Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суррейдегі қала, Англия
Town in Surrey, England
Вейбридж ( /ˈweɪbrɪdʒ/) – Англияның Суррей округіндегі Елмбридж ауданындағы қала, Лондон орталығының оңтүстік-батысында шамамен 30 шақырым қашықтықта орналасқан. Елді мекен 7 ғасырда Ваигебрюгге және Вейбрюгге деп тіркелген, ал атауы қала орталығының солтүстігінде Темза өзеніне құятын Вей өзеніндегі өтпелі нүктеден шыққан. Адамның ең ерте кездегі қызметінің іздері қола дәуіріне дейін жетеді. Англо-саксон және орта ғасырлық кезеңдерде Вейбридж Чертси аббаттығының меншігінде болды. 2011 жылы қаланың халқы 15 449 адамды құрады. 1530 жылдары Генрих VIII қала орталығының солтүстігінде Оатлендс сарайын салдырды, оны төртінші әйелі, Клевстік Аннаның резиденциясы етіп жасауды жоспарлады. Ол 1540 жылдың шілдесінде Кэтрин Говардқа осы сарайда үйленді және сарай Азамат соғысына дейін патшалық резиденция болып қалды. Ғимараттар 1650 жылдардың басында бұзылып, сол ғасырдың соңында Вейбридждің шығысында Оатлендс Хаус атты жаңа сарай салынды. 18 ғасырда ханзада Фредерик, Йорк және Олбани герцогы бұл сарайдың иесі болды. Қала 19 ғасырдың басында Оатлендс Хаус иелігінің бөлінуіне, Вейбридж Хидтің қоршауына және 1838 жылы теміржол станциясының ашылуына байланысты орта ғасырлық шекарасынан тысқары қарай кеңейе бастады. Әзірлеуші В. Г. Таррант 20 ғасырдың бірінші жартысында Сент-Джордж төбесінде тұрғын үйлер салуға жауапты болды. Әлемдегі алғашқы мақсатты жарыс трассасы 1907 жылы Бруклендсте салынды. Трасса 1926 жылы бірінші Британ Гран-присіне қабылдады және Малкольм Кэмпбелл өзінің соңғы жылдамдық рекордтық машинасы, Кэмпбелл Райлтон Блю Бёрдті әзірлеу үшін пайдаланды. 20 ғасыр бойы Бруклендс аэроғарыш өнеркәсібі үшін маңызды орын болды, онда Сопвиф Кэмел, Веллингтон бомбалаушысы және Ураган истребителі сияқты ұшақтар жасалып, сынақтан өтті. Vickers компаниясы 1915 жылы трассада фабрика салды және ұшақ құрастыру 1988 жылға дейін жалғасты.
Weybridge ('/w//eɪ//b//r//ɪ//dʒ/) is a town in the Elmbridge district in Surrey, England, around southwest of central London. The settlement is recorded as Waigebrugge and Weibrugge in the 7th century and the name derives from a crossing point of the River Wey, which flows into the River Thames to the north of the town centre. The earliest evidence of human activity is from the Bronze Age. During the Anglo Saxon and medieval periods, Weybridge was held by Chertsey Abbey. In 2011 it had a population of 15,449. In the 1530s, Henry VIII constructed Oatlands Palace to the north of the town centre, which he intended to be the residence of his fourth wife, Anne of Cleves. He married Catherine Howard there in July 1540 and the palace remained a royal residence until the Civil War. The buildings were demolished in the early 1650s and a new mansion, Oatlands House, was constructed to the east of Weybridge later the same century. Prince Frederick, Duke of York and Albany owned the mansion in the 18th century. The town began to expand beyond its medieval footprint in the early 19th century, catalysed by the initial breakup of the Oatlands House estate, the enclosure of Weybridge Heath and the opening of the railway station in 1838. The developer, W. G. Tarrant, was responsible for the construction of housing on St George's Hill in the first half of the 20th century. The world's first purpose built racing circuit was constructed at Brooklands in 1907. The track hosted the first British Grand Prix in 1926 and was used by Malcolm Campbell to develop his final land speed record car, Campbell Railton Blue Bird. Throughout the 20th century, Brooklands was an important location for the aerospace industry and aircraft developed and tested there included the Sopwith Camel, the Wellington bomber and the Hurricane fighter. Vickers established a factory at the circuit in 1915 and aircraft manufacturing continued at the site until 1988.
Топонимика
Вейбридждегі елді мекеннің алғашқы жазба деректері 7 ғасырға дейін жетеді, сол кезде оның атауы Ваигебрюгге және Вейбрюгге деп тіркелген. Ол 1086 жылғы «Domesday Book» кітабында Webrige және Webruge түрінде, ал кейінгі сақталған құжаттарда Waibrigge және Wabrigge (12 ғасыр) және Wybrugge және Weybrugge (13 ғасыр) деп кездеседі. Атаудың мағынасы қарапайым – «Уэй өзені арқылы салынған көпір».
The first written records of a settlement at Weybridge date from the 7th century, when its name is given as Waigebrugge and Weibrugge. It appears in Domesday Book of 1086 as Webrige and Webruge and in subsequent surviving documents as Waibrigge and Wabrigge (12th century) and Wybrugge and Weybrugge (13th century). The name simply means "Bridge over the River Wey".
Орналасуы мен топографиясы
Вейбридж Суррейдің солтүстік-батысында, Лондон орталығынан оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Қала орталығы Уэй және Темза өзендерінің қосылған жеріне жақын, бірақ елді мекенге оңтүстікке қарай Сент-Джордж төбесі мен Бруклендс кіреді. Вейбридж орталығынан солтүстікке қарай Темзаға қарай беткейлік геология негізінен өзендік шағылдардан тұрады. Сент-Джордж төбесіндегі Багшот құмдарының үстінде Браклшем сазы жатыр, сондай-ақ, құрамында 33-48% темір(III) оксиді бар темір тасы да кездеседі, оған қоса Вей өзенінің бұрынғы арнасымен келген деп саналатын шағыл шашақтары бар.
Weybridge is in northwest Surrey, approximately southwest of central London. The town centre is close to the confluence of the River Wey and the River Thames, but the settlement also includes St George's Hill and Brooklands, to the south. From the centre of Weybridge northwards towards the Thames, the surface geology is dominated by river gravels. Overlying the Bagshot Sands at St George's Hill is a cap of Bracklesham Clay, Ironstone, containing 33 48% iron(III) oxide, is also found on the Hill, along with a capping of chert gravels, thought to have been deposited by a former course of the River Wey.
Ерте тарих
Вейбриджте адам қонысының ең алғашқы дәлелі қола дәуірінен басталады. 1912 жылы Вей көпіріне жақын Вей өзенінен бірнеше қару, соның ішінде саңылаулы балта бастары, рапира және пальштаве табылды. Осы аймақта 19 және 20 ғасырдың басында осы кезеңге жататын кем дегенде елу күлді урналар табылған. 1907 жылы Бруклендс жарыс жобасының құрылысы кезінде мыс қорытпасынан жасалған қазан табылды. Ол Солтүстік Италияда қола дәуірінің соңында немесе темір дәуірінің басында жасалған деп есептеледі, ал осыған ұқсас ыдыстар Австрия, Бельгия және Германияда да табылған. Темір дәуірінде Сент-Джордж төбесінде бекініс болған. Ол шамамен 1,5 км² жерді алып жатқан және қамал мен ормен қоршалған. Бекіністің көптеген іздері 20 ғасырдың бірінші жартысында үй салу арқылы жойылған. Вейбриджде маңызды римдіктер болды деп есептелмейді, бірақ 1907 жылы Бруклендсте 3-ші ғасырдың соңы мен 4-ші ғасырдың басына жататын 68 қола монета табылды. Диоклетиан (284–305 жж.), Максимиан (286–305 жж.), Констанций I (305–306 жж.) және Галерий (305–311 жж.) тұсындағы нуммилерді қамтитын қазынаның көп бөлігі Британ мұражайына тапсырылды.
The earliest evidence of human occupation in Weybridge is from the Bronze Age. A number of weapons, including socketed axe heads, a rapier, and a palstave, were retrieved from the River Wey close to the Wey Bridge in 1912. At least fifty cinerary urns dating from the same period were found in the area in the 19th and early 20th centuries. A copper alloy bucket, now held by the British Museum, was discovered during the construction of the Brooklands racetrack in 1907. It is thought to have originated in northern Italy in the late Bronze or early Iron Age and similar vessels have been found in Austria, Belgium and Germany. During the Iron Age, there was a fort on St George's Hill. It covered an area of around and was protected by a rampart and ditch. Most traces of the fort were destroyed by housebuilding in the first half of the 20th century. There is not thought to have been a significant Roman presence in Weybridge, but 68 bronze coins of the late 3rd and early 4th centuries were found at Brooklands in 1907. Much of the hoard, which included nummi from the reigns of Diocletian (284–305 CE), Maximian (286–305), Constantius I (305–306) and Galerius (305–311), was donated to the British Museum.
