Эдгар Сесил: Британ саяхатшысы, заңгер және дипломат
Robert Cecil, 1st Viscount Cecil of Chelwood
Эдгар Сесил – британдық саяхатшы, дипломат, және Халықтар Лигасының негізін қалаушы. 1937 жылы бейбітшілік үшін Нобель сыйлығын алған. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық заңгер, саясаткер және дипломат (1864–1958)
British lawyer, politician, and diplomat (1864–1958)
Эдгар Алгернон Роберт Гаскойн Сесил, 1-ші Челвуд виконты (14 қыркүйек 1864 – 24 қараша 1958), 1868 жылдан 1923 жылға дейін лорд Роберт Сесил ретінде танымал болды, британдық заңгер, саясаткер және дипломат. Ол Ұлттар Лигасының архитекторы және оның жақтаушысы болды, ұйымға қызметтері үшін 1937 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығымен марапатталды.
Edgar Algernon Robert Gascoyne Cecil, 1st Viscount Cecil of Chelwood, (14 September 1864 – 24 November 1958), known as Lord Robert Cecil from 1868 to 1923, was a British lawyer, politician and diplomat. He was one of the architects of the League of Nations and a defender of it, whose service to the organisation saw him awarded the Nobel Peace Prize in 1937.
Ерте өмір және заңгерлік мансап
Сесил Лондонның Кавендиш алаңында, Роберт Гаскойн Сесилдің алтыншы баласы және үшінші ұлы болып дүниеге келді, ол үш рет премьер-министр болған және Георгина, сэр Эдвард Холл Алдерсонның қызы. Ол Джеймс Гаскойн Сесилдің ағасы, 4-ші Солсбери графы, Лорд Уильям Сесил, Лорд Эдвард Сесил және Лорд Квиксвуд, сондай-ақ Артур Балфурдың туысы, олардың ортақ ата-бабалары болды: Джеймс Браунлоу Уильям Гаскойн Сесил және Франсис Мэри Гаскойн (1802-1839), Бамбер Гаскойнның (1757-1824) жалғыз қызы және мұрагері, ол Ливерпуль қаласының парламент мүшесі болған (1780-1796). Сесил он үш жасқа дейін үйде оқыды, содан кейін төрт жыл Итон колледжінде білім алды. Ол өзінің өмірбаянында үйде алған білімін ең көп ұнатып екенін айтқан. Ол Оксфорд университетінің құқық факультетінде оқыды, онда ол белгілі дебатшы ретінде танылды. Оның алғашқы жұмысы 1886 жылдан 1888 жылға дейін әкесі премьер-министр болып тағайындалғанда жеке хатшы болып жұмыс істеу болды. 1887 жылы ол Ішкі храмда (Inner Temple) адвокаттық құқық алды. Ол әйелі, Джордж Лэмбтонның қызы, Даремнің 2-ші графы Леди Элеонор Лэмбтонмен 1889 жылдың 22 қаңтарында үйленгені өзінің жасаған ең ақылды қадамы болғанын айтуды ұнататын. 1887 жылдан 1906 жылға дейін Сесил азаматтық құқықпен айналысты, соның ішінде Канцелярияда және парламенттік тәжірибеде жұмыс істеді. 1899 жылдың 15 маусымында ол Корольдік кеңесшісі болып тағайындалды. Екінші Бур соғысы басталғаннан кейін, ол 1900 жылдың ақпан айында Сот үйінің қарулы күштеріне қатысты, бірақ ол ешқашан жауынгерлік қимылдарда болған жоқ. Ол сонымен қатар "Коммерциялық құқық принциптері" атты кітапты жазуға қатысты. 1910 жылы ол Адвокаттар кеңесінің мүшесі және Ішкі храмның Бенчері болып тағайындалды. Ол келесі жылы Гертфордширдің тоқсандық отырысының төрағасы болып тағайындалғанда әділет судьясы болды.
Cecil was born at Cavendish Square, London, the sixth child and third son of Robert Gascoyne Cecil, 3rd Marquess of Salisbury, three times prime minister, and Georgina, daughter of Sir Edward Hall Alderson. He was the brother of James Gascoyne Cecil, 4th Marquess of Salisbury, Lord William Cecil, Lord Edward Cecil and Lord Quickswood and the cousin of Arthur Balfour, with whom he had common grandparents: James Brownlow William Gascoyne Cecil and Frances Mary Gascoyne (1802 1839), the only daughter and heiress of Bamber Gascoyne (1757 1824) of Childwall, Liverpool, Lancashire, member of Parliament for Liverpool (1780–96). Cecil was educated at home until he was thirteen and then spent four years at Eton College. He claimed in his autobiography to have enjoyed his home education most. He studied law at University College, Oxford, where he became a well known debater. His first job was as private secretary to his father, when commencing in office as prime minister from 1886 to 1888. In 1887, he was called to the bar by the Inner Temple. He was fond of saying that his marriage to Lady Eleanor Lambton, daughter of George Lambton, 2nd Earl of Durham on 22 January 1889, was the cleverest thing he had ever done. From 1887 to 1906, Cecil practised civil law, including work in Chancery and parliamentary practice. On 15 June 1899, he was appointed a Queen's Counsel. After the outbreak of the Second Boer War, he enrolled as a recruit in the Inns of Court Rifles in February 1900, but he never saw active service. He also collaborated in writing a book, entitled Principles of Commercial Law. In 1910 he was appointed a member of the General Council of the Bar, and a Bencher of the Inner Temple. He was already a Justice of the Peace when he was raised the following year as Chairman of the Hertfordshire Quarter Sessions.
