Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер (1950 жылы туған)
Canadian politician (born 1950)
the Canadian politician
Канадалық саясаткер Дэвид Орчард (1950 жылғы 28 маусымда туған) – Канаданың жазушысы және саяси қайраткері, Канада Либералдық партиясының мүшесі. 2008 жылғы федералды сайлауда Саскачеван провинциясының Деснете—Миссинипи—Черчилль өзені сайлау округінен Либералдық партияның үміткері болған. Бұрын Орчард Канаданың прогрессивті консервативтік партиясының (ПК партиясы) мүшесі болған және партияның Канада Альянсымен бірігуіне қарсы болды. Орчард Канадада ешқашан саяси лауазым атқармаған, бірақ партиялық басшылық конференциялары мен басқа да саяси шараларға қатысқан. Ол ең алдымен Канада—АҚШ еркін сауда келісіміне қарсы күресімен танымал. Орчард Канада мен АҚШ арасындағы еркін сауда келісімінің Канаданың егемендігін және ресурстарын бақылауын әлсірететінін айтып, белсенді түрде қарсылық көрсетті. Ол сондай-ақ Солтүстік Америка еркін сауда келісіміне (НАФТА), Америка еркін сауда аймағына және Инвестициялық көпжақты келісімге (МАИ) қарсы күресті. Орчард – төртінші буын органикалық астық өсіруші және «Канада үшін күрес: америкалық экспансионизмге қарсы төрт ғасыр» атты бестселлер кітабының авторы. 1985 жылы ол CCAFT (Citizens Concerned About Free Trade) ұйымын құрушылардың бірі болды.
David Orchard (born June 28, 1950) is a Canadian author and political figure, member of the Liberal Party of Canada, who was the Liberal Party candidate for the Saskatchewan riding of Desnethé—Missinippi—Churchill River in the 2008 federal election. Previously, Orchard was a member of the now defunct Progressive Conservative Party of Canada (PC Party), and opposed the party's merger with the Canadian Alliance to form the Conservative Party of Canada. Orchard has never held political office in Canada, but has been involved in leadership conventions and other political activities. He is perhaps best known for his campaign to oppose the Canada–United States Free Trade Agreement. Orchard has become a prominent activist against the Canada U. S. free trade agreement arguing it would weaken Canada's sovereignty and control of its resources. He also campaigned against the North American Free Trade Agreement (NAFTA), the proposed Free Trade Area of the Americas and the proposed Multilateral Agreement on Investment (MAI). Orchard is a fourth generation organic grain farmer, and also the author of the bestselling book The Fight for Canada: Four Centuries of Resistance to American Expansionism. He was also a co founder of CCAFT (Citizens Concerned About Free Trade) in 1985.
Ерте өмір
Орчард Саскачеван провинциясының Саскатун қаласында дүниеге келген. Борденде білім алған ол, көркем өнер және ғылым салаларын, содан кейін жақын орналасқан Саскатун қаласындағы Саскачеван университетінде заңды оқыды, бірақ бітірген жоқ. Кейін Квебек қаласындағы Лаваль университетінде француз тілін оқыды. Орчард – отбасылық шаруашылығының төртінші буыны, ол 30 жылдан астам уақыттан бері осы шаруашылықты органикалық әдіспен жүргізіп келеді.
Orchard was born in Saskatoon, Saskatchewan. Educated in Borden, Orchard went on to study arts and science and then law at the University of Saskatchewan in nearby Saskatoon, although he did not graduate. He later studied French at Quebec City's Université Laval. Orchard is the fourth generation on his family farm on which he has farmed organically for over 30 years.