Басқару
Вейбриджке қатысты Domesday Book-та үш жеке жазба бар. Бірінші жерді Байо епископы Одо басқарушы ретінде алған, ал Троулиден Герфрид – кіші басқарушы ретінде. Оған жылына 5 фунт стерлинг құнына бес шошқаға арналған жайылым және ормандық жер кірді. Қалған екі жазба Чертси аббаттығына тиесілі жерлерді көрсетеді, олардың жалпы ауданы 16 акр шалғын, төрт шошқаға арналған жер және 1½ арақ командасына арналған егістік жерді құрады. Ешбір жазбада бұл елді мекенде шіркеу немесе диірменнің бар екендігі туралы мәлімет жоқ. Келесі ғасырларда Вейбридж туралы сирек кездесетін жазбалар ғана сақталған. 1176 жылы Папа Александр III-нің бұйрығында шіркеу туралы айтылған, ал кейінірек Чертси аббаттығы 1200 жылы Ньюарк аббаттығына адвокаттықты сатқандығы көрсетілген құжат табылды. 1262 жылы аббаттық діни қызметкерлерді тағайындауға, шіркеу мүлкін иеленуге және жергілікті тұрғындардан ондық жинауға лицензия алды. 1284 жылы ауыл Джеффри де Люси Чертси аббаттығының кіші басқарушысы ретінде басқарды. Монастырлар таратылғаннан кейін Вейбридж үш жыл бойы Реде отбасының қолында болды, содан кейін 1537 жылы патшаның иелігіне өтті. Сол жылдың маусым айында Генрих VIII қала орталығының солтүстігінде орналасқан орта ғасырдың соңғы кезеңіне жататын ескі сарайды кеңейте отырып, Оатлендс сарайының құрылысын бастады. Негізді салуға пайдаланылған тастардың бір бөлігі Чертси аббаттығының қиратылған жерінен алынған. Генрих сарайды төртінші әйелі, Клевтік Аннаның резиденциясы етіп алуды жоспарлаған, бірақ неке алты айдан кейін жойылды. Генрихтің қайтысынан кейін сарай Комонвелтке дейін патшаның иелігінде болды, содан кейін оның заттары сатылып, ғимараттар қиратылды. Қазірге дейін 1545 жылға дейін салынған қабырғаның бір бөлігі мен қақпасы ғана сақталған. Вейбридж билігі кедейлерге көмек көрсету және жергілікті жолдарды күтіп ұстауды қадағалады. 1840 жылдары кедейлерге көмек көрсету жауапкершілігі Чертси кедейлерді қорғау кеңесіне берілді. Жергілікті су бұру және автомобиль жолдары 1860 жылдары құрылды, ал 1870 жылдары жаңа зираттар үшін жер сатып алу үшін жерлеу кеңесі құрылды. 1888 жылғы жергілікті басқару туралы заң көптеген әкімшілік міндеттерді жаңадан құрылған Суррей округі кеңесіне тапсырды, содан кейін 1894 жылғы заңмен Вейбридж қалалық округтік кеңесі (UDC) құрылды. Бастапқыда кеңес Ұлттық мектепте жиналатын, бірақ 1908 жылы Хай-стрит пен Бейкер-стриттің қиылысында орналасқан Абердин-хаусына көшті. 1929 жылғы жергілікті басқару туралы заңның нәтижесінде 1932 жылы Вейбридж және Уолтонның UDC біріктірілді. 1951 жылы Вейбридж азаматтық приходында 8083 адам тұрды. 1 сәуір 1974 жылы приход таратылды. Біріккен кеңес 1974 жылы Эшер UDC-мен біріктіріліп, Эльмбридж қалалық кеңесін құрды. Көпірдің құрылысы 1808 жылы 13 ағаш аркадан қайта салынды. Қазіргі көпір 1865 жылы салынды және кірпіш, темір және тастан тұрғызылды. Бірінші көпірден төменгі ағыстағы екінші көпір 1945 жылы аяқталды және қазір A317 тас жолын алып жүреді. 1537 жылы Оатлендс сарайының құрылысына қажетті материалдар өзен арқылы Вейбриджге жеткізілді. Темза құлдырауы 1930 жылдары бетоннан қайта салынды, бірақ Вейдегі барлық құлдырамалар сияқты, ол бастапқыда топырақпен бекітілген. Жоғары Темзадағы ең алғашқы құлыптар 17 ғасырда, Оксфорд Буркот комиссиясы құрылғаннан кейін салынды. Алайда, өзеннің Вейбридж арқылы өтетін бөлігін жақсартуға тырысу келесі ғасырға дейін басталмады. 1789 жылы Санбериде флеш-бұға орнатылды, бірақ оны 1812 жылы фунт-бұғамен ауыстырды. Шеппертон құлдырауы келесі жылы ашылды. Құлыптардың салынуы өзен ағысын реттеді және оның тереңдігін арттырды, кеме қатынасын жеңілдетті және диірмендерді қуаттандыру үшін жеткілікті су көзін қамтамасыз етті. 1935 жылы Десбороу кесілген кезде Вейбридж арқылы Темза өзені одан әрі жақсартылды. 30 метрлік кеме жүретін арна 5 шақырымдық бұранданы айналып өтеді және негізінен өзеннің су тасқынын көбейту үшін жасалған. Кесілгеннің құрылысы Десборо аралын құрды, оның барлығы Вейбридж шегінде орналасқан. Бастапқыда станцияда екі платформа болды және ол Сент-Джордж төбесі мен Вейбридж Heath арасындағы терең кесуде орналасқан. Лондонға саяхатқа шамамен бір сағат кететін, ал 1841 жылы пошта пойзы күн сайын тоқтаған. 1848 жылы станциядан батысқа қарай жол қиылысы құрылды. 1885 және 1902 жылдары станция арқылы өтетін негізгі желіге қосымша жолдар қосылды. Станция арқылы өтетін желілер 1907 жылы электрлендірілді, бірақ бу локомотивтері 1967 жылға дейін Вейбридж арқылы ұзақ қашықтыққа жедел қызметтер көрсетуді жалғастырды. 1987 жылдың қаңтар айында өрт сөндіру шаралары салдарынан 1904 жылғы станция ғимараты қирады. 1912 жылы Вейбриджде қолмен басқарылатын телефон станциясы ашылды, ол 1954 жылы Хит-роудтағы автоматтандырылған станциямен ауыстырылды, ол 2500 желіге жететін қуаты бар еді.
There are three separate entries for Weybridge in Domesday Book. The first area of land described was held by Bishop Odo of Bayeux as tenant in chief and Herfrid of Throwley as lesser tenant. It included of meadow and woodland for five swine with a value of £5 per annum. The other two entries list areas belonging to Chertsey Abbey, totalling a further 16 acres of meadow, land for four swine and ploughland for 1½ plough teams. None of the entries records a church or a mill in the settlement. There are only sporadic surviving references to Weybridge in the following centuries. A chapel is mentioned in a papal bull issued by Pope Alexander III in 1176 and a later document shows that Chertsey Abbey had sold the advowson to Newark Priory by 1200. By 1262, the Priory had obtained a license that confirmed its rights to appoint a priest, to hold church property and to collect tithes from the local residents. In 1284 the village was held by Geoffrey de Lucy as a lesser tenant of Chertsey Abbey. Following the dissolution of the monasteries, Weybridge was held by the Rede family for three years, before passing to the Crown in 1537. In June of the same year, Henry VIII began to construct Oatlands Palace by expanding an existing late medieval manor house located to the north of the town centre. Some of the stone used in the construction of the foundations was taken from the demolition of Chertsey Abbey. Henry had intended that the palace would become the residence of his fourth wife, Anne of Cleves, but the marriage was annulled after six months. Following Henry's death the palace remained a possession of the Crown until the Commonwealth, when the contents were sold and the buildings demolished. Only a side entrance gate and adjoining sections of walls, which date from c. 1545, remain. The Weybridge vestry oversaw the distribution of poor relief and the maintenance of local roads. In the 1840s, responsibility for poor relief was transferred to the Chertsey Board of Guardians of the Poor. Local drainage and highways boards were established in the 1860s and in the 1870s a burial board was created to purchase land for new cemeteries. The Local Government Act 1888 transferred many administrative responsibilities to the newly formed Surrey County Council and was followed by an 1894 Act that created the Weybridge Urban District Council (UDC). Initially the council met at the National school, but moved to Aberdeen House at the junction of High Street and Baker Street in 1908. As a result of the Local Government Act 1929, the UDCs of Weybridge and Walton were combined in 1932. In 1951 the civil parish of Weybridge had a population of 8083. On 1 April 1974 the parish was abolished. The unified council was merged with the Esher UDC to form Elmbridge Borough Council in 1974. The structure was rebuilt in 1808 on 13 wooden arches. The present bridge dates from 1865 and is constructed from brick, iron and stone. A second bridge, downstream of the first, was completed in 1945 and now carries the A317. In 1537, materials for the construction of Oatlands Palace were transported to Weybridge by river. Thames Lock was rebuilt in concrete in the 1930s, but like all the locks on the Wey, it was originally turf sided. The earliest locks on the upper Thames were built in the 17th century, following the establishment of the Oxford Burcot Commission. However, efforts to improve the stretch of the river through Weybridge did not start until the following century. In 1789, a flash lock was installed at Sunbury, but was replaced by a pound lock in 1812. Shepperton Lock opened the following year. The construction of the locks regulated the flow of the river and increased its depth, facilitating navigation and maintaining an adequate head of water to power mills. The River Thames through Weybridge was further improved when the Desborough Cut was opened in 1935. The 100 feet (30 m) navigable channel bypasses a 3 mile (5 km) meander and was primarily designed to increase the flood capacity of the river. Construction of the cut created the Desborough Island, the entirety of which is in Weybridge. Initially the station had two platforms and was in a deep cutting between St George's Hill and Weybridge Heath. The typical journey time to London was around an hour and, by 1841, a mail train was stopping daily. A junction was created to the west of the station in 1848, when the line to was constructed.|group=note Additional tracks on the main line through the station were added in 1885 and 1902. The lines through the station were electrified in 1907, although steam locomotives continued to haul long distance express services through Weybridge until 1967. An arson attack in January 1987, resulted in the destruction of the 1904 station building. A manual telephone exchange opened in Weybridge in 1912 and was replaced in 1954 by an automated facility in Heath Road, which had sufficient capacity for 2500 lines.
