Франциядағы орташы-оң саяси партия – Француз демократиялық одағы (UDF) туралы ақпарат. Құрылуы, мақсаты, құрамы және Валери Жискар д’Эстенмен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз демократиясы үшін одақ (UDF) – Францияның орта-оң саяси партиясы. UDF 1978 жылы Франциядағы саяси оңда голлистердің басымдығын тепе-теңдеу және президент Валери Жискар д’Эстенді қолдау мақсатымен құрылған сайлау альянсы болды. Бұл атау Жискар д’Эстеннің 1976 жылы жарық көрген «Француз демократиясы» атты кітабының атына байланысты таңдалды. UDF-тің құрылтайшы партиялары: Жискардың Республика партиясы (PR), Социал-демократтар орталығы (CDS), Радикалдық партия (Rad.), Социал-демократиялық партия (PSD) және Перспективалар мен шындықтар клубы (CPR). UDF көбінесе голлистік Республика үшін жиын (RPR) және оның ізбасары Халық қозғалысы үшін одақ (UMP) коалицияларындағы кіші серіктес болды. Тарапқы дейін UDF республикашылдардың, радикалдардың және көптеген христиан демократтарының UMP-ге өтуімен және қалған орталықшыл топтардың бірігуімен бір ұйымға айналды. UDF 2007 жылдың соңында құрдымға кетті, оның мүшелері мен мүлкі оның ізбасары Демократиялық қозғалысқа (MoDem) берілді. UDF-тің соңғы жетекшісі Франсуа Байру болды, ол өзінің жетекшілігін MoDem-ге тапсырды.
The Union for French Democracy (, UDF) was a centre right political party in France. The UDF was founded in 1978 as an electoral alliance to support President Valéry Giscard d'Estaing in order to counterbalance the Gaullist preponderance over the political right in France. This name was chosen due to the title of Giscard d'Estaing's 1976 book, Démocratie française. The founding parties of the UDF were Giscard's Republican Party (PR), the Centre of Social Democrats (CDS), the Radical Party (Rad. ), the Social Democratic Party (PSD) and the Perspectives and Realities Clubs (CPR). The UDF was most frequently a junior partner in coalitions with the Gaullist Rally for the Republic (RPR) and its successor party, the Union for a Popular Movement (UMP). Prior to its dissolution, the UDF became a single entity, due to the defection of Republicans, Radicals and most Christian Democrats to the UMP and the merger of the other centrist components. The UDF effectively ceased to exist by the end of 2007, and its membership and assets were transferred to its successor party, the Democratic Movement (MoDem). The UDF's final leader was François Bayrou, who transferred his leadership to MoDem.
Құрылтай және алғашқы жылдары
1974 жылы Валери Жискар д’Эстен Франция президенті болып сайланды. Екі жылдан кейін оның галлистік премьер-министрі Жак Ширак отставкаға келіп, республикалық институттердегі галлистік үстемдікті қайта орнату мақсатымен Республика үшін жиын (RPR) құрды. Бұл партия формальды түрде парламенттегі оңшыл көпшілікті құрады, бірақ президент Жискар д’Эстен мен премьер-министр Рэймонд Барреден тұратын атқарушы екілік саясатын қатыгездікпен сынады. 1978 жылғы заң шығарушы сайлау кампаниясы кезінде президент Жискар д’Эстен Верден-сюр-ле-Дуб сөйлесінде француз халқының саяси бағыттары төрт топқа бөлінгенін атап өтті: коммунистер (PCF), социалистер (PS), неогаллистер (RPR) және оның жақтастары. Сондықтан ол өзінің жақтастарының ұстанымын көрсететін саяси топты ресми түрде ұйымдастыруға тырысты. Осылайша UDF конфедерациясы құрылды. Неогаллистерден өзгеше, гискардиандық UDF мемлекеттің экономикаға араласуын азайтуды, жергілікті билік органдарына көмек көрсету үшін орталықтандыруды және федеративтік Еуропа құруға берік міндеттемелерді жақтады. Тарихшы Рене Ремондтың сөзіне сәйкес, UDF оңшылдардың орлеанистік дәстүрінен шыққан, ал RPR күшті мемлекет арқылы ұлттық тәуелсіздікті қолдайтын бонапартистік дәстүрдің жаңаруы болды. 1978 жылғы заң шығарушы сайлауда оңшылдар (RPR және UDF) жеңіске жеткеннен кейін және екі топтың 1981 жылғы президенттік сайлауға назар аударғаннан кейін парламенттік көпшілікті құраған екі партия арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Шындығында, RPR жетекшісі Жак Ширак атқарушы екіліктің нарыққа бағдарланған және Еуропаны қолдайтын саясатын сынады. 1979 жылғы Еуропалық сайлау кампаниясы кезінде Ширак Кошен шақыруын жариялады, онда UDF «шет елдік партия» деп айыпталды. Симона Вейль басқарған UDF тізімі RPR көрсеткен нәтижемен салыстырғанда өте жақсы нәтижелерге қол жеткізді, ал екі партия арасындағы кикіреулер мен Жискар д’Эстен мен Ширак арасындағы бәсекелестік 1981 жылы екінші мерзімге кандидат болған UDF президентінің жеңіліске ұшырауына себеп болды.