Міндеттер
Орчард өзін "қызыл" немесе орташа тори ретінде қарастырады және саяси құдайлары – бұрынғы премьер-министрлер Джон Дифенбейкер, Лорд Ричард Беннетт, сэр Роберт Борден және сэр Джон А. Макдональдтан идеологиялық шабыт алғанын айтады. Ол Канаданың экономикалық және мәдени егемендігіне кедергі келтіретін Солтүстік Америка еркін сауда келісімін қоса алғанда, АҚШ-пен экономикалық интеграцияға қарсы. Ол АҚШ-тың сыртқы саясатының, соның ішінде шағын елдерге жасалған соғыстар мен басып кірулердің көптеген аспектілерін сынады. Орчард үкіметтік әлеуметтік бағдарламаларды қолдайды және қоршаған ортаны қорғауды ынтамен қолдайды. Орчард – монархист және федералды биліктің провинцияларға берілуіне қарсы. Ол Мич көлі және Шарлоттаун келісімдеріне қарсы науқанды да қолдады, оларды "орталық үкіметтің өлімге ұшырауы" деп атады. Сондай-ақ ол жалпы ішкі өнімнің (ЖІӨ) 3-5 пайызын әскери шығындарға жұмсауды ұсынады. Ол қару-жараққа бақылау орнатуға қарсы. Ол әлеуметтік консерватор және (National Post мәліметінше) бір жынысты некеге қарсы, бірақ ол бұл айыптаманы жоққа шығарды. Орчард өзінің көзқарастарын "тарихи ағымдағы" консервативтік және ПК партиясының "орталық" бағыты ретінде сипаттайды, сондай-ақ олардың орташа канадалықтарға ұнайтынын мәлімдейді. Орчардтың сенімдері, ең жақсысы, дәстүрлі британдық торидің сенімдерімен салыстырылады, бұл сенімдер Канадада тарихи түрде кең таралған болса да, неоконсервативтік фракцияның күшеюімен маңыздылығын жоғалтты. Көптеген консерваторлар оны қазіргі консервативтік идеологиядан алыс және тым солшыл деп айыптайды. Мұндай мәлімдемелер оның ПК партиясының жетекшісіне үміткерлігі кезінде жиі кездесетін, оны мүмкіндікті пайдаланушы және Прогрессивті консервативтік партияны басып алып, оны Брайан Малруни мен Маргарет Тэтчердің консервативтілігінен солға қарай бұруға тырысқан деп айыптады. Ол ешқашан Канаданың Төменгі палатасына немесе басқа да мемлекеттік лауазымға сайланбаған. Прогрессивті консерватор ретінде ол 2000 жылғы федералды сайлауда Принс-Альберт (Саскачеван) федералды сайлау округінде сайлауға түсті. Ол 1993 жылдан бері Саскачеваннан сайланған прогрессивті консервативті кандидаттардың арасында ең жоғары үлесімен төртінші орын алды. 2008 жылғы Канада федералды сайлауында жеңіліске ұшырап, Саскачеванның Деснете-Миссинипи-Черчилль өзені сайлау округінде Либералдық партияның кандидаты ретінде екінші орын алды.
Orchard sees himself as a "Red" or moderate Tory and claims to be ideologically inspired by his political idols former prime ministers John Diefenbaker, Lord Richard Bennett, Sir Robert Borden and Sir John A. Macdonald. He is passionately opposed to Canadian economic integration with the U. S., including the North American Free Trade Agreement, which he says impedes Canada's economic and cultural sovereignty. He has criticized many aspects of the United States foreign policy including wars and invasions of small nations. Orchard supports government social programs, and is a strong supporter of the environment. Orchard is a devoted monarchist, and opposes a weakening of federal powers in favour of the provinces. He also supported the campaign against the Meech Lake and Charlottetown Accords, calling them "The mortal weakening of the central government". He also advocates that 3 to 5% of the Gross Domestic Product go to military spending. He is opposed to gun control. He is a social conservative, and (according to the National Post) opposes same sex marriage, a charge he has denied. Orchard describes his own views as being conservative in the "historical mainstream" and "centrist" of the PC party, and claimed they would appeal to moderate Canadians. Orchard's beliefs are perhaps best likened to that of the traditional, British Tory, which although historically common in Canada, lost much of their relevance since the rise of the so called neoconservative faction. He has been shunned by many conservatives, who often accuse him of being out of step with modern conservatism and too far to the left. Such claims were common during his bids for PC leader, when he was accused being an opportunist who tried to practise entryism, and take over the Progressive Conservative Party and steer it sharply to the left and away from the conservatism of Brian Mulroney and Margaret Thatcher. He has never been elected to the House of Commons of Canada or to any public office. As a Progressive Conservative, he sought election in the federal riding of Prince Albert, Saskatchewan in the 2000 federal election. He placed a distant fourth, although with the highest percentage vote received by a Progressive Conservative candidate in Saskatchewan since 1993. He lost in the 2008 Canadian federal election, placing second in the Saskatchewan riding of Desnethé—Missinippi—Churchill River, as the Liberal candidate.