Тұрғын үй құрылысы
Уэйбридж 18 ғасырдың басында шағын ауыл болғанмен, тұрғындарының көп бөлігі аристократия өкілдері болды. 1724 жылы пастор бұл жердің «әдемі зейнет орыны» ретінде дами бастағанын айтты және аймақта 18 жоғары топтық отбасы тіркелгенін жазды. Елді мекенде екі негізгі иелік болды: Портмор паркі, орталықтың солтүстік-батысында, Колйер отбасының, Портмор графының резиденциясы болды; ал Оатлендс паркі, шығыста, Оатлендс сарайына қарасты бұрынғы бұғы бағында салынды және 1790 жылы Йорк және Олбани герцогы, Фредерик принц сатып алды. 18 ғасырдың соңында Уэйбридж өзінің ортағасырлық шеңберінен тысқары қарай кеңейе бастады. 1800 жылы ауыл орталығынан оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан жалпы пайдаланымдағы жер, Вейбридж Хит, қоршалды. Жерді иелену туралы заң Йорк герцогіне Сент-Джорджс-Хиллдің көп бөлігін сатып алып, оны Оатлендс иелігіне қосуға мүмкіндік берді. Төрт жылдан кейін Хэнгер Хилл, Хит арқылы өтетін жолдардың бірі, салынды және оның бойындағы жер учаскелері үй салу үшін сатылды. Йорк герцогы 1824 жылы Оатлендс паркін сатты, бірақ жаңа иесі, Эдвард Хьюз Болл Хьюз, үш жылдан кейін оны Эльсмирдің 1-ші графы Фрэнсис Эгертонға жалға беруге мәжбүр болды. Оатлендс иелігінің қалған бөлігі 1828 және 1846 жылдар аралығында бөліп сатылды. Жер босатылғаннан кейін үй салу жұмыстары дерлік бірден басталды, сондай-ақ 1838 жылы Вейбридж теміржол станциясының ашылуы да ынталандырды. Оатлендс ауылындағы үйлердің көпшілігі 1859 жылы аяқталды. Оатлендс Парк Хаусы 1909 жылы құрылысшы В.Г. Таррантқа сатылды. Бұл иелік, шамамен Бас көше мен Уэй өзені арасындағы аумақты қамтиды, 1670 жылдары Норфолк герцогы Генри Ховардпен құрылған. Оны 1861 жылы Лок Кинг отбасы сатып алды, олар 19 ғасырдың соңында жерді тұрғын үйлер салуға сатты. Сент-Джорджс Хиллді 1911 жылы Эджертон отбасынан жер сатып алған В.Г. Таррант дамытты. Бір жылдан кейін ол теннис және гольф клубтарының құрылысын бастады және «Surrey Herald» газетінде салуды жоспарлаған үйлерді жарнамалап, бірқатар хабарламалар жариялады. Дамуға қатысты қатаң талаптар қойылды және әрбір мүліктің ең кішкентай мөлшері белгіленді. Бірінші дүниежүзілік соғыс құрылыс жұмыстарын тоқтатты, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін ол жалғасты, 1920 жылдардың соңындағы Ұлы депрессия басталғанға дейін. Қаладағы алғашқы кеңес үйлері 1923 және 1927 жылдар аралығында Вейбриджтің аудандық кеңесі (UDC) тарапынан салынды, онда 160 үй Ескі сарай бақшасының жеріне орналастырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Вейбридж және Уолтон UDC екі қалада 1000-нан астам үй салды.
Although Weybridge was still only a small village in the early 18th century, a high proportion of the residents were members of the aristocracy. In 1724, the rector noted that it was increasingly becoming a place for "gentile retirement" and recorded eighteen upper class families living in the area. The settlement was dominated by two estates: Portmore Park, to the north west of the centre, was the seat of the Colyear family, the Earls of Portmore; Oatlands Park, to the east, had been built on the former deer park belonging to Oatlands Palace and was purchased by Prince Frederick, the Duke of York and Albany, in 1790. Towards the end of the 18th century, Weybridge was beginning to expand beyond its medieval footprint. In 1800, Weybridge Heath, an area of common land to the south east of the village centre, was enclosed. The Act of Inclosure enabled the Duke of York to purchase almost the whole of St George's Hill and to add it to the Oatlands Estate. Four years later, Hanger Hill, one of the roads running across the heath, was laid out and plots alongside it were sold for housebuilding. The Duke of York sold Oatlands Park in 1824, but the new owner, Edward Hughes Ball Hughes, was forced to lease the house and the surrounding to Francis Egerton, 1st Earl of Ellesmere, three years later. The remainder of the Oatlands estate was sold in stages between 1828 and 1846. Housebuilding began almost as soon as the land was released, stimulated in part by the opening of Weybridge railway station in 1838. The majority of the houses in Oatlands village were completed by 1859. Oatlands Park House was sold to the developer W. G. Tarrant in 1909. The estate, approximately covering the area between the High Street and the River Wey, had been established by Henry Howard, 6th Duke of Norfolk in the 1670s. It was purchased by the Locke King family in 1861, who sold the land for residential development in the final decades of the 19th century. St George's Hill was developed by W. G. Tarrant, who bought of land from the Edgerton family in 1911. A year later he began the construction of the Tennis and Golf Clubs and published a series of promotions in the Surrey Herald to advertise the houses that he intended to build. Strict covenants were imposed on the development and the minimum size of each property was fixed as Construction was interrupted by the First World War, but resumed shortly afterwards, continuing until the start of the Great Depression in the late 1920s. The first council housing in the town was built by the Weybridge UDC between 1923 and 1927, when 160 houses were constructed on the Old Palace Gardens estate. Following the end of the Second World War, the Weybridge and Walton UDC built over 1000 houses in the two towns.
Бруклендтер
Бруклендс – әлемдегі алғашқы арнайы салынған мотор спорты трассасы, ол 1907 жылы ашылды. Вейбридждің оңтүстігіндегі шабындық жерге салынған бетонды трассаны Капель Лофт Холден жобалаған, оның жалпы ұзындығы 4 км (2,75 миль) құрады. Автокөліктер үшін алғашқы жарыстар 1907 жылдың шілдесінде, ал мотоциклдер үшін келесі жылдың ақпан айында өтті. Екеуі де Еуропаның түкпір-түкпірінен көптеген қатысушыларды тартты, ал 1911 жылы Британ Автомобильдік Жарыс Клубы тұрақты жарыс кестесін құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мотор спорты тоқтатылып, 1920 жылға дейін қайта жаңғырды. Алғашқы екі Ұлыбритания Гран-приі 1926 және 1927 жылдары осы трассада өтті. JCC 200 Мильдік жарыс та 1921 жылдан 1928 жылға дейін және 1938 жылы өтті. 1930 жылдардың басында Малкольм Кэмпбелл Бруклендсте өзінің соңғы жер үсті жылдамдық рекордтық машинасы – Кэмпбелл Райлтон Блю Бердін жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жарыстар екінші рет тоқтатылды. Бруклендс британдық авиация индустриясының дамуында да маңызды рөл атқарды. 1907 жылы авиацияның алғашқы қадамдарын жасаған А.В. Роу, трасса ашылғаннан кейін көп өтпей, британдық жасалған ұшақпен алғашқы ұшуды осы жерде жасады. Роудың ұшуы Райт ағайындардың алғашқы қозғалмалы ұшақпен жасаған ұшуынан төрт жыл кейін болды және 79 фут (24 м) қашықтықты, жерден 10 фут (3 м) биіктікте ұшты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сопвиф Кэмел сияқты бірнеше ұшақ Бруклендсте жасалды. 1920-1930 жылдары ұшақ жасау жалғасты. Викерс зауытында жұмыс істегендердің арасында Велсли және Веллингтон бомбалаушыларын жобалауға қатысқан Барнс Уоллис болды. 1935 жылы Hawker Aircraft компаниясы Бруклендсте зауыт ашып, Hurricane истребителінің прототиптерін құрастыруды бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұшақ жасау қарқыны күшейді, жаңа зауыттар, қоймалар мен ангарлар тез салынып, жарыс трассасының аумағына еніп жатты. Жеткізу үшін қол жетімділікті жақсарту мақсатында Байфлитке жақын жерде трасса бұзылды және солтүстік жағындағы бетонға үлкен шеберхана салынды. 1945 жылы соғыс аяқталғаннан кейін трассаның жағдайы нашар деп танылды, сондықтан мотор спортын қайта бастау мүмкін емес деп шешілді. 1940-1950 жылдары Бруклендсте орналасқан өндірушілер азаматтық авиация өндірісіне көшуді бастады. Vickers 1945 жылы VC1 Viking ұшағымен бірге VC сериялы ұшақтарды шығара бастады. VC10 1964 жылы ұшырылды, ол кезде компания Британдық Ұшақ Корпорациясы (BAC) ретінде мемлекеттік меншікке алынды. BAC компаниясы Бруклендсте ұшақ бөлшектерін өндіруге қайта бағытталды, ал соңғы құрастыру басқа жерде жүзеге асырылды. BAC One Eleven ұшағының жалпы саны 235 болса, оның 13-і Бруклендсте жасалған. Соңғысы 1970 жылдың 19 желтоқсанында ұшырылды және одан кейін бұл жерде басқа ұшақтар жасалмады.
