедвиг Таубе жас граф Эрик Спарреге құда түсіп, анасының қолдауымен бас тартты. Анасы патшаның назарынан қашу үшін Хедвиг Таубені Кунгшат елді мекеніне алып кетуді ұсынды, бірақ оның күйеуі: «қызын патшаға өте үлкен сомаға сатты. Ол өзінің қарыздарын төлеп, ұлдары мен туыстарына жоғары лауазымдар берді», – деді. Оның болашақ күйеуі Эрик Спарре де алынып тасталды, өйткені ол корольдің Гессенге сапарына қатысқан сүйемелдеушілердің құрамына енді. Хедвиг Таубеге бірнеше адам оның қайтып келгеннен кейін корольдің ұсынысын қабылдауға көндіру үшін жіберілді, атап айтқанда оның әкесінің туысы Беата Таубе мен Карл Терсмеден, оның болашақ тағдыры оның ойлағаннан да әдемі болатынын айтты. Ол отбасына деген борышымен және Франциядағы әдет-ғұрыпқа сәйкес келетін, Швецияға осымен енгізілетін Maîtresse en titre дәрежесімен ықпал етті. Бұл арада оның анасын Даниял Никлас фон Хопкенге және Магнус Юлиус Де ла Гардиге үйленген Элеонора Линдхелм мен Хедвиг Катарина Лиллие корольді қолдап, саяси мансабына пайда әкелуді қалады. Анасы мен әпкесімен бірге Хедвиг Таубе 1731 жылдың 12 қарашасында Гессеннен оралғаннан кейін Карлберг сарайында корольдің алдына әкелінді. Бірден кейін ол корольдің сарайында қолжетімді болу үшін корольдің ханшайымы Ульрика Элеонораның hovfröken (қалыңдық) болып тағайындалды және, айтылмаса да, оның сүйіктісі болды. Арба оны сарайға апаруға келгенде, Терсмеден оның: «Менің тағдырым мен ойлағаннан да ауыр болды. Мен құмар ойындардан құрып кеткен отбасымды құтқару үшін адалдығымды құрбан етуге мәжбүрмін», – дегенін хабарлады. Оның әкесі риксрэд болып тағайындалды, ал корольдің ықыласына ие болғандар марапатталды.

Hedvig Taube was one of 9 children of Count Edvard Didrik Taube (1681 1751) and Christina Maria Falkenberg (1686 1753). Her sister, Catherine Charlotte, was to marry the brother of famous scientist Countess Eva Ekeblad, who was also the aunt of the renowned Axel von Fersen the Younger. In 1716, the future king Frederick became one of the godparents to her sister Christina Beata. During the 1720s, her father was nearly ruined and placed in heavy debt because of gambling and bad business: in 1730, the family had been forced to change their city residence to a cheaper one. Hedvig Taube was described as a beauty, and in 1730, the king noticed her, likely on a visit to baron Otto Reinhold Strömfelt, who was married to her paternal aunt. He started to court her with baskets of fruit and flowers sent to the home of her indebted father: reportedly, jewels and other valuable items were hidden beneath the fruit. He also inquired whether Arvid Horn would be willing to house her, so as to make it possible for the king to court her in person. Horn refused, and during the Riksdag of 1731, he warned the king that he was the topic of dislike in the Clergy estate for courting a young unmarried lady. The king's favorite and confidant, Erland Broman, convinced her father to agree to a sexual relationship between his daughter and the king. Hedvig Taube herself, however, was engaged to a young count Erik Sparre and refused, supported by her mother. Her mother suggested to take Hedvig Taube with her to their country estate Kungshatt to avoid the king's attention, but her spouse: "sold his daughter to the king for quite a sizable sum. His debts were paid and promotions made for his sons and his relations", and he sent his wife alone to the country and kept his daughter with him in the capital. Her betrothed, Erik Sparre, was also removed, as he was included to be a part of the entourage accompanied the king to his visit to Hesse, and several people were sent to Hedvig Taube to convince her to agree to the king's advances upon his return, notably her father's maiden aunt Beata Taube and Carl Tersmeden, calling her future fate more beautiful than she could imagine. She was convinced by being pressed by her duty to her family, and the custom of Maîtresse en titre in France, which was not seen as improper there and would be introduced in Sweden with her. Meanwhile, her mother was convinced to agree to the matter by Eleonora Lindhielm and Hedvig Catharina Lillie, married to Daniel Niklas von Höpken and Magnus Julius De la Gardie, who wished to benefit their political careers by supporting the king. In the company of her mother and aunt, Hedvig Taube was brought to the king at Karlberg Palace upon his return from Hesse 12 November 1731. Shortly thereafter, she was appointed hovfröken (maid of honour), to queen Ulrika Eleonora to become accessible to the king at court and, though it was not spoken aloud, to become his mistress. When the carriage came to take her to court, Tersmeden reported her saying; My fate is harder than I could imagine. I am being forced to expose my virtue to save a family ruined by gambling. Her father was appointed riksråd, and others who had participated in the affair in the king's favor were rewarded.

