Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Театрлық қойылымның оқиға ортасы ретінде қолданылатын кеңістік.
Space used as a setting for a theatrical production
Театрлық декорация – театрлық қойылым үшін оқиға ортасы ретінде қолданылатын нәрсе. Декорация кез келген нәрсе болуы мүмкін, бір креслодан бастап, ең күрделі қайта жаралған көшеге дейін, оның мөлшеріне қарамастан, зат арнайы жасалған немесе театрлық мақсаттар үшін алынған нағыз зат болуы мүмкін.
Theatrical scenery is that which is used as a setting for a theatrical production. Scenery may be just about anything, from a single chair to an elaborately re created street, no matter how large or how small, whether the item was custom made or is the genuine item, appropriated for theatrical use.
Тарих
Театр сахнасының тарихы театрдың өзі сияқты ескі, сондай-ақ түсініксіз және дәстүрге бағынышты. Біз "дәстүрлі декорациялар" деп есептейтін, яғни үш өлшемді кеңістік немесе көрініс сияқты боялған екі өлшемді кенеппен жабылған "жазықтар" салыстырмалы түрде жаңа өнертабыс және театрлық өнердің көне формаларынан айқын ерекшеленеді. Көне формалар кеңістікті нақты бейнелеуге емес, көбірек іс-қимыл мен көңіл-күйді жеткізуге бағытталған. Шекспир заманында кейде боялған фон немесе театрлық құралдар қолданылған, бірақ қойылымның өзі көрерменге түсінікті болу үшін мұндай заттарға тәуелді болмай жазылған. Дегенмен, бұл бүгінгі сахна суретшілері актерлердің ойынына кедерлес болмай, оқиға орнын жеткізу үшін одан да сақтықпен жұмыс істеуі керек екенін білдіреді.
The history of theatrical scenery is as old as the theatre itself, and just as obtuse and tradition bound. What we tend to think of as 'traditional scenery', i. e. two dimensional canvas covered 'flats' painted to resemble a three dimensional surface or vista, is a relatively recent innovation and a significant departure from the more ancient forms of theatrical expression, which tended to rely less on the actual representation of space and more on the conveyance of action and mood. By the Shakespearean era, the occasional painted backdrop or theatrical prop was in evidence, but the show itself was written so as not to rely on such items to convey itself to the audience. However, this means that today's set designers must be that much more careful, so as to convey the setting without taking away from the actors.
Қазіргі заманғы көрініс
Біздің қазіргі заманғы сахналық көрінісіміз 19 ғасырдан бастау алады, оның бастауы опера буффаның әсерлі сахналық қойылымында, одан заманауи опера туындады. Оның күрделі декорациялары "түзу", яғни драмалық театрға комикалық оперетталар, бурлеск, пантомима және осы сияқты қойылымдарда қолданылу арқылы сіңірілді. Уақыт өте келе сахналық көріністер шыншылдыққа жақындап, 1910-1920 жылдардағы Беласко реализмінің шыңына жетті, онда толыққанды асханалар, жұмыс істейтін газдалған сулер және жаңа пісірілген тағамдар сахнада қайта жандандырылды. Бұл артықшылыққа реакция ретінде және өнер мен архитектурадағы тенденциялармен қатар, декорациялар абстракцияға қарай бет бұрды, бірақ шыншылдық көріністер де сақталып, бүгінге дейін қолданылып келеді. Сонымен қатар, музыкалық театр өзінің сахналық дәстүрлерін дамытып, бурлеск пен водевиль стилінен көп нәрсе қарыздады, кейде "түзу" театрдың тенденцияларына сілтеме жасады. 1980 және 1990 жылдары бәрі бірікті, және қазірге дейін жалғасуда, сахналық өндірістің белгілі бір стилі жоқ және кез келген нәрсеге рұқсат етіледі. Қазіргі заманғы сахналық өнер соншалықты күрделі болды ki, бір қойылымды қою үшін жүздеген суретшілер мен шеберлердің жоғары біліктілігі қажет.
Our more modern notion of scenery, which dates back to the 19th century, finds its origins in the dramatic spectacle of opera buffa, from which the modern opera is descended. Its elaborate settings were appropriated by the 'straight', or dramatic, theatre, through their use in comic operettas, burlesques, pantomimes and the like. As time progressed, stage settings grew more realistic, reaching their peak in the Belasco realism of the 1910 '20s, in which complete diners, with working soda fountains and freshly made food, were recreated onstage. Perhaps as a reaction to such excess and in parallel with trends in the arts and architecture, scenery began a trend towards abstraction, although realistic settings remained in evidence, and are still used today. At the same time, the musical theatre was evolving its own set of scenic traditions, borrowing heavily from the burlesque and vaudeville style, with occasional nods to the trends of the 'straight' theatre. Everything came together in the 1980s and 1990s and, continuing to today, until there is no established style of scenic production and pretty much anything goes. Modern stagecraft has grown so complex as to require the highly specialized skills of hundreds of artists and craftspeople to mount a single production.