Brooklands, the first purpose built motor racing circuit in the world, opened in 1907. Constructed on farmland to the south of Weybridge, the concrete track was designed by Capel Lofft Holden and had a total length of 2.75 mile (4 km). The first races for motorcars took place in July 1907 and for motorcycles in February the following year. Both attracted a large number of entrants from across Europe and by 1911, the British Automobile Racing Club had established a programme of regular race meetings. Motor racing ceased for the duration of the First World War and did not resume until 1920. The first two British Grands Prix took place at the circuit in 1926 and 1927. The JCC 200 Mile race also took place at the circuit from 1921 to 1928, and again in 1938. In the early 1930s, Malcolm Campbell developed the Campbell Railton Blue Bird, his final land speed record car, at Brooklands. Racing ceased for a second time at the outbreak of the Second World War. Brooklands also played a key role in the development of the British aeronautical industry. In 1907, the aviation pioneer, A. V. Roe, performed the first flight by a British built aeroplane at the circuit shortly after it opened in 1907. refn|Roe’s flight took place four years after the first powered flight by the Wright brothers and covered a distance of 79 feet (24 m) at a maximum height of 10 feet (3 m) above the ground. The Sopwith Camel was among several aircraft developed at Brooklands during the First World War. Aircraft manufacture continued during the 1920s and 1930s. Among those working at the Vickers factory was Barnes Wallis, who was involved in designing the Wellesley and the Wellington bombers. The Hawker Aircraft company opened a factory at Brooklands in 1935 and began building prototypes of the Hurricane fighter. Aircraft manufacture intensified during the Second World War and new factories, warehouses and hangars were rapidly built, encroaching onto the racing circuit. The track was breached near Byfleet to improve access for deliveries to the site and a large workshop was cut into the concrete at the north end. Following the end of hostilities in 1945, the track was considered to be in such poor condition that a resumption of motor racing was ruled impossible. In the late 1940s and 1950s, the manufacturers based at Brooklands started to transition towards the production of civilian airliners. Vickers began producing the VC series of aircraft with the VC1 Viking in 1945. The VC10 was launched in 1964, by which point the company had been nationalised as the British Aircraft Corporation (BAC). Increasingly BAC began to refocus manufacturing at Brooklands to the production of aircraft parts, with final assembly elsewhere. refn|Thirteen BAC One Eleven aircraft, out of a total 235, were manufactured at Brooklands. The last to be completed was flown on 19 December 1970 and no further aircraft were built at the site.
Сауда және өнеркәсіп
Домсдей кітабындағы Вейбридж жазбаларында ешқандай диірмен туралы мәлімет болмаса да, су диірмендері осы аймақтың экономикасында кем дегенде ерте заманнан бері маңызды рөл атқарған сияқты. Қаладағы диірменнің ең алғашқы тіркелген жазбасы 1693 жылға дейін барады, ол кезде Вей және Темза өзендерінің қосылған жерінде қағаз диірмені салынған. Вейбридж Хит және Сент-Джордж төбесінен темір кеніші қазылған, бірақ осы жұмыстардың нақты мерзімі белгісіз. 1819 жыл шамасында Темза шлюзінен жоғарырақ, Уэй өзенінде мал астығын ұнтақтауға арналған диірмен салынды, бірақ 1830 жылға қарай ол жарамсыз болып қалды. 1842 жылы сол жерде тұқымдардан өсімдік майын алуға арналған жаңа зауыт салынды.
Although no mill is mentioned in the Weybridge entries in the Domesday book, watermills appear to have played an important role in the economy of the area since at least the early modern period. The earliest record of a mill in the town is from 1693, when a paper mill was built at the confluence of the Wey and Thames. Ironstone was quarried from Weybridge Heath and St George's Hill, although the dates of these workings are uncertain.]] A mill for grinding malt was built on the Wey upstream of Thames Lock in around 1819, but had fallen into disrepair by 1830. In 1842 a new mill for extracting vegetable oil from seeds was built on the same site
20 ғасырдың көп бөлігінде Вейбридж әуе-ғарыш өнеркәсібінің орталығы болды. 1913 жылы Уитттс-Айтта Ланг пропеллер зауыты құрылды, ал 1915 жылы Викерс компаниясы Бруклендстегі Итала мотор зауытын сатып алды. Бұл трассада Avro, Sopwith және Blériot сияқты бірнеше басқа ұшақ өндірушілер де орналасқан. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, Sony компаниясының Еуропалық бас кеңсесі және Procter & Gamble компаниясының Ұлыбританиядағы бас кеңсесі Бруклендсте орналасқан.
For much of the 20th century, Weybridge was a centre for the aerospace industry. The Lang Propeller Works was established on Whittet's Ait in 1913 and, in 1915, the Vickers company took over the Itala motor works at Brooklands. The circuit was also the base for several other aircraft manufacturers including Avro, Sopwith and Blériot. As of 2021, the European headquarters of Sony and the UK headquarters of Procter & Gamble are at Brooklands.
Вейбридж дүниежүзілік соғыстарда
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Вейбридж 244-ші моторлы көлік компаниясының оқу базасына айналды. Бұл компания 19-шы дивизиялық жабдықтау колоннасының құрамындағы механиктер мен жүргізушілерден тұратын әскери бөлім болды. Компания соғыс барысында Галлиполи және Балқандардағы кампанияларда қызмет етті. Оатлендсте екі әскери госпиталь болды. Барнхам Лодж 1915 жылы 35 төсектік госпиталь ретінде ашылды, ал 1917 жылға қарай шағын операциялық бөлме пайдалануға берілді және мекемені Британдық Қызыл Крест басқарды. Оатлендс Парк қонақ үйі 1916 жылы Жаңа Зеландия экспедициялық корпусының госпиталі ретінде пайдалануға алынды және негізінен «медициналық және туберкулез ауруларымен, сондай-ақ мүшелері кемшілік ерлерді» емдеуге арналды. Чертсидегі Қызыл Крест филиалының төрағасы Этель Лок Кинг Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жергілікті ауданда 15 госпиталь ашуға зор үлес қосты. Ол сонымен қатар Вейбридж теміржол станциясында әскерлерге арналған демалыс орнын ұйымдастырды. Қаланың қорғанысын Үйдегі қарулы күштердің 3-ші Суррей батальоны үйлестірді, ал Бруклендсте C ротасының бес взводы орналасқан еді. Жергілікті азаматтық қорғаныс штабы Абердин Хаустағы UDC кеңсесінде құрылды, ал кеңес Черчфилдс демалыс алаңында үлкен бомбалаудан қорғаныш алаңын салды. 1940 жылдың тамызында жергілікті жерде қарқынды бомбалау басталды, ал сол жылдың желтоқсанына қарай 97 тұрғын қаза тауып, 1300 үй зақымданды. Бір бомба зауыттың еденіне түсті, бірақ жарылмады. Корольдік канадалық инженерлердің бес адамы жарылмас бұрын бомбаны ғимараттан алып тастауға сәттілік танытты. Кейін лейтенант Джон Паттон оқиғадағы рөлі үшін Георгий кресімен марапатталды. Соғыстың кешігіре түскен кезеңінде Вейбридж және Уолтон ауданына 19 V-1 ұшқыш бомбасы түсті. 1997 жылдан 2019 жылға дейін округті Филипп Хаммонд өкілдік етті, ол 2020 жылы Лордтар палатасына Лорд Хаммонд ретінде көтерілді. refn|Хаммонд 2016 жылдан 2019 жылға дейін премьер-министр Тереза Мэй кезінде Қаржы министрі қызметін атқарды.
At the start of the First World War, Weybridge became a training base for the 244 Motorised Transport Company, an army unit of mechanics and drivers operating as part of the 19th Divisional Supply Column. The company served throughout the war in the Gallipoli and Balkans campaigns. There were two military hospitals in Oatlands. Barnham Lodge opened as a 35 bed hospital in 1915 and, by 1917, a small operating theatre was in use and the facility was being run by the British Red Cross. Oatlands Park Hotel was requisitioned in 1916 as a hospital for the New Zealand Expeditionary Force and was primarily used to treat "medical & tuberculosis cases and limbless men". Ethel Locke King, the chair of the Chertsey branch of the Red Cross, was instrumental in establishing 15 hospitals in the local area during the First World War. She also organised a rest station for troops at Weybridge railway station. The defence of the town was coordinated by the 3rd Surrey Battalion of the Home Guard and five platoons of the C company were stationed at Brooklands. The local civil defence headquarters were established at the UDC offices in Aberdeen House and the council built a large air raid shelter at the Churchfields Recreation Ground. Serious bombing began in the local area in August 1940 and by December of that year 97 residents had died and 1300 houses had been damaged. A bomb landed on the floor of the factory, but failed to explode. Five men of the Royal Canadian Engineers successfully removed the bomb from the building before it exploded. Lieutenant John Patton was subsequently awarded the George Cross for his role in the incident. Later in the war, 19 V 1 flying bombs landed in the Weybridge and Walton area. Between 1997 and 2019, the constituency was represented by Philip Hammond, who was elevated to the House of Lords as Lord Hammond of Runnymede in 2020. refn|Hammond served as Chancellor of the Exchequer from 2016 to 2019 under Prime Minister Theresa May.
Аудандық кеңес
Вейбридж үш округке бөлінген, олардың әрқайсынан үш кеңесші Элмбридж аудандық кеңесіне сайланады. Осы үш округ – "Оатлендс және Бервуд Парк", "Вейбридж Риверсайд" және "Вейбридж Сент-Джордж Хилл". 1966 жылдан 2009 жылға дейін Элмбридж ауданы Францияның солтүстігіндегі Рюэль-Мальмезон қаласымен қалаластық байланыс орнатқан.