Қалыңдық

Оның сарайдағы қызметші болған кезінде, патшаның сүйіктісі екені құпия сақталды. Бастапқыда бұл қарым-қатынасты патшайымнан оның сүйікті және сенімді адамы Эмеренция фон Дюбен жасырып қалды. Патшайым монархты жамандауға лайық деп санамады және патшаның беделін қорғауға қатысты. 1732 жылы корольдің ағасы Гессен принсі Вильгельмнің сапарын атап өту үшін корольдік сарай Даларнаға аң аулау сапары кезінде патшайым, халықтың көзінде Хедвиг Таубеге сүйіспеншілік таныту арқылы қарым-қатынасқа құлақтандырғанын көрсетті. Осы кезде ол сарайда уақытша ойын-сауық ретінде қарастырылды. Патша оны Гессеннен түскен табысынан қаржыландырылған сыйлықтармен сыйлады. 1733–34 жылдардың қысында Таубе тұңғыш баласына жүкті болды. Бұл оқиға құпия сақталды: Таубе жүктілікті жасыра алмау үшін төсекпен ауырғандай болып, бөлмесіне шегінді. 1734 жылдың ақпанында патша патшайымды патша сарайын Ульриксдал сарайына көшіруге көндірді, ал Таубе Стокгольмдегі патша сарайында бала туу үшін жалғыз қалды. "Мамсел Эрлих" деп аталған қыз бала асырап алушы анаға берілді, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Хедвиг Таубе ресми түрде танылудан қашқан, бірақ оның дүниеге келуі туралы елордада кеңінен әңгіме болды. Хедвиг Таубеге оның отбасы, сондай-ақ саясаткерлер Даниэль Никлас фон Хопкен, Карл Гилленборг және Ханс Рейнхольд фон Ферсен және олардың ізбасарлары қолдау көрсетті. Олардың өтініші бойынша ол патшаға саяси лауазымдарға үміткерлерді ұсынды, бұл наразылықты күшейтті. Алайда ол мемлекеттік істерге жеке қызығушылық танытпады. Швециядағы француз елшісі Шарль Луи де Бяудос де Кастежа еркіндік дәуіріндегі шведтік партиялық тартысқа әйелдердің қатысуын мойындады және Швецияда француз мүдделері үшін Шарлотта фон Лайен және Маргарета Гилленштиерна сияқты бірнеше әйел агенттерді жалдағанын растады, сондай-ақ патшаның сүйіктісі Хедвиг Таубені 100.000 ливрге жалдауға тырысты, бірақ ол бас тартты және мемлекеттік істерге араласуға қызығушылық танытпады.