Саудагерлер одағы
Сесил еркін саудаға берілген жақтас болды, Жозеф Чемберленнің тарифтік реформаға қарсы күресіне қарсылық көрсетіп, оны "империализмді байларға мемлекеттік көмек көрсетумен байланыстыруға жасалған өте жаман әрекет" деп сынады. 1905 жылғы ақпанда ол партия жетекшісі Артур Балфурға «Юнионисттік еркін сауда орындарына жасалған шабуылдар» тақырыбында меморандум дайындады, онда «Таймс» газетіне Тарифтік реформа лигасының бір мүшесінің жазған хатынан үзінді келтірді. Хатта, олар юнионист немесе либералдық еркін сауда үміткерлеріне қарсы шығатыны айтылған. Сесил кем дегенде 25 орынды анықтағанын мәлімдеді, онда мұндай шабуылдар орын алған. 1906 жылғы жалпы сайлауда Сесил Мэрилебон-Исттен консервативті парламент депутаты болып сайланды. 1910 жылғы наурызда Сесил және оның інісі лорд Хью Чемберленнен келесі сайлауда азық-түлік салығын жақтауды кейінге шегеріп, ирландтық өзін-өзі басқаруға қарсы күреске назар аударуды сұрады. 1910 жылғы екі жалпы сайлауда да тарифтік реформаға байланысты туған даулардың нәтижесінде ол Мэрилебон орындығына үміткер болған жоқ. Оның орнына ол қаңтарда Блэкбернге, ал желтоқсанда Висбехке сайлауға түсті, бірақ екеуінде де жеңіліске ұшырады. 1911 жылы ол Гертфордширдегі Хитчин округінде тәуелсіз консерватор ретінде сайлауда жеңіске жетіп, 1923 жылға дейін депутат қызметін атқарды. 1918-19 жылдары ол көмекші хатшы болып тағайындалды. Ол 1919 жылдың 10 қаңтарына дейін осы лауазымда қызмет етті, сонымен қатар 1916 жылдың 23 ақпаны мен 1918 жылдың 18 шілдесі аралығында блокада министрі болып жұмыс істеді. Ол жауды экономикалық және коммерциялық қысым арқылы олардың әскери күштерін немесе азаматтық халқын тамақтандыру арасында таңдау жасауға мәжбүрлейтін процедураларды әзірлеуге жауапты болды. Соғыстан кейін, 1919 жылы, ол құрметті профессор атанды, Оксфорд университетінің магистрі дәрежесімен марапатталды, сондай-ақ сол кезде университет канцлері болғандықтан лайықты азаматтық құқық докторының құрметті дәрежесін алды.
Cecil was a convinced believer in free trade, opposing Joseph Chamberlain's agitation for Tariff Reform, denouncing it as "a rather sordid attempt to ally Imperialism with State assistance for the rich". In February 1905, he compiled for party leader Arthur Balfour a memorandum on 'The Attack on Unionist Free Trade Seats' in which he quoted a letter to The Times by a member of the Tariff Reform League that stated it would oppose free trade candidates, whether Unionist or Liberal. Cecil argued that he had identified at least 25 seats in which such attacks had taken place. At the 1906 general election, Cecil was elected as a Conservative Member of Parliament representing Marylebone East. In March 1910 Cecil and his brother Lord Hugh, unsuccessfully appealed to Chamberlain that he should postpone advocating food taxes at the next election in order to concentrate on opposing Irish Home Rule. He did not contest the Marylebone seat in either general election in 1910 as a result of the tariff reform controversy. Instead he unsuccessfully contested Blackburn in the January election and Wisbech in the December election. In 1911, he won a by election in Hitchin, Hertfordshire, as an Independent Conservative and served as its MP until 1923. and was promoted to Assistant Secretary in 1918–19. He served in this post until 10 January 1919, additionally serving in the cabinet as Minister of Blockade between 23 February 1916 and 18 July 1918. He was responsible for devising procedures to bring economic and commercial pressure against the enemy forcing them to choose between feeding their occupying military forces or their civilian population. After the war, in 1919, he was made an Honorary Fellow, and granted his MA of University College, Oxford, as well as an Honorary Doctorate of Civil Law, apt for a university chancellor which he by then was.
Ұлттар Лигасының құрылуы
1916 жылдың қыркүйегінде ол болашақ соғыстардың туындау мүмкіндігін азайту жөніндегі ұсыныстарды қамтитын меморандум жазып, оны Кабинетте таратты. Сесил соғыстың салдары мен қиратуын, сондай-ақ еуропалық өркениетке төнген қауіпті және соғыстан кейінгі дау-дамайлардың болу ықтималдығын атап өтті. Ол халықаралық дауларды шешу құралы ретінде соғысқа балама іздеді және неміс милитаризмін жою, немесе өзін-өзі анықтау принципіне негізделген соғыстан кейінгі келісім бейбітшілікті қамтамасыз етпейтінін мәлімдеді. Сесил міндетті төрелікке қарсы болды, бірақ тұрақты конференциялар жүйесі ешқандай қарсылық тудырмайды деп санады. Дауларды шешудің бейбіт процедуралары, соғысқа дейін міндетті түрде болуы керек. Елдерді бейбіт процедураларды қабылдауға мәжбүрлеу үшін санкциялар, оның ішінде блокада қажет. Егер зор күшті теңіз және қаржы күштерін бейбіт жүйеде біріктірсе, "ешбір заманауи мемлекет оның қысымына төтеп бере алмас еді". Ол Американың "бейбітшілікті сақтау үшін ұйымдастырылған экономикалық шараларға қосылуға" дайын болуына үміттенді. Кейін ол бұл құжаттың "Британ үкіметінің Ұлттар Лигасын ресми түрде қолдауының бастапқы құжаты" екенін айтты. 