Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылы жазылған Рей Брэдбери романы. "Марс хроникасы" – 1950 жылы американдық жазушы Рей Брэдберидің ғылыми-фантастикалық романы. Онда ядролық соғыс салдарынан қираған, мәселелі Жерді қалдырып Марсқа аттанған американдықтардың Марсты зерттеуі және оған қоныстануы, сондай-ақ жергілікті марсиандардың тағдыры баяндалады.
1950 novel by Ray Bradbury
the book
The Martian Chronicles is a science fiction fix up novel, published in 1950, by American writer Ray Bradbury that chronicles the exploration and settlement of Mars, the home of indigenous Martians, by Americans leaving a troubled Earth that is eventually devastated by nuclear war.
Қысқаша мазмұны
Кітап Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі американдық қоғамды технологиялық тұрғыдан дамыған болашаққа көшіреді, онда адамзаттың құру және жою мүмкіндіктерінің күшеюі керемет және құрылысқа жеткізетін салдарға әкеледі. Хроникадағы оқиғаларға Марс және адамзат өркениетерінің жойылғандығы да кіреді, екеуі де адамдардың іс-әрекетінен туындаған, бірақ апаттардың өзінде оқиғалар орын алмайды. Көптеген әңгімелердің нәтижелері сол кездегі Американың құндылықтары мен бағыты туралы алаңдаушылық тудырады, олар соғысшылдық, ғылым, технология және соғыс кезеңіндегі гүлденуді қамтиды, бұл жаһандық ядролық соғысқа алып келуі мүмкін (мысалы, "Жұмсақ жаңбырлар келеді" және "Миллион жылдық пикник"); геноцидке теңестірілетін халықтың азаюы (мысалы, "Үшінші экспедиция", "Ай әлі де жарқын" және "Музыканттар"); нәсілдік қанау және пайдалану (мысалы, "Ауаның ортасындағы жол"); тарихқа немқұрайлылық, рухани жетілмеушілік және дінге деген жаугершілік (мысалы, "Ай әлі де жарқын"); сондай-ақ цензура мен бірігу (мысалы, "Ушер II") және тағы басқалары. 2007 жылы Брэдбериге Пулитцер сыйлығының арнайы мақтауын берген кезде, кітап оның "оқырман өмір бойы сақтап жүретін шедеврлерінің" бірі деп танылды.
The book projects American society immediately after World War II into a technologically advanced future where the amplification of humanity's potentials to create and destroy have both miraculous and devastating consequences. Events in the chronicle include the apocalyptic destruction of both Martian and human civilizations, both instigated by humans, though there are no stories with settings at the catastrophes. The outcomes of many stories raise concerns about the values and direction of America of the time by addressing militarism, science, technology, and war time prosperity that could result in a global nuclear war (e. g., "There Will Come Soft Rains" and "The Million Year Picnic"); depopulation that might be considered genocide (e. g., "The Third Expedition", "—And the Moon Be Still as Bright" and "The Musicians"); racial oppression and exploitation (e. g., "Way in the Middle of the Air"); ahistoricism, philistinism, and hostility towards religion (e. g., "—And the Moon Be Still as Bright"); and censorship and conformity (e. g., "Usher II"), among others. On Bradbury's award of a Pulitzer Prize Special Citation in 2007, the book was recognized as one of his "masterworks that readers carry with them over a lifetime."
Қалпына келтіру құрылымы
Марс хроникасы – бұрын жарияланған қысқа әңгімелерден және аралық виньеткалар, қосымша тараулар немесе түсіндірмелер түріндегі жаңа, байланыстырып тұратын қысқа әңгімелерден құралған роман. Бұрын жарияланған әңгімелер жалпы сюжеттік желінің дәйіптілігі мен мәнерлілігін арттыру үшін қайта жөнделді. "Марс хроникасы" көрінгенде жоспарланған әңгімелер жинағындай болып көрінуі мүмкін, бірақ Брэдбери оны бастапқыда жеке туынды ретінде жазбаған. Роман ретінде құру идеясын баспа редакторы көптеген әңгімелер түрлі басылымдарда жарық көргеннен кейін жылдар өткен соң Брэдбериге ұсынған (Мазмұндағы Басылым тарихы мен түпнұсқа басылым туралы ескертулерді қараңыз). Осы ұсынысқа жауап ретінде 29 жастағы Брэдбери өзі роман жазғанын естігенде таң қалды. Ол былай деп есіне алады: "О, құдай-ау, мен 24 жасымда Шервуд Андерсонның "Уайнсбург, Огайо" романын оқыдым да, өзім-өзіме: "О, құдай-ау, бір күні осы сияқты керемет кітап жазып, оны Марс планетасына орналастырсам!" – дедім". (Шығарманың құрылымына әсер еткен әдеби ықпалдар туралы бөлімді қараңыз.)