During her tenure as maid of honor at court, her position as mistress to the king was kept secret. Initially, the relationship was kept a secret from the queen by her favorite and confidant Emerentia von Düben. The queen did not consider it proper to expose the monarch to slander in public, and participated in protecting the king's reputation. During the hunting trip to Dalarna, which the royal court undertook in 1732 to celebrate the visit of the king's brother Prince William of Hesse, the queen demonstrated her disregard to the rumors by displaying affection to her maid of honor Hedvig Taube, when they were seen by the public during walks. At this point, she was regarded at court as a temporary amusement. She was referred to as la belle Colombe by the king, who gave her gifts financed by his income from Hesse. In the winter of 1733–34, Taube was pregnant with her first child. The affair was kept a secret: Taube retired to her room simulating bedridden illness as soon as the pregnancy could not be hidden, and before the birth was due, in February 1734 the king convinced the queen to take the royal court to Ulriksdal Palace, and Taube was left alone to give birth in the royal palace in Stockholm. The child, a daughter known as "Mamsell Erlich", was left to a foster mother, but died soon after. Hedvig Taube avoided official discovery, but the birth was subject of widespread gossip in the capital. Hedvig Taube was supported by her family, as well as the politicians Daniel Niklas von Höpken, Karl Gyllenborg and Hans Reinhold von Fersen and their followers, and on their request, she made recommendations of candidates to political offices to the king, something which created rising discontent. She did, however, not display any personal interest in state affairs. The French envoy in Sweden, Charles Louis de Biaudos de Casteja, was known to recognize the participation of women in the Swedish party strife of the age of liberty and confirmed to have recruited several female agents for French interests in Sweden, such as Charlotta von Liewen and Margareta Gyllenstierna, attempted to recruit the king's mistress Hedvig Taube for 100.000 livres, but she refused and expressed no interest to be involved in state affairs.

Патшалық сүйіктісі

1734 жылдың соңында Хедвиг Таубе тағы да жүкті болды, бұл жолы ол өзінің лауазымын тастап, патшаның жеке резиденциясына орналасты. Патша оның босануын күтіп, Врангель сарайындағы патшалық резиденциясына жақын орналасқан жеке үйді оған ұйымдастырған еді, және ол оны күтімге жиі баратын. 17 наурыз 1735 жылы ол резиденциясында патшаның ұлын дүниеге келтірді, патшаның інісі Гессен Вильгельмі оның крест әкесі болып тағайындалды және Гессен графы титулы берілді, ал Хедвиг Таубеге Гессен штатынан 12.000 длр жәрдемақы берілді, онда патша Ландграф болып басқарды. Бұл жағдай патша мен Хедвиг Таубе арасындағы қарым-қатынасты жария етіп, жасыру мүмкін болмады, және ол Швециядағы алғашқы мойындалған корольдік сүйіктісіне айналды, нәтижесінде үлкен қоғамдық дау туды. 1735 жылы қоғамдық мойындалғаннан және сарайда алғашқы рет пайда болғаннан кейін, патшайым өзін ауру сезініп, бөлмесінен шығудан бас тартты. Осы наразылықтан кейін Таубе енді ешқашан сарайға келмеді. Халықтың пікірі патшайымды қолдады, ол жеке құдайшылдығымен және ескі швед әулетінің жалғыз қалған мүшесі болғандықтан үлкен танымалдылыққа ие болды. Алайда патшайым өзінің наразылығын жария етуден бас тартты, өйткені бұл патшалық қадір-қасиеті туралы оның көзқарасына қайшы келеді. Ол өзінің көңіліне түскенін сенімді адамы Эмеренция фон Дюбенге жеке түрде айтты, бірақ ол Ульрика Элеонораның бұл мәселені байқауының абыройсыз боларын және оның патшайымдық мәртебесіне ешкімнің қол сұғуы мүмкін емес екенін мәлімдеді: «Ай аспанда иттердің ұрсынан хабарсыз жолын жалғастырғандай, осылайша оның мәртебесі де осы өкінішті және соқыр құмарлықтан туған әңгімелерді жек көруі керек». Бала туғаннан кейін король Хедвиг Таубеге «ла красавица Коломба» емес, «ла графенка Таубе» деп құрметпен атады. Скандал бастапқыда Хедвиг Таубені қоғамнан шеттетті, бірақ оның оқшаулануы Сара Дерит (Карл Гилленбордың әйелі), Элеонора Магдалена Вахтмейстер және Элеонора Линдхайм (Даниел Никлас фон Хопкеннің әйелі) сияқты аристократ әйелдердің тобы оған ресми сапармен келіп, Таубе арқылы корольден олардың күйеулерінің мансабына көмектесуін сұрағанда тоқтатылды, бұл оның оқшаулануын аяқтады және корольге делдал ретінде оның мансабын бастады. Осыдан кейін Хедвиг Таубе резиденциясында өз қабылдауларын өткізді, кейде жалғыз, кейде корольдің серігінде, және суретшілер мен тілек білдірушілердің қызығушылығына бөленді. Ол суретшілердің меценаты болды, ең танымалдарының бірі Олоф фон Далин, оны өзінің сарай ақыны деп атады. Замандастарының айтуынша, Хедвиг Таубе «патшаның санасына билік ете білді» және «оның оны пайдалануы ақырында ішкі және сыртқы саясатта маңызды салдарларға әкелді». Алайда, оның ықпалы көбінесе кез келген күн тәртібін ілгерілету үшін емес, патшаға әртүрлі лауазымдарға үміткерлерді ұсыну үшін қолданылды, бұл оның әкесінің сәтті пайдаланған тәсілі болды. Оның салоны Арвид Хорн басшылығындағы Каптар үкіметіне қарсы болған және 1734 жылғы Риксдагтан кейін 1738 жылғы Риксдагқа дейін патшаға ықпал етуге тырысқан Хацтар партиясының орталығы болды. Алайда, оның өзі Хорнға қарсы болмағаны айтылады.