1917 жылдың мамырында Сесил болашақ бейбітшілікті сақтау жөніндегі ұсыныстарын таратты, онда қол қоюшылар соғыстан кейінгі аумақтық мәселені бес жылға сақтап, содан кейін қажет болған жағдайда қажетті немесе тілеулі аумақтық өзгерістерді қарастыру және іске асыру үшін конференция өткізуге келісті. Сондай-ақ елдер халықаралық дауларын конференцияға беруге келісіп, конференция шешім қабылдағанша әрекет етуге тыйым салынды. Алайда, егер үш айдан кейін конференция шешім қабылдамаса, мемлекеттерге біржақты әрекет етуге рұқсат берілді. Конференцияларда қабылданған барлық шешімдерді барлық қол қоюшылар "қажет болған жағдайда қару күшімен" орындайтын еді. Егер бір ел дауды конференцияға ұсынбастан соғысқа кіріссе, басқа елдер сауда-экономикалық блокаданы жүзеге асыру үшін бірігіп күшін қосатын еді. Сесил бастапқыда қарусыздану туралы ұсыныстарды қосыпты, бірақ олар дипломат сэр Эйр Кроу оларды "қатты сынға" алып, Сесилді олардың практикалық еместігіне көндіргеннен кейін соңғы нұсқадан алынып тасталды. 1917 жылдың қарашасында Сесил Балфурдан Ұлттар Лигасының ұсыныстарын қарастыру үшін комитет құруды сұрады. Балфур оны құрды және 1918 жылдың қаңтарында лорд Филлимор төрағалық ететін комитет құрылды. 1918 жылдың мамырында Сесил Кабинеттің рұқсатымен Филлимор есебін Америка президенті Вудро Вильсонға және оның кеңесшісі полковник Хаусқа жіберді. 1918 жылдың қазан айында Сесил Лиганың ұсыныстары туралы құжатты Кабинетке таратты, олардан кеңес сұрағаннан кейін. Ол "өте күрделі механизмдер" қажет емес екенін, өйткені ұсыныстар халықаралық үкіметтің ешқандай түрін қабылдамайтынын, бірақ Лига конференция шақырылғанға дейін қол қоюшыларды соғысқа бармауға міндеттейтін келісіммен шектелетінін мәлімдеді. Егер бір ел біржақты соғыс бастаса, қол қойған мемлекеттер барлық қолдағы күшін, экономикалық және әскери күшін шабуылшыны жеңу үшін қолданатын еді. Сесил елдердің соғысқа баруын үш айға кейінге қалдыруды Лиганың басты рөлі деп қарастырды, өйткені бұл қоғамдық пікірге бейбіт ықпалын көрсетуге уақыт беретін еді. Кабинет құжатты "іштен шынайылықпен емес, құрметпен" қабылдады және оған ешқандай шешім қабылдамады. Сесил бұл құжатты 12 қарашада Бирмингем университетінің канцлері лауазымына кіріскен кезде Лига тақырыбында сөйлеген сөзінің негізі ретінде пайдаланды. 22 қарашада Сесил Уэльстің мемлекеттен бөлінуіне қарсы болғандықтан үкіметтен кетті. Ол кейін Гилберт Мюррейге үкіметтен тыс, оның ішінде емес, Ұлттар Лигасын құру үшін көбірек жұмыс істеуге үміттенетінін жазды. А. Э. Циммерн Лиганың функцияларын егжей-тегжейлі түсіндіретін меморандум жазды және Сесил оны жұмыс базасы ретінде таңдады. Ол ұсыныстарын іске асыруға қатысатын нақты ұйымның қысқаша мазмұнын жазуды тапсырды. 14 желтоқсанда оған Ұлттар Лигасы Ұйымының қысқаша конспектісі ұсынылды, ол кейін Париж бейбітшілік конференциясында Сесил жоспары деп аталды. Бұл жоспарға қол қоюшылар арасында "Лиганың басты нүктесі" болатын және олардың бірауыздан келісуі керек болатын тұрақты конференциялар кірді. Премьер-министрлер мен сыртқы істер министрлерінің жыл сайынғы конференциялары қол қоюшылар арасындағы төрт жылда бір рет өтетін кездесулермен толықтырылатын еді. Үлкен держава конференция шақыруға құқылы болды, ал барлық мүшелер соғыс қаупі болған жағдайда олай істей алатын еді. Лиганы үлкен державалар бақылайтын еді, ал кіші державалар айтарлықтай ықпалға ие болмайтын еді. Париж бейбітшілік конференциясы Лига комиссиясын құрды, ол Лиганың жобасын жасауға, оның ішінде Ұлттар Лигасының Ковенантын жазуға жауапты болды. Сесил Вильсонның Лигаға қатысты жобасын қарады және күнделігінде оны "өте нашар құжат, нашар жазылған, нашар құрылған және толық емес" деп жазды. 27 қаңтарда Сесил және американдық заңгер Дэвид Хантер Миллер Вильсонның ұсыныстарын қайта қарауға төрт сағат жұмсады, нәтижесінде "Сесил-Миллер жобасы" пайда болды. Ол Лигаға үлкен державаларға көбірек өкілеттік беруді, Доминиондарға өз орындарын беруді, Вильсонның төрелік ұсыныстарын қайта қарауды және тұрақты халықаралық сотты қосуды қамтыды. Келесі келіссөздерде Сесил британдық жобаның маңызды бөліктерін сақтап қалуға жетті. Вильсон оны өзгертуге тырысқанда, Хаус оны Сесилді ренжітуден сақтарды, өйткені ол "Британ үкіметімен байланысы бар және Ұлттар Лигасын шын жүректен қалайтын жалғыз адам" еді. Сесил Ллойд Джорджтың Лигаға деген ынтасыздығына көңілі толмады және оның кейбір тактикалық әрекеттеріне байланысты бірнеше рет отставкаға кететінін мәлімдеді. Сесил Республикалық оппозицияға қатты алаңдады және американдықтардың Лигаға келісімін қамтамасыз ету үшін Вильсонның кейбір талаптарына мойынұсынуға тырысты. Ол Ковенантта Монро доктринасын қорғауды қамтыды. 22 сәуірде Британ империясының делегациясы Сесилмен кездесті, ол Доминиондардың Ковенант жобасына қатысты сын-ескертпелері ескерілгенін және жаңа жоба "супер мемлекет құрылып жатыр деген әсерді" тудырмайтынын мәлімдеді. Канадтықтар Канадаға шабуыл жасау қаупінің төмен екенін, бірақ Францияға немесе Балқанға қауіптің әлдеқайда жоғары екенін, бірақ олар ескерілмегенін айтты. Сонымен қатар, Лига Канаданы Империяға мүше болуынан гөрі көбірек міндеттермен жүктеді. Сесил Лига Кеңесі бұл міндетті қашан орындау керектігін анықтайтынын және шешімдерді бірауыздан қабылдау талабы Канадалық делегатқа қарсылық білдіруге мүмкіндік беретінін, бұл мәселенің аяқталуына әкелетінін мәлімдеді. Джордж Эгертон, Лиганың құрылу тарихында Сесилдің "екінші кезеңдегі жұмыстың сәтті аяқталуына ең көп үлес қосқанын" айтты. Версаль келісімі Германияға алғаш рет ұсынылғаннан кейін Сесил оны Германияға қатысты азайтуға және Германияның Лигаға қосылуына рұқсат беруге күшпен шақырып, талап етті. Сесил 9 маусымда Парижді тастап кетті, келісімді қайта қарау үміті көңілінен шықпады.