1998 жылы прогрессивті консервативті партияның көшбасшылық науқаны
Орчард партия басшылығына екі рет үміткер болды: 1998 және 2003 жылдары. Алғашқы әрекетімен ол соңғы дауыс беруде бұрынғы премьер-министр Джо Кларктан айқын екінші орынды иеленді, бірақ осы арқылы Тори партиясына өте әртүрлі жақтастар тобын тартты. Орчардтың көптеген қолдаушылары Канаданың басқа саяси партияларының бұрынғы мүшелері болды, ал Орчардтың көшбасшылыққа үміткерлігіндегі ең белгілі қолдау білдіргендердің екеуі – Британдық Колумбия және Онтарионың Жасыл партияларының лидерлері болды. Салыстырмалы түрде тыныш жарыс барысында Кларк Орчардты оның солшыл экономикалық платформасы және Малрони үкіметі жасасқан еркін сауда келісімдеріне қарсылығы үшін Тори партиясындағы «турист» деп атады. Бір дебатта қарсыласы Брайан Паллистер: «Мырза Орчард соншалықты солшыл, ол Свенд Робинсонды оңшыл маньяк деп санайды» деп әзілдеді. Дегенмен, Кларк жеңіске жеткеннен кейін Орчард Тори қатарында қалғаны үшін партия ішінде құрметке ие болды. Орчард және оның саяси кеңесшісі Марджалена Репо оның сәтсіз үміткерлігінен кейін Саскачеванның бірнеше сайлау округінің ұйымдарын қайта құру және Канада бойынша ПК мүшелігінің сатылуын жақсарту үшін көп еңбек етті. Орчард 2002 жылғы тамыздағы конвенцияға дейін Кларктың ең адал жақтастарының бірі болды, онда Кларк 2002 жылғы мамырда парламенттік ПК Демократиялық өкілді коалициясының тарауынан кейін Тори лидерлігінен кетті.
Orchard ran twice for the PC leadership: in 1998 and in 2003. In his first attempt, he finished a distant second to former prime minister Joe Clark on the final ballot but attracted a very different group of supporters to the Tory party in doing so. Many of Orchard's supporters were former members of the other political parties in Canada and two of Orchard's most prominent endorsers in the leadership bid were the leaders of the Green parties of British Columbia and Ontario. During the relatively quiet race, Clark referred to Orchard as a "tourist" in the Tory party because of his left leaning economic platform and opposition to the free trade agreements brokered by the Mulroney government. In one debate, opponent Brian Pallister quipped that "Mr. Orchard is so left wing, he thinks Svend Robinson is a right wing maniac." However, Orchard did gain respect from PC circles when he chose to stick with the Tories after Clark's victory. Orchard and his political advisor, Marjaleena Repo, worked hard after his failed leadership bid to rebuild several Saskatchewan PC constituency associations and improve PC membership sales across Canada. Orchard was one of Clark's staunchest defenders during the lead up to the August 2002 convention that saw Clark resign as Tory leader after the disintegration of the parliamentary PC Democratic Representative Caucus coalition in May 2002.
