Жак Лаффит: Француз банкирі және саясатшысы

Кіріспе

Француз банкирі (1767–1844)
жарыс жүргізушісі

Жак Лаффитт (24 қазан 1767 – 26 мамыр 1844) – көрнекті француз банкирі, Франция Банкінің губернаторы (1814–1820) және Бурбон монархиясының қайта орнату және шілде монархиясы кезеңінде Депутаттар палатасының либералды мүшесі. Ол Франциядағы индустрияландырудың бастапқы кезеңдерінде жаңа банк тәсілдерін дамытуда маңызды рөл атқарды. Саясатта ол 1830 жылғы төңкерісте шешуші рөл атқарды, нәтижесінде Орлеан герцогы Луи Филипп таққа отырды, бұрынғы танымал емес Бурбон королі Карл X-тің орнына келді.

Лаффитт жаңа Азамат Королінің Министрлер Кеңесінің президенті және Қаржы министрі болып тағайындалды (1830 жылдың 2 қарашасы – 1831 жылдың 13 наурызы). 131 күндік қысқа қызметтен кейін оның «Қозғалыс партиясы» банкир Казимир Пьер Перье басқарған «Тәртіп партиясына» жол берді. Лаффитт саяси және қаржылық жағынан беделсіз қалды. Ол 1836 жылы Crédit Mobilier (1852) сияқты 19 ғасырдың екінші жартысындағы француз инвестициялық банктерінің негізін қалаған Caisse Générale du Commerce et de l'Industrie құру арқылы қаржылық жағдайын жақсартты. Caisse Générale 1848 жылғы төңкерістен туындаған қаржылық дағдарыстан аман қалмады.

Ерте өмір

Лаффит 1767 жылы Францияның оңтүстік-батысындағы Байон қаласында, шебер ағаш ұстасы Пьер Лаффиттің төрт ұлы мен алты қызының бірі болып дүниеге келді. Ол бір кезде әкесінің шәкірті болды, сондай-ақ жергілікті нотариус пен саудагерде кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. 1788 жылы, 21 жасында және Франциядағы революция алдында, ол Парижге белгілі швейцариялық банкир Жан Фредерик Перрегоның (1744–1808) кеңсесіне келді, онда ол бухгалтер болып жұмысқа орналасты. Бұл Лаффитке құнды тәжірибе мен мансаптық өсуге мүмкіндік беретін бастапқы лауазым болды. Перрего бай клиенттері, маңызды шетелдік байланыстары және жоғары лауазымды достары бар банкир еді. Ол революциядан пайда тапқан, көреген және халықаралық бизнесмен болды. Ол Наполеонның билікке келуіне қаржылық қолдау көрсетті және 1800 жылы Франция Банкінің негізін қалаушысы болды, сондай-ақ оның Регенттер Кеңесінің президенті атанды. Лаффит Перрегоның жеке банкіндегі жақын көмекшісі болды және 1806 жылы серіктес болып тағайындалды. 1807 жылы Перрегоның денсаулығы нашарлағандықтан, ол банк директоры және нақты басшы болып тағайындалды. Банктің атауы "Перрего, Лаффитт және Компания" деп өзгертілді. Перрегоның ұлы Альфонс (1785–1841) және оның қарындасы серіктес (коммандита) мәртебесінде болды. Вирджини Монье былай деп атап көрсетті: "Франция банктері тарихында алғаш рет кеңсе қызметкері өзінің меценатының орнын тікелей иеленді". Перрего 1808 жылы қайтыс болғаннан кейін, Лаффит Франция Банкінің он бес регентінің бірі ретінде оның орнын иеленді. Ол Париж сауда палатасының президенті (1810–1811) болды және Сена сауда сотының судьясы болып тағайындалды (1813). 1814 жылы Наполеон жеңілгеннен кейін, ол кіріп келген Бурбон королі Людовик XVIII тарапынан Франция Банкінің уақытша губернаторы болып тағайындалды. Наполеон Ватерлоодан кейін (1815 жылғы 15 маусымда) соңғы жерсінге кетіп бара жатқанда Лаффиттің банкіне 6 миллион франк салды. 1826 жылы Наполеонның мүлігі даулы болған кезде Лаффит өзінің банкінің міндеттемесін 3,856,121 франк деп есептеді, онда пайыздар да ескерілді.