In September 1916, he wrote and circulated a Memorandum on Proposals for Diminishing the Occasion of Future Wars in the Cabinet. Cecil noted the suffering and destruction of the war, along with the threat to European civilisation and the likelihood of postwar disputes. He urged an alternative to war as a means of settling international disputes and claimed that neither the destruction of German militarism nor a postwar settlement based on self determination would guarantee peace. Cecil rejected compulsory arbitration but claimed a regular conference system would be unobjectionable. Peaceful procedures for settling disputes should be compulsory before there was any outbreak of fighting. Sanctions, including blockade, would be necessary to force countries to submit to peaceful procedures. If overwhelming naval and financial power could be combined in a peace system, "no modern State could ultimately resist its pressure". He hoped that America might be willing to "join in organized economic action to preserve peace". He later said that it was the "first document from which sprang British official advocacy of the League of Nations". In May 1917 Cecil circulated his Proposals for Maintenance of Future Peace in which the signatories would agree to keep the postwar territorial settlement for five years, followed by a conference to consider and, if necessary, to implement necessary or desirable territorial changes. Countries would also agree to submit their international disputes to a conference and they would be forbidden to act until the conference had made a decision. However, states would be allowed to act unilaterally if, after three months, the conference had failed to make a decision. All decisions made by conferences would be enforced by all the signatories, "if necessary by force of arms". If a country resorted to war without submitting the dispute to a conference, the other countries would combine to enforce a commercial and financial blockade. Cecil had originally included proposals for disarmament but these were deleted from the final draft after a diplomat, Sir Eyre Crowe, submitted them to a "devastating critique" that persuaded Cecil they were impractical. In November 1917, Cecil requested from Balfour the creation of a committee to consider the proposals for a League of Nations. Balfour granted it and in January 1918, a committee, chaired by Lord Phillimore, was established. In May 1918, with the Cabinet's permission, Cecil forwarded the Phillimore Report to the American President Woodrow Wilson and his advisor Colonel House. In October 1918, Cecil circulated a paper on League proposals to the Cabinet after their request for advice. He argued that "no very elaborate machinery" would be required as the proposals rejected any form of international government, but the League would be limited to a treaty binding the signatories never to go to war until a conference had been called. If a country went to war unilaterally, the signatories would use all the power at their command, economic and military, to defeat the aggressor. Cecil viewed the three months' delay before countries resorted to war as the principal role of the League as that would give public opinion time to exert its peaceful influence. The Cabinet received the paper "respectfully rather than cordially" and made no decision upon it. Cecil used the paper as the basis for a speech on the subject of the League delivered at his inauguration as Chancellor of the University of Birmingham on 12 November. On 22 November Cecil resigned from the government due to his opposition to Welsh disestablishment. He wrote to Gilbert Murray afterwards, saying that he hoped to do more for the establishment of a League of Nations outside the government than within it. A. E. Zimmern had written a memorandum elaborating the functions of the League and Cecil selected it as a base to work from. He ordered that a summary of the actual organisation involved in implementing its proposals be written. On 14 December, he was presented with the Brief Conspectus of League of Nations Organization, which would later be called the Cecil Plan at the Paris Peace Conference. The Plan included regular conferences between the signatories, which would be "the pivot of the League" and that they would have to be unanimous. Annual conferences of prime ministers and foreign secretaries would be complemented by quadrennial meetings between the signatories. A great power could summon a conference, with all members being able to do so if there was a danger of war. The great powers would control the League, with the smaller powers exercising little considerable influence. The Paris Peace Conference included a League of Nations Commission, which was responsible for creating a scheme for a League, including the drafting of the Covenant of the League of Nations. Cecil viewed Wilson's draft for the League and in his diary, he wrote that it was "a very bad document, badly expressed, badly arranged, and very incomplete". On 27 January Cecil and American legal expert David Hunter Miller spent four hours revising Wilson's proposals in what became known as the Cecil Miller draft. It included granting more powers in the League to the great powers, granting the Dominions their own seats, a revision of Wilson's arbitration proposals and the inclusion of a permanent international court. In further negotiations, Cecil was successful in retaining important parts of the British draft. When Wilson tried to amend it, House warned him against alienating Cecil, as he "was the only man connected with the British Government who really had the League of Nations at heart". Cecil was disappointed in Lloyd George's lack of enthusiasm for the League and repeatedly threatened resignation because of some of Lloyd George's tactics. Cecil was greatly concerned at Republican opposition to the League and sought to concede some of Wilson's demands to secure American acceptance of the League. That included protecting the Monroe Doctrine in the Covenant. On 21 April, the British Empire delegation met Cecil, who assured them that Dominion criticism of the draft Covenant had been considered and that the new draft avoided "the impression that a super State was being created". The Canadians objected that while the risk of Canada being invaded was unlikely, the risks to France or the Balkans were much more likely but had not been taken into consideration. Furthermore, the League loaded Canada with more liabilities than it had by being a member of the Empire. Cecil argued that the Council of the League would determine when that obligation would be fulfilled and that its requirement for decisions to be unanimous allowed a Canadian delegate to object, which would cause the end of the matter. George Egerton, in his history of the creation of the League, claimed that Cecil "more than anyone else, deserved credit for the successful outcome of the second phase of the work of the League of Nations Commission". After the Treaty of Versailles was first presented to Germany, Cecil argued strongly that it should be made less harsh on Germany and that Germany should be allowed to join the League. Cecil left Paris on 9 June, his hopes of a revision of the treaty disappointed.