In late 1734, Hedvig Taube conceived again, and this time, she left her position at court and was installed at a private residence the king had arranged for her close to the royal residence of Wrangel Palace awaiting her delivery, where he regularly visited her by litter. On 17 March 1735, she gave birth to a son by the king in her residence, which were given the king's brother William of Hesse as his godfather and promised the title count of Hesse, while Hedvig Taube were given an allowance of 12.000 dlr from the state of Hesse, where the king was ruling Landgrave. All this made the relationship between the king and Hedvig Taube exposed in public and unable to conceal and herself the first acknowledged royal mistress in Sweden, which resulted in a public scandal. After her public acknowledgement and first appearance at court in 1735, the queen protested by claiming to be indisposed and refused to leave her rooms. After this snub, Taube never appeared at court again. Public opinion favored the queen, who enjoyed great popularity for her personal piety and for being the only remaining member of the old Swedish dynasty. The queen herself, however, refused to display public displeasure, as this opposed her view on royal dignity. She did confess her displeasure in private to her confidante Emerentia von Düben, who, however, stated that it would be undignified for Ulrika Eleonora to notice this affair, and that her position as queen was untouchable: "As the moon continue its course over the sky with no care for the barks of dogs, so should Her Majesty despise the gossip, which has been unleashed by this so unfortunate and blind commitment." After the birth, the king referred to Hedvig Taube more respectfully as la Comtesse Taube rather than la belle Colombe. The scandal initially ostracized Hedvig Taube from society, but her isolation was broken when a group of female members of the nobility, Sarah Derith (spouse of Carl Gyllenborg), Eleonora Magdalena Wachtmeister and Eleonora Lindheim (spouse of Daniel Niklas von Höpken) paid her an official visit to ask the monarch through Taube to benefit the career of their spouses, which discontinued the ostracism and initiated her career as intermediary to the king. After this Hedvig Taube hosted her own receptions in her residence, sometimes alone, and sometimes in the company of the king, and were courted by artists and supplicants. She acted as the patron of artists, the most noted one being Olof von Dahlin, who has been referred to as her court poet. According to contemporaries, Hedvig Taube had "power over the king's mind", and "the use she made of it eventually came to have rather significant consequences in both interior and foreign policy". However, her influence was normally used not to promote an agenda of any kind, but to make recommendations of candidates to various positions to the king, something which was successfully used by her father. Her salon became a center for the Hats (party), who opposed the Caps (party) government under Arvid Horn and sought to influence the king through her after the Riksdag of 1734 until the Riksdag of 1738. She herself, however, was reportedly not in opposition to Horn.

