Дэвид Скотт: Айға аттанған американдық саяхатшының өмірі мен жолы

Кіріспе

Американдық ғарышкер және Айды зерттеуші (1932 жылы туған). Астронавт болудан бұрын Скотт Вест-Пойнттегі АҚШ Әскери академиясын бітіріп, Әуе күштеріне қосылды. Еуропада истребитель-ұшқышы болып қызмет еткеннен кейін, ол Әуе күштерінің тәжірибелік сынақ ұшқыштары мектебін (62C тобы) және ғарыш зерттеушілер ұшқыштары мектебін (IV тобы) бітірді. Скотт 1975 жылы полковник шенімен Әуе күштерінен зейнеткерлікке шықты, жалпы ұшқан уақыты 5600 сағаттан асты. Астронавт ретінде Скотт 1966 жылғы наурыз айында Нил Армстронгпен бірге «Gemini 8» миссиясының пилоты ретінде алғашқы ғарыш сапарын жасады, Жердің төменгі орбитасында он бір сағаттан сәл кем уақыт өткізді. «Gemini 8» апатты жағдайға ұшырамаса, ол ғарышқа шыққан екінші американдық астронавт болар еді. Содан кейін Скотт 1969 жылғы наурыз айында «Apollo 9» миссиясының басқару модулінің пилоты ретінде орбитада он күн болды, бұл миссияда командир Джеймс Макдивитт және Ай модулінің пилоты Расти Швейкартпен бірге «Apollo» ғарыш кемесін жан-жақты сынады. «Apollo 12» миссиясын қолдағаннан кейін Скотт үшінші және соңғы рет ғарышқа ұшып, «Apollo 15» миссиясының командирі болды – төртінші адамдардың Айға қонған миссиясы және алғашқы J миссиясы. Скотт пен Джеймс Ирвин Ай бетінде үш күн болды. Жерге оралғаннан кейін Скотт пен оның экипажы НАСА-ның назарынан тыс қалды, себебі олар рұқсатсыз төрт жүз пошта конвертін Айға алып кеткені анықталды. Калифорниядағы НАСА-ның Драйден ұшу зерттеу орталығының директоры қызметін атқарғаннан кейін Скотт 1977 жылы агенттік қызметінен зейнеткерлікке шықты. Одан бері ол бірнеше ғарышқа қатысты жобалармен айналысып, «Apollo 13» сияқты ғарыш бағдарламасы туралы бірнеше фильмдерге кеңесші болып жұмыс істеді.

Ерте өмір және білім

Скотт 1932 жылғы 6 маусымда Сан-Антонио, Техас штатының жанындағы Рэндольф Филдте (оның құрметіне орташа атын алған) дүниеге келді. Оның әкесі Том Уильям Скотт (1902–1988) – АҚШ Әуе күштерінің ұшқышы, кейіннен бригадалық генерал шеніне көтерілген; анасы – Мариан Скотт (1904–1999). Скотттың балалық шағы әкесінің орналасқан жері – Рэндольф Филдте өтті. Содан кейін Индианадағы әуе базасына, ал 1936 жылы АҚШ билігінде болған Филиппиннің Манила қаласына көшіп барды. Дәуіт әкесін қатаң тәртіпті адам ретінде есіне алады. 1939 жылдың желтоқсан айында отбасы АҚШ-қа оралды. 1941 жылы Перл-Харборға шабуыл жасалған кезде отбасы тағы да Сан-Антониода тұрды; жақын арада Том Скотт шетелге жөнелтілді. Әкесі үш жылға кеткенде оған жеткілікті тәртіп болмайтыны сезілгендіктен, Дәуіт Техас әскери институтына жіберілді, ал жаздарын әкесінің колледждегі досы Дэвид Шаттакпен Калифорниядағы Гермоса жағажайында өткізді, оның құрметіне оның аты қойылған еді. Әкесі сияқты ұшқыш болуды армандаған Дәуіт көптеген ұшақ үлгілерін жасады және ұшу туралы соғыс фильмдерін қызығушылықпен тамашалады. Том Скотт қайтып келген кезде Дәуітке әскери ұшаққа мінуге рұқсат берілді, ал Дәуіт Скотттың өмірбаяндық естеліктерінде ол бұл оқиғаны «өмірімдегі ең қызықты сәт» деп еске алды. Дәуіт Скотт Американың скауттар ұйымында белсенді болды және «Өмірлік скаут» деген екінші ең жоғары атаққа ие болды. Том Скотт Калифорнияның Риверсайд қаласының жанындағы Март әуе күштері базасына тағайындалған кезде Дәуіт Риверсайд политехникалық орта мектебінде оқыды, онда ол жүзу командасына қосылып, бірнеше штаттық және жергілікті рекордтарды жаңартты. Дәуіт орта мектепті бітіруге үлкермей тұрып, Том Скотт Вашингтонға ауыстырылды. Калифорнияда бітіруге бола ма деген талқыдан кейін, Дәуіт Вашингтонның Батыс орта мектебінде оқыды және 1949 жылдың маусым айында бітірді. Дәуіт Скотт Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына түсуді қалады, бірақ оны іске асыру үшін байланыстары жетіспеді. Ол мемлекеттік қызметке емтихан тапсырып, Мичиган университетіне инженерлік факультетіне түсуге стипендия алды, онда ол үздік студенттердің қатарында болды. 1950 жылдың көктемінде ол Вест-Пойнтқа қабылдау туралы шақыру алды. Скотт Мичиганға жүзу стипендиясымен барып, 440 ярдтық еркін жүзуде жаңа рекорд орнатты, ал сол жылы команда капитаны болған Джек Крейги, Вест-Пойнттың жүзу жаттықтырушысы Гордон Чалмерстің Мичиганнан Скотты алуға қуанғанын еске алды, ол сол кездегі жетекші бағдарламалардың бірі болатын. Скотт әлі де ұшқыш болуды және жаңадан құрылған АҚШ Әуе күштеріне (АҚШӘ) офицер болып тағайындалуды қалады. Әуе күштері академиясы 1954 жылы, Скотттың Вест-Пойнтты бітірген жылы құрылды; Вест-Пойнт және АҚШ Әскери-теңіз академиясының түлектерінің ширек бөлігі Әуе күштері офицерлері болып ерікті түрде тағайындалуына мүмкіндік беретін уақытша келісім жасалды. Скотт әскери ғылымдар бойынша бакалавр дәрежесін алып, 633 студенттің арасында 5-ші орынды иеленді және Әуе күштеріне офицер болып тағайындалды.