2003 жылы Прогрессивті консервативті партияның көшбасшылық науқаны
Орчардқа консервативтік партияның (PC) қызыл торилер қанатында құрмет артты: партия мүшелерінің шамамен төрттен бірі 2003 жылғы консервативтік партия көшбасшылығына үміткерлікке қолдау көрсетті, оның ішінде Джо Кларктың әйелі Морин МакТир де болды. Орчард 2003 жылғы консервативтік партия съезінде үшінші раундта үшінші орынға ие болды, ал одан Жаңа Шотландияның парламент депутаты (MP) Питер Маккей және Калгаридегі адвокат Джим Прентис оқсып озды. Орчард Джим Прентиске қарағанда Питер Маккейді қолдауға шешті, себебі Прентис Біріккен Альтернативаны (партияның Канадалық Альянс (CA) партиясымен бірігуін) жасырын түрде қолдаған. Дегенмен, Питер Маккейдің көшбасшы болуына көмектескен Орчардтың қолдауы бекер болған жоқ. Маккей Орчардтың баяғыдағы адал делегаттарының қолдауын алу үшін жазбаша келісімге, яғни "джентльмендік келісімге" қол қойды.
Respect for Orchard grew in the Red Tory wing of the PC Party: roughly one quarter of the party membership supported him during the 2003 PC leadership campaign, including Joe Clark's wife, Maureen McTeer. Orchard ultimately came in third on the third ballot in the 2003 PC convention, behind Nova Scotia Member of Parliament (MP) Peter MacKay and Calgary lawyer Jim Prentice. Orchard decided to support Peter MacKay over Jim Prentice due to the latter's implicit support for a United Alternative (merger of the party with the Canadian Alliance (CA) party). However, Orchard's support, which helped Peter MacKay win the leadership, came at price. MacKay signed a written deal, or "gentleman's agreement" to seal support from Orchard's largely loyal delegates on the final ballot.
Маккей-Орчард келісім-шарты
Келісім Канада-АҚШ еркін сауда келісімін қайта қарауды, Канадалық Альянспен ортақ кандидаттарға жол бермеуді және Прогрессивті консервативтік партияның ұлттық беделін қайта жаңғырту үшін күш-жігерді күшейтуге уәде берді. Келісімде сондай-ақ ПК партиясының ұлттық теміржолдарға мемлекеттік субсидиялар және қоршаған ортаны сақтау жөніндегі саясатын қайта қарау көзделген. Бұл келісім даулы болды және көпшілікқа жарияланбастан бұрын біраз уақыт өтті. ПК партиясының көптеген өкілдері келісімді мақұлдады, оның ішінде басшылыққа үміткер Скотт Брисон да бар. Бастапқыда Маккей келісімді сақтауға дайын сияқты көрінді. Шілдеде Маккей NAFTA саясатын қайта қарау үшін Тори депутаты Билл Кейси төрағалығымен "Көк ленталы ПК саясатын қарау тобын" құрды. Бірақ, топ жиналмас бұрын, Маккей Канадалық Альянс пен Прогрессивті консерваторлардың белгілі өкілдері арасында келіссөздер жүргізуге ынталандырды. 2003 жылдың қазан айында Маккей мен Канадалық Альянстың жетекшісі Стивен Харпер, Прогрессивті консерваторлар мен Канадалық Альянсты біріктіріп, Канаданың жаңа Консервативтік партиясын құру туралы принциптік келісімге қол қойды.
The deal promised a review of the Canada–United States Free Trade Agreement, no joint candidates with the Canadian Alliance, and a promise to redouble efforts to rebuild the national status of the Progressive Conservative Party. The agreement also included reexamining the PC Party's policies on government subsidies for national railways and preserving the environment. This agreement was controversial, and some time passed before it was released to the public. Many in the PC Party approved of the deal, including leadership candidate Scott Brison. At first MacKay had seemed to be willing to adhere to the deal. In July, MacKay struck up a "Blue Ribbon PC Policy Review Panel", chaired by Tory MP Bill Casey, in order to reexamine the party's policies on NAFTA. However, before the Panel could meet, MacKay encouraged talks between high profile members of the Canadian Alliance and the Progressive Conservatives. In October 2003, the talks culminated in MacKay and Stephen Harper, leader of the Canadian Alliance, signing an agreement in principle to merge the Progressive Conservatives and the Canadian Alliance to form the new Conservative Party of Canada.