1738 жылғы Риксдаг

1738–1739 жылдардағы Риксдаг Хедвиг Таубе үшін қиын жағдайға алып келді. Француздар тарапынан қолдау көрсетілген «Шапкалар» партиясының агент ретінде жұмыс істеуге және монархқа ықпал етуден бас тартқандықтан, Карл Гилленборг басқаратын «Шапкалар» партиясы 1738 жылғы Риксдагқа қолдау көрсетуден бас тартты. Алдыңғы жылы Болльхаусте швед тіліндегі театр ашылғанда, Гилленборгтың «Svenska sprätthöken» пьесасы патша мен үкіметті сынап көрсетілді. 1738 жылғы Риксдагқа дейін «Шапкалар» партиясының белсенді жақтасы, салон иесі Хедвиг Катарина Лилли корольдің туған күнін мерекелеу үшін жеке театрында пьеса қойды, онда патша мен Таубе арасындағы қарым-қатынас карикатураланды. Бұл жағдай келесі сайлауда «Шапкалар» партиясының пайдасына әсер етті, себебі олар монархтың адалдығын бұзуына қарсы тұрды. Сансыз памфлеттер мен үгіт материалдары патшаның және «Каптар» үкіметінің адалдығын бұзуын «Шапкалар» партиясының атынан айыптап таратылды. Карл Гилленборг архиепископ Йонс Стьюхиусқа «Лиза Хусбонде» (Үйдің иесі Лиза) деген атпен анонимді шағым хат жазып, оның міндетін орындамағанын айыптады. Бұл жағдай қоғамдық пікірді қоздырды және Хедвиг Таубе парламентте бұл мәселені көтеруге қарсы тұру үшін пара алды деген қауесет тарады. 1738–1739 жылдардағы Риксдаг кезінде Хедвиг Таубенің әкесі Стен Койет, оның қызы мен патша арасындағы қарым-қатынас туралы мәселені көтергеннен кейін риксред қызметінен шеттетілді. Патшаның Хедвиг Таубемен болған адалдығын бұзу мәселесін Риксдагта дін қызметкерлерінің өкілі Фрикселл көтерді. Архиепископ бұл мәселе бойынша патшайыммен жеке әңгімелескен, онда патшаның адалдығын бұзуы және Таубе отбасына деген көңілінің қалғанын айтқан. Діни қызметкерлердің өкілдері патшаның 1720 жылы швед тағына отырғанда берген антына назар салды, онда ол «ең лайықты серігім, құдіретті ханшайым Ульрика Элеонораны сүйемін, құрметтеймін және сыйлаймын, егер осы антымды бұзсам, менің адалдық антымнан босатылуын жариялаймын» деп уәде берген. Делегация құрамында епископ Эрик Бензелиус кіші және суперинтендант Ауруллиус болды. 1739 жылдың 2 сәуірінде делегация патша сарайының мойындаушысы Штерманды тексерді. Ол патша мен Таубе арасында құпия неке рәсімін өткізгенін, оның заңсыз балалары бар екенін білгенін және мойындау кезінде айтылған сөздерді ашудан бас тартқанын жоққа шығарды. 3 сәуірде делегация патшаға барды. Фридрих I жасалғанды өзгерте алмайтынын, оның заңсыз балалары бар жалғыз адам емес екенін, епископ Бензелиус бірінші тас лақтыруға лайық емес екенін, оның қызы Грета Бензелияның айналасындағы жанжалды еске салды. Ол Таубеді кез келген адамнан қорғайтынын және Таубемен жасаған күнәсі өзі мен Құдайдың арасындағы мәселе екенін, ал патша ретінде берген анты оның жеке өміріне қатысты емес екенін айтты. 26 сәуірде патша Гессенге кетуге ниеттенгенін білдірді. Ол Таубемен бірге тұрақты тұруға ниеттенгені туралы қауесет тарады. Патшаның жақтастары төңкеріс жасауды жоспарлап отыр деген аңыз тарады. Жоспар бойынша патша Таубемен бірге кетіп, патшайымды Швецияның регенті ретінде қалдыру керек еді. Ол кеткеннен кейін патшаның ізбасарлары патшаның Таубеге жасырын үйленгенін дәлелдейтін дәлелдерді ұсынып, патшайымның некені бұзылған деп тануына және монарх ретінде қайта орналасуына келісуін күтетін еді. Бұл жоспарланған төңкеріс орын алмады, патша Гессенге кету туралы өтініш берген жоқ. Алайда, Эрланд Броман арқылы және Гессен ақшасымен Голштейнде үлкен иеліктер сатып алынды: Панкер, Тодендорф, Клемп, Хоэнфелде, Фогельсдорф және Шмолл, Хедвиг Таубе ұлдарына. 1738–1739 жылдардағы Риксдаг «Шапкалар» партиясының жаңа үкіметімен аяқталды. «Шапкалар» үкіметі Ресейге қарсы Франциямен одақтасты. Олар Хедвиг Таубе мәселесін патшаны бақылау құралы ретінде пайдаланды. Патшаның ағасы Гессен Вильгельм британдық ханшайымына үйленгенде, Гессеннің ландграфы ретінде король Гессенге британдық ақша қабылдады. Бұл патша мен «Шапкалар» үкіметі арасындағы дағдарысқа әкелді, ол Швеция мен Франция арасындағы одақты Ұлыбритания мен Гессен арасындағы одақпен әлсіретті және беделін түсірді, өйткені Гессен мен Швеция сол кезде жеке одақпен біріктірілген болатын. Бұл дағдарысты британдықтар қолдаған «Каптар» партиясы пайдаланды, егер Таубе, «Шапкалар» партиясының қысым құралы, алынып тасталса, оларға патшаның қолдауы беріледі деп сенді. Патшаның ағасы Гессен Вильгельм, Гессеннің регенті және Гессен тағына мұрагер, сонымен қатар Таубеге берілетін жәрдемақы Гессен мемлекетінен төленгендіктен және патша онымен үйленеді деп қорқытқандықтан, оның ұлдары Гессен тағына мұрагер болады деп қорқытқандықтан, Таубеге қарсы болды және Швециядағы өкілі арқылы оны құтылуға мәжбүрледі. 1740 жылдың жазында Таубе ұлдары Голштейндегі иеліктеріне жіберілді, ал кейін ол оларға қосылу үшін кетті, «Шапкалар» партиясы оны қалдыруға тырысқанмен, Гессен президенті Данкельманн Гессен жәрдемақысын жоюмен қорқытқаннан кейін. Алайда, ол жолдың ортасында тоқтады және Нюкёпингке жақын Өстэрмалма имендісінде қайнағасы граф Вольтер Рейнхольд Штаккельбергпен бірге қалды.