Scott was born June 6, 1932, at Randolph Field (for which he received his middle name) near San Antonio, Texas. His father was Tom William Scott (1902–1988), a fighter pilot in the United States Army Air Corps who would rise to the rank of brigadier general; his mother was Marian Scott (; 1904–1999). Scott lived his earliest years at Randolph Field, where his father was stationed, before moving to an air base in Indiana, and then in 1936 to Manila in the Philippines, then under U. S. rule. David remembered his father as a strict disciplinarian. The family returned to the United States in December 1939. By the time of the attack on Pearl Harbor in 1941, the family was living in San Antonio again; shortly thereafter Tom Scott was deployed overseas. As it was felt that he needed more discipline than he would receive with his father gone for three years, David was sent to Texas Military Institute, spending his summers at Hermosa Beach in California with his father's college friend, David Shattuck, after whom he had been named. Determined to become a pilot like his father, David built many model airplanes and watched with fascination war films about flying. By the time of Tom Scott's return, David was old enough to be allowed to go up in a military aircraft with him, and in David Scott's autobiography remembered it as "the most exciting thing I had ever experienced". David Scott was active in the Boy Scouts of America, achieving its second highest rank, Life Scout. With Tom Scott assigned to March Air Force Base near Riverside, California, David attended Riverside Polytechnic High School, where he joined the swimming team and set several state and local records. Before David could finish high school, Tom Scott was transferred to Washington, D. C., and after some discussion as to whether he should remain in California to graduate, David attended Western High School in Washington, graduating in June 1949. David Scott wanted an appointment to the United States Military Academy at West Point but lacked connections to secure one. He took a government civil service examination for competitive appointments and accepted a swimming scholarship to the University of Michigan where he was an honor student in the engineering school. In the spring of 1950, he received and accepted an invitation to attend West Point. Scott attended Michigan on a swimming scholarship, set a freshman record in the 440 yard freestyle, and the team captain during Scott's year there, Jack Craigie, recalled that the West Point swimming coach, Gordon Chalmers, was happy to get Scott from Michigan, one of the dominant programs of the time. Scott still wanted to fly and wanted to be commissioned in the newly established United States Air Force (USAF). The Air Force Academy was founded in 1954, the year Scott graduated from West Point; an interim arrangement had been made whereby a quarter of West Point and United States Naval Academy graduates could volunteer to be commissioned as Air Force officers. Earning a Bachelor of Science degree in military science, Scott graduated 5th in his class of 633 and was commissioned in the Air Force.