Weybridge is divided between three wards, each of which elect three councillors to Elmbridge Borough Council. The three wards are "Oatlands and Burwood Park", "Weybridge Riverside" and "Weybridge St George's Hill". Between 1966 and 2009, the Borough of Elmbridge was twinned with Rueil Malmaison in northern France.
Өзендердегі кеме қатынасы
Темза өзенінің таяды-басады ағысы жоқ бөлігі Глостерширдегі Лечлейд пен Теддингтон шлюзі арасында кеме жүруге қолайлы. Кеме қатынасын басқаратын орган – Қоршаған орта агенттігі. Вей өзені Вейбриджден Годалминге дейін кеме жүруге жарамды, ал кеме қатынасы жөніндегі билік – Ұлттық Траст.
The non tidal section of the River Thames is navigable between Lechlade in Gloucestershire and Teddington Lock. The navigation authority is the Environment Agency. The River Wey is navigable from Weybridge to Godalming and the navigation authority is the National Trust.
Ұлттық велосипед жолы
National Cycle Route 4, Лондон мен Fishguard-ты байланыстыратын, Вейбридж қаласынан өтеді.
National Cycle Route 4, which links London to Fishguard, passes through Weybridge.
Ұзақ қашықтыққа арналған жаяу жүргіншілер жолдары
Темза жолы Темза өзенінің оңтүстік жағасымен, қала орталығынан солтүстікке қарай созылады.
The Thames Path runs along the south bank of the River Thames, to the north of the town centre.
Коммуналдық қызметтер
Уэйбридж алғаш рет 1869 жылы ауыз сумен қамтамасыз етілді, осы кезде Батыс Суррей су компаниясы құрылды. Су Уолтон қаласындағы Темза өзенінен алынып, сүзіліп, содан кейін Сент-Джордж төбесіндегі су сақтағышқа соққы берілді. 1960 жылы компания Уокинг және округтік су компаниясының құрамына кірді. Бүгінде "Афинити Вода" компаниясы қалаға ауыз сумен қамтамасыз етуге жауапты. Қаладағы алғашқы сарқынды суларды тазарту қондырғысы 1895 жылы Бруклендс фермасында салынды. Бұл қондырғы негізінен канализациялық лагуналар тізбегі болды, бірақ 1939 жылы жау авиациясына көрінеуі аз деп есептелген сүзгі төсектерге жаңартылды. Қазіргі қондырғы 1973 жылы ашылды. Тазартылған су Вей өзеніне құйылады. Уолтон-он-Темс және Уэйбридж газ компаниясы 1869 жылы тіркелді. 1890 жылы Уэйбридж Ұлыбританияда қыздыру шамдарын қолданатын электрлік көше жарығына ие болған алғашқы қала болды. 1881 жылы бригада Бальфур көшесіндегі жаңа ғимаратқа көшірілді және 1902 жылы бумен жұмыс істейтін өрт сөндіру машинасы сатып алынды. 1921 жылы Уэйбридж бригадасы Кобхемдегі өрттерге жауап беруге міндеттелді. 1933 жылы Уэйбридж пен Уолтонның бірігуі екі қаланың өрт сөндіру бригадаларын бірыңғай құрылымға біріктірді. Уэйбридж полиция бөлімі 1908 жылы ашылып, 1968 жылы жабылды. 2021 жылы Уэйбридж үшін өрттен қорғау органы Суррей округі кеңесі болып табылады, ал міндетті өрт сөндіру қызметі Суррей өрт сөндіру және құтқару қызметі болып табылады. Жедел жәрдем қызметін Оңтүстік-Шығыс жағалауы жедел жәрдем қызметі жүзеге асырады. Жергілікті полиция – Суррей полициясы, ал қалаға ең жақын полиция бөлімі Эшерде орналасқан.
Weybridge received its first drinking water supply in 1869, when the West Surrey Water Company was formed. The water was abstracted from the Thames at Walton, where it was filtered and then pumped to a storage reservoir on St George's Hill. In 1960, the company became part of the Woking and District Water Company. Today, Affinity Water is responsible for supplying the town with drinking water. The first wastewater treatment works in the town was built at Brooklands Farm in 1895. The works were principally a series of sewage lagoons, but were upgraded in 1939 to filter beds, which were considered less conspicuous to enemy aircraft. The present works, in the triangle formed by the railway lines to the west of Weybridge station, were opened in 1973. Treated water is discharged into the River Wey. The Walton upon Thames and Weybridge Gas Company was incorporated in 1869. In 1890, Weybridge became the first town in Britain to have electric street lighting using incandescent filament bulbs. In 1881 the brigade moved to new building in Balfour Road and a steam driven fire engine was purchased in 1902. In 1921, the Weybridge brigade was made responsible for attending fires in Cobham. The merger of Weybridge and Walton UDCs in 1933, resulted in the fire brigades of the two towns being combined into one single unit. Weybridge Police Station opened 1908 and closed in 1968. In 2021, the fire authority for Weybridge is Surrey County Council and the statutory fire service is Surrey Fire and Rescue Service. Ambulance services are run by the South East Coast Ambulance Service. The local police force is Surrey Police and the nearest police station to the town is at Esher.
Денсаулық сақтау
Вейбридж коттедждік ауруханасы 1889 жылы Этель Лок Кингке тиесілі жерде Балфур көшесінде ашылды. 1928 жылы ол Чирч-стриттегі Виго-хаус үйінің орнына жаңа нысанмен алмастырылды. Аурухана 1948 жылы Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің құрамына енді, ал 1960 жылдардың басында қосымша қанат салынды. 1999 жылы ескі аурухананың жанында жаңа аурухана ашылды, ол кейіннен бұзылды. 2017 жылдың шілдесінде ғимарат өрттен қирады, себебі электрлік ақау болуы мүмкін. Вейбриджден ең жақын шұғыл жәрдем бөлімі бар аурухана – Чертсидегі Санкт-Петер ауруханасы. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, қалада екі жеке дәрігерлік практика бар, екеуі де Чирч-стриттегі Денсаулық сақтау орталығында орналасқан.
Weybridge Cottage Hospital was opened in 1889 in Balfour Road on land belonging to Ethel Locke King. It was replaced in 1928 by a new facility on the site of Vigo House in Church Street. The hospital became part of the National Health Service in 1948 and in the early 1960s, an additional wing was constructed. In 1999, a new hospital was opened adjacent to the old, which was subsequently demolished. In July 2017, the building was destroyed by fire, most probably caused by an electrical fault. The nearest hospital with an A&E is St Peter's Hospital, Chertsey, from Weybridge. As of 2021, the town has two GP practices, both of which are housed in the Health Centre on Church Street.
Алғашқы мектептер
Вейбридждегі алғашқы тіркелген мектеп – 1650 жыл шамасында Бейкер көшесінде 12 балаға арналған Дам мектебі болды. 1732 жылы Элизабет Хоптон Вейбриджде кедей балаларға арналған қайырымдылық мектебін құрды, ол 1813 жылы жаңа Парахоялдық мектепке қосылды. 1862 жылы Оатлендс иелігінде екінші шағын Парахоялдық мектеп ашылды және 1874 жылы 201 балаға сыйымды болу үшін кеңейтілді.
The first recorded school in Weybridge was a Dame School for 12 children, founded c. 1650 in Baker Street. A charity school for poor children was founded in Weybridge in 1732 by Elizabeth Hopton and was incorporated into a new Parochial School in 1813. A second small parochial school was founded on the Oatlands estate in 1862 and was enlarged in 1874 to accommodate 201 children.
Мектептер
Вейбриджде бірнеше бастауыш мектеп бар. Сент-Чарльз Борромео католик бастауыш мектебі 1881 жылы Хит-роудта негізі салынған. Оатлендс даңғылындағы Кливс мектебі 2010 жылдың қараша айында академия мәртебесіне ие болды. Сент-Джеймс Англия шіркеуінің бастауыш мектебі Грото-роудта орналасқан. Бруклендс-Лейндегі Хитсайд мектебі 11-ден 18 жасқа дейінгі оқушыларға арналған аралас білім беретін орта мектеп. Ол 1966 жылы ашылды.
There are several Primary Schools in Weybridge. St Charles Borromeo Catholic Primary School was founded in Heath Road in 1881. Cleves School, in Oatlands Avenue, became an academy in November 2010. St James Church of England Primary School is in Grotto Road. Heathside School, in Brooklands Lane, is a co educational secondary school for students aged 11 to 18. It opened in 1966.