The Riksdag of 1738–39 signified a crisis for Hedvig Taube. Frustrated at her refusal to be recruited as an agent and influence the monarch in favor of the French supported Hats, the Hats party under Carl Gyllenborg withdrew their support to her appending the Riksdag of 1738. Already in the inauguration of the Swedish language theater at Bollhuset the previous year, Gylleborg's play Svenska sprätthöken had criticized the king and government, and prior to the Riksdag of 1738, the leading Hat party sympathizer, the salon hostess Hedvig Catharina Lillie arranged a play in her private theater in honor to the birth day of the king, were the relationship of the king and Taube were caricatured, an incident that affected opinion in favor of the Hats party in the following election, as they had positioned themselves against the adultery of the monarch. Numerous pamphlets and propaganda circulated condemning the adultery of the king and the Caps government in the name of the Hat party, and Carl Gyllenborg himself wrote an anonymous letter of complaint to the archbishop Jöns Steuchius accusing him of neglecting his duty, signed "Lisa Husbonde" (Lisa the Master of the House). All this stirred public opinion, and Hedvig Taube reportedly used bribes in an attempt to prevent the matter from being raised in parliament. During the Riksdag of 1738–39, the father of Hedvig Taube was deposed as riksråd after Sten Coyet had raised the question of the relationship between his daughter and the king. The question of the king's adultery with Hedvig Taube was finally raised in the Riksdag by Fryxell, a member of the clergy estate. The archbishop had already had a private conversation with the queen about he matter, during which the queen had lamented herself over the king's adultery and her disappointment of the Taube family. The clergy estate pointed to the oath made by the king in 1720, when he succeeded the queen on the Swedish throne after she abdicated in his favor, in which he had made the promise to: "love, honor and respect my most worthy consort, the all powerful Princess Ulrica Eleonora [ ] and declare the Estates to be free of their oath of allegiance, should I ever break this oath and insurance", in fact declaring the king deposed if he disrespected the queen. A delegation was made of bishop Erik Benzelius the Younger and superintendent Aurvillius. On 2 April 1739, the delegation interrogated the confessor of the royal court, Stiernman, who denied having performed any secret marriage ceremony between the king and Taube, denied being aware of any illegitimate children of hers and refused to reveal anything said under confession. On 3 April, the delegation visited the king. Frederick I stated that he could not undo what was done; that he was not the only man with illegitimate children; that Bishop Benzelius was not the right person to throw the first stone, referring to the scandals surrounding the bishop's daughter Greta Benzelia; that he would defend Taube against anyone and that his sin with Taube was a matter between himself and God and that his oath as king did not concern his private life. On 26 April, the king expressed a wish to leave for Hesse. He was rumored to plan to settle there permanently with Taube. A rumor circulated of a planned coup d'état by the queen's followers. The plan was to have the king leave with Taube, leaving the queen as regent of Sweden in his absence. After his departure, the queen's followers would present her with proof that the king had secretly married Taube, expecting the queen to respond by considering her marriage dissolved and agree to be reinstated as monarch. This planned coup never took place; the king never presented a request to leave for Hesse. In parallel, however, great estates was bought in Holstein through Erland Broman and with Hessian money: Panker, Todendorf, Clamp, Hohenfelde, Vogelsdorf and Schmoll, for the sons of Hedvig Taube. The Riksdag of 1738–39 ended with a new government of the Hats party. The Hat government was allied with France against Russia. They reportedly also used the matter of Hedvig Taube as a tool to control the king. When the king's brother William of Hesse married a British princess, the king accepted British money to Hesse, in his capacity as Landgrave of Hesse. This resulted in a crisis between the king and the Hats government, who saw the alliance between Sweden ad France undermined and discredited by the alliance between Great Britain and Hesse, as Hesse and Sweden was at the time united by a personal union. This crisis was used by the British supported Caps party, who believed that they would be given the king's support, if only Taube, the Hats pressure tool, was removed. The king's brother William of Hesse, regent of Hesse in his absence and heir to the throne of Hesse, were also in strong opposition to Taube, due to her allowance was taken from the Hessian state and because of his fear that the king would marry her in the future and make her sons heirs to the Hessian throne, and through his envoy in Sweden, he pressured his brother to get rid of Taube. In the summer of 1740, the sons of Taube were sent to their estates in Holstein, and some time after, she left to join them, after having been threatened by the Hessian president Danckelmann with loss of her Hessian allowance, despite the Hat party's attempts to make her stay. However, she stopped halfway and stayed at the estate Östermalma near Nyköping with her brother in law count Wolter Reinhold Stackelberg.