Әуе күштері ұшқышы

Скотт 1954 жылдың шілдесінде Аризона штатындағы Марана әуе базасында алты айлық бастапқы ұшқыш дайындығынан өтті. 1955 жылы Техас штатындағы Вебб әуе күштері базасында жоғары ұшқыш курсын аяқтады, содан кейін Техас штатындағы Лафлин және Аризона штатындағы Люк әуе күштері базаларында оқ ату дайындығынан өтті. 1956 жылдың сәуірінен 1960 жылдың шілдесіне дейін Скотт Нидерландыдағы Состерберг әуе базасында 32-ші тактикалық истребитель эскадрильясында F-86 Sabre және F-100 Super Sabre ұшақтарында қызмет етті. Скотт Суық соғыс кезеңінде Еуропада дислокацияланған, сол кезде АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен болатын. 1956 жылғы Венгрия төңкерісі кезінде оның эскадрильясы бірнеше апта бойы жоғары сақтандыру режимінде болды, бірақ соғысқа қатыспай-ақ бұйрық алынды. Скотт өзінің карьерасын сынақ ұшқышы ретінде дамытқысы келді, Эдвардс әуе базасында оқуға түсуді жоспарлады. Оған сынақ ұшқыштары мектебіне түсудің ең тиімді жолы – авиация саласында магистратураны бітіру екені айтылды. Сондықтан ол Массачусетс технология институтына (MIT) өтініш беріп, қабылданды. 1962 жылы MIT-тен Аэронавтика және астронавтика саласындағы ғылым магистрі және Аэронавтика және астронавтика инженері (E.A.A.) дәрежесін алды. Бұл дәрежелерді алғаннан кейін Скотт Әуе күштерінен жаңа Әскери-әуе академиясына профессор ретінде бару туралы бұйрық алып, таң қалды, себебі ол сынақ ұшқыштары мектебіне жіберуді күткен. Бұйрықтарға наразылық білдіруге тыйым салынғанмен, Скотт Пентагонға барып, полковникпен сөйлесіп, қолдау тапты. Скотт Эдвардсқа бару туралы өзгертілген бұйрық алды. 1962 жылдың шілдесінде Скотт Эдвардстағы АҚШ Әуе күштерінің сынақ ұшқыштары мектебіне келді. Мектептің бастығы Чак Йегер болды, ол дыбыс жылдамдығын бұзған алғашқы адам еді, және Скотт оны үлгі етіп алған; ол онымен бірнеше рет ұшты. Скотт өзінің курсындағы үздік ұшқыш атанды. Ол сондай-ақ Эдвардстағы Ғарыш зерттеуші ұшқыштар мектебіне іріктелді, онда болашақ әуе күштерінің астронавттары дайындалған. Ол онда Lockheed NF-104A сияқты ұшақтарды 100000 фут (30480 м) биіктікте басқаруды үйренді.

Scott did six months of primary pilot training at Marana Air Base in Arizona, beginning there in July 1954. He completed Undergraduate Pilot Training at Webb Air Force Base, Texas, in 1955, then went through gunnery training at Laughlin Air Force Base, Texas, and Luke Air Force Base, Arizona. From April 1956 to July 1960, Scott flew with the 32nd Tactical Fighter Squadron at Soesterberg Air Base, Netherlands, flying F 86 Sabres and F 100 Super Sabres. Scott served in Europe during the Cold War and tensions were often high between the U. S. and Soviet Union. During the Hungarian Revolution of 1956, his squadron was placed on the highest alert for weeks but was stood down without going into combat. Scott hoped to advance his career by becoming a test pilot, to be trained at Edwards Air Force Base. He was counseled that the best way to get into test pilot school was to gain a graduate degree in aeronautics. Accordingly, he applied to the Massachusetts Institute of Technology (MIT) and was accepted. He received both a Master of Science degree in Aeronautics/Astronautics and the degree of Engineer in Aeronautics/Astronautics (the E. A. A. degree) from MIT in 1962. After receiving these degrees, Scott was stunned to receive orders from the Air Force to report to the new Air Force Academy as a professor, rather than to test pilot school. Although challenging orders was strongly discouraged, Scott went to the Pentagon and found a sympathetic ear from a colonel. Scott received changed orders to report to Edwards. Scott reported to the U. S. Air Force Test Pilot School at Edwards in July 1962. The commandant of the school was Chuck Yeager, the first person to break the sound barrier, whom Scott idolized; Scott got to fly several times with him. Scott graduated top pilot in his class. He was selected for the Aerospace Research Pilot School, also at Edwards, where those intended as Air Force astronauts were trained. There he learned how to control aircraft, such as the Lockheed NF 104A, at altitudes of up to 100000 feet (30480 m).

