Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Атомның балалары – американдық жазушы Уилмар Х. Ширастың 1953 жылғы ғылыми фантастикалық романы, ол «Соңғы 50 жылдағы ең маңызды ғылыми-фантастикалық және фантазиялық кітаптардың бірі, 1953–2002» тізіміне енген. Кітап – бұл үш бұрынғы әңгіменің жинағы және олардың кеңейтілген нұсқасы, соның ішінде 1948 жылғы «Жасырыну» повесі ең танымал, ол бірнеше «Ең жақсы ғылыми фантастика» тізіміне ілікті. Кітаптың сюжеті жоғары интеллектке ие балаларға арналған.
Children of the Atom is a 1953 science fiction novel by American writer Wilmar H. Shiras, which has been listed as one of "The Most Significant SF & Fantasy Books of the Last 50 Years, 1953–2002." The book is a collection and expansion of three earlier stories, the most famous of which is the novella "In Hiding" from 1948, which appeared on several "Best SF" lists. The book's plot focuses on children with superhuman intelligence.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Романда, оның көп бөлігі бастапқыда Astounding Science Fiction журналында әңгімелер сериясы ретінде жарияланды, 1972 жылғы болашақ Америкада жасырынған, өте дарынды балалар тобы бар – барлығы шамамен бірдей жастағы, барлығы табиғаттан тыс зейінге ие, және бәрі өздерінің керемет қабілеттерін оларды түсінбейтін әлемнен жасырады. Бұл балалар атомдық қарулар зауытындағы жарылыста қаза тапқан жұмысшылардың балалары, ата-аналары жарылыстан кейін туындаған салдардан бірнеше ай өткен соң қайтыс болғандықтан, ерте жетім қалды. Романдағы балалар – мутанттар, олардың ерекше қабілеттерін зерттеу және оларды жек көріп, қорқынышпен қарамауы үшін ерекше дарынды балаларға арналған жасырын мектепте білім алу үшін біріктірілген. 1953 жылы «Окленд Трибьюн» газеті бұл романды «азшылықтың генийінің көпшіліктің орташалығына бейімделуі мен бейімделе алмауының қажеттілігі» деп сипаттады. Бір сыншы былай деп жазды: «Мұнда біз Стейплдонның әйгілі «Odd John» (1935) туындысын өте сезімтал, сентименталды емес стильде жаңартылған нұсқасын көреміз, сонымен қатар қауымдастық сезімі қосылған, мұндай мүмкіндік Стейплдонның басты кейіпкеріне бұрыннан берілмеген еді. Ширас өзінің әңгімесін қарапайым, бірақ әсерлі прозамен баяндайды, ол Стерджен мен Симак стильдерінің араласқан нұсқасына ұқсайды». Бұл тақырып, супермен мен қалыпты адамдардың арасындағы үйлесімсіздік туралы, көптеген балалардың жүрегіне тиеді, олар өздерін «жалпы жұрттан ерекше, назарсыздау, мазаққа салу, елемеу сезімімен, бірақ біздің сияқты адамдармен біріккенде жеңіске жетеді» деп сезінеді. Грофф Конклин романды «кейіпкерлерді дамытудың байлығы» үшін мақтады. Алайда, Бухер мен Маккомас бұл романға көңілі толмады, себебі оның негізінде жатқан әңгімелер жоғары деңгейде болғанымен, романның ұзақтығы кеңейтілуі «әңгімеге құмар, тым қарапайым, күдік пен қақтығыссыз, қысқасы, әдемі баяндалған тақырыпты лайықты көркемдеуге жеткіліксіз» болды. П. Шейлер Миллер кеңейтудің түпнұсқадан тиімділігі төмен екенін мойындағанына қарамастан, бұл «ғылыми фантастика жақсы жасайтын нәрселердің өкілі» деген қорытындыға келді.
In the novel, much of which was originally published as a series of stories in Astounding Science Fiction magazine, hidden throughout a future America of 1972 are a group of incredibly gifted children — all approximately the same age, all preternaturally intelligent, and all hiding their incredible abilities from a world they know will not understand them. These children were born to workers caught in an explosion at an atomic weapons facility, and orphaned just a few months after birth when their parents succumbed to delayed effects from the blast. The children in the novel are mutants, brought together to explore their unique abilities and study in secret at an exclusive school for gifted children, lest they be hated and feared by a world that would not understand them. The Oakland Tribune described it in 1953 as "the inevitable adjustments and maladjustments of minority genius to majority mediocrity". One reviewer wrote, "What we find here is an inventive updating of Stapledon's famous Odd John (1935) in very sensitive, unsentimental terms, with the addition of a sense of community, a benefit that Stapledon's protagonist never got to fully experience. Shiras tells her story in simple yet affecting prose, a kind of blend of Sturgeon and Simak." The story, about the incompatibility between the superman and normal humans, strikes a chord with many children, who feel "different from the common herd, neglected, ridiculed, ignored, only to triumph when allied with others of our kind." Groff Conklin praised the novel for its "richness of character development." Boucher and McComas, however, were disappointed by it, saying that while the stories it was based on were first rate, the novel length expansion had become "talkative, oversimplified, lacking in suspense or conflict, and, in short, just not adding up to an adequate novelistic treatment of a splendidly stated theme." P. Schuyler Miller, despite acknowledging that the expansion was less effective than the original work, still concluded that it was "representative of the kind of thing science fiction does well."