Кейінгі өмірі

1720 жылғы бас тарту құжатына сәйкес, егер король одан бұрын қайтыс болса, оның орнын иелену шартымен корольдің пайдасына патшайым бас тартса, патшайым швед тағының мұрагері болған еді. 1741 жылдың қараша айында қайтыс болғаннан кейін швед тағына мұрагерлік мәселесі көтерілді. Хедвиг Таубе өзінің жер аударылуының британдық және гессендік қолдау көрсеткен Капц партиясының еңбегінен болғанын жақсы білген, француздық қолдау көрсеткен Шапкалар партиясын қолдауы күтілді. Францияның Швециядағы елшісі Марк Антуан Фрон де Бополь, Ланмари маркизі оны алтын үстел жиырмасымен сыйлады, ал оның ұлдары француз полковниктері болып тағайындалды, швед тағына мұрагерді сайлауда француздық кандидатты қолдауын қамтамасыз ету үшін: Цвайбрюкен графы Палатин Кристиан IV. Осы кезеңде Таубе патшаға үйленіп, өзінің ұлдары таққа мұрагер болады деп үміттенген. Осы үмітінен айырылғаннан кейін, ол француздық кандидатты қолдауға келісті. 1742 жылдың 29 наурызында оның ұлдары швед графтары атанды, ал 1743 жылдың 2 ақпанында ол Гессенштейннің қасиетті Рим графинесі болды. Далекарлиян көтерілісі (1743) кезінде, Даниялық кандидатты қолдап, наразылық білдірген шаруалар елордаға қарай марш жасағанда, ол, сондай-ақ Фредерик Гилленборг, Карл Густав Тессин, Андерс фон Хёпкен және Шапкалар партиясының көптеген өкілдері өз қауіпсіздігі үшін қаладан шығып кетті. 1743 жылы орыс кандидаты Гольштейн-Готторптан Адольф Фредерик таққа мұрагер болып сайланды. Желтоқсан айында мұрагер ханзада оны патшамен, сарай қызметкерімен және Эрланд Броманмен бірге түнгі уақытта жасырын түрде алып келді және жүктілігі кезінде төсекте жатқан оған бейресми түрде таныстырды. Ол мұрагер ханзададан өзіне және балаларына қорғаныш беруін өтінді. Сапардан кейін мұрагер ханзада патшаның оған деген сезімін түсінгенін және Хедвиг Таубені осыншама әдемі және сүйкімді деп ешқашан ойламағанын айтты. Хедвиг Таубе босанғанда қайтыс болды. Оның соңғы жүктілігі өте қиын болды, және оның барысында ол әкесі мен Эрланд Броманды қарғап, патшаның сыйлықтарын лақтырып жіберді және мойындаушысына егер ол тозаққа түсіп кетсе, патшаның кінәсі болатынын және ол да өзін жақсартпаса сол жерге орналастырылатынын айтты. Ақпараттарға сәйкес, патша Хедвиг Таубеге жесір күйеуге шығуға ниеттенген, бірақ оның өліміне байланысты бұл жоспарлар іске аспады. 1745 жылы Таубе ресми патша сүйіктісі ретінде Катарина Эбба Хорнмен ауыстырылды.