NASA мансабы

1963 жылы ғарышкерлердің үшінші тобына қабылдануға үміттенгенде Скотт әскери карьерасынан уақытша ғып кетуді жоспарлаған еді; ол ғарышқа бірнеше рет ұшып, содан кейін Әуе күштеріне оралуды күткен. Кейін сол жылы ол үшінші топтың он төрт ғарышкерінің қатарына ілікті. Скотттың алғашқы міндеті – Аполлон бағыттау компьютерінің жасалуын қадағалайтын МТИ-дегі ғарышкерлер өкілі болу еді. Ол 1964 және 1965 жылдардың басым бөлігін Массачусетс штатының Кембридж қаласында өткізді. Gemini 4 миссиясында резервтік CAPCOM, ал Gemini 5 миссиясында CAPCOM ретінде жұмыс істеді.

Егіздер 8

Gemini 5 аяқталғаннан кейін ұшу экипажы операцияларының директоры Дик Слейтон Скоттқа ол Нил Армстронгпен бірге Gemini 8-де ұшатынын хабарлады. Бұл Скотты негізгі экипажға алғашқы топтан кірген ғарышкер етті, тіпті қосымша экипажда болмастан. Скотты ұшқыштар ретіндегі біліктілігі үшін әріптестері жоғары бағалады; басқа топтан болған ғарышкер Майкл Коллинз кейіннен Скоттың Армстронгпен ұшуға таңдалуы оған NASA не істеп жатқанын білетіндігіне сендірді деп жазды. Скот Армстронгты біршама талапкер деп тапты, бірақ екеуі де бір-бірін өте құрметтеді және жақсы жұмыс істеді. Олар ұшырылуға дейінгі жеті айдың көп бөлігін бірге өткізді. Армстронгсыз Скот жасаған жаттығулардың бірі – жоспарланған ғарышқа шығуға дайындалу үшін «Vomit Comet» көлігінде жаттығулар жасау болды. 1966 жылдың 16 наурызында Армстронг пен Скотт ғарышқа ұшты, бұл үш күнге созылуы жоспарланған ұшу болды. Олармен байланысуы тиіс Agena зымыраны бір сағат қырық минут бұрын ұшырылған еді. Олар сақтықпен Agena-ға жақындасып, онымен байланысты, ғарышта алғаш рет байланыс жасалды. Бірақ байланысқаннан кейін, біріккен аппарат күтпеген қозғалыс жасады. Осы орбитаның бөлігінде Бақылау орталығы байланыстан шығып қалды, және астронавттардың Agena мәселеге себепкер болды деген сенімдері дұрыс емес екені анықталды, себебі апаттық ажыратуды орындағаннан кейін айналу тек күшейді. Ғарыш кемесі айналып тұрғанда, астронавттардың есінен айырылуы немесе Gemini аппаратының ыдырауы қаупі туды. Мәселе – аппараттың орбиталық бағытталған және маневрлеу жүйесінің (OAMS) қозғалтқыштарының бірі күтпеген жерден іске қосылғандығында болды; экипаж осы қозғалтқыштарды өшірді, ал Армстронг айналуды тоқтату үшін реакциялық басқару жүйесінің (RCS) қозғалтқыштарын іске қосты. RCS қозғалтқыштары қайта кіру үшін қолданылуы керек еді, және миссия ережелерінде егер олар ертерек іске қосылса, Gemini 8 Жерге қайта оралуы керек делінген. Gemini 8 ұшырылған күні Батыс Тынық мұхитына қонды; миссия он сағатқа созылды, ал ерте аяқталу Скоттың ғарышқа шығуын тоқтатты. Фрэнсис Френч пен Колин Берджесс NASA және ғарыш жарысы туралы кітабында: «Шындығында, Скотт Gemini 8 миссиясының күтпеген оқиғалары кезінде керемет ептілік танытты. Тіпті апатты жағдайда, Бақылау орталығымен байланыссыз болған кезде, ол екі аппарат