Ұлттар Лигасының Одағы
Британияға оралғаннан кейін Сесил Ұлттар Лигасы Одағының қызметін құлшына жоспарлады. Одан бері Сесилдің қоғамдық өмірі толығымен Лигаға арналды; ол 1923 жылдан 1945 жылға дейін Одақтың президенті болды. 1919 жылдың шілдесінде ол Одақты қайта құру комитетінің төрағасы болды, оның басты мақсаты – Одақтың Британияда Лиганы қолдайтын күшті лобби құруын қамтамасыз ету, соның арқасында үкімет Лиганы сыртқы саясатының басты бағыты ретінде қарастыратын болар еді. Сесил консерваторлар мен лейбористердің қолдауын алу арқылы, көбінесе Асквитиялық либералдардан құралған Одақтың құрамын кеңейтуге тырысты. Сесил эсперантист болғандықтан, 1921 жылы Ұлттар Лигасының тіл мәселесін шешу үшін эсперантоны қабылдауын ұсынды. 1920-1922 жылдары ол Оңтүстік Африка Доминионын Лига Ассамблеясында өкілдік етті. 1923 жылы ол бес апталық сапармен Америка Құрама Штаттарына барды, онда американдық тыңдаушыларға Лиганың мақсатын түсіндірді. Ол 1923 жылғы Лиганың Өзара Көмек Шартының жобасын жасауға көмектесті, ол агрессиялық соғыстың заңсыз екенін жариялады. Егер мұндай соғыс орын алса, Лиганың барлық мүшелері құрбанды қорғау үшін әскерлерін жіберуге міндетті болар еді. Бірақ оның үкіметі бұл жоспарға қарсы болды және ол ешқашан қабылданбады. Ол «соғыс еуропалық басқарушы топтардың беделін құлатты» және олардың кетісі апатты болдырмау үшін толтырылуы керек бос орынды қалдырды деп сенді. Басты шешім – христиандық мораль негізінде еуропалық тәртіп құру, «юнкерлік пен шовинизмді» жоятын заңдық келісімдер жүйесі арқылы. Версаль келісімі мұны іске асыра алмады. Оның еркін саудаға және Лигаға сенімі – оның Кобдендік көзқарасының бір бөлігі болды, онда сауда, өзіне-өзі құрбандық, халықаралық ынтымақтастық, халықаралық сот және өзара бейбітшілік кепілдіктері біріктірілген. Лига тек соғысқа ғана шешім емес, сонымен қатар әрбір мүше мемлекетте өркениетті сақтауға кепілдік берді, соның ішінде Британияда, онда «Лиганың көзқарасы барлық саясат, Ирландия, өнеркәсіп, тіпті экономика арқылы өтетін, саяси нәрселерге жаңаша қарау, немесе керісінше, Виктория дәуірінің мораліне оралу» болды.
Upon returning to Britain, Cecil eagerly planned the activities of the League of Nations Union. Cecil's public life from then on was almost totally devoted to the League; he was its president of the Union from 1923 to 1945. He chaired a reconstruction committee of the Union in July 1919, his primary aim being to ensure that the Union built a powerful pro League lobby in Britain to make sure that the government put the League at the centre of its foreign policy. Cecil also sought to broaden the membership of the Union, which had largely consisted of Asquithian Liberals, by soliciting the support of Conservatives and Labour. Cecil was an Esperantist, and, in 1921, he proposed that the League of Nations adopt Esperanto as solution to the language problem. From 1920 to 1922, he represented the Dominion of South Africa in the League Assembly. In 1923, he made a five week tour of the United States, explaining the League to American audiences. He helped draft the League's 1923 Draft Treaty of Mutual Assistance, which made war of aggression illegal. And one did take place all League members would send troops to defend the victim. His own government opposed the plan and it was never adopted. He believed that "the war ha[d] shattered the prestige of the European governing classes" and that their disappearance had created a vacuum that needed to be filled if disaster was to be averted. The primary solution was the construction of a European order on the basis of Christian morality, with a machinery of legal conciliation by which "Junkerism and Chauvinism" would be destroyed. The Treaty of Versailles had failed to create that. His belief in free trade and the League were part of his Cobdenite vision of a world where trade, self sacrifice and international cooperation went together, along with international adjudication and mutual guarantees of peace. The League was not just a solution to war but also guaranteed that civilisation would be preserved within each member state, including in Britain where "the League point of view [ran] through all politics Ireland, Industry, even Economy [involving] a new way of looking at things political or rather a reversion" to Victorian morality.