Тәуелсіз мектеп
St George's College Junior School – 3 жастан 11 жасқа дейінгі оқушыларға арналған католиктік мектеп. Ол 2000 жылы Аддлстоун қаласындағы негізгі мектеп кампусынан Темза көшесіне көшірілді. Уэйбридж қаласының солтүстігіндегі бұл жерде 1898 жылы Les Dames de St Maur қауымының монахинялары құрған қыздар мектебі орналасқан. Оның Уэйбридж кампусы бұрынғы Бруклендс үйінің айналасында салынған, ол II санаттағы ескерткіш ғимарат, ол бір кезде Локк Кинг отбасының үйі болған. Елді мекен алғаш 1860 жылы салынған, бірақ 1891 жылы сәулетші Реджинальд Бломфилд оны Анна патшайым стилінде қайта жаңартып салды. Бруклендс колледжі 2007 жылы Эшфордтағы Спелторн колледжімен бірікті. Қазір ол екі кампуста жұмыс істейді және 1600-нан астам студентке білім береді. Жоғары білім беру курстары Оксфорд Брукс және Кингстон университеттерімен бірлесіп ұсынылады. Домсдей кітабында Уэйбридждегі шіркеу туралы ешқандай мәлімет жоқ. Реформация кезінде король комиссарлары Уэйбридж шіркеуінен бірнеше құнды заттарды, соның ішінде тостағандар мен патенді тартып алды. Шамамен сол кезде қақпақты ғимараттың еденінің астына көмілген, мүмкін, оны тәркілеуден сақтау үшін. 1722 жылы Уэйбридж шіркеуінде ірі жөндеу жұмыстары жүргізілді, оның ішінде оңтүстік қанат (aisle) салынды. 19-ғасырдың бірінші жартысында қауымның саны қала халқының өсуімен бірге артты. Ғасырдың ортасына таяп, үлкен ғимараттың қажет екендігі анық болды, сондықтан 1848 жылы шіркеу бұзылып, оның орнына қазіргі Сент-Джеймс шіркеуі салынды. Ескі шіркеуден сақталған фресканың бір бөлігі Эльмбридж мұражайында сақтаулы.
St George's College Junior School is a coeducational Catholic school for pupils aged 3 to 11. It moved from the main school campus in Addlestone to Thames Street in 2000. The site, to the north of Weybridge town centre, had previously been occupied by a school for girls, founded in 1898 by the nuns of Les Dames de St Maur. Its Weybridge campus is built around the former Brooklands House, a Grade II listed building, which was once the home of the Locke King family. The mansion was originally constructed in 1860, but was rebuilt by the architect, Reginald Blomfield, in a Queen Anne style in 1891. Brooklands College merged with Spelthorne College in Ashford in 2007. It now operates across two campuses and educates over 1,600 students. Higher education courses are offered in association with Oxford Brookes and Kingston Universities.]] There is no mention of a church at Weybridge in the Domesday Book During the Reformation, several valuable items, including chalices and a paten were seized from the Weybridge church by the King's commissioners. The font was buried under the floor of the building at around the same time, possibly to prevent it being confiscated. Major renovations to Weybridge church were carried out in 1722, including the construction of a south aisle. The congregation increased in size in the first half of the 19th century, as the population of the town expanded. By the middle of the century, it was clear that a larger building was required and so the church was demolished in 1848 and replaced by the present St James'. A portion of a fresco from the old church was saved and is held by Elmbridge Museum.
Сент-Джеймс шіркеуі
Сент-Джеймс ағылшын шіркеуі 1848 жылы бұрынғы шіркеудің орнына салынған. Оны сәулетші Джон Лафборо Пирсон ерте ағылшын готикалық жаңғырту стилінде жобалаған. Шіркеу қабырғасы тас тақтайшалардан қаланған және жай плиткамен жабылған. Брош мұнарасы 1855 жылы аяқталды, ал оңтүстік қанат 1864 жылы қосылды. Ғибадатхана қызыл және алтын мозаикамен әсемделген, онда 20-дан астам түрлі мәрмәр қолданылған. Ортағасырлық шіркеуден бірнеше ескерткіштер сақталды және Сент-Джеймске қайта орнатылды. Ең ежелгісі – шамамен 1450 жылға жатсатын үш қаңқадан тұратын мүсін, ол бір ер адам мен екі әйелді еске түсіреді. Капелла 1835 жылдың қараша айында Әулие Чарльз Борромеоға арналды. Капелла кірпіштен салынған, беті Бэт тасы сияқты көріну үшін жабынмен жабылған, және шығыс және батысқа қарай мұнаралары бар орталық күмбезі бар. Капелламен іргелес орналасқан шіркеуді сәулетші Альфред Эдвард Пурди жобалап, 1880 жылы салдырған.
The Anglican parish church of St James was built in 1848 to replace the earlier church. It was designed by the architect John Loughborough Pearson in the Early English Gothic Revival style. It is constructed of coursed rubble stone with a plain tiled roof. The broach spire was completed in 1855 and the south aisle was added in 1864. The chancel is decorated in red and gold mosaics, containing more than 20 types of marble. Several monuments were rescued from the medieval church and were reinstalled in St James'. The oldest is a sculpture of three skeletons, dating from around 1450, which appears to commemorate a man and two women. and was dedicated to St Charles Borromeo in November 1835. The chapel is constructed from brick, plastered to resemble Bath Stone and has a central dome with towers to the east and west. A church adjoining the chapel was designed by the architect, Alfred Edward Purdie, and built in 1880.
Мәсіх - бейбітшілік князі Католик шіркеуі
Мәсіх – бейбітшілік князі католик шіркеуі 1989 жылы Адвент маусымында ашылды, бұл шіркеу Санкт-Карлз Борромео және бұрын бұзылған Санкт-Мартин де Поррес шіркеулерінің орнын басты. Ескі шіркеулерден орындықтар, мүсіндер және алтардың үстіндегі распятие алынып, жаңа шіркеуге орнатылды. Бес жыл өткен соң, Лондон қаласының камерагері Бенджамин Скотт қалада ашық ауада қызмет өткізуді бастады. Вейбридж Біріккен реформаланған шіркеуінің негізгі тасы 1864 жылдың 4 шілдесінде Джон Ремингтон Миллс салып қойды. Джон Тарринг жобалаған, әр түрлі стильдегі бұл шіркеу келесі жылы ашылды.
Christ the Prince of Peace Catholic Church opened in Advent 1989, succeeding St Charles Borromeo and the demolished St Martin de Porres. The benches, statues and the crucifix over the altar were recovered from the old churches and installed in the new church. Five years later, Benjamin Scott, the Chamberlain of the City of London began to hold open air services in the town. The foundation stone of Weybridge United Reformed Church was laid on 4 July 1864 by John Remington Mills. The church, designed in the mixed style by John Tarring, was opened the following year.
Сент-Мэри Оутлендс
Сент-Мэри Оутлендс 1867 жылы Темзадағы Уолтон приходында шапель ретінде негісталды, бірақ екі жылдан кейін жеке приходы бар шіркеуге айналды. Алғашқы құрылысқа қосылған бөлімдерге 1905 жылы салынған мұнара және 1920 жылы салынған Қайта тірілу капелласы кіреді.
St Mary Oatlands was founded as a chapel in the Parish of Walton on Thames in 1867, but two years later, became a church with its own parish. Extensions to the original structure include the tower, built in 1905, and the Chapel of the Resurrection, built in 1920.
Вейбридж мефодистік шіркеуі
Вейбридж мефодистік шіркеуі архитектор Джозиа Гунтон жобалаған, ал негізгі тасы 1900 жылғы маусымда қаланды. Іргелес Хейфилд залы 1937 жылы салынды. 1977 жылы шіркеу өрттен ауыр зақымдар алды, бірақ 1980 жылы қайта ашылды.
Weybridge Methodist Church was designed by the architect, Josiah Gunton, and the foundation stone was laid in June 1900. The adjacent Hayfield Hall was built in 1937. The church was severely damaged by fire in 1977, but was reopened in 1980.
Солтүстік Батыс Суррей синагогасы
Вейбридждегі алғашқы еврей қауымы 1930 жылдардың аяғында еврей ұлдар мектебі – Финнарт үйінде жинала бастады. 1968 жылы Солтүстік-Батыс Суррей синагогасы құрылды, бірақ 1981 жылы Принс-роудтағы жаңа ғимаратқа көшті. Төрт жыл өткен соң, қауым қазіргі орнына, Хорват Клоузға көшті, ол қауымның негізін қалаушыларының бірі Имре Хорваттың құрметіне аталды.
The first Jewish congregation in Weybridge began meeting in the late 1930s in Finnart House, a school for Jewish boys. North West Surrey Synagogue was founded there in 1968, but moved to new premises in Princes Road in 1981. Four years later, the congregation relocated to its current home, Horvath Close, named in honour of one of the founding members, Imre Horvath.
Өнер
1805–1806 жылдары Ж. М. В. Тернердің "Вейбридждегі Темза" картинасы Тейт галереясында сақталады. Эльмбридж мұражайының қорына Чарльз Клод Хаусард (1884–1958), Эдвин Локк (1929–1961 жж. активті болған) және Нэнси Уоллистің туындылары кіреді. Гилфорд Хаусы галереясында Уинфрид Скофилдтің (2000 ж. қайтыс болған) Вейбридждің өзен жағалауының екі көрінісі бар. Бруклендс мұражайы аймақтың автокөлік спорты және авиация тарихына қатысты бірнеше көркем туындыларды сақтайды.
The Thames at Weybridge painted by J. M. W. Turner in 1805–6 is held by the Tate. The Elmbridge Museum collection includes works by Charles Claude Houssard (1884–1958), Edwin Lock (active 1929–1961), and Nancy Wallis. Guildford House Gallery holds two riverside views of Weybridge by Winifred Schofield (d. 2000). Brooklands Museum holds a number of artworks that reference the area's motor racing and aviation heritage.
Музыка
You Me at Six рок-тобы 2004 жылы Вейбридж қаласында құрылған. Топтың төрт мүшесі Бруклендс колледжінде білім алған. Қалада тұрақты түрде репетиция жасайтын және өнер көрсететін әуесқой хорлардың ішінде әйелдер дауысы үшін арналған Требл Клеф хоры және Вейбридж ерлер хоры бар.
The rock band, You Me at Six, was formed in Weybridge in 2004. Four members of the group attended Brooklands College. Amateur choirs rehearsing and performing regularly in the town include the Treble Clef Choir for ladies' voices and the Weybridge Male Voice Choir.