ажырамас бұрын Agena-ның жерден басқаруын қайта қосуды ойлады». Бұл NASA-ға Agena-ны жерден тексеруге және оны келесі Gemini миссиясында пайдалануға мүмкіндік берді. Скоттың қабілеті NASA тарапынан мойындалды, ол қысқа ұшудан бес күн өткен соң Apollo экипажына тағайындалды. Армстронгпен бірге Скотт NASA-ның ерекше қызмет медалімен марапатталды, сондай-ақ Әуе күштері оған «Айқасқа шақырған ұшқыш» орденін берді. Ол подполковник шындығына да көтерілді. Apollo 15 – ғылыми зерттеулерге баса назар аударатын алғашқы J миссиясы болды, Ай бетінде ұзақ уақыт болу және Айлық жүріп өту көлігін (LRV) пайдалану көзделді. Геологияға қызығушылық танытқан Скотт оқу кезінде экипажымен бірге Калтех геологы Ли Сильвермен экскурсияға шығуға уақыт тапты. Ғылымгерлер Apollo 15 қай жерге қонуы керек екендігі туралы екіге бөлінді; Скоттың Хэдли-Рилл аймағына қону керек деген пікірі жеңіп шықты. Ұшыру күніне қарай уақыт азайып бара жатқанда, Скотт экскурсияларды Ай бетінде кездесетін жағдайға ұқсатуға тырысты, Ай бетінде киетіндей рюкзактарды симуляциялады, ал 1970 жылдың қарашасынан бастап LRV-нің оқулық нұсқасын пайдаланды. Apollo 15 1971 жылдың 26 шілдесінде Кеннеди ғарыш орталығының 39А ұшыру кешенінен ұшырылды. Ай орбитасына ұшу кезінде аз қиындықтар болды, және миссия оқиғасыз Ай орбитасына енді. LM Falcon арқылы Айға Скот пен Ирвинмен бірге түсу 30 шілде күні түстен кейін болды, Скот командашы ретінде қонуды жүзеге асырды. Компьютермен басқарылатын ұшу жолының жоспарланғаннан оңтүстікке қарай болғандықтан туындаған қиындықтарға қарамастан, Скотт соңғы түсу үшін қолмен басқаруды қабылдады және Falcon-ды белгіленген қону аймағына сәтті қондырды. Қонудан кейін Скотт пен Ирвин қысымды костюмдерінің шлемдері мен қолғаптарын киді, және Скотт Ай бетінде бірінші және жалғыз EVA-ны жасады, LM-нің үстіндегі теңізге ілу портынан басын және денесінің жоғарғы бөлігін шығарып жіберді. Ол айналадағы аумақты биік жерден суретке түсіріп, келесі күні жүріп өтетін жерді барлап шықты. 1972 жылдың 11 шілдесінде жарияланған баспасөз хабарламасында ғарышкерлердің «әрекеттері болашақтағы тағайындалу үшін таңдауда ескерілетіні» айтылды, бұл олардың қайтадан ғарышқа ұшуының өте үлкен еместігін көрсетеді. Newsweek басылымы «оның [Скотт] үшін алдағы миссиялар жоспарланбағанын» хабарлады. Скотт өзінің автобиографиясында сол кездегі Астронавттар кеңсесінің басшысы болған Алан Шепард оған Apollo 17-нің қосымша экипажы болып қалу немесе Кеңес Одағымен бірінші бірлескен миссия – Apollo Soyuz сынақ жобасында арнайы көмекші болып жұмыс істеу мүмкіндігін ұсынғанын айтты; Скотт соңғысын таңдады. NASA өкілі Скотттың Астронавттар корпусын тастаудан басқа таңдауы болмағанын мәлімдесе де, бұл ақпарат баспасөзде жарияланды, бірақ Слейтонның бастығы Кристофер К. Крафт, Бақылау орталығының баспасөз қызметі қателік жасады және трансфер қосымша жаза емес екенін мәлімдеді.