Партиялардың ықтимал қайта құрылуы
Сесил "кластық соғысты, соққыға ұшыраған сыныптың жер иелері немесе Еңбекші партия болғанымен, ұлттық ыдыраудың ең қауіпті түрі" деп есептеді. 1920 жылдан бастап Сесил Ллойд Джорджты және оның коалициялық үкіметін коалицияға қарсы және социалистерге қарсы күштердің арасындағы прогрессивті одақ құру арқылы құлатуды көздеді. Ол бұрынғы Сыртқы істер министрі виконт Грейдің басшылығымен социалистерге қарсы орталық партия құруды қалады, оны "әділеттіліктің" символы ретінде қарастырды, ол Ұлыбританияның "соңғы екі буынның сыртқы саясаттағы ең маңызды ұлттық капиталы" болған. Партия жұмысшы табына қарсы болмай, "либералдар мен Еңбекші партия өкілдерінің ең жақсылары" мен "ескі торилердің кейбір жер иелерінен" тұратын болды. Ол 1920 жылдың ақпан айындағы Пейслидегі сайлауда Асквитті қолдады және Еңбекші партия мен Лиганы қолдайтын кандидаттар арасында сайлау келісіміне қол жеткізуді қалады. 1920 жылдың шілде айының ортасында Сесил әлі де Грейдің басшылығымен жаңадан құрылымдануға мүдделі болды, ол Асквитке қарағанда Ұлттар Лигасына көбірек бейімділік танытты, бірақ Сесил оны елде әлі де ықпалды тұлға деп санайды, алайда енді лидер емес. 1921 жылдың ақпанында ағасы Хью Сесилмен бірге консервативтік фракциядан шығып кетті. Грей мен Сесил арасындағы келіссөздер 1921 жылдың маусым айында басталды. 1921 жылдың 5 шілдесінде кеңейтілген кездесу (Сесил, Асквит, Грей және жетекші Асквитиялық либералдар лорд Крю, Рунсиман және сэр Дональд Маклин) өтті. Сесил Либералдық үкіметке қарағанда Грейдің премьер-министрлігімен нақты коалиция құруды қалады, және Асквит пен Крюдің Либералдық партияның ресми лидерлері ретінде қолдайтын өзі мен Грейдің бірлескен манифестін жариялауды жоспарлады. Кейіннен тағы бір консерватор, сэр Артур Стил Мэтленд келіссөздерге қатысты, оның пікірлері Сесилдің көзқарастарымен сәйкес келді, бірақ Маклин, Рунсиман және Крю оған қарсы болды. Шілде айында Сесил өзінің сайлау округінің бірлестігіне коалициялық үкіметті сынаған ашық хат жолдады.
Cecil regarded "class war, whether the class attacked be landowners or Labour, [as] the most insidious form of national disintegration". From 1920, Cecil wanted to bring down Lloyd George and his coalition government by forming a progressive alliance between anti coalition and anti socialist forces. He wanted to create an anti socialist centre party led by former Foreign Secretary Viscount Grey, regarding him as the embodiment of "justice" which had been Britain's "greatest National asset in foreign affairs for the last two generations". The party would not be anti working class and would include "the best of the Liberal and Labour people" and "some of the old landowning Tories". He supported Asquith in the Paisley by election of February 1920 and wanted an electoral agreement between Labour and pro League candidates. In mid July 1920, Cecil was still keen for a realignment under Grey, who was keener on the League of Nations than Asquith, whom Cecil thought still influential in the country but no longer a leader. With his brother Hugh Cecil, he resigned the Conservative whip in February 1921. Talks between Grey and Cecil began in June 1921. A wider meeting (Cecil, Asquith, Grey and leading Asquithian Liberals Lord Crewe, Runciman and Sir Donald Maclean) was held on 5 July 1921. Cecil wanted a genuine coalition, rather than a de facto Liberal government, with Grey, rather than Asquith, as prime minister and a formal manifesto by himself and Grey that Asquith and Crewe would then endorse as the official Liberal leaders. Another Conservative, Sir Arthur Steel Maitland, later joined in the talks, and his views were similar to Cecil's, but Maclean, Runciman and Crewe were hostile. In July Cecil wrote a public letter to his constituency association attacking the coalition government.
Дәстүрлі торилер заманауи әлемде
Болдуиннің 1923-1924 және 1924-1927 жылдардағы консервативтік үкіметтерінде ол Сыртқы істер министрінің басшылығымен Ұлыбританияның Лига ісіндегі қызметіне жауапты министр болды. 1923 жылдың 28 мамырында Сесил Лорд Приви Сил лауазымына оралды, бұл лауазымды оның отбасының бірнеше мүшесі иеленген. Сесил 1923 жылдың 29 қазанында Болдуинге тарифтік реформаны қолдауға уәде берді, егер Болдуин Лигаға қолдау көрсету саясатын қабылдаса. Ол Ұлыбританияның экономикалық проблемаларын тарифтермен емес, еуропалық несиелердің құлдырауы, соғыс борыштары және «халықаралық күдік» арқылы шешуге болатынын, сондай-ақ Лигадан басқа барлық халықаралық ұйымдардан қолдауды қайтару қажеттігін айтты. Консерваторлардың тарифтік саясатына келіспегендіктен, Сесил 1923 жылдың желтоқсанындағы жалпы сайлауға қатыспады. Консерваторлар көпшілігін жоғалтқаннан кейін, ол 1923 жылдың 28 желтоқсанында Суссекс графтығындағы Шығыс Гринстедтің Челуод виконты Сесил атанды. Ол 1924 жылдың 22 ақпанына дейін Лорд Приви Сил лауазымында қалды. Рамзи Макдональдтың азшылықтағы лейбористік үкіметі билікке келген кезде, Макдональд оны үкіметтің Лига министрі ретінде қызметте қалдырмағаны үшін кешірім сұрады. Бірақ сол кезде Челвуд Абердин университетінің ректоры болып тағайындалды және оған құрметті заң ғылымы докторы атағы берілді. Консерваторлар 1924 жылдың қазан айындағы жалпы сайлауда қайтадан билікке оралды және Сесилді Стэнли Болдуин Ланкастер герцогтігінің канцлері болуға шақырды. Ол 1925 жылы Женевадағы опиум конференциясына британдық делегацияны жетекшілік етті. 1927 жылы Женевада өткен теңіз конференциясы барысында АҚШ Ұлыбританияның империясын, саудасын және байланысын тиісті түрде қорғау үшін кемінде жетпіс крейсер қажет екеніне келіспегендіктен келіссөздер тоқтап қалды. АҚШ британдық крейсерлердің санын жетпістен елуге дейін азайтуды ұсынды, оның шарты олардың мөлшері мен қаруларының калибріне қатысты жеңілдіктерді қамтыды. Британдық делегацияның мүшесі Сесил британ үкіметінің Корольдік теңіз күштерінің крейсерлерінің санын азайтудың орнына конференцияның сәтсіз аяқталуына жол бергеніне наразылық білдіріп, лауазымынан кетті. Сесил автокөліктің таралуымен байланысты әлеуметтік проблемалар мен қауіптердің өсуіне қатты алаңдады. 1929 жылы Сесил жаңадан құрылған жаяу жүргіншілер қауымдастығының президенті болып сайланды, ол жаяу жүргіншілерге пайдасы тиетін көптеген жаңа шараларды енгізу үшін сәтті күш салды. 1932 жылға дейін Лиганың ресми өкілі болғанмен, Сесил Лигаға қолдау көрсету үшін қоғамдық пікірді жұмылдыру үшін тәуелсіз жұмыс істеді. Ол француз юрисі Пьер Коменмен бірлесіп халықаралық бейбітшілік науқанын құрды және оның президенті болды, Францияда бұл науқан «Rassemblemment universel pour la paix» деп белгілі болды. Осы кезеңде жарық көрген оның еңбектерінің ішінде «Бейбітшілік жолы» (1928) – Лига туралы лекциялар жинағы, «Ұлы тәжірибе» (1941) – Ұлттар Лигасымен қарым-қатынасы туралы жеке естеліктер және «Барлық жол» (1949) – толық автобиографиясы бар. 1931 жылы басталған Жапонияның Маньчжурияны басып алуы Ұлттар Лигасының хартасын бұзу болды. 