Бірігуге қарсы белсенді
Орчард бірігуді тоқтатуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Қараша айының басында өткен жоғары деңгейдегі баспасөз конференциясында ол Канаданың жаңа Консервативтік партиясын "алданышпен туған, сатқындықпен өркендеген жиренішті құбылыс" деп сипаттады. Ол ПК партиясының мүшелерін кез келген референдумда "жоқ" деп дауыс беруге шақырды, сондай-ақ "шынайы мүшелерді" Питер МакКейге наразылықтарын білдіруге үндіді. Орчардтың айтуынша, оның күш-жігері жеке басының қадірін көтеруге емес, Канаданың негізін қалаушы партиясын сақтауға және Альянс мүшелерінің неоконсервативтік идеологиясы ПК партиясының орташа құндылықтары мен мүшелігін басып алуына жол бермеуге бағытталған. Орчард оңшылдарға қарсы болды және оның пікірінше, Канадалық Альянстың АҚШ-қа құл тәрізді адал көзқарастары оны қынжырлатты. Орчард бірігу туралы жарияланғанға дейін Канадалық Альянс пен оның басшысы Стивен Харпердің беделі төмен болғанын, ал ПК партиясының үкіметтегі либералдарға ұлттық балама ретінде қайта жандану мүмкіндігі жақын болғанын мәлімдеді. Орчард МакКейдің "сатқындық" әрекеттері жоғарыда айтылған жағдайды қауіпке тікелей ұшырататынын болжады. Джо Кларк, Флора Макдональд, Брайан Пекфорд және Синклер Стивенс сияқты танымал торилер де бірігуге қарсы болды. Бірігуді тоқтату үшін жасалған соңғы әрекет ретінде Орчард сотқа жүгініп, бірігу дауысына тыйым салуды сұрады. Алайда, сот "ұлттық конвенция" арқылы бірігу ПК партиясының конституциясын бұзбайды деген негізде осы істі қараудан бас тартты. 5 желтоқсанда өткен дауыс беруде Канадалық Альянстың мүшелерінің 96 пайызы бірігуді қолдады. ПК партиясы "виртуалды конвенция" форматын таңдады, онда делегаттар сайлау округтерінде іріктелді, содан кейін олар провинциялық және қалалық орталықтарда жиналып, бірігуге қатысты дауыс берді. Орчард бұл процесті алаяқтық әрі демократияға қарсы деп сипаттады, себебі конвенция делегаттары ешқашан бір орында жиналып дауыс берген жоқ. Конвенция нәтижесінде Прогрессивті консервативтік партия делегаттарының 90,5 пайызы бірігуді қолдады. Дегенмен, Орчард және оның жақтастары бұл нәтиже ПК партиясының нағыз мүшелерін көрсете бермейтінін мәлімдеді, партияға дауыс беру күніне дейін жаңа мүшеліктер сатылып, олардың көп бөлігі үлкен Канадалық Альянстың мүшелері болғандықтан, ПК партиясының мүшелерінің саны азайып кеткенін атап өтті.
Orchard unsuccessfully attempted to prevent the merger. In a high profile news conference in early November he suggested that the new Conservative Party of Canada was "an abomination, conceived in deception, born in betrayal." He urged PC Party members to vote "no" on any referendum and also encouraged "loyal members" to express their frustrations with Peter MacKay. Orchard argued that his efforts were not based on self promotion but rather on preserving Canada's founding party and preventing a takeover of the moderate values and membership of the PCs by the neoconservative values of the Alliance membership. Orchard opposed the right wing, and in his view slavishly pro U. S. views of the Canadian Alliance. Orchard argued that before the merger was announced, the Canadian Alliance and its leader, Stephen Harper, were highly unpopular and a moment was fast approaching for the PCs to reemerge as the national alternative to the governing Liberals. Orchard suggested that MacKay's "traitorous" actions put the above scenario in jeopardy. Some other notable Tories such as Joe Clark, Flora MacDonald, Brian Peckford and Sinclair Stevens also opposed the merger. In a last ditch attempt to stop the merger, Orchard went to court, seeking an injunction against the merger vote. The case was thrown out of court on the grounds that a merger through a "national convention" did not violate the PC Party constitution. The merger was ratified with 96% support by members of the Canadian Alliance in a one member one vote process on December 5. The PC Party opted for a "virtual convention" in which delegates were selected in ridings and then attended local provincial urban centres in which they voted for or against the merger. Orchard described the process as fraudulent and undemocratic, as the convention delegates never actually voted together in any fixed location. The convention produced a result in which 90.5% of the Progressive Conservative Party delegates voted in favour of the merger. However, Orchard and other opponents claimed the result was not representative of the true PC membership, pointing out that new memberships in the party were sold almost up to the day of the vote, many of which were card holders of the larger Canadian Alliance and the PC members were being swamped.