Крикет
Вейбридж крикет клубы 1924 жылы екі клубтың бірігуі нәтижесінде құрылды, олардың ең көнесі 1870 жылға дейін негізделген. 1814 жылдан бері Вейбридж жасыл жерінде крикет ойналғаны айтылады. refn|1814 жылы "Stag and Hounds" паб иесіне Вейбридж крикет алаңын жасау үшін бұрынғы құм карьерін абаттандыруға приходтан рұқсат алынған. Вейбридж Вандалс крикет клубының тарихы 20 ғасырдың басында құрылған екі клубқа саяды. Браунакрес крикет клубы 1938 жылы құрылған, бірақ 1953 жылы Университет Вандалс КК деп атауын өзгерткен. 1975 жылы ол 1924 жылы құрылған Олинда КК клубымен бірікті.
Weybridge Cricket Club was formed in 1924, by the merger of two existing clubs, the oldest of which was founded before 1870. Cricket is thought to have been played on Weybridge Green since at least 1814. refn|In 1814, the landlord of the Stag and Hounds public house was given permission by the vestry to landscape a former gravel pit to create the Weybridge Cricket Green. Weybridge Vandals Cricket Club traces its origins to two clubs formed in the early 20th century. Brownacres Cricket Club was founded in 1938, but changed its name to University Vandalls CC in 1953. In 1975, it merged with the Olinda CC, which had been formed in 1924.
Гольф
St George's Hill гольф алаңы сәулетші Гарри Колт жобалаған және алғашқы 18 лунка 1913 жылы ашылған. Алаң В. Г. Таррантқа тиесілі жерге салынған, ол алаңның айналасындағы тұрғын үйлерді толықтыруын қалаған. Бастапқы клуб үйі 1920 жылдың наурыз айында өртеніп, сол жылдың өзінде жаңасымен ауыстырылды. Болашақ Эдуард VIII 1934 жылдан 1935 жылға дейін клуб президенті болды, ал оның інісі, болашақ Георг VI да клуб мүшесі болған. 1937 жылы Германияның сыртқы істер министрі Иоахим фон Риббентроп клубқа келді. Тағы бір 18 лункалық алаң, Колт жобалаған, 1929 жылы ашылды, бірақ 1946 жылы 9 лункаға дейін қысқартылды.
St George's Hill Golf Course was designed by the architect Harry Colt and the first 18 holes opened in 1913. The course was constructed on land owned by W. G. Tarrant, who intended the course to complement the surrounding housing development. The original club house was burnt down in March 1920 and was replaced the same year. The future Edward VIII was president of the club from 1934 to 1935 and his brother the future George VI was also a member. The German Foreign Minister, Joachim von Ribbentrop, visited the club in 1937. A second 18 hole course, also designed by Colt, was opened in 1929, but was reduced to nine holes in 1946.
Қайықтану
Вейбридж есу клубы 1881 жылы құрылған және 1910 жылы Темза шлюзінің жанындағы қазіргі орнына көшірілген. Әйелдер алғаш рет 1910 жылы клуб мүшелері ретінде қабылданды. Вейбридж әйелдерінің әуесқой есу клубы 1926 жылы Эми Джентри құрған. 2000 жылдың қыркүйегінде демалыспен айналысатын есушілер үшін "Weyfarers" есу клубы құрылды. Вейбридж қауымдастық регатасы, Вейбридж есу клубы ұйымдастырады, әр жазда Десборо каналында өтеді. Клуб 1956 жылдан бері Вейбридж күміс қапталының жарысын өткізіп келеді. Жарыс Темза өзеніндегі трассада өтеді. Вейбридж ардагерлерінің жарысы әр жылғы наурыз айында өткізіледі және жасөспірімдер мен ардагерлер үшін жарыстарды қамтиды. Клуб 1932 жылы Десборо аралындағы бұрынғы жеке зообақтың ғимаратына көшірілді, ал 2003 жылы үйінің орналасқан жерін көрсететіндей Weybridge Vandals RFC деп атын өзгертті.
Weybridge Rowing Club was founded in 1881 and moved to its current premises, adjacent to Thames Lock, in 1910. Women were first admitted as members in 1910. Weybridge Ladies Amateur Rowing Club was founded by Amy Gentry in 1926. Weyfarers Rowing Club for recreational rowers was founded in September 2000. The Weybridge Community Regatta, organised by Weybridge Rowing Club, takes place on the Desborough Cut each summer. The club has hosted the Weybridge Silver Sculls head since 1956. The race takes place on a course on the Thames. The Weybridge Veterans' Head is held each year in March and includes events for juniors as well as veterans. The club moved to the premises of a former private zoo on Desborough Island in 1932 and, in 2003, changed its name to Weybridge Vandals RFC to reflect the location of its home ground.
Атыс
Вейбридж мылтық және тапанша клубы 1901 жылы ашылды. Алғашқыда оқ ату алаңы Бруклендс шаруашылығында орналасқан, бірақ 1906 жылы жарыс жобағының салынуына орай, жаңа орынға көшірілді.
Weybridge Rifle and Pistol Club was opened in 1901. Initially the range was at Brooklands Farm, but relocated in 1906 to allow for the construction of the racing circuit.
Теннис
Сент-Джордж Хилл Лаун теннис клубы 1913 жылы ашылды. Оның ауданы кең және 33 корт бар, оның ішінде 13-і шөп корттары. Бұдан басқа, төрт сквош корты және үстел теннисі де ұсынылады. Вейбридж Лаун теннис клубы, Уолтон-Лейн көшесінде, бес ашық корт ұсынады.
St George's Hill Lawn Tennis Club was opened in 1913. It covers and has 33 courts, of which 13 are grass courts. It also offers four squash courts and table tennis. Weybridge Lawn Tennis Club, in Walton Lane, offers five outdoor courts.
Бруклендс мұражайы
1970 жылдары Бруклендсте ұшақ жасау төмендеген кезде, BAC ұшу-қону жолағының батыс жағындағы зауыт ғимараттарын жапты және аймақ жеңіл өнеркәсіп, кеңселер мен сауда орындары үшін қайта құрылды. Корпорация бұрынғы фиништік түзу сызығының солтүстік жағындағы учаскені де босатты, оның 30 акры Бруклендс мұражайына айналды. 1991 жылы ашылған мұражай 1911 жылғы билет кеңсесі, 1932 жылғы Аэро клуб үйі және трассаның бір бөлігі сияқты бірнеше тарихи ғимараттарды сақтап қалды. Сонымен қатар, мұражайда «Конкорд» G-BBDG және 1940 жылы оқу рейсі кезінде Лох-Несс көліне құлаған «Веллингтон» бомбалаушысы қойылған. 1985 жылы көлден із суымен шығарылған бұл бомбалаушы Бруклендсте қайта жаңартылды.
As aircraft manufacture at Brooklands began to decline in the 1970s, BAC closed the factory buildings on the west side of the runway and the area was redeveloped for light industry, offices and retail units. The corporation also vacated a site at the northern end of the former finishing straight, 30 acres of which became the Brooklands Museum. The museum, which opened in 1991, has preserved several historic buildings including the 1911 Ticket Office, the 1932 Aero Clubhouse and a section of track. including Concorde G BBDG, a Wellington Bomberrefn|The Wellington Bomber on display at Brooklands Museum ditched in Loch Ness during a training flight in 1940. It was recovered in 1985 and was subsequently restored at Brooklands.
Лондон автобус мұражайы
Лондон автобус музейінің тарихы 1960 жылдардың ортасына дейін жетеді, сол кезде бірқатар жеке мұралық көлік иелері Лондон автобусын сақтау тобын құрған болатын. Сегіз жыл өткен соң, топ Суррейдегі Кобхамдағы бұрынғы фабриканы сатып алып, оны 1974 жылы есігін ашқан музейге айналдырды. 2011 жылы музей Бруклендс музейінің аумағында салынып біткен жаңа ғимаратқа көшірілді. Кез келген уақытта 1820-1970 жылдар аралығындағы шамамен 30 автобус көрмеге қойылады, олардың үштен екісі Лондон автобустарын сақтау қорына, ал қалғаны жеке тұлғаларға тиесілі. Музейге кіру Бруклендс музейімен біріктірілген билет арқылы жүзеге асырылады.
The London Bus Museum traces its origins to the mid 1960s, when the London Bus Preservation Group was formed by a number of private heritage vehicle owners. Eight years later, the group purchased a former factory in Cobham, Surrey, which was converted to a museum, opening in 1974. In 2011, the museum moved to a newly constructed building on the Brooklands Museum site. Around 30 buses dating from the 1820s to the 1970s are on public display at any one time, around two thirds of which are owned by the London Bus Preservation Trust and the remainder by private individuals. Entry to the museum is via a combined ticket with the Brooklands Museum.
Mercedes-Benz Әлемдік
2002 жылы неміс автокөлік өндірушісі Daimler AG Бруклендс әуеайлағының бұрынғы ұшу-қону жолағын және оған іргелес жерлерді сатып алды. Ұсынылған жердің солтүстік жартысы туристік орталық ретінде қайта жаңартылып, 2006 жылдың қазан айында ашылған «Мерседес Бенц Әлемі» атракционына айналды. Оңтүстік жартысы Элмбридж округі кеңесіне тапсырылып, Бруклендс қауымдастық паркіне айналды. Жаңа атракционды салу жұмыстарының аясында, теміржолға жақын жердегі автокөлік жарыс трассасының бөлігі қалпына келтіріліп, жаңа тұрақ және Бруклендс мұражайына кіреберіс құрылды.