1932 жылдың ақпанында Дүниежүзілік қарусыздану конференциясы басталды, ал қарусыздану Ұлыбританияның жапондық агрессияны тоқтатуға мүмкіндік бермейтінін көрсетті. Болдуин 27 ақпанда Томас Джонсқа: «Боб Сесил сияқты бізді қарусыздануға мәжбүр еткен адамдар, және олардың талабы дұрыс болды, қазір бізді іс-қимылға түсуге шақырып отыр. Бірақ бұл іс-қимыл бізді қайда жеткізеді? Егер экономикалық бойкот жарияласақ, Жапония бізге соғыс жариялайды, Сингапур мен Гонконгты басып алады және біздің қазіргі жағдайымызда оны тоқтатуға шамамыз жетпейді» деді. Сесил шілде айында Болдуинге «қазіргі консервативтік көзқарасқа көзқарасының өзгере бастағанын» және Женевада үкімет ұсынған қарусыздану жобаларын «жеткіліксіз» деп санайтынын жазды. 1933 жылдың наурыз айында ол Болдуинге техникалық кеңесшілердің, әсіресе британдықтардың, әуе шабуылын болдырмау және ұшақтарды жою перспективасын саботаж жасағанын, әсіресе оны Үндістанның Солтүстік-Батыс шекарасы сияқты аймақтарда сақтап қалуды қалағандардың ықпалымен болғанын айтты. Сесилдің Женева қарусыздану конференциясындағы тәжірибесі оны Лиганың «Хенкизм» қаупіне тап болып отырғанына сендірді, яғни елдердің билік тепе-теңдігі мен ұлттық мүдделері халықаралық қатынастардың жалғыз негізі болуы керек деген идея. Бұл идея 1912-1938 жылдар аралығында Императорлық қорғаныс комитетінің хатшысы болған сэр Морис Хенки есімімен аталды. Ол Энтони Иденге, лорд Галифаксқа және Болдуинге құрметпен қарады, бірақ Макдональдты Лиганың жауы деп санады және лорд Лондондерри мен лорд Хейлшамды ұнатпады, ал сэр Джон Саймонды «1876 жылғы Дербиден бергі жылдардағы ең нашар Сыртқы істер министрі» деп сынады.
In Baldwin's Conservative administrations of 1923 to 1924 and 1924 to 1927, he was the minister responsible, under the jurisdiction of the Foreign Secretary, for British activities in League affairs. On 28 May 1923, Cecil returned to the cabinet as Lord Privy Seal, a position held by several members of his family. Cecil wrote to Baldwin on 29 October 1923, offering his support on tariff reform if Baldwin would adopt a vigorous pro League policy in return. He stated that Britain's economic problems could not be solved by tariffs, rather by solving the collapse of European credit, war debts and "international suspicion" and withdrawing support from all international organisations except the League. Because of his disagreement with the Conservatives' policy of tariffs, Cecil did not stand in the general election of December 1923. After the Conservatives lost their majority, he was raised to the peerage as Viscount Cecil of Chelwood, of East Grinstead in the County of Sussex, on 28 December 1923. He remained Lord Privy Seal until 22 February 1924, When Ramsay MacDonald's minority Labour government took office, MacDonald apologised to Cecil for not retaining him as the government's League minister. But at the period Chelwood was rewarded by being asked to be Rector of Aberdeen University, when they granted him an Honorary Doctorate of Law. The Conservatives returned to power at the October 1924 general election and Cecil was asked by Stanley Baldwin to be Chancellor of the Duchy of Lancaster. He led the British delegation to the Opium Conference at Geneva in 1925. During a naval conference of 1927 in Geneva, negotiations broke down after the United States refused to agree that Britain needed a minimum of seventy cruisers for adequate defence of the British Empire, its trade and communications. Cutting the number of British cruisers from seventy to fifty was proposed by the US in return for concessions over their size and the calibre of their guns. Cecil, a member of the British delegation, resigned from the cabinet because the British government let the conference break down, rather than reduce the number of Royal Navy cruisers. Cecil was very concerned about the increasing social problems and public dangers associated with the growth in popularity of the motor car. In 1929, Cecil accepted the post of president of the newly formed Pedestrians Association who were to campaign successfully to introduce many new measures to benefit pedestrians. Although an official delegate to the League as late as 1932, Cecil worked independently to mobilise public opinion in support of the League. He was joint founder and president, with Pierre Cot, a French jurist, of the International Peace Campaign, known in France as Rassemblement universel pour la paix. Among his publications during this period were The Way of Peace (1928), a collection of lectures on the League; A Great Experiment (1941), a personalised account of his relationship to the League of Nations; and All the Way (1949), a more complete autobiography. The Japanese invasion of Manchuria, which began in 1931, was a flagrant breach of the Covenant of the League of Nations. The World Disarmament Conference began in February 1932, and disarmament meant that Britain was powerless to stop Japanese aggression. Baldwin told Thomas Jones on 27 February, "The very people like Bob Cecil who have made us disarm, and quite right too, are now urging us forward to take action. But where will action take us? If you enforce an economic boycott you will have war declared by Japan and she will seize Singapore and Hong Kong and we cannot, as we are placed, stop her". Cecil wrote to Baldwin in July that he found himself "more and more out of sympathy with modern Conservatism" and he considered the government's disarmament proposals made at Geneva "quite inadequate". In March 1933, he complained to Baldwin that the technical advisers, especially British ones, had sabotaged the prospect of abolishing aircraft and of bombing, particularly from those who wanted to retain it for areas such as the North West frontier of India. Cecil's experience at the Geneva Disarmament Conference convinced him that the League was being jeopardised by "Hankeyism", the idea that the balance of power and national interests of countries were the only basis of international relations, which was named after the Secretary to the Committee of Imperial Defence (1912 1938) Sir Maurice Hankey. He admired Anthony Eden, Lord Halifax and Baldwin but regarded MacDonald as an enemy of the League and disliked Lord Londonderry and Lord Hailsham and criticised Sir John Simon as "the worst Foreign Secretary since Derby in 1876".