After the conclusion of Gemini 5, Director of Flight Crew Operations Deke Slayton informed Scott that he would fly with Neil Armstrong on Gemini 8. This made Scott the first Group3 astronaut to become a member of a prime crew, and this without having served on a backup crew. Scott was highly regarded by his colleagues for his piloting credentials; another Group3 astronaut, Michael Collins, wrote later that Scott's selection to fly with Armstrong helped convince him that NASA knew what it was doing. Scott found Armstrong something of a taskmaster, but the two men greatly respected each other and worked well together. They spent most of the seven months before launch in each other's company. One part of the training that Scott undertook without Armstrong was riding the Vomit Comet, where he practiced in preparation for a planned spacewalk. On March 16, 1966, Armstrong and Scott were launched into space, a flight originally planned to last three days. The Agena rocket with which they were to dock had been launched an hour and forty minutes earlier. They carefully approached and docked with the Agena, the first docking ever accomplished in space. However, after the docking, there was unexpected movement by the joined craft. Mission Control was out of touch during this portion of the orbit, and the astronauts' belief that the Agena was causing the problem proved incorrect, for once they performed an emergency undocking, the spin only got worse. With the spacecraft spinning, there was a risk of the astronauts blacking out or the Gemini vehicle disintegrating. The problem was one of the craft's Orbit Attitude and Maneuvering System (OAMS) thrusters firing unexpectedly; the crew shut down those thrusters, and Armstrong activated the Reaction Control System (RCS) thrusters to negate the spin. The RCS thrusters were to be used for reentry, and the mission rules said if they were activated early, Gemini8 had to return to Earth. Gemini8 splashed down in the Western Pacific on the day of launch; the mission lasted only ten hours, and the early termination meant that Scott's spacewalk was scrubbed. According to Francis French and Colin Burgess in their book on NASA and the Space Race, "Scott, in particular, had shown incredible presence of mind during the unexpected events of the Gemini8 mission. Even in the middle of an emergency, out of contact with Mission Control, he had thought to reenable ground control command of the Agena before the two vehicles separated." This allowed NASA to check the Agena from the ground, and use it for a subsequent Gemini mission. Scott's competence was recognized by NASA when, five days after the brief flight, he was assigned to an Apollo crew. Along with Armstrong, Scott received the NASA Exceptional Service Medal, and the Air Force awarded him the Distinguished Flying Cross as well. He was also promoted to lieutenant colonel. Apollo 15 would be the first J Mission, which emphasized scientific research, with longer stays on the Moon's surface and the use of the Lunar Roving Vehicle (LRV). Already having an interest in geology, Scott made time during the training for his crew to go on field trips with Caltech geologist Lee Silver. The scientists were divided over where Apollo15 should land; Scott's argument for the area of Hadley Rille won the day. As time dwindled towards the launch date, Scott pushed to make the field trips more like what they would encounter on the lunar surface, with mock backpacks simulating what they would wear on the Moon, and from November 1970 onwards, the training version of the LRV. Apollo 15 launched from Kennedy Space Center's Launch Complex 39A on July 26, 1971. The outward flight to the Moon's orbit saw only minor difficulties, and the mission entered lunar orbit without incident. The descent to the Moon by the LM Falcon, with Scott and Irwin aboard, took place on the late afternoon of July 30, with Scott as commander attempting the landing. Despite difficulties caused by the computer controlled flight path being to the south of what was planned, Scott assumed manual control for the final descent, and successfully landed the Falcon within the designated landing zone. After landing, Scott and Irwin donned the helmets and gloves of their pressure suits and Scott performed the first and only stand up EVA on the lunar surface, by poking his head and upper body out of the docking port on top of the LM. He took panoramic photographs of the surrounding area from an elevated position and scouted the terrain they would be driving across the next day. The press release that announced the reprimands, dated July 11, 1972, stated that the astronauts' "actions will be given due consideration in their selection for future assignment", something that made it extremely unlikely that they would be selected to fly in space again. Newsweek reported that "there are no forthcoming missions for which he [Scott] is being considered". Scott related in his autobiography that Alan Shepard, then head of the Astronaut Office, had offered him the choice between backing up Apollo17 or serving as a special assistant on the Apollo Soyuz Test Project, the first joint mission with the Soviet Union; Scott had chosen the latter. Although a NASA spokesman had stated that Scott had no choice but to leave the Astronaut Corps, and this was reproduced in the press, Slayton's supervisor, Christopher C. Kraft, stated that the Public Affairs Office at NASA had erred, and the transfer was not a further rebuke.