In accordance with the abdication document of 1720, were the queen abdicated in favor of the king on condition that she succeed him if he should die before her, the queen had in effect been the heir to the throne of Sweden. Upon her death in November 1741, the question of succession to the Swedish throne was raised. Hedvig Taube, who was well aware that her exile was due to the efforts of the British and Hessian supported Capts party, was expected to support the French supported Hats party. The French ambassador to Sweden, Marc Antoine Frond de Beaupoil marquis de Lanmary, courted her and presented her with a set of golden tableware and her sons appointed French colonels to secure her support of the French candidate in the election of an heir to the Swedish throne: Christian IV, Count Palatine of Zweibrücken. It was during this period, that Taube reportedly had hopes to marry the king and have her own sons becoming heir to the throne. When she lost hopes of this, she accepted to support the French candidate. On 29 March 1742 her sons were made Swedish counts, and 2 February 1743 she was made Holy Roman Countess of Hessenstein. During the Dalecarlian Rebellion (1743), when the rebellious peasants marched to the capital in support of the Danish candidate and protest toward the Hats government, she, as well as Fredrik Gyllenborg, Carl Gustaf Tessin, Anders von Höpken and many other figures of the Hats party left the city fearing for their safety. In 1743, the Russian candidate Adolf Frederick of Holstein Gottorp was elected heir to the throne. In December, the crown prince was brought to her in secret during the night in company only with the king, a courtier and Erland Broman, and unofficially introduced to her while she lay confined to her bed in pregnancy. During the visit, she begged to crown prince for protection of her and her children. After the visit, the crown prince remarked, that he understood the king's affection, and that he would never have thought Hedvig Taube to be so beautiful and charming. Hedvig Taube died due to childbirth. Her last pregnancy was very difficult, and during it, she was overheard cursing her father and Erland Broman, throwing the king's gifts around, and told her confessor that it would be the fault of the king if she should come to hell and that he would also be placed there if he did not better himself. According to reports, the king had plans to marry Hedvig Taube as a widower, but the plans were never realized due to her death. In 1745, Taube was replaced as an official royal mistress by the Catharina Ebba Horn.

Тақырыбы

Мамсель Эрлих (1 наурыз 1734 – көп ұзамай қайтыс болды), кейіннен Фредерика Вильгельмина фон Гессенштейн деп танылды. Принц Фредерик Вильгельм фон Гессенштейн (17 наурыз 1735 – 27 шілде 1808). Граф Карл Эдвард фон Гессенштейн (26 қараша 1737 – 17 сәуір 1769). Графиня Хедвиг Амалия фон Гессенштейн (2 ақпан 1744 – 6 мамыр 1752).