Кейінгі өмірі
Ол тағы он үш жыл өмір сүрді, кейде Лордтар палатасындағы орнына оралып, Біріккен Ұлттар Ұйымының құрметті өмірлік президенті ретінде халықаралық бейбітшілікке бағытталған күш-жігерді қолдады. 1953 жылдың 23 сәуірінде Лордтар палатасындағы соңғы сөзінде Сесил әлемдік бейбітшілікке деген адалдығын қайталады. Ол "ұлттық егемендіктің мәні – тәуелсіз мемлекеттерді, олардың үкіметтері келіспейтін іс-әрекеттерге қарулы күшпен мәжбүрлеуге болмайды, және бұл, олар қандай келісімдерге қол қойғандарына қарамастан, өзгермейді" деп мойындады. "Ешқандай күрделі немесе тапқыр ұйым бұл фактіні өзгерте алмайды". Ол халықаралық бейбітшілікке қатысты кез келген жоспар христиандық өркениетке негізделуі керек екенін айтты және "біз, британдықтар, әсіресе, біздің елімізде, король Альфред заманынан бастап бүгінгі күнге дейін христиандық өркениеттің барлық жақсартулар мен жетістіктерге жауапты болғанын ерекше атап өтеміз". Ол бұл жүйеге орыс диалектикалық материализмінің шабуыл жасағанын, "оның басты қағидасы – адамның рухани табиғаты деген нәрсе жоқ, немесе болса, оны мүмкіндігінше жылдам жою немесе назардан тыс қалдыру керек" деді. Бірақ "Егер сіз адамның рухани табиғатын елемесеңіз немесе жойсаңыз, сіз ақшаға деген құштарлықтан немесе ақша алатын нәрселерден басқа, барлық шындық, әділдік және бостандықтың негізін жоясыз". Ол марксистік шабуылды болдырмау үшін қайта қарулануды жақтады және "христиандық өркениет – диалектикалық материализмге жалғыз нақты балама" деп мәлімдеді. Материализм принципі өзгермесе, "біз бейбітшілікке тұрақты кепілдік бере алмаймыз".
He lived for thirteen more years, occasionally occupying his place in the House of Lords, and supporting international efforts for peace through his honorary life presidency of the United Nations Association. In his last speech in the House of Lords on 23 April 1953, Cecil reiterated his commitment to world peace. He admitted that it is "the essence of national sovereignty that independent nations cannot be compelled, except by force of arms, to take action of which their Governments disapprove—and that remains true, whatever may be the terms of any general agreement they may have made. No elaborate or ingenious organisation will alter that fact". He added that any plan for international peace must rest on Christian civilisation and "we British especially insist that in our own country, from the days of King Alfred to the present time, Christian civilisation has been responsible for every improvement and every advance that has been made". He said that that system had been attacked by Russian dialectical materialism, "its central tenet is that there is no such thing as the spiritual nature of man, or, if there is, it should be ignored or stamped out as speedily as possible". However, "If you ignore or abolish the spiritual nature of man, you destroy the foundation on which rests all truth, justice and freedom, except such as can flow from the love of money or what money can buy". He advocated rearmament to prevent a Marxist attack and claimed that "Christian civilisation is the only real alternative to dialectical materialism". Unless there was a change in the principle of materialism, "I do not see how we can have any permanent security for peace".
Құрметтер
Сесилдің мансабы оған көптеген наградалар әкелді. 1956 жылы ол Құрмет серіктері орденінің мүшесі болып тағайындалды, Бірмингем университетінің (1918–1944) канцлері және Абердин университетінің (1924–1927) ректоры болып сайланды. 1924 жылы Вудро Вильсон қорының бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. Ең маңыздысы, ол 1937 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығын алды. Оған Эдинбург, Оксфорд, Кембридж, Манчестер, Ливерпуль, Сент-Эндрюс, Абердин, Принстон, Колумбия және Афина университеттері құрметті доктор дәрежесін берді. Сесил 1958 жылғы 24 қарашада Хейвордс Хит қаласының жанындағы Дэйнхиллдегі Челвуд Гейттегі үйінде қайтыс болды. Ол мұрагер қалдырмады және оның виконттығы тоқтатылды.
Cecil's career brought him many honours. In addition to his peerage, he was appointed Member of the Order of the Companions of Honour in 1956, was elected chancellor of the University of Birmingham (1918–1944) and rector of the University of Aberdeen (1924–1927). He was given the Peace Award of the Woodrow Wilson Foundation in 1924. Most significantly, he was awarded the Nobel Peace Prize in 1937. He was presented with honorary degrees by the Universities of Edinburgh, Oxford, Cambridge, Manchester, Liverpool, St Andrews, Aberdeen, Princeton, Columbia, and Athens. Cecil died on 24 November 1958 at his home at Chelwood Gate, Danehill near Haywards Heath. He left no heirs and his Viscountcy became extinct.