Laffitte was born in 1767 at Bayonne in southwestern France, one of four sons and six daughters of Pierre Laffitte, a master carpenter. He apprenticed with his father for a time, but also found clerking positions with a local notary and merchant. In 1788, at 21 years of age and on the eve of the Revolution in France, he arrived in Paris at the offices of the prominent Swiss banker Jean Frédéric Perregaux (1744–1808), rue du Sentier, where he was hired as a bookkeeper. It was a starting position that offered Laffitte valuable learning experiences and great potential for advancement. Perregaux was a banker with a wealthy clientele, important foreign connections and friends in high places. He was a shrewd, cosmopolitan businessman who prospered from the Revolution. He helped to bankroll Napoleon's rise to power and became a founder of the Bank of France in 1800 and president of its directing Council of Regents. Laffitte became Perregaux's right hand man in the private bank and was promoted to a partnership in 1806. In 1807, because of Perregaux's declining health, he was named managing director and effective head of the bank. The bank's name was changed to "Perregaux, Laffitte and Company". Perregaux's son, Alphonse (1785–1841), and his sister, were sleeping partners (commanditaires). Virginie Monnier observes: "For the first time in the history of banks in France, a clerk took over his patron's position directly." When Perregaux died in 1808, Laffitte also took over his place as one of the fifteen regents of the Bank of France. He became president of the Chamber of Commerce of Paris (1810–1811) and was appointed as a judge of the Tribunal de commerce de la Seine (1813). After the defeat of Napoleon in 1814, he was named provisional governor of the Bank of France by the incoming Bourbon king Louis XVIII. Napoleon, when on his way into final exile after Waterloo (15 June 1815), reportedly deposited 6 million francs in Laffitte's bank. When Napoleon's estate was being contested later in 1826, Laffitte calculated his bank's obligation at 3,856,121 francs, interest included.

Реставрация кезінде іскерлік мансап

Бурбон қайта орнату кезеңінде "Жак Лаффитт және компания" Паридегі ең бай жеке банктердің бірі және жиырмаға жуық банктік үйлердің таңдамалы тобының жетекші фирмасы болды, олар бірлесіп "Paris banque haute" деп аталды. Лаффиттен басқа, топқа Казимир мен Сципион Периердің банктері, Бенжамин Делессерт, Жан Хотингер, Адольф Мале, Франсуа Котьер, Антуан Одье, Жак Лефевр және Мишель Пилет Вилл банктері кірді. XIX ғасырдың басындағы осындай банктердің капиталдық ресурстары шектеулі болды, бірақ олар ірі мемлекеттік қарыздарды кепілдендіру және үміткер жеке бизнес кәсіпорындарын қаржыландыру үшін бірікті. Лаффит Делессерт, Хотингер, Джеймс де Ротшильд және басқалармен 1817–18 жылдары Францияның бостандыққа берілген қарыздарының үлесі үшін Baring Brothers (Лондон) және Hope & Company (Амстердам) сияқты күшті шетелдік банктермен бәсекелесті. Бұрын, 1816 жылы, ол Делессертпен бірге 10 миллион франк капиталға ие болған "Compagnie Royale d'Assurances Maritimes" компаниясын құрды – пионерлік акционерлік сақтандыру компаниясы. Лаффитт президент болды, ал Казимир мен Сципион Периер осы капиталды жұмылдыру кәсіпорнының әкімшілерінің қатарында болды. 1818 жылы банкир және өнеркәсіпші Бенжамин Делессертпен бірге Лаффит алғашқы француз жинақ банкін, Caisse d'Épargne et de Prévoyance de Paris-ті құруда маңызды рөл атқарды. Франция банкінің регенттер кеңесінің барлық мүшелері жаңа банктің әкімшілері ретінде тізілді. Лаффит 1818 жылға қарай өзінің сәттілігінің шыңына жетті. Ол Парижге жақын орналасқан, атақты архитектор Франсуа Мансарт жобалаған 17 ғасырлық Шато-де-Майсонс (Ивелин департаменті) сарайын сатып алуға жеткілікті бай болды. Революцияға дейін әдемі шато Людовик XVI-ның інісі, граф д’Артуаның меншігі болды, ол 1824 жылы Карл X ретінде таққа отырды. Масонға ие болу және француз қоғамының беделді өкілдерін бұрынғы корольдік шатода қабылдау Лаффитт үшін жеке жеңіс болды, ол Байон қаласындағы ағаш шеберінің ұлы еді. Бұл "le rêve d'un parvenu" (жаңа байдың арманы) еді, онда әулет тарихы, лауазымдары мен мүліктері осы уақытта маңызды болды. 1821–1822 жылдары Лаффит "Compagnie des Quatre Canaux" акционерлік қоғамын құрудың бастамашысы болды, бұл қоғам "haute banque" мүшелерінің капиталдық активтерін үкімет бастаған ірі канал құрылысы бағдарламасын қаржыландыруға жұмылдырды. Лаффиттің консорциумы үкіметке берілген қарыздардың жалпы сомасының жартысын алды. Төрт канал компаниясының ең ірі төрт қарыз берушісі: Жак Лаффитт және компаниясы (11 736 000 франк), H. Hentsch, Blanc & Co. (11 736 000), Pillet Will & Co. (10 976 000) және André & Cottier (7 870 000). Лаффиттің қарыздардың үлесін одан да арттыру туралы өтініші граф Жан Антуан Вилле басқаратын ультрароялистік министрлік тарапынан қабылданбады. 1825 жылы Лаффиттің амбициялық қаржылық жоспарлары екінші рет сәтсіз аяқталды, өйткені Вилле оның ұсынған "Société Commanditaire de l'Industrie" акционерлік қоғамын құруға рұқсат бермеді, бұл Франциядағы ірі өнеркәсіптік дамуды қолдау үшін банк несиесін беруге арналған жеке инвестициялық банк болды. Лаффиттің президенті болған "Commanditaire" 100 миллион франк капиталмен қаржыландырылуы тиіс еді. Оны француз өнеркәсіпшілері, Паридегі көптеген "haute banque" мүшелері және Лондон, Женева және Франкфурттағы жетекші банктік үйлер қолдады. Казимир Периер және атақты жүн өнеркәсібі Уильям Терно оның екі вице-президенті болуы тиіс еді. "L'esprit d'association" (бірлесу рухы), бұл либералдардың экономикалық прогресті ілгерілету үшін қолданған кең таралған ұраны еді, осы компаниямен бейнеленуі тиіс еді. Бірақ "Commanditaire" саяси тұрғыдан қолайсыз болды: Лаффитт сол кезде Карл X үкіметіне қарсы либералды оппозицияның жетекшісі болды. Сонымен қатар, жоспар консервативті регенттер мен ықпалды Франция банкінің мемлекеттік әкімшілері үшін тым амбициялық, тіпті батыл деп саналды. Лаффит 1830 жылғы шілде революциясынан кейін күтіп, қайтадан тырысуға мәжбүр болды.

During the Bourbon Restoration, "Jacques Laffitte and Company" was one of the wealthiest private banks in Paris and a leading firm among the select group of twenty or so banking houses known collectively as the "haute banque parisienne". Besides Laffitte, the group included the banks of Casimir and Scipion Perier fr, Benjamin Delessert, Jean Hottinguer, Adolphe Mallet, François Cottier fr, Antoine Odier, Jacques Lefebvre fr and Michel Pillet Will fr. The capital resources of such early 19th century banks were limited, but they associated for underwriting major government loans and for financing promising private business ventures. Laffitte associated with Delessert, Hottinguer, James de Rothschild and others to compete in 1817–18 with the powerful foreign banks of Baring Brothers (London) and Hope & Company (Amsterdam) for underwriting shares in France's loans of liberation. Earlier, in 1816, he took the lead with Delessert in founding the Compagnie Royale d'Assurances Maritimes,a pioneer joint stock insurance company with a capitalization of 10 million francs. Laffitte was president and Casimir and Scipion Perier were among the administrators of this capital mobilizing venture. In 1818, along with fellow banker and industrialist Benjamin Delessert, Laffitte was a key figure in the establishment of the first French savings bank, the Caisse d'Épargne et de Prévoyance de Paris. Practically all of the members of the board of regents of the Bank of France, where Laffitte was then governor, were listed as administrators of the new bank. Laffitte was reaching the peak of his good fortune by 1818. He was sufficiently wealthy by then to be able to purchase the 17th century Château de Maisons (Department of Yvelines),near Paris, designed by the famous architect François Mansart. Before the Revolution, the beautiful château was the property of Louis XVI's brother, the comte d'Artois, who would come to the throne in 1824 as Charles X. Possessing Maisons, and being able to entertain notables of French society there in the former royal château, was a personal triumph for Laffitte, the son of a Bayonne carpenter. It was "le rêve d'un parvenu" (the dream of a newly rich) at a time when family history, titles and property holdings mattered so much. In 1821–1822, Laffitte was the moving spirit behind the formation of the Compagnie des Quatre Canaux, a joint stock company that mobilized the capital assets of haute banque members to help finance a major canal construction program initiated by the government. Laffitte's consortium obtained one half of the total value of the loans made to the government. The top four lenders for the Four Canals Company were Jacques Laffitte & Co. (11,736,000 francs), H. Hentsch, Blanc & Co. (11,736,000), Pillet Will & Co. (10,976,000) and André & Cottier (7,870,000). Laffitte's bid for an even larger share in the loans had been rejected by the ultra royalist ministry of Count Jean Antoine Villèle. In 1825, Laffitte's ambitious financial planning was frustrated a second time when Villèle refused to authorize his proposed Société Commanditaire de l'Industrie, a private investment bank designed to provide bank credit for large scale industrial development in France. The Commanditaire, with Laffitte as its president, was to be capitalized at 100 million francs. It had the backing of French industrialists, many haute banque members in Paris and leading banking houses in London, Geneva and Frankfort. Casimir Perier and the famous woolens industrialist William Ternaux were to have been its two vice presidents. "L'esprit d'association" (the spirit of association), which was a broad slogan of the time among liberals for promoting economic progress, would have been exemplified by the company. But the Commanditaire was ill timed politically: Laffitte was then a leader of the liberal opposition to the government of Charles X. Also, the plan was seen as too ambitious, even audacious, by the conservative regents and government administrators of the influential Bank of France. Laffitte would need to wait and try again after the July Revolution of 1830.

Саяси мансап

Қайта қалпына келтірілген саяси режимдер бастапқыдағы уәделерінен кейін көңілі тоймайтын немесе одан да нашар нәтижелерге ұшырауы мүмкін. Лаффит Бурбондардың қайта оралуын бастапқыда жақсы қабылдады. Ол жаңадан келген Людовик XVIII-ге (1814–1824) қаржылық көмек көрсетті және 1814–1820 жылдары Франция банкінің губернаторы лауазымын сақтап қалды. 1815 жылы депутаттар палатасына сайланды және 1824–1827 жылдардан басқа, Реставрация кезеңінде депутаттық қызметін жалғастырды. Әріптесі, банкир Казимир Пьер Периер сияқты, ол «сол жақтағылар» қатарында либералды ұстанымды ұстанды және палатада конституциялық монархияны, баспасөз бостандығын, кәсіпкерлік еркіндігін, мемлекеттік басқарудағы тиімділікті және үкіметтік қаржылық істердегі ашықтықты қолдады. 1820 жылдан кейін Бурбон режимі консервативтік және роялистік сипатқа ие болғанда, Лаффит көбірек наразылық білдіріп, оппозицияға белсенді түрде қарсы шықты. Казимир Периермен бірге 1820 жылдары палатада граф Виллельдің үкіметтік канал құрылысы бағдарламасының қаржысын басқаруына қарсы күшті оппозицияны ұйымдастырды. Ол 1825 жылы Виллельдің революция кезінде тәркіленген жерлер үшін атақты тұлғаларды өтеу жоспарына дауыс бергені үшін беделін жоғалтты, бірақ 1828 жылы қызы Альбина Лаффитте, құрметті маршал Мишель Нейдің ұлы, Эльшинген герцогі, Москова князімен үйленгенде қайтадан халықтың қолдауын алды. 1824 жылы Карл X патша болғаннан кейін жағдай тез нашарлай бастады. Өзінің үкіметіне қарсы өсіп келе жатқан либералдық және тіпті республикалық оппозициядан қорқып, патша 1829 жылы принц Жюль де Полиньяктың ультрароялистік министрлігін тағайындау арқылы апатты қадам жасады. 1830 жылы ультрароялистер сайлауда жеңілгеннен кейін король 25 шілдедегі 1830 жылғы жарлықтарын шығарды, ол баспасөз бостандығын тоқтатты, депутаттар палатасын таратып, сайлау заңдарын жер иелерінің пайдасына өзгертті. Бұл 1830 жылғы шілде революциясына әкеп соқты. Лаффит Карл X және оның министрлерін құлатуды және Луи Филипп I, Орлеан герцогының басшылығымен жаңа үкімет құруды қолдаған ең ерте және ең белсенді жақтастарының бірі болды. Оның әкесі Филипп Эгалите 1789 жылғы революцияны қолдаған еді. Лаффиттің Париждегі үйі реформаланған конституциялық монархияның «азамат патшасы» Луи Филиппті тағайындау үшін «Қозғалыс партиясының» штаб-пәтеріне айналды. Париждегі халық көтерілісі мен провинциялардағы наразылықтың күшеюіне қарсы жоспар сәтті жүзеге асты. Карл X Англияға қашып кетті, оның министрлері тұтқындалды, Луи Филипп I таққа отырды және Лаффит Министрлер кеңесінің президенті және қаржы министрі болды (2 қараша 1830 – 13 наурыз 1831). Бірақ Лаффит патшаны тағайындаушы немесе саяси көшбасшы емес, банкир және қаржыгер ретінде жақсырақ екенін көрсетті. Оның үкіметі Францияда тәртіпті сақтау қажеттілігі мен париждік халықты татуластыру қажеттілігі арасында қысымға ұшырады және екеуін де орындай алмады. Депутаттар палатасындағы либералды саяхатшылар, мысалы Казимир Периер үшін, тіпті король үшін де оның генерал Лафайет сияқты революциялық тұлғалармен байланысы Францияны республика құруға қауіпті жақын әкелді. Периер Лаффиттің министрлігімен байланысудан бас тартты. 131 күндік қырқылыстан және шешімсіздіктен кейін Лаффит отставкаға кетуге мәжбүр болды және Периердің «Тәртіп партиясы» жаңа министрлік құрды. Лаффит 1831 жылдан кейін палатадағы орнын сақтап қалды, бірақ ол ешқашан басқа министрліктің басшысы немесе мүшесі болған жоқ. Лаффиттің 1830 жылғы Франция саясатына араласуы оған қаржылық жағынан қымбатқа түсті. Революция француз экономикасының күрделі жағдайын одан бетер ушықтырды. Laffitte & Co. 13 миллион франк шығынға ұшырады және банкты жоюға тура келді (1831 жылдың қаңтары). Банкінің шығындарын жабуға көмектесу үшін Лаффит Франция банкінің басқарушысын 7 миллион франк мөлшерінде бұрын-соңды болмаған банктік қарызды ұйымдастыруға көндірді. Ол Париждегі үйін rue d'Artois (қазіргі rue Laffitte) және өзінің өнер коллекциясын сатуға шығарды. Ең бастысы, 6 миллионға ол Бретюильдегі отбасылық орманды жерлерді король Луи Филиппке сатты, бұл оған көп көмектесті, бірақ король сатуды жария еткенде Лаффитке саяси және қаржылық жағынан зиян келтірді. Лаффитте, кем дегенде, Шато-де-Мейсонды сатудан қорғауға қол жеткізді, бірақ ол оның кең саябақтарын бай париждіктерге сату үшін елдік виллалар салу үшін жер учаскелеріне бөлді. Бұл іс жүзінде М. де Рувьердің «Histoire et description pittoresque de Maisons Laffitte» (1838) атты кітапшасында сипатталғандай, қала маңындағы жылжымайтын мүлік құрылысын дамытудағы таңғажайып жаңа тәжірибе болды. Лаффит және оның бауыры Жан Батист Лаффит Парижден Мейсонға дейінгі 15 километрлік қашықтыққа жол жүретін дилижанс желісін құрды. Оның немересі Шарль Лаффит (1803–1875) және күйеуі, Москова князі, Франциядағы алғашқы ат шабуына арналған трассаны салды.

Restored political regimes are likely to trend from initial promise to eventual disappointment, or worse. Laffitte viewed the return of the Bourbons favorably at first. He provided financial assistance for the incoming Louis XVIII (1814–1824) and kept his position as governor of the Bank of France during 1814–1820. He was elected to the Chamber of Deputies in 1815 and continued as a deputy throughout the Restoration except for the years 1824–27. Like his fellow elected deputy and banker Casimir Pierre Périer, he took a liberal stance "on the left" and spoke out in the Chamber in support of constitutional monarchy, liberty of the press, freedom of enterprise, competence in state administration and transparency in government financial affairs. As the Bourbon regime became more and more conservative and royalist after 1820, Laffitte became increasingly dissatisfied and outspoken in opposition. With Casimir Perier, he led a spirited opposition in the Chamber in the 1820s against Comte Villèle's handling of the finances of the government's canal construction program. He lost favor in 1825 by voting for Villèle's plan for indemnifying notables for lands confiscated during the Revolution, but regained popular support in 1828 when his daughter, Albine Laffitte, was married to Napoleon Joseph Ney, the son of the honored Maréchal Michel Ney, duc d'Elchingen, the prince de Moskowa. Things began to go wrong rapidly after Charles X became king in 1824. Fearful of growing liberal and even republican opposition to his government, the king finally acted disastrously in 1829 by installing the ultra royalist ministry of Prince Jules de Polignac. When the ultra royalists were defeated in the elections of 1830 the King issued his infamous ordinances of 25 July 1830, suspending freedom of the press, dissolving the Chamber of Deputies, and changing election laws in favor of the landed nobility. The upshot was the July Revolution of 1830. Laffitte was one of the earliest and most determined advocates for ousting Charles X and his ministers and establishing a new government under Louis Philippe I, the duc d'Orléans, whose father, Philippe Égalité, had supported the Revolution of 1789. Laffitte's home in Paris became a headquarters for the "Party of Movement" to make Louis Philippe the "Citizen King" of a reformed constitutional monarchy. Against the background of popular insurrection in Paris and growing unrest in the provinces, the plan succeeded. Charles X fled to England, his ministers were arrested, Louis Philippe I assumed the throne and Laffitte became president of the Council of Ministers and Minister of Finances (2 November 1830 – 13 March 1831). As it proved, Laffitte was much better as a banker and financier than as a king maker or political leader. His government, torn between the necessity for preserving order in France and the need to conciliate the Parisian populace, succeeded in doing neither. To moderate liberals in the Chamber of Deputies like Casimir Perier, and even for the king himself, his dealings with popular revolutionary figures such as General Lafayette were moving France dangerously toward the establishment of a republic. Perier refused to have anything to do with Laffitte's ministry. After 131 days of turmoil and indecision, Laffitte was forced to resign and Perier's "Party of Order" formed a new ministry. Laffitte would keep his seat in the Chamber after 1831, but he would never lead or be part of another ministry. Laffitte's foray into the complicated politics of 1830 in France cost him dearly financially. The revolution had worsened an already troubled French economy. Laffitte & Co. suffered losses of 13 million francs and the bank had to be liquidated (January 1831). To help cover his bank's losses, Laffitte talked the governor of the Bank of France into arranging an unprecedented bank loan of 7 million francs. He put his Paris home on the rue d'Artois (now the rue Laffitte) and his art collection up for sale. Most importantly, for 6 million francs. he sold off family woodlands at Breteuil to the king, Louis Philippe, which helped greatly but hurt Laffitte politically and financially when the king made the sale public. Laffitte at least managed to protect the Château de Maisons from sale, but he divided up its extensive parklands into lots for building country villas to sell to rich Parisians. This actually became a remarkably creative early experiment in suburban real estate development, as described in a brochure prepared by M. de Rouvières entitled Histoire et description pittoresque de Maisons Laffitte (1838). Laffitte and his brother, Jean Baptiste Laffitte, established a stage coach line for the 15 kilometer trip from Paris to Maisons. His nephew, Charles Laffitte (1803–1875), and his son in law, the Prince de Moskowa, added a grassland horse racing track – the first in France.

Қайтару

1836–1837 жылдары Лаффит өзінің ісін дұрыс реттеу арқасында 1825 жылғы Командитарий жоспарын қайта жандандыруға қол жеткізді. Ол өнеркәсіптік кәсіпорындарға ұзақ мерзімді несие беруге көмектесу үшін 1837 жылдың 15 шілдесінде Caisse Générale du Commerce et de l'Industrie құрды. Бірлескен акционерлік емес, коммидиттік форма қолданылды. Кәсіпорынның капиталы 55 миллион франкқа бағаланды. Франция Банкі кейбір қиындық тудыратын шектеулер қойды ("Banque" деген сөзді қолдануға тыйым салынды), бірақ кәсіпорынның мақұлдануы аяқталды. Лаффиттің басты серіктестері – оның інісі Мартин Лаффит (1783–1840) және қант өнеркәсібінің өкілі Франсуа Лебоди (1799–1863) болды. Бұл компания Франциядағы 19 ғасырдың екінші жартысындағы ірі бірлескен инвестициялық банктердің прототипі ме? Тарихшылар осы мәселені зерттеуді және осыған байланысты ойлануды жалғастыруда. Лаффиттің өзі Caisse Générale-дің оның нағыз "коммерциялық банк" туралы арманын толыққанды орындамағанын түсінгендей. Ол "Естеліктерінде" былай деп жазды: "Егер мен өзім қалағандай үлкен несиелік мекеме құра алмасам, мен коммерцияға және отбасыма ұзақ уақыт бойы пайдалы болатын үлкен банк үйін салдым. 70 жастағы адам үшін бұл жеткілікті ерлік. Меннен кейін келгендер үлкен несиелік мекемелер құруға қол жеткізсе де, мен үшін тырысқаным үшін мақтаныш болады".

Соңғы жылдары және мұрасы

Шын мәнінде, егер Лаффит ұзақ өмір сүрген болса, Францияда теміржол құрылысын қаржыландырудың тәуекелді бизнесіне Caisse Générale-ді ынтамен жетекшілік етер еді. Бонин 1843 жылы компанияның Compagnie du Nord компаниясының теміржол құрылысына 10 миллион франк көлемінде несие беріп, бұл салаға қадам басқанын атап көрсеткен. Лаффиттің туысы Шарль Лаффит бұл инвестицияға қатысты. Бірақ Жак Лаффит сол кезде өкпе ауруынан ауыр сырқатқа шалдыққан еді. Ол 1844 жылдың 26 мамырында Парижде 77 жасында қайтыс болды. Caisse Générale банкир Александр Гуэннің (1792–1872) басшылығымен бірнеше жылға созылды, бірақ Франциядағы 1848 жылғы революциядан өте алмады. Гуэн өзінің жарияланбаған өмірбаяндық еңбегінде, тәжірибесі бойынша компанияның сәтсіздігіне қаржылық дағдарыс кезінде ұзақ мерзімді инвестициялар мен қысқа мерзімді коммерциялық несиелерді тиісті деңгейде үйлестіре алмауы себеп болғанын жазды. 1847–1848 жылдардағы Францияның экономикалық дағдарысы кезінде компанияның құлдырауы осының айқын мысалы еді.