In 1974, Valéry Giscard d'Estaing was elected president of France. Two years later, his Gaullist prime minister, Jacques Chirac, resigned and created the Rally for the Republic (RPR) in order to restore the Gaullist domination over the republican institutions. Formally, this party stood in the right wing parliamentary majority, but it criticised with virulence the policies of the executive duo composed of President Giscard d'Estaing and Prime Minister Raymond Barre. During campaigning for the 1978 legislative election, in his Verdun sur le Doubs speech, President Giscard d'Estaing noted that the political leanings of the French people were divided among four groups: the Communists (PCF), the Socialists (PS), the Neo Gaullists (RPR) and his own followers. He therefore sought to formally organise a political grouping which would represent the position of his followers. Consequently, the UDF confederation was born. Contrary to the Neo Gaullists, the Giscardian UDF advocated less economic interventionism by the state, the decentralisation in aid of the local authorities, and a strong commitment towards the building of a federal Europe. According to the historian René Rémond, the UDF descended from the Orleanist tradition of the right, whereas the RPR was a reincarnation of the Bonapartist tradition, which promotes national independence by virtue of a strong state. After the right (the RPR and UDF) won the 1978 legislative election and the subsequent focus of both groups towards the 1981 presidential campaign, the relations between the two parties of the parliamentary majority deteriorated. Indeed, RPR leader Jacques Chirac criticized the market oriented and pro European policy of the executive duo. During the 1979 European electoral campaign, Chirac published the Call of Cochin where the UDF was accused of being "the foreign party". As the UDF list, led by Simone Veil, obtained a very good result compared with RPR's score, the quarrels between the two parties and the rivalry between Giscard d'Estaing and Chirac contributed, in 1981, to the defeat of the incumbent UDF president who ran for a second term.