NASA басқаруы

Аполлон-Союз бағдарламасындағы рөлінде Скотт техникалық сарапшылар тобын жетекшілік етіп Мәскеуге сапар шекті. Мәскеуде ол миссияның советтік бөлімінің командирі Алексей Леоновпен кездесті, олар кейіннен бірлесіп автобиография жазды. 1973 жылы Скоттқа Эдвардс қаласында орналасқан NASA-ның Драйден Ұшу зерттеу орталығының директорының орынбасары лауазымы ұсынылды. Бұл Скоттқа ғарыш шегіне жеткен ұшақтарда ұшуға және зейнеткер Чак Йегермен қайта танысуға мүмкіндік берді, ол кеңесші-сынақ пилоты ретінде жұмыс істеді, және Скотт оған ұшуға рұқсат берді. 1975 жылдың 18 сәуірінде, 42 жасында Скотт Драйдендегі орталық директоры болды. 1970-ші және 1980-ші жылдары Скотт бірнеше мемлекеттік жобалардың үстінде жұмыс істеді, оның ішінде Әуе күштерінің нұсқасы үшін астронавттарды даярлауды жобалау да болды. 1986 жылғы «Челленджер» апатынан кейін Скотттың бірінен астам фирмасы жұмылды; компания апатқа қатыспағанмен, шаттлдың кейіннен қайта жобаланған бөліктері Скотттың фирмасының рөлін жойды. Скотт 1981 жылдың сәуірінде алғашқы Space Shuttle (STS 1) ұшуы кезінде британдық теледидарда комментатор болды. Ол сондай-ақ «Аполлон-13» фильмі мен 1998 жылғы HBO мини-сериалы «Жерден Айға» кеңесші болды. Скотт 3D IMAX фильмі «Керемет шөл» (Magnificent Desolation, 2005) бойынша кеңес берді, онда Аполлон астронавттары Айға қалай барғаны көрсетілген, бұл фильмді Том Хэнкс пен IMAX Corporation өндірді. 2003 жылдан 2004 жылға дейін Скотт BBC телесериалы «Ғарыштық Одиссея: Планеталарға саяхат» бойынша кеңесші болды. 2004 жылы ол Леоновпен бірге АҚШ пен КСРО арасындағы «ғарыш жарысының» тарихын және екі жақты өмірбаянын жазуға кірісті. «Айдың екі жағы: Суық соғыс кезеңіндегі ғарыш жарысының тарихы» атты кітап 2006 жылы жарық көрді. Армстронг пен Хэнкс екеуі де кітапқа алғысөз жазды. Скотт Браун университетінің ғылыми тобында «Чандраян-1» ай серігі бойынша жұмыс істеді. NASA үшін ол 500 күндік Айды зерттеу жобасының үстінде жұмыс істеді және «Күн жүйесін зерттеу және зерттеудегі кеңейтілген визуализация (ADVISER): Ай мен Марстан ғылыми деректерді барынша пайдалану» тақырыбындағы зерттеу жобасына қатысты. Тараптардың келісімімен 2018 жылдың тамызында сот ісі тоқтатылды, ал 2021 жылы Булова «Аполлон-15» миссиясының 50 жылдығына арналған еске алу сағатын шығарды.

In his role with Apollo Soyuz, Scott traveled to Moscow, leading a team of technical experts. There he met the commander of the Soviet part of the mission, Alexei Leonov, with whom he would later write a joint autobiography. In 1973 Scott was offered the job of deputy director of NASA's Dryden Flight Research Center, located at Edwards, a place Scott had long loved. This allowed Scott to fly aircraft that reached the edge of space, and let him renew his acquaintance with the retired Chuck Yeager who was there as a consulting test pilot, and to whom Scott granted flying privileges. On April 18, 1975, at age 42, Scott became the Center Director at Dryden. In the late 1970s and the 1980s, Scott worked on several government projects, including designing the astronaut training for a proposed Air Force version of the Space Shuttle. One of Scott's firms went out of business after the 1986 Challenger disaster; though the company played no part in the disaster, subsequent redesign of parts of the shuttle eliminated Scott's firm's role. Scott was a commentator for British television on the first Space Shuttle flight (STS 1) in April 1981. He also was a consultant on the film Apollo13 and for the 1998 HBO miniseries From the Earth to the Moon, Scott consulted on the 3D IMAX film, Magnificent Desolation (2005), showing Apollo astronauts on the Moon, and produced by Tom Hanks and the IMAX Corporation. From 2003 to 2004, Scott was a consultant on the BBC TV series Space Odyssey: Voyage To The Planets. In 2004, he and Leonov began work on a dual biography/history of the "Space Race" between the United States and the Soviet Union. The book, Two Sides of the Moon: Our Story of the Cold War Space Race, was published in 2006. Armstrong and Hanks both wrote introductions to the book. Scott has worked on the Brown University science teams for the Chandrayaan 1 lunar orbiter. For NASA, he has worked on the 500 Day Lunar Exploration Study and as a collaborator on the research investigation entitled "Advanced Visualization in Solar System Exploration and Research (ADVISER): Optimizing the Science Return from the Moon and Mars". The case was dismissed by agreement of the parties in August 2018, and in 2021, Bulova marked the fiftieth anniversary of Apollo15 with the issuance of a commemorative watch.