Жоғалған шайқас
Көптеген сарапшылар Орчардтың ПК партиясын сақтап қалу үшін күресі қарқынды болғанымен, нәтижесіз аяқталған болуы мүмкін деп санайды. Қазан айындағы принциптік келісім ресми түрде бекітілген кезде, ПК партиясының тағдыры іс жүзінде шешілген болуы мүмкін. Орчард өзі қыркүйек айында-ақ партияның 2004 жылғы жалпы федералды сайлауға дайындық жұмыстарының дұрыс жолға қойылмағанын айтқан болатын. Лидер болғаннан бері Маккей мен партияның басқару кеңесі сайлауға дайындық пен дайындық жұмыстарын жеңілдету үшін көбінесе ештеңе жасамады, бұл Маккейдің күтілетін сайлауда 308 кандидаттан толық тізімді ұсынбау ниетінің алғашқы белгісі болуы мүмкін. Орчард сондай-ақ кейбір қарсыластары мен журналистер тарапынан прогрессивті консервативті саяси брендті сақтап қалуға байланысты оның ниеттеріне қатысты әртүрлі болжамдарға тап болды. Кейбір сыншылар ол іс жүзінде Питер Маккейдің бірігу туралы ұстанымын әлсіретуге тырысып, оны отставкаға кете беруге мәжбүрлеуге және Орчард пен оның қолдаушыларының "басқаруын" қамтамасыз ететін жаңа лидерлік сайлауды өткізуге ұмтылғанын айтты.
Many analysts have suggested that Orchard's battle to preserve the PC Party may have been vigorous but ultimately pointless. By the time the agreement in principle was formalized in October, the fate of the PC Party may have been practically sealed. Orchard himself had commented as early as September that the party's preparations for a widely expected 2004 federal election were in disarray. Since becoming leader, MacKay and the party's ruling council had done little to facilitate election readiness and preparation which may have been an early signal of MacKay's intentions to not run a full slate of 308 PC candidates in the expected election. Orchard also faced speculation from some opponents and journalists in regard to his motivations to preserve the Progressive Conservative political name brand. Some critics suggested that he was really attempting to undermine Peter MacKay's merger stance in order to force a resignation and prompt another leadership race, allowing for a "takeover" by Orchard and his supporters.
Салдары
Енді Орчард (қазір жойылған ПК партиясына мүше болғандықтан) Консервативтік партияның наразы мүшесі болды. Консервативтік партияның 2005 жылғы наурыздағы саяси конвенциясына дейін Орчардтың жаңадан жаңартылған мүшелігі алынып тасталды және оған іс-шараға қатысуға рұқсат берілмеді. "Партияның мүддесі үшін оның енді партия мүшесі болғанын қаламаймыз деп кеңес шешті", - деді Консервативтік партияның атқарушы директоры Ян Броди. 2004 жылдың ақпан айында, оның көшбасшысы Пол Хеллёр отставкаға кеткеннен кейін, күресіп жатқан Канадалық әрекет партиясының басшылығын қабылдау ұсынылды, бірақ Орчард бас тартты. Сондай-ақ, Орчардтың Саскачеван партиясынан Саскачеванның ауылдық сайлау округіне кандидат болу мүмкіндігін талқылап жатқаны туралы әңгімелер тарады, және Орчардтың есімі Канаданың Жасыл партиясының болашақ көшбасшысы ретінде жиі айтылды. 2006 жылдың 31 қаңтарында Торонто судьясы Канаданың Консервативтік партиясын Орчардқа 70 000 доллар төлеуге міндеттеді, бұл 2003 жылғы көшбасшылық науқанынан оған тиіс ақша еді. CPC бұрын Орчардтан 2003 жылғы ПК көшбасшылық конвенциясында қол қойылған келісімге байланысты Питер МакКейге қарсы сотқа бермеуге уәде беруін талап еткен, бірақ Орчард одан бас тартты. Орчард ірі газеттерге мақала жазуын, Канада университеттерінде сыртқы саясат және экологиялық мәселелер бойынша лекция оқуын және органикалық шаруашылық бизнесінде жұмыс істеуін жалғастыруда.