The Martian Chronicles is a fix up novel consisting of previously published short stories along with new short bridge narratives in the form of interstitial vignettes, intercalary chapters, or expository narratives. The previously published stories were revised for consistency of the overall story line and refinement. The Martian Chronicles may at first appear to be a planned short story cycle; however, Bradbury did not specifically write The Martian Chronicles as a singular work – rather, its creation as a novel was suggested to Bradbury by a publisher's editor years after most of the stories had already appeared in many different publications (see Publication history and original publication notes under Contents). In responding to the suggestion, the 29 year old Bradbury was shocked by the idea that he had already written a novel and remembers saying: "Oh, my God I read Winesburg, Ohio by Sherwood Anderson when I was 24 and I said to myself, 'Oh God, wouldn't it be wonderful if someday I could write a book as good as this but put it on the planet Mars.'". (See the Influences section on literary influences affecting the works's structure.)
Тарихтық құрылым
Марстық хроникалар хроника түрінде жазылған, әрбір оқиға сюжеттің жалпы хронологиялық ретіндегі бір тарау ретінде берілген. Жалпы алғанда, оны екі апокалиптикалық оқиғамен бөлінген үш кеңейтілген эпизод немесе бөлім деп қарастыруға болады. Кітаптың түпнұсқа басылымындағы оқиғалар 1999 жылдан 2026 жылға дейін өтеді. 1999 жыл шын өмірде жақындаған сайын, 1997 жылғы басылымда күндер 31 жылға ығыстырылды. Төмендегі мазмұнда екі басылымның да күндері көрсетілген. Бірінші бөлім екі жарым жылды қамтиды, қаңтар 1999/2030 жылдан маусым 2001/2032 жылға дейін, АҚШ-тың төрт зерттеу миссиясы туралы жеті тараудан тұрады, оның барысында адамдар мен марсиандар бір-бірін табады. Марсиандардың адам зерттеушілерін кері қайтаруға жасаған тытырыс әрекеті, адамдар Марсқа әкелген қызылшаның салдарынан марсиандардың көбісінің өлімімен аяқталады. Екі тарау – түпнұсқалық жұмыстар. Екінші бөлім 2001/2032 жылдың тамызынан 2005/2036 жылдың желтоқсанына дейінгі төрт жарым жылды қамтиды және бірінші басылымда он алты, ал 1997 жылғы басылымда он жеті тараудан тұрады. Онда Марстың адам отарлаушылары, аман қалған марсиандармен адамдардың байланысы, эмигранттардың Марсты Жердегі Америкаға ұқсатуға тырысуы және Жердегі соғыс қатерінен барлық қоныстанушылардың (жетіден басқа) Жерге қайтуы туралы айтылады. Барлық қоныстанушылар АҚШ-тан, ал қоныстарды АҚШ үкіметі басқарады. Жерде жаһандық соғыс басталып, Марс пен Жер арасындағы байланыс үзіледі. Бірінші басылымдағы тараулардың он бірі, ал 1997 жылғы басылымдағы тараулардың он үші – түпнұсқалық еңбектер. Үшінші бөлім 2026/2057 жылдың сәуірінен 2026/2057 жылдың қазанына дейінгі алты айды қамтиды, онда Марста қалған қоныстанушылар, Жердегі жаһандық ядролық соғыстың тууы мен салдары (ол адамзатты жояды), сондай-ақ Жерден қашып, Марста қоныстанған азақ адамдар туралы үш тарау бар. Тараулардың ешқайсысы түпнұсқалық жұмыс емес.
The Martian Chronicles is written as a chronicle, each story presented as a chapter within an overall chronological ordering of the plot. Overall, it can be viewed as three extended episodes or parts, punctuated by two apocalyptic events. Events in the book's original edition ranged from 1999 to 2026. As 1999 approached in real life, the dates were advanced by 31 years in the 1997 edition. The summary that follows includes the dates of both editions. The first part covering two and a half years, from January 1999/2030 to June 2001/2032, consists of seven chapters about four exploratory missions from the United States, during which humans and Martians discover each other. The efforts of Martians to repel the human explorers ends in catastrophe when chicken pox brought to Mars by humans kills almost all Martians. Two of the chapters are original works for the fix up. The second part covers four and a half years, from August 2001/2032 to December 2005/2036, and consists of sixteen chapters in the first edition and seventeen in the 1997 edition. It is about the human colonizers of Mars, including human contact with the few surviving Martians, the preoccupation of the emigrants with making Mars like America on Earth, and the return of all settlers but seven to Earth as war on Earth threatens. All of the settlers are from the United States, and the settlements are administered by the United States government. A global war on Earth ensues, and contact between Mars and Earth ends. Eleven of the chapters are original works for the first edition and thirteen for the 1997 edition. The third part, covering six months from April 2026/2057 to October 2026/2057, is three chapters about the remaining Martian settlers and the occurrence and aftermath of global nuclear war on Earth that eliminates human civilization there, and the few humans who manage to flee Earth and settle on Mars. None of the chapters are original works for the fix up.