Жеке өмір

1959 жылы Скотт өзінің бірінші әйелі Энн Луртон Оттке үйленді. Олардың екі баласы болды. 2000 жылы ол британдық тележүргізуші Анна Фордқа никелесетіні хабарланды; сол кезде ол әлі Энн Скоттқа үйленген болатын, бірақ олар бөлек тұрып жатқан еді. Оның Фордпен қарым-қатынасы 1999 жылы басталды. 2001 жылы Скотт пен Форд ажырасып кетті. Кейін ол Морган Стэнлидің бұрынғы вице-президенті Маргарет Блэкке үйленді. Скотт сондай-ақ, Gemini8 рейсі үшін «Ерекше көзге түскен батырлық» медалімен марапатталды. Скотт Apollo9 миссиясы үшін Әуе күштерінің ерекше қызметі үшін медалін алды. Скотт Apollo15 миссиясы үшін екінші рет Әуе күштерінің ерекше қызметі үшін медалімен марапатталды. 1971 жылдың 15 қыркүйегінде Чикаго қаласы Apollo15 экипажына 200 мыңнан астам адам қатысқан шеру ұйымдастырды. Қала әкімі Дейли экипажға құрметті азаматтық медальдарын табыс етті. 1971 жылдың 25 тамызында Apollo15 экипажы Нью-Йорк қаласында ленталармен шеруде құрметке бөленді. Қала оларға алтын медальдар сыйлады. Сол күні БҰҰ Бас хатшысы Тант үштікке БҰҰ-ның алғашқы Бейбітшілік медалін табыс етті. 1971 жылдың қыркүйек айында Әуе күштері қауымдастығының жылдық кешінде Apollo15 экипажына қауымдастықтың ең жоғары наградасы – Дэвид С. Шиллинг кубогы табыс етілді. Скотт Әуе күштері мен Әуе күштері қауымдастығына Айға алып барған заттарын сыйға берді: «Into the Wild Blue Yonder» әнінің ноталарын және АҚШ Әуе күштерінің туын. Apollo15 экипажы мен Роберт Гилрут (Адамды ғарышқа ұшатын кемелер орталығының директоры) 1971 жылғы Роберт Дж. Коллиер кубогымен марапатталды, ол авиация немесе астронавтика саласындағы ең үлкен жетістік үшін жыл сайын беріледі. Скотт 1971 жылы Apollo15 рейсіндегі рөлі үшін Халықаралық Аэронавтика Федерациясынан Де ла Волькс медалін, Алтын ғарыш медалін және В. М. Коморов дипломын алды. Скотт 1978 жылы үшінші рет NASA-ның ерекше қызметі үшін медалімен марапатталды. 2013 жылы Скотт Джексонвилл университетінен ғылым және технология бойынша құрметті доктор дәрежесін алды. Бұл университет тартқан алғашқы құрметті дәреже болды. Скотт Америка Астронавтика қоғамының мүшесі, Америка Аэронавтика және Астронавтика институтының қауымдасқан мүшесі, сондай-ақ Эксперименталды сынақ ұшқыштары қоғамының, Тау Бета Пи, Сигма Си және Сигма Гамма Тау ұйымдарының мүшесі. 1993 жылы Скотт басқа он екі Gemini ғарышкерлерімен бірге АҚШ Ғарышкерлер залына енгізілді.

In 1959 Scott married his first wife, Ann Lurton Ott. They had two children. In 2000, it was reported that he was engaged to British TV presenter Anna Ford; at the time he was still married to Ann Scott, although separated. His relationship with Ford had begun in 1999. By 2001, Scott and Ford had separated. He subsequently married Margaret Black, former vice chairman of Morgan Stanley. Scott was also awarded the Distinguished Flying Cross for the Gemini8 flight. Scott received the Air Force Distinguished Service Medal for the Apollo9 mission. Scott earned his second Air Force Distinguished Service Medal for Apollo15. On September 15, 1971, the city of Chicago hosted the Apollo15 crew in a parade attended by more than 200,000 people. Mayor Daley presented the crew with honorary citizenship medals. On August 25, 1971, the Apollo15 crew were honored with a ticker tape parade in New York City. The city bestowed them with gold medals. Later that day, U. N. Secretary General Thant awarded the trio the first United Nations Peace Medal. At the Air Force Association's annual dinner dance in September 1971, the Apollo15 crew were presented with the David C. Schilling Trophy, the association's top flight award. Scott presented the Air Force and Air Force Association with items they flew to the Moon: sheet music of "Into the Wild Blue Yonder" and a U. S. Air Force flag. The Apollo15 crew and Robert Gilruth (director of the Manned Spacecraft Center) were awarded the 1971 Robert J. Collier Trophy, an annual award for the greatest achievement in aeronautics or astronautics. Scott received the De la Vaulx Medal, the Gold Space Medal, and the V. M. Komorav Diploma from Fédération Aéronautique Internationale for 1971 for his role in the Apollo15 flight. Scott was awarded his third NASA Distinguished Service Medal in 1978. Scott was awarded an honorary doctor of science and technology degree from Jacksonville University in 2013. It was the first honorary degree bestowed by the university. Scott is a fellow of the American Astronautical Society, an associate fellow of the American Institute of Aeronautics and Astronautics, and a member of the Society of Experimental Test Pilots, Tau Beta Pi, Sigma Xi, and Sigma Gamma Tau. Along with twelve other Gemini astronauts, Scott was inducted into the U. S. Astronaut Hall of Fame in 1993.