Now Orchard was (by virtue of having membership in the now defunct PC party) an unhappy member of the Conservative Party. Shortly before the Conservative Party's March 2005 policy convention, Orchard had his renewed membership revoked by the party and was denied access to the event. "The council decided that it was in the interests of the party that they didn't want him to be a member of the party any longer," said Ian Brodie, the executive director of the Conservative Party. In February 2004, he was asked to take over the leadership of the struggling Canadian Action Party after the resignation of its leader, Paul Hellyer, but Orchard declined. There were also rumours that Orchard was in discussions over a future Saskatchewan rural riding candidacy for the Saskatchewan Party, and Orchard's name was frequently touted as a possible future leadership contender for the Green Party of Canada. On January 31, 2006, a Toronto judge ordered the Conservative Party of Canada to pay Orchard $70,000, the funds from his 2003 leadership campaign which he had been owed since then. The CPC had previously insisted on Orchard's signing a pledge not to sue Peter MacKay over issues resulting from the agreement signed at the 2003 PC Leadership Convention in order to settle the affair, which Orchard refused to do. Orchard continues to write for major newspapers, present lectures in Canada's universities on foreign policy and environmental issues, and continues working in the organic farming business.
Либералдыларға қосылу
2005 жылғы 19 қарашада CBC Radio News либералдық партияның 2006 жылғы федералды сайлауда Орчардты кандидат ретінде тартуға тырысып жатқанын хабарлады. Хабарламаға сәйкес, Орчард Саскачеван немесе Онтарионың ауылдық аймақтарында либералдық партиядан кандидат болар еді. Орчард 2006 жылғы федералды сайлауда либералдық партиядан үміткер болған жоқ, бірақ ол либералдық партияны қолдайтынын мәлімдеді және Крис Аксуорти үшін Саскачеван, Ив Пикард пен Иса Грос Луис үшін Квебек қаласында, сондай-ақ Сьюзан Уилан үшін Онтариода науқан жүргізді. Орчард 2006 жылғы сайлау кезінде Канада Либералдық партиясының мүшесі атанды. Либералдар жеңілгеннен кейін және партия жетекшісі Пол Мартин орнынан бас тарғаннан кейін, бұқаралық ақпарат құралдарында Орчардтың Либералдық партия төрағалығына үміткер болатыны туралы әртүрлі болжамдар айтылды. Бірақ, 2006 жылғы 17 тамызда Орчард Стефан Дионды федералды Либералдық партияның келесі төрағасы етіп қолдады. 2006 жылғы төрағалық конвенциясында Орчард Дионды қолдап, Саскачеваннан 32 делегатты қоса алғанда, шамамен 150 делегаттан тұратын топқа жетекшілік етті. Осы делегаттар Дионға бірінші дауыс беру кезінде Джерард Кеннедиді үшінші орынға шығаруға көмектесті, ал екінші дауыс беруден кейін Кеннеди Дионды қолдағаннан кейін ол төрағалыққа ие болды. Кейін Орчард Саскачеванның Деснете-Миссинипи-Черчилль өзені сайлау округінде либералдық партиядан үміткер болуға ниеттенгенін мәлімдеді. Дегенмен, Орчардтың амбициялары саяси дау тудырды. Орчардтың үміткерлік күресі 2008 жылғы 3 қаңтарда Дионның баспасөз хабарламасы арқылы Джоан Биттидің сол округке кандидат ретінде тағайындалатынын жариялаған кезде аяқталды. Бұл шешімге қатысты кейбір наразылықтар болды. Метис халқының басшысы Джим Дюрочер, Орчардтың қолдаушысы, партия мүшелеріне үміткерді таңдау үшін дауыс беруге мүмкіндік бермей, кандидатты тағайындау туралы Дионға шағымдаған хат жолдады. Ол "осы округтің халқы, мен жеке өзім, оңтүстік аймақтың біздің округіміз үшін не дұрыс екенін білетіндігіне наразымыз" деді. Бұрынғы либералдық үміткер Дюрочер Дионға "Егер сіз Джоан Биттиді таңдасаңыз, либералдық партия бұл округтен жеңіліске ұшырайды" деді. Бірақ, Ұлттық либералдық науқанның тең төрағасы Дэвид Смит Дионның саясатқа көбірек әйелдерді тартуды басымдыққа қойғанын айтып, Биттидің тағайындалуын қорғады, сондай-ақ партия "әйелдер үміткерлерінің санын арттыруға, әсіресе біліктілерін, деген міндеттемесіне адал екенін көрсету үшін қиындыққа дайын" деді. Битти келесі қосымша сайлауда консервативті үміткер Роб Кларкқа жеңіліп қалды. 