Жариялану тарихы
Марстық хроникаларды бұрынғы еңбектерді біріктіру арқылы жасауды авторға 1949 жылы Нью-Йорктегі Doubleday & Company өкілдері ұсынды, содан кейін Норман Корвин Брэдбериге қалаға барып "'танылуына" кеңес берді. Бұл жұмыс 1950 жылы Doubleday баспасында АҚШ-та жарық көрді. Кітаптың жарық көруі Брэдберидің "There Will Come Soft Rains" атты қысқа әңгімесінің жарық көрген кезімен бірдей болды, ол Collier's журналында жарияланды. Қысқа әңгіме романның бір бөлімі ретінде келеді, бірақ арасында кейбір айырмашылықтар бар. Роман 1950 жылдан бері көптеген баспагерлер арқылы көп рет қайта басылды. Марстық хроникалардың испан тіліндегі нұсқасы, Crónicas Marcianas, АҚШ-тағы алғашқы басылыммен бір уақытта Аргентинада жарық көрді және АҚШ басылымындағы барлық тарауларды қамтыды. Бұл басылымға Хорхе Луис Борхестің алғы сөзі қосылды. Кітап Ұлыбританияда 1951 жылы "Күміс шегірткелер" деген атпен жарық көрді, ондағы мазмұны сәл өзгеше болды. Кейбір басылымдарда "Отты шарлар" әңгімесі қосылып, оған орын ашу үшін "Ушер II" әңгімесі алынып тасталды. Кітап 1963 жылы Фред Хойлдің кіріспесімен Time Reading Program бағдарламасының бөлігі ретінде жарық көрді. 1979 жылы Bantam Books Иан Миллер салған суреттерімен саудалық қағаз басылымын шығарды. 1999 жыл жақындағанда, алғашқы басылымдағы ойдан туған болашақ қауіп төндірді, сондықтан жұмыс қайта қаралып, 1997 жылғы басылымда барлық даталар 31 жылға жылжытылды (оқиға 1999-2026 жылдардың орнына 2030-2057 жылдар аралығында өрбиді). 1997 жылғы басылымға "1997 жылдың қарашасы: Отты шарлар" және "1997 жылдың мамыры: Дала" әңгімелері қосылды, ал "Ауаның ортасындағы жол" әңгімесі 1950 жылға қарағанда 1997 жылы аз маңызды деп есептелді. 1997 жылғы Crónicas Marcianas басылымында АҚШ-тағы 1997 жылғы басылымдағы түзетулер енгізілді. 2009 жылы Subterranean Press және PS Publishing "Марстың хроникалары: толық жинақ" кітабын жариялады, ол 1997 жылғы басылымды және "Басқа марстық әңгімелер" деген атпен қосымша әңгімелерді қамтыды. (Осы мақаладағы "Басқа марсиандық әңгімелер" бөлімін қараңыз.)
The creation of The Martian Chronicles by weaving together previous works was suggested to the author by New York City representatives of Doubleday & Company in 1949 after Norman Corwin recommended Bradbury travel to the city to be "'discovered'". The work was subsequently published in hardbound form by Doubleday in the United States in 1950. Publication of the book was concurrent with the publication of Bradbury's short story, "There Will Come Soft Rains" that appeared in Collier's magazine. The short story appears as a chapter in the novel, though with some differences. The novel has been reprinted numerous times by many different publishers since 1950. The Spanish language version of The Martian Chronicles, Crónicas Marcianas, was published in Argentina concurrently with the U. S. first edition, and included of all the chapters contained in the U. S. edition. The edition included a foreword by Jorge Luis Borges. The book was published in the United Kingdom under the title The Silver Locusts (1951), with slightly different contents. In some editions the story "The Fire Balloons" was added, and the story "Usher II" was removed to make room for it. The book was published in 1963 as part of the Time Reading Program with an introduction by Fred Hoyle. In 1979, Bantam Books published a trade paperback edition with illustrations by Ian Miller. As 1999 approached, the fictional future written into the first edition was in jeopardy, so the work was revised and a 1997 edition was published to advance all of the dates by 31 years (with the plot running from 2030 to 2057 instead of 1999 to 2026). The 1997 edition added "November 2033: The Fire Balloons" and "May 2034: The Wilderness", and omitted "Way in the Middle of the Air", a story considered less topical in 1997 than 1950. The 1997 edition of Crónicas Marcianas included the same revisions as the U. S. 1997 edition. In 2009, the Subterranean Press and PS Publishing published The Martian Chronicles: The Complete Edition that included the 1997 edition of the work and additional stories under the title "The Other Martian Tales". (See The Other Martian Tales section of this article.)