Сегізінші жылдар
Франсуа Миттеран президент болып сайланғаннан кейін екі оңшыл орталық парламенттік партия келісімге келді. Бірте-бірте РПР голлистік доктринадан бас тартып, UDF-тің нарыққа бағдарланған және Еуропаны қолдайтын ұстанымдарына қосылды. 1984 жылғы Еуропалық парламент сайлауында олар бірлескен тізім ұсынғанмен, олардың лидерлері Ширак пен Барре француз оңшыл орталығының жетекшілігі үшін бәсекелестікке түсті. 1986 жылғы заң шығарушы сайлауда жеңіске жетуге ұмтылған Ширак, Барреден өзгеше, Президент Миттеранмен «бірге өмір сүру» принципін қабылдады. Сонымен қатар, кейбір UDF саясаткерлері (әсіресе Республикалық партиядан) Ширакты жасырын түрде қолдады. Осының нәтижесінде ол 1986 жылдан 1988 жылға дейін премьер-министр болды, ал UDF оның кабинетінде және парламенттік көпшілікте көмекші рөл атқарды. Барре 1988 жылғы президенттік сайлауға қатысты, бірақ оның танымалдығына қарамастан, барлық UDF өкілдері оны қолдамады. Жискар д’Эстен өзінің екі бұрынғы премьер-министрінің арасынан ашық түрде таңдау жасаудан бас тартты. Бірінші кезеңде жеңілген Барре өзінің жақтастарына екінші кезеңде Ширакқа дауыс беруге шақырды, бірақ бұған қарамастан Ширак Миттераннан жеңіліс тапты. Миттеран қайта сайланғаннан кейін UDF мүшелерінің бір бөлігі премьер-министр Мишель Рокардың солшыл үкіметтерінде министрлер болып қызмет етті. Ал қалғандары «Орталық Одақ» деп аталатын жаңа парламенттік фракция құрды, олар кейде Социалистік партиямен немесе РПР-мен бірге дауыс берді. Жискар д’Эстен үшін Барренің UDF-ті күшейте алмауы, оған UDF-тің жетекшілігін қайтадан иеленуге мүмкіндік берді. Дегенмен, оның және басқа оңшыл лидерлердің (Ширак, Барре және т.б.) билігіне «жаңарушылар» деп аталған жас саясаткерлер күшті қарсылық көрсетті, олар ескі буын жетекшілерін оңшылдардың сайлаудағы сәтсіздіктеріне жауапты деп айыптады.
After the election of François Mitterrand as president, the two centre right parliamentary parties reconciled. Gradually, the RPR abandoned Gaullist doctrine and joined the market oriented and pro European positions of the UDF. Although, they presented a common list at the 1984 European Parliament election, their leaders Chirac and Barre competed for the leadership of the French centre right. Focused on winning the 1986 legislative election, Chirac, unlike Barre, accepted the principle of "cohabitation" with President Mitterrand. Furthermore, some UDF politicians (notably from the Republican Party) covertly supported Chirac. Consequently, he became Prime Minister, from 1986 to 1988, and the UDF played a supporting role in his cabinet and in the parliamentary majority. Barre was a candidate in the 1988 presidential election, yet, despite his popularity, he was not supported by all UDF personalities. Giscard d'Estaing himself refused to choose clearly and publicly between his two former Prime Ministers. Eliminated in the first round, Barre called on his supporters to vote for Chirac in the second round, but despite this, Chirac was defeated by Mitterrand. After the re election of Mitterrand, some UDF members participated as ministers in the left wing cabinets of Prime Minister Michel Rocard. Others created a new parliamentary group, the Centrist Union, which occasionally voted with the Socialist Party or with the RPR. For Giscard d'Estaing, Barre's failure to strengthen the UDF, allowed him retake the leadership of the UDF. However, his authority, and that of the other right wing leaders (Chirac, Barre etc.) was contested by a new generation of politicians called the "renovation men", who accused the old guard leadership of bearing responsibility for the electoral defeats of the right.
Тоқсандық жылдар
1991 жылы Рокардтың қызметтен босатылуы орталықшыл министрлердің үкіметтен кетуіне әкеп соқты. UDF және RPR партияларының барлығы экономикалық дағдарыс, дау-дамаylar және ішкі кикірістерден әлсіреген социалистік үкіметке қарсы бірікті. 1993 жылғы заң шығарушы сайлауда «Франция үшін одақ» атты RPR/UDF коалициясы жеңіске жетіп, Ұлттық Ассамблеяда үлкен көпшілікке ие болды. Жаңа нео-голлист премьер-министрі Эдуард Балладур өзінің кабинетіне көптеген UDF мүшелерін тағайындады: Франсуа Леотар (PR) – қорғаныс министрі, Жерар Лонге (PR) – индустрия министрі, Пьер Механьери (CDS) – әділет министрі, Франсуа Байру (CDS) – білім министрі, Симон Вейл (PR) – денсаулық сақтау және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі, Ален Мадлен (PR) – сауда министрі, Бернар Боссон (CDS) – көлік министрі, Жан Пюэш (CDS) – ауыл шаруашылығы министрі, Андре Россино (Rad) – мемлекеттік қызмет министрі және Герве де Шарет (CPR) – тұрғын үй министрі. 1995 жылғы президенттік науқаны кезінде UDF-тің түрлі құрамдас бөліктері ортақ кандидатты анықтай алмады, нәтижесінде олар екі RPR кандидаттары арасында бөлінді. UDF мүшелерінің көпшілігі Эдуард Балладурды қолдады, ал аз бөлігі Валери Жискар д’Эстен ұсынғандай Жак Ширакты қолдады. Жискардың жақтастары Француз демократиясы үшін халықтық партияны (PPDF) құрды, ол «Перспективалар мен Реалии клубтарының» орнын басты, ал CDS PSD партиясымен бірігіп «Демократиялық күш» (FD) партиясын құрды. 1996 жылы бұрынғы Балладурдің жақтасы Франсуа Леотар Ален Мадленді жеңіп, UDF төрағасы болып сайланды. Ширак Франция президенті болып сайланғаннан кейін Балладурды қолдағандары үшін бірнеше UDF министрлері қызметтен босатылды. Дегенмен, Ален Жюппе кабинетінде UDF-ке бірнеше министрлік портфельдер берілді, соның ішінде сыртқы істер министрлігі Герве де Шаретке (PPDF), қорғаныс министрлігі Шарль Миллонға (PR), экономика және қаржы министрлігі Ален Мадленге (PR), индустрия министрлігі Ив Галландқа (Rad), білім министрлігі Франсуа Байруға (CDS/FD), сауда министрлігі Жан Пьер Раффаринге (PR), еңбек министрлігі Жак Барроға (CDS/FD), ауыл шаруашылығы министрлігі Филипп Вассурға (CDS/FD), мәдениет министрлігі Филипп Дусте-Блазиге (CDS/FD), экономикалық даму министрлігі Жан Артуиске (PR) және реформалар мен орталықсыздандыру министрлігі Клод Гоасгуэнге (PR). 1997 жылғы заң шығарушы сайлауда оңшылдардың жеңілісінен кейін UDF үлкен дағдарысқа тап болды. Орталықшыл құрамдас бөліктер Франсуа Байру басқаратын FD партиясына бірікті, ал либералды консерваторлар ширакистер мен балладиршілер арасындағы араздықты жеңуге тырысты. PR партиясына PPDF партиясынан бірнеше саясаткерлер, мысалы Жан Пьер Раффарин (бұрынғы республикашыл) қосылды және партия «Либералды демократия» (DL) деп аталды. DL партиясы көп ұзамай одақтағы өз тәуелсіздігін қайта жаңартты және 1998 жылы UDF партиясынан толық бөлінді. Бөлініске себеп болған оқиға – төрт аймақтық кеңестің басшылығына UDF саясаткерлерінің сайлануы болды, олар Ұлттық фронттың қолдауымен жеңіске жетті. DL партиясы бұл келісімді айыптаудан бас тартты, ал орталықшылдар оны айыптады.
In 1991, the dismissal of Rocard caused the departure of the centrist ministers from the government. All of the UDF and the RPR were allied in opposition to the Socialist power which was weakened by the economic crisis, scandals, and internal quarrels. The RPR/UDF coalition named "Union for France" comfortably won the 1993 legislative election and obtained a massive majority in the National Assembly. The new Neo Gaullist Prime Minister Edouard Balladur nominated a large number of UDF members to his cabinet: François Léotard (PR) became minister of Defense, Gérard Longuet (PR) of Industry, Pierre Méhaignerie (CDS) of Justice, François Bayrou (CDS) of Education, Simone Veil (PR) of Health and Social Affairs, Alain Madelin (PR) of Commerce, Bernard Bosson (CDS) of Transport, Jean Puech (CDS) of Agriculture, André Rossinot (Rad) of Civil Service and Hervé de Charette (CPR) of Housing. During the 1995 presidential campaign the different components of the UDF were unable to agree on a common candidacy and consequently they divided between the two RPR candidates. Most UDF members supported Edouard Balladur, whereas a minority endorsed Jacques Chirac, as Valéry Giscard d'Estaing had proposed. Supporters of Giscard formed the Popular Party for French Democracy (PPDF), that succeeded to the Perspectives and Realities Clubs, while the CDS merged with the PSD into Democratic Force (FD). In 1996 a former balladurien, François Léotard, was elected president of the UDF by defeating Alain Madelin. After Chirac's election as president of France, some UDF ministers were dismissed as a result of their support for Balladur. Nevertheless, in Alain Juppé's cabinet, the UDF was given several ministries including Foreign Affairs with Hervé de Charette (PPDF), Defense with Charles Millon (PR), Economy and Finances with Alain Madelin (PR), Industry with Yves Galland (Rad), Education with François Bayrou (CDS/FD), Commerce with Jean Pierre Raffarin (PR), Labour with Jacques Barrot (CDS/FD), Agriculture with Philippe Vasseur (CDS/FD), Culture with Philippe Douste Blazy (CDS/FD), Economic Development with Jean Arthuis (PR) and Reform and Decentralization with Claude Goasguen (PR). After the right wing defeat in the 1997 legislative election, the UDF faced a major crisis. While the centrist components had merged into FD led by François Bayrou, the liberal conservatives tried to overcome the chiraquiens/balladuriens fracture. The PR was joined by some politicians from the PPDF, such as Jean Pierre Raffarin (a former Republican) and was renamed Liberal Democracy (DL). DL soon began to reassert its autonomy within the alliance and finally broke ranks with the UDF in 1998. The event which triggered the split was the election of UDF politicians at the head of four regional councils, who won with support from the National Front. DL refused to condemn the arrangement, whilst the centrists did.
Жаңа ББЖ
Бұл UDF-ті New UDF (Nouvelle UDF) деп қайта ұйымдастыруға әкелді. Жаңа одақ FD және Республикалық тәуелсіз және либералды полюстің (PRIL, 1998 жылы UDF-ті тастағысы келмеген мүшелері құрған) бірігуі арқасында бір партия ретінде құрылды. Радикалдар мен PPDF жаңа партия ішінде дербес құрылымдар ретінде сақталды. Демократиялық күштердің бұрынғы жетекшісі Франсуа Байру New UDF-тің табиғи көшбасшысы болды. Ол оны болашақта сол және оң қанаттағы саясаткерлерді біріктіретін орталық партияның бастауы ретінде қарастырды. Байру 2002 жылғы президент сайлауына қатысты, бірақ UDF-тің бір бөлігі Ширакты қолдады. Ширак жеңіске жетті, ал Байру бірінші кезеңнен кейін сайлаудан шығып, дауыстардың 6,8% ғана жинады. Байру Ширактың шақыруын қабылдамай, 2002 жылғы маусымдағы парламенттік сайлауда жаңа құрылған оңшыл «Халықтық қозғалыс үшін одақ» (UMP) партиясына қосылудан бас тартты. Филипп Дуст Блази, Жак Барро және Пьер Механьерри бастаған UDF мүшелері UMP-ға қосылды, бұл Байруды оқшауландырды. Сайлаудан кейін UDF премьер-министр Жан-Пьер Раффариннің кабинетіне серіктес ретінде оңшыл коалицияға қосылды. Осыған қарамастан, UDF кейде француз үкіметінің саясатын сынады, бірақ көпшілік коалициядан шығып, негізінен солшыл және орталық-солшыл партиялардан тұратын оппозицияға өткісі келмеді. 2004 жылғы 31 наурыздағы кабинет қайта құрудан кейін UDF кабинетен шықты (Жилль де Робиеннен басқа), бірақ парламенттік көпшілік коалициясында қалуды жалғастырды. 2004 жылы партия Италияның «Демократия – бостандық» («The Daisy») партиясымен бірге Еуропалық демократиялық партияны құруға қатысты, ол Еуропалық халық партиясының жаңа бағытына наразы болған христиан демократтары мен центристтерге арналған болатын. 1998 және 2002 жылдары UDF-тің ең консервативті, христиандық-демократиялық және консервативті-либералдық бөлімдері шығып кеткеннен кейін, UDF енді әлеуметтік-либералды бағыттары бар орталық партияға айналды. UDF-тің сайланған өкілдері арасында, Гилль де Робиен және Пьер Кристоф Баге сияқты UMP-мен жақындасуды жақтағандар мен Франсуа Байру сияқты тәуелсіз орталық саясатты қолдағандар арасында жарылыс туды. Ал Жан Дионис дю Сежур сияқтылар орташа жол іздеуге тырысты. UDF-тің көптеген сайланған өкілдерінің UMP-мен жақындасуға ұмтылуының басты себебі, UDF-тің көптеген өкілдіктері UMP-мен ынтымақтастық арқасында қол жеткізілді. Алайда, партияның негізгі жақтастары тәуелсіздікті қолдады. 2006 жылғы 28-29 қаңтарда Лионда өткен съезде мүшелердің 91% UDF-тің UMP-тен тәуелсіздігін сақтап, оны тәуелсіз орталық партияға айналдыруға дауыс берді. Бұл UDF-тің даму бағыты әлеуметтік-демократиялық және консервативті саясат арасындағы тепе-теңдікті қамтамасыз ететін әлеуметтік-либералды партия болатынын көрсетті.
This led to a re organisation of UDF into the New UDF (Nouvelle UDF). The new alliance was launched as a single party with the merger of FD and the Republican Independent and Liberal Pole (PRIL, formed in 1998 by those DL members who refused to leave UDF). The Radicals and the PPDF remained as autonomous entities within the new party. The former leader of Democratic Force, François Bayrou became the natural leader of the New UDF. He conceived of it as the embryo of a future centrist party which would include politicians from both the left and right. Bayrou ran for president in the 2002 presidential election, but some UDF leaders supported Chirac. Chirac won reelection comfortably, with Bayrou being eliminated after the first round, having gained only 6.8% of the vote. Bayrou subsequently refused Chirac's invitation to his group, to join the newly formed centre right catch all party, the Union for a Popular Movement (UMP) for the oncoming June 2002 parliamentary elections. Other UDF members, led by Philippe Douste Blazy, Jacques Barrot and Pierre Méhaignerie, joined the UMP, leaving Bayrou somewhat isolated. Post election, the UDF joined the victorious centre right grouping as a partner in the cabinet of prime minister Jean Pierre Raffarin. Despite this, the UDF sometimes criticised the policies of the French government, although it did not wish to quit the majority coalition and enter the opposition, which was made up mostly of centre left and left wing parties. Subsequently, the UDF quit the cabinet (except for Gilles de Robien), after a cabinet reshuffle on 31 March 2004, but still decided to remain in the parliamentary majority coalition. In 2004, the party, along with Italy's Democracy is Freedom – The Daisy, was one of the founding members of the European Democratic Party, intended to be home to all those Christian democrats and centrists who were disillusioned with the new course of the European People's Party, which had welcomed the Rally for the Republic and later the UMP. With the exit of the most conservative, Christian democratic and conservative liberal components of the UDF in 1998 and 2002, the UDF was now more of a centrist party with socially liberal tendencies. There developed a split among UDF elected officials, between those such as Gilles de Robien and Pierre Christophe Baguet, who favored closer ties with the UMP, and those such as François Bayrou who advocate independent centrist policies, while others such as Jean Dionis du Séjour tried steering for a middle course. The most likely reason for many of the UDF's elected officials favouring close ties with the UMP was that most of the UDF's elected positions are obtained through cooperative alliances with UMP. However, the party's base overwhelmingly favored independence. At the congress of Lyon, on 28–29 January 2006, 91% of the members voted to retain the independence of the UDF from the UMP and transform it into an independent centrist party. This outcome meant that the orientation of the evolving UDF would be that of a social liberal party aiming for a balance between social democratic and conservative policies.
Демократиялық қозғалыс
2006 жылдың 16 мамырында Франсуа Байру және оның тағы 10 UDF депутаты Социалистік партия депутаттары ұсынған, Премьер-министр Доминик де Вильпеннің үкіметінің отставкаға кетуін талап еткен сенімсіздік дауысына қатысты. Clearstream ісінен кейін осы ұсыныстың қабылдануы мүмкін емес еді, өйткені UMP Ассамблеяда абсолютті көпшілікке ие болды. Осы оқиғадан кейін Францияның телеарнасы Байру мен сенімсіздік дауысына қатысқан басқа UDF депутаттарын эфир уақытын бөлу мақсатында оппозициялық деп санады. Бірақ Байру наразылық білдіргеннен кейін, ол көпшілікке де, оппозицияға да жатқызылмады. 2007 жылдың 25 сәуірінде Франсуа Байру UDF мүшелерінің дауыс беруіне жаңа Демократиялық қозғалысты құру жоспарын ұсынатынын хабарлады, ол 10 мамырда ресми түрде іске қосылды. Алайда, UDF депутаттарының көпшілігі наразылық танытып, Жаңа орталықты құрды (Николя Саркозиді қолдау мақсатында). Маусым айында өткен парламенттік сайлауда MoDem 3 мандатқа ие болды (бірақ дауыстардың 7,6 пайызын алды), ал оның Жаңа орталықтағы бәсекелестері 22 мандатқа ие болды (бірақ дауыстардың тек 2,4 пайызын алды). 2007 жылдың 30 қарашасында UDF құрлымы тоқтатылып, Франсуа Байру басқаратын Демократиялық қозғалысқа толыққандай біріктірілді.
On 16 May 2006, François Bayrou and his 10 other UDF deputies voted for the motion of censure brought by the Socialist deputies calling for the resignation of Prime Minister Dominique de Villepin's government, following the Clearstream affair. This motion had no chance of being passed, given that UMP had an absolute majority in the Assembly. Following this event, France's television authority then classified Bayrou and the other UDF deputies who had voted for the motion as being in the opposition for time allocation purposes; however, after Bayrou protested, he was classified as neither majority nor opposition. On 25 April 2007, François Bayrou announced that he would be submitting a plan to a vote by UDF members to create a new Democratic Movement, which was finally launched on 10 May. However, most of the UDF's deputies protested and formed the New Centre (to support Nicolas Sarkozy). In the subsequent legislative elections held in June, the MoDem won only 3 seats (but 7.6% of the vote) whilst its New Centre rivals won 22 seats (but only 2.4%). On 30 November 2007, the UDF effectively ceased to exist, and was fully integrated within the Democratic Movement, headed by François Bayrou.
Идеология, ұстанымдар, платформа
UDF өзін орталықшыл деп санаса да, оң орталықтың партиясы болды. Жалпы алғанда, UDF христиан демократтарын, либералдарды, радикалдарды және голлист емес консерваторларды біріктіретін кең ауқымды партия болды. Партияның басты идеологиялық ағымдары – христиан демократиясы, либерализм, консервативті либерализм және либералды консервативизм. Еуропаны қолдайтын партия (ол тіпті гомосексуалдардың бала асырап алуына мүмкіндік берді), сайланған жағдайда "сол және оң аралықтан тыс билік жүргізетінін" мәлімдеді. Ол 18,6% дауыс жинады, бірақ бұл оған екінші кезеңге өтуге жеткіліксіз болды.
The UDF was a party of the centre right, although it considered itself centrist. Broadly, the UDF was a big tent, bringing together Christian democrats, liberals, radicals, and non Gaullist conservatives. The main ideological trends in the party were Christian democracy, liberalism, conservative liberalism, and liberal conservatism. A pro European party, (he even opened the door to gay adoptions) proclaiming that if elected, he would "govern beyond the left right divide". He won 18.6% of the vote, but this was not enough for him to reach the second round.
Президент сайлауы
Сайлау үміткері Бірінші тур Екінші тур Нәтижесі Дауыс саны% Дауыс саны% 1981 Валери Жискар д’Эстен 8,222,432 28,32% 14,642,306 48,24% 1988 Реймонд Барре 5,031,849 16,55% 2002 Франсуа Байру 1,949,170 6,84%
Жыл Лидер Бірінші тур Екінші тур Ұлттық ассамблеядағы орын саны Ескермелер Дауыс саны Дауыс пайызы Дауыс саны Дауыс пайызы 1978 Жан Лекануэ (CDS) 6,128,849 21.45 5,907,603 23.18 «Президенттік көпшілік» (РПР-мен) 1981 Жан Клод Годин (PR) 4,827,437 19.20 3,489,363 18.68 «Жаңа көпшілік үшін одақ» (РПР-мен) 1986 Жан Клод Годин (PR) 6,008,612 (РПР UDF бірлескен тізімдері) 2,330,167 (жеке UDF тізімдері) 21.44 8.31 «РПР UDF одағы» 1988 Жан Клод Годин (PR) 4,519,459 18.50 4,299,370 21.18 «Біріккен одақ және орталық» (РПР-мен) 1993 Валери Жискар д’Эстен (PR) 4,731,013 18.71 5,178,039 26.14 «Франция үшін одақ» (РПР-мен) 1997 Франсуа Леотар (PR) 3,617,440 14.22 5,284,203 20.07 «Президенттік көпшілік» (РПР-мен) 2002 Франсуа Байру 1,226,462 4.86 832,785 3.92 «Президенттік көпшілік» (UMP-мен)
Year Leader First round Second round Seats in the National Assembly Notes Number of votes Percentage of votes Number of votes Percentage of votes 1978 Jean Lecanuet (CDS) 6,128,849 21.45 5,907,603 23.18 Part of "Presidential Majority" (with RPR) 1981 Jean Claude Gaudin (PR) 4,827,437 19.20 3,489,363 18.68 Part of "Union for a New Majority" (with RPR) 1986 Jean Claude Gaudin (PR) 6,008,612 (RPR UDF joint lists)2,330,167 (separate UDF lists) 21.448.31colspan=2 Part of "RPR UDF Union" 1988 Jean Claude Gaudin (PR) 4,519,459 18.50 4,299,370 21.18 Part of "Union of Rally and Centre" (with RPR) 1993 Valéry Giscard d'Estaing (PR) 4,731,013 18.71 5,178,039 26.14 Part of "Union for France" (with RPR) 1997 François Léotard (PR) 3,617,440 14.22 5,284,203 20.07 Part of "Presidential Majority" (with RPR) 2002 François Bayrou 1,226,462 4.86 832,785 3.92 Part of "Presidential Majority" (with UMP)
Еуропалық сайлау
Сайлау жылы Жалпы дауыс санының # Жалпы дауыс санының % Жалпы орын санының 1979 Simone Veil 5,588,851 27,61 (#1) LD (17); ЕРП (8) 1984 Simone Veil 8,683,596 (UDF RPR бірлескен тізімдері) 43,03 (#1; UDF+RPR) LDR (12); ЕРП (9); EDA (1) 1989 Valéry Giscard d'Estaing (PR) 5,242,038 (UDF RPR бірлескен тізімдері) 28,88 (#1; UDF+RPR) LDR (11); ЕРП (1) 1994 Dominique Baudis (CDS) 4,985,574 (UDF RPR бірлескен тізімдері) 25,58 (#1; UDF+RPR) ЕРП (13); ELDR (1) 1999 François Bayrou 1,638,680 9,28 (#5) EPP ED 2004 François Bayrou 2,053,446 11,96 (#3) ALDE
Election year Leader # of overall votes % of overall vote # of overall seats won Group 1979 Simone Veil 5,588,851 27.61 (#1) LD (17); EPP (8) 1984 Simone Veil 8,683,596 (UDF RPR joint lists) 43.03 (#1; UDF+RPR) LDR (12); EPP (9); EDA (1) 1989 Valéry Giscard d'Estaing (PR) 5,242,038 (UDF RPR joint lists) 28.88 (#1; UDF+RPR) LDR (11); EPP (1) 1994 Dominique Baudis (CDS) 4,985,574 (UDF RPR joint lists) 25.58 (#1; UDF+RPR) EPP (13); ELDR (1) 1999 François Bayrou 1,638,680 9.28 (#5) EPP ED 2004 François Bayrou 2,053,446 11.96 (#3) ALDE