14 тамызда Орчардтың 2008 жылғы федералды сайлауда Деснете-Миссинипи-Черчилль өзені сайлау округінде либералдық партиядан үміткерлік үшін Биттиге қарсы күресетіні хабарланды. Орчард үміткерлікті жеңіп алды, бірақ сайлауда екінші орынға ие болды, Кларкқа 3148 дауыспен жеңілді.
On November 19, 2005, CBC Radio News reported that the Liberals were trying to recruit Orchard as a candidate in the 2006 federal election. According to the report, Orchard would be a Liberal candidate in either Saskatchewan or rural Ontario. Orchard did not run as a Liberal in the 2006 federal election but he announced his support for the Liberals and campaigned for Chris Axworthy in Saskatchewan, Yves Picard and Isa Gros Louis in Quebec City, and Susan Whelan in Ontario. Orchard also officially became a member of the Liberal Party of Canada during the 2006 election. After the Liberals were defeated, and leader Paul Martin stepped down, there was some media speculation that Orchard would seek the Liberal Party leadership. Instead, on August 17, 2006 Orchard endorsed Stéphane Dion to be the next leader of the federal Liberal Party. At the 2006 leadership convention, Orchard led a group of approximately 150 delegates, including 32 from Saskatchewan, in support of Dion. Those delegates ended up being pivotal in helping Dion pass Gerard Kennedy for third place on the first convention ballot, and eventually win the leadership when Kennedy swung his own support behind Dion after the second ballot. Subsequently, Orchard declared that he would be seeking the nomination in the Saskatchewan riding of Desnethé—Missinippi—Churchill River as a Liberal candidate in the forthcoming by election in that riding. Again, however, Orchard's ambitions created political controversy. Orchard's nomination fight was ultimately terminated on January 3, 2008 when Dion announced via a news release that Joan Beatty would be appointed as the candidate for that riding, a decision that was the subject of some controversy. Métis leader Jim Durocher, an Orchard supporter, wrote a letter to Dion complaining about his decision to appoint a candidate rather than allow for party members to vote in a nomination meeting. He argued that "the people of this riding resent, and I personally resent mightily, the attitude of certain southerners that they know what's best for our riding." Durocher, a former Liberal candidate, also told Dion "If you impose Joan Beatty, the Liberals will lose this riding." National Liberal campaign co chair David Smith, however, defended Beatty's appointment by saying that Dion had made getting more women into politics a priority, saying that the party is "prepared to bite the bullet to demonstrate that our commitment to increasing our number of women candidates – particularly well qualified ones – is very real." Beatty lost the ensuing byelection to Conservative candidate Rob Clarke. On August 14, it was reported that Orchard would challenge Beatty for the Liberal nomination in Desnethé—Missinippi—Churchill River for the 2008 federal election. Orchard won the nomination, but placed second in the election, losing to Clarke by 3,148 votes.