Мазмұны
Брэдбери «Марс хроникасының» «Хронологиясы» мазмұнын әр элементті әңгіменің күнімен, одан кейін қос нүктемен, одан кейін әңгіме атауымен форматтады. Бірінші басылымдағы әр тараудың атауы «Хронологиядағы» сәйкес келетін жол болды. 1997 жылғы басылымда тарау атауларындағы қос нүктелер алынып тасталды, күні мен әңгіме атауы жеке жолдарға жазылды. Келесі тарау атаулары «Хронологияға» сәйкес форматталған. Жақшада көрсетілген жылдар – бірінші басылымдағы, одан кейін 1997 жылғы басылымдағы жылдар. «Марс хроникасында» жарияланғанға дейін жарық көрген қысқа әңгімелер туралы ақпарат Рей Брэдберидің қысқа прозасының библиографиясында бар.
Bradbury culled the table of contents for The Martian Chronicles "Chronology" with each item formatted with the date of the story followed by a colon followed by the story title. The title of each chapter in the first edition was the corresponding line in "Chronology". In the 1997 edition, chapter titles omitted the colons by printing the date and the story title on separate lines. The chapter titles that follow are formatted consistent with the "Chronology". The years are those appearing in the first edition followed by the year appearing in 1997 edition. Publication information concerning short stories published prior to their appearance in The Martian Chronicles is available in Ray Bradbury short fiction bibliography.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" пайда болды. 1947 жылы жарық көрген, осы аттас қысқа әңгімемен шатастыруға болмайды.
First appeared in The Martian Chronicles. Not to be confused with the short story of the same name published in 1947.
Сюжет
"Rocket Summer" - Огайо штатындағы суық қыс күні Марсқа алғашқы адам экспедициясының зымыранға ұшырылуын бейнелейтін қысқаша виньетка.
"Rocket Summer" is a short vignette that describes the rocket launch of the first human expedition to Mars on a cold winter day in Ohio.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1950 жылдың 1 қаңтарында «Маклин» журналында «Мен шарап сұрамаймын» деген атпен жарияланды.
First published as "I'll Not Ask for Wine" in Maclean's, January 1, 1950.
Сюжет
Илла, бақытсыз некеде тұрған марсиан, барлық марсиандар сияқты телепатия қабілетіне ие, ғарыш саяхатшысы Натханиел Йорк туралы сезім алады. Илла 17 ғасырға жататын "Маған тек көздеріңмен ішіңдер" әнін (Бен Джонсонның "Селияға" поэмасының сөздерімен) түсінбеген ағылшын тілінде орындайды. Ол оны Жерге алып кететін романтикалық арман көреді. Оның қызғанышпен толған күйеуі Йилл Йоркке қастандық жасайды, ал оның естеліктері жойылады.
Ylla, an unhappily married Martian, who, like all Martians, has telepathy, receives an impression of the human space traveler Nathaniel York. Ylla sings the 17th century song "Drink to Me Only with Thine Eyes" (with lyrics from the poem "To Celia" by Ben Jonson), in English she doesn't understand. She has a romantic dream involving him, in which he takes her back to Earth. Her jealous husband, Yll, kills York and her memories fade.
Жариялану тарихы
"Аркам Сэмплер" жинағында «Көктемгі түн» деген атпен алғаш рет 1949 жылдың қысында жарияланды.
First published as "The Spring Night" in The Arkham Sampler, winter 1949.
Сюжет
Марстың көркем жазғы түнінде марстық ересектер мен балалар түсінбеген ағылшын тіліндегі өлеңдер мен балалар өлеңдерін, оның ішінде Лорд Байронның "Ол сұлулықпен келеді" және "Ескі ана Хаббард" өлеңдерін кенеттен әндей бастайды. Музыка, өлеңдер мен тақпақтар Марсқа бет алған Екінші экспедицияның ғарыш кемесіндегі ғарышкерлерден шығады. Марстықтар қорқып, ертең қорқынышты оқиға болатынын сезеді.
An idyllic Martian summer night is disrupted when Martian adults and children spontaneously start to sing the words from English poems and children's rhymes they don't understand, including Lord Byron's "She Walks in Beauty" and "Old Mother Hubbard". The music, poems and rhymes emanate from astronauts aboard the Second Expedition's spaceship heading towards Mars. The Martians are terrified and sense that a terrible event will occur the next morning.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1948 жылдың тамызында "Қояндыратын керемет оқиғалар" журналында жарияланған.
First published in Thrilling Wonder Stories, August 1948.
Сюжет
Екінші экспедиция қону орнынан алыс емес жерде Марс қауымдастығының мүшелерімен кездеседі. Жер саяхатшыларын, санасыз марсиандар деп қателестіріп, психиатриялық ауруханаға қамап қояды.
The Second Expedