Сэмми Кан: Американдық лирик, ән жазушы және музыкант
Sammy Cahn
Сэмми Кан – америкалық лирик, ән жазушы, музыкант. «Three Coins in the Fountain», «Let It Snow!» сияқты хиттердің авторы, 4 мәрте «Оскар» жүлдесінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық лирик, ән жазушы, музыкант
American lyricist, songwriter, musician
Сэмюэл Коэн (18 маусым 1913 жыл - 15 қаңтар 1993 жыл), кәсіби аты Сэмми Кэн, американдық лирик, ән жазушы және музыкант. Ол фильмдер мен Бродвей әндеріне арналған романтикалық өлеңдерімен, сондай-ақ Лос-Анджелес аймағындағы жазба компаниялары ұсынған жеке әндерімен ең жақсы танымал. Ол және оның әріптестері әншінің Capitol Records-тағы кезінде Фрэнк Синатрамен бірнеше хит-жазба жасады, сонымен қатар Дин Мартин, Дорис Дэй және тағы басқалармен де хиттерге қол жеткізді. Ол фортепиано мен скрипкада ойнады және әндері үшін төрт рет «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде «Фонтанның үш тиыны» атты танымал хит бар. Оның ең мәңгілік әндерінің бірі – 1945 жылы Жюль Стайнмен бірлесіп жазған «Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!» әні.
Samuel Cohen (June 18, 1913 – January 15, 1993), known professionally as Sammy Cahn, was an American lyricist, songwriter, and musician. He is best known for his romantic lyrics to films and Broadway songs, as well as stand alone songs premiered by recording companies in the Greater Los Angeles Area. He and his collaborators had a series of hit recordings with Frank Sinatra during the singer's tenure at Capitol Records, but also enjoyed hits with Dean Martin, Doris Day and many others. He played the piano and violin, and won an Oscar four times for his songs, including the popular hit "Three Coins in the Fountain". Among his most enduring songs is "Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! ", cowritten with Jule Styne in 1945.
Өмір және мансап
Кэн Нью-Йорк қаласының төменгі шығыс жағында, Австрия-Мажарстанның билігі астындағы Галисиядан еврей иммигранттары болған Абрахам мен Элька Рейсс Коэннің жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Оның әпкелері – Сейди, Перл, Флоренс және Эвелин пианино ойнауды үйренген. Бірақ анасы Сэммидің пианиномен шұғылдануына қарсы болды, себебі фортепиано әйелдер аспабы деп есептеді, сондықтан ол скрипка сабақтарына қатысты. Үш сабақтан соң және бар-мицвадан кейін ол жазда Кэтскилл тауларында гастрольдеп, жеке кештерде ойнайтын "Pals of Harmony" атты шағын диксиленд тобына қосылды. Ол сонымен қатар қосалқы жұмыстар істеді: театр оркестрінде скрипка тартып, ет қаптау зауытында жұмыс істеді, кинотеатрдың билет сатушысы, консервілеуші, жүк лифтінің операторы, мейрамхана кассирі және кітап мұқабасын жасаушы болып жұмыс істеді. 16 жасында ол 10 жасынан бері жақсы көретін водевильді тамашалап, Джек Остерманның өзі жазған балладаны орындағанын көрді. Кэн шабыттанды және театрдан үйге қайтып келе жатып, өзінің алғашқы өлеңін жазды, оның атауы – "Ниагара шарлауындай, мен саған ғашықпын, сәби". Бұл ән оркестрдің визиттік карточкасына айналды. Содан кейін дуэт Глен Грейдің "Casa Loma" оркестрімен және "Paramount" театрындағы премьерасымен жұмыс істеді. Олар Энди Кирк пен оның "Clouds of Joy" тобымен де жұмыс істеді және "Нағыз нәрсе келгенше" әнін жазды. Кэн Оз елі туралы екі фильмге ән жазды: "Оз еліне қайта оралу" (1971) және "Оз сиқыршысы" (1982). Біріншісі Ван Хейзенмен, ал екіншісі Аллен Бернс, Джо Хисаиши және Юитиро Одамен бірлесіп жазылды. 1972 жылы Кэн Әнші-жазушылар даңқы залының мүшесі атанды. Кейіннен ол досы Джонни Мерсер ауырғанда, оның президенттік лауазымын иеленді. Дауысы аса күшті болмаса да, Кэн өзінің музыкалық директоры және аккомпаниаторы болған пианист және композитор Харпер МакКеймен бірге өзінің музыкасынан концерттер берді.
Cahn was born Samuel Cohen in the Lower East Side of New York City, the only son (he had four sisters) of Abraham and Elka Reiss Cohen, who were Jewish immigrants from Galicia, then ruled by Austria Hungary. His sisters, Sadye, Pearl, Florence, and Evelyn, all studied the piano. His mother did not approve of Sammy studying it though, feeling that the piano was a woman's instrument, so he took violin lessons. After three lessons and following his bar mitzvah, he joined a small dixieland band called Pals of Harmony, which toured the Catskill Mountains in the summer and also played at private parties. Some of the side jobs he had were playing violin in a theater pit orchestra, working at a meat packing plant, serving as a movie house usher, tinsmith, freight elevator operator, restaurant cashier, and porter at a bindery. At age 16, he was watching vaudeville, of which he had been a fan since the age of 10, and he witnessed Jack Osterman singing a ballad Osterman had written. Cahn was inspired and, on his way home from the theater, wrote his first lyric, which was titled "Like Niagara Falls, I'm Falling for You – Baby. "</blockquote> The song became the Orchestra's signature song. The duo then worked for Glen Gray's Casa Loma Orchestra and their premiere at Paramount Theatre. They also worked for Andy Kirk and his Clouds of Joy and they wrote "Until the Real Thing Comes Along". Cahn contributed lyrics for two otherwise unrelated films about the Land of Oz, Journey Back to Oz (1971) and The Wizard of Oz (1982). The former were composed with Van Heusen, the latter with Allen Byrns, Joe Hisaishi, and Yuichiro Oda. Cahn became a member of the Songwriters Hall of Fame in 1972. He later took over the presidency of that organization from his friend Johnny Mercer when Mercer became ill. While not possessing a great voice, Cahn sang concerts of his own music with pianist and composer Harper MacKay serving as his musical director and accompanist.
Құрметтер, марапаттар және мұра
Карьерасы барысында ол 31 академиялық сыйлыққа, бес «Алтын глобус» сыйлығына және бір «Эмми» сыйлығына ұсынылды. Ол сондай-ақ Ван Хейзенмен бірге «Робин және 7 бас киім» фильмі үшін «Кино немесе телешоу үшін жазылған үздік түпнұсқа музыка» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығына ие болды. Ол «Кристофер» сыйлығын, «Сыртқы сыншылар шеңбері» сыйлығын және «Театр әлемі» сыйлығын (Бродвейге ең жақсы жаңа келгені үшін) жеңіп алды. 1988 жылы оның құрметіне жыл сайынғы кино әндері мен музыкасына берілетін «Сэмми» кино музыкалық сыйлығы («Сэмми») тағайындалды. Роджер Ли Холл хабарлағанда, Кан осы сыйлықтардың өзінің атымен аталуына «құрметпен және ризашылықпен» қарады. Ол басқа автор-әндершілерге қарағанда академиялық сыйлықтарға көп ұсынылғаны және әндерінің мәтіндері үшін төрт «Оскар» алғаны үшін таңдалды. 1993 жылы «Жоғары үміттер» әніндегі рухты ұстана отырып, Канның мұрагерлері Бостон қаласындағы Джослин диабет орталығында «Жоғары үміттер қоры» құрды. Бұрынғы Джослин пациенті және автор-әндершінің мақсаты диабетпен ауыратын балаларға үміт пен жігер сыйлау, сонымен қатар осы аурудың себептерін зерттеуге көмектесу болды. Ол Синатра үшін жазған өлеңдері Гилберт Джильоттидің «Тарихи әнші: Фрэнк Синатра әдеби концепция ретінде» атты кітабындағы бір тараудың тақырыбы болды: «Бізбен теңдікте ұшып, билеп, вальс билейік: Сэмми Канның Уитмендік Синатрасы», бұл кітап 2002 жылы Greenwood Press баспасында жарық көрді.
Over the course of his career, he was nominated for 31 Academy Awards, five Golden Globe Awards, and an Emmy Award. He also received a Grammy Award nomination, with Van Heusen, for Best Original Score Written for a Motion Picture or Television Show for the film Robin and the 7 Hoods. He has won the Christopher Award, the Outer Critics Circle Award, and the Theatre World Award (for Best Newcomer to Broadway). In 1988, the Sammy Film Music Awards (the "Sammy"), an annual award for movie songs and scores, was started in his honor. When notified by Roger Lee Hall, Cahn said he was "flattered and honored" that these awards were named after him. He was chosen because he had received more Academy Award nominations than any other songwriter, and also because he received four Oscars for his song lyrics. In 1993, taking up the sentiments expressed in the song, "High Hopes," the Cahn estate established the "High Hopes Fund" at the Joslin Diabetes Center in Boston. The former Joslin patient and songwriter's goal was to provide hope and encouragement to kids with diabetes while supporting research into the causes of the disease. The lyrics he wrote for Sinatra are the subject of a chapter in Gilbert Gigliotti's A Storied Singer: Frank Sinatra as Literary Conceit, "Come [Fly, Dance, and Waltz with] Us on Equal Terms: The Whitmanesque Sinatra of Sammy Cahn," published by Greenwood Press in 2002.