The German car manufacturer, Daimler AG, purchased the former Brooklands runway and the adjacent strips of land in 2002. The northern half of the site was redeveloped into a tourist attraction, Mercedes Benz World, which was opened in October 2006. The southern half was handed to Elmbridge Borough Council and became the Brooklands Community Park. As part of the work to construct the new attraction, the section of the motor racing circuit adjacent to the railway was restored and a new car park and entrance to the Brooklands Museum were provided.
Герард Винстанли ескерткіші
Желі стансасының жанында орналасқан Геррард Уинстанли ескерткіші 2000 жылдың желтоқсан айында ашылды. Топ бірнеше үнқағаздар жариялады және олардың философиясы аграрлық социализммен және қазіргі анархизммен салыстырылды. Жергілікті жер иелері тарапынан мазақтауға ұшырап, сот шараларымен қорқытқаннан кейін, Diggers сол жылдың тамызында Кобхемдегі Литтл-Хитке көшіп барды, бірақ 1650 жылдың сәуірінде жерінен қуылды. Төрт жылдан кейін үйдің көп бөлігі өрттен қирады, ал сол жерде Генри Холланд жобалаған жаңа сарай, Оатлендс Парк салынды. Ол итальян стилінде сары лондондық кірпіштерді пайдаланып салынды, бірақ Уильям Кент 18-ғасырдың ортасында жасаған бастапқы кіреберіс қақпасы сақталды. Йорк герцогы Оатлендс паркін Эдвард Хьюз Балл Хьюзге 1824 жылы, оның әйелі төрт жыл бұрын қайтыс болғаннан кейін сатты. Хьюз 1827 жылы сарайды қайта жаңартуға жауапты болды, бірақ қаржылық қиындықтар оны бір жылдан кейін мүлікті Уильям Эгертонға, 1-ші барон Эгертонға жалға беруге мәжбүр етті. Жер 1846 жылы сатылды. Ол 1737 жылғы картограф Джон Роктың Оатлендс иелігінің жоспарында крест тәрізді канал ретінде көрсетілген, ал 1770 жылға дейін қазіргі пішініне дейін кеңейтілген деп есептеледі. Бүгінде көл батыстан солтүстік-шығысқа қарай жұмсақ иіспен созылады. Ол trompe l'œil әдісімен салынған және оның шығыс жағы Уолтон көпірінің астынан ағып жатқандай көрінеді, бірақ шындығында ол Темза өзенін кесіп өтеді.
The memorial to Gerrard Winstanley, located close to the railway station, was unveiled in December 2000. The group published several pamphlets and their philosophy has been compared to agrarian socialism and modern anarchism. Following harassment from local landowners and threats of legal action, the Diggers relocated to Little Heath, Cobham that August, but had been driven from the land by April 1650. Four years later, much of the house was destroyed by fire and a new mansion, Oatlands Park, was designed by Henry Holland on the same site. It was built in the Italianate style using yellow London stock bricks, but the original entrance gateway, designed in the mid 18th century by William Kent, was retained. The Duke of York sold Oatlands Park to Edward Hughes Ball Hughes in 1824, following the death of his wife four years earlier. Hughes was responsible for remodelling the house in 1827, but financial problems forced him to lease the estate to William Egerton, 1st Baron Egerton a year later. The land was sold in 1846 It is shown as a cruciform canal on a 1737 plan of the Oatlands estate by the cartographer, John Roque, and is thought to have been enlarged to its current form by 1770. Today, the lake runs in a shallow arc from west to north east It was constructed as a trompe l'œil and its east end appears to flow under Walton Bridge, which in fact spans the River Thames.
Кемелік қонақ үй
Монумент Гриндегі Кеме қонақ үйінің бір бөлімдері 16 ғасырға дейін салынған деп саналады. Оның түпнұсқа атауы, Кеме тавернасы, "shippin" – мал сақтау орны деген мағынаны білдіруі мүмкін. 18 ғасырдың ортасында бұл тавернада поместье соттарының отырыстары өткізілді, ал Наполеон соғыстары кезінде ол әскерге рекруттарды жинау орталығы болып жұмыс істеді.
Parts of the Ship Hotel on Monument Green are thought to date from the 16th century. Its original name, the Ship Inn, may derive from "shippin" meaning a cattle shed. In the mid 18th century, the inn was used for meetings of the manorial courts and during the Napoleonic Wars, it served as a recruiting centre for the army.
Соғыс ескерткіші
J. Hatchard Smith жобалаған соғыс ескерткіші 1923 жылы Монумент төбесінің оңтүстік жағында орнатылды. Ол төртбұрышты бағанадан және оның үстінде серке бойын тіктеп тұрған әскер мүсінінен тұрады. Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысында қаза болған 224 адамның есімі мұнда сақталған.
The war memorial, designed by J. Hatchard Smith, was erected in 1923 at the south end of Monument Hill. It consists of a square column, on which a statue of a soldier is standing at ease. A total of 224 people who died in the First World War, Second World War and Korean War are commemorated.
Юл мемориалы
Хангер Хилл мен Принс Роудтың қиылысындағы тас суару бұрқағы 1896 жылы Метрополитен суару бұрқағы және мал суару орны қауымдастығына тапсырыс берілген. Ол жергілікті қайырымды адам және Суррей округі кеңесінің бұрынғы вице-төрағасы Генри Юлдың құрметіне арналған. Алғашында Вейбридж төбесінде орнатылған ескерткіш 1971 жылы қазіргі орнына көшірілді.
The stone drinking fountain at the junction of Hanger Hill and Princes Road was commissioned from the Metropolitan Drinking Fountain and Cattle Trough Association in 1896. It commemorates Henry Yool, a local benefactor and former vice chairman of Surrey County Council. Originally erected on Weybridge Hill, the memorial was moved to its current location in 1971.
Йорк бағанасы
Монумент Гриндегі Йорк бағанасы бастапқыда Лондонның орталығындағы Seven Dials-те орналасқан. Бұл күн сағаты бағанасы 1690 жылдары Томас Нилдің Ковент-Гарден жанындағы тұрғын үй жобасының орталық элементі ретінде салынды. 1777 жылы ескерткіш бұзылып, тастары Аддлстонда тұратын архитектор Джеймс Пэйн сатып алды. 1822 жылы бағана Вейбридждегі Монумент Гринге Йорк герцогинясының естелігі ретінде орнатылды, ол Оатлендс үйінде тұрған және екі жыл бұрын қайтыс болған еді. Ауа райының салдарынан зақымдалған күн сағаты тасы ескерткішке қайта орнатылмады және оны Вейбридж кітапханасының қасында көруге болады.
The York Column on Monument Green originally stood at Seven Dials in central London. The sundial pillar was commissioned by Thomas Neale in the 1690s to form the centrepiece of his housing development near Covent Garden. The monument was dismantled in 1777 and the stones were purchased by the architect, James Paine, who lived in Addlestone. In 1822 the column was erected on Monument Green in Weybridge as a memorial to the Duchess of York, who had lived at Oatlands House and who had died two years previously. The badly weathered dialstone was not reinstalled on the monument and can be seen adjacent to Weybridge Library.
Бруклендс қоғамдық паркі
Бруклендс қоғамдық паркі 2006 жылы Даймлер АГ компаниясы Эльмбридж қалалық кеңесіне сыйға берген жерде ашылды. Балалар ойын алаңы, көп мақсатты ойын алаңы, скейтпарк және жолдан тыс велосипед жолы бар ресми демалыс аймақтарының жалпы ауданы шамамен құрайды. Парктің қалған бөлігі табиғи құрғақ қышқыл шөптекті жерлерді құрайды, ол жабайы бесқұбыр, сары құйрық және кішкентай мыс, кәдімгі көк сияқты көбелектерге бейімделген өсімдіктер мен жануарларға орта береді.
The Brooklands Community Park was opened in 2006 on land donated by Daimler AG to Elmbridge Borough Council. The formal recreation areas, which include a children's playground, multi use games area, skatepark and an off road cycle course, total approximately The remainder of the park is naturalised dry acid grassland, which provides a habitat for plants including hoary cinquefoil and yellow rattle, as well as butterfly species such as the small copper and common blue.
Чёрчфилдс демалыс алаңы
Чёрчфилдс демалыс алаңы 1908 жылы Вейбридж кеңесі тарапынан Джон Лайл сыйлаған жерде ашылды. Джон Лайл – қант саудагері Абрам Лайлдың ұлы еді. Олардың бір бөлігі Эльмбридж аудандық кеңесіне қарасты.
Churchfields recreation ground was opened by Weybridge Council in 1908, on land donated by John Lyle. refn|John Lyle was the son of sugar trader Abram Lyle. Some are owned by Elmbridge Borough Council.
Уитттің үйі
Уитттс-Айт – Вейбридждің солтүстігінде Вей өзені мен Вей өзенінің кеме жүзедін бөлігі арасындағы арал. Ол бұрынғы майлы тұқымдар диірменінің иесінің құрметіне аталған, ол диірмен Теймс шлюзінің қасында орналасқан. Елмбридж қалалық кеңесі 2000 жылы аралдағы ашық жерді сатып алып, оны рекреациялық мақсатта пайдалану үшін қорғауға алды.
Whittet's Ait is an island between the River Wey and River Wey Navigation in the north of Weybridge. It is named after the owner of the former oil seed mill, which was sited next to Thames Lock. Elmbridge Borough Council acquired the publicly accessible open land on the ait in 2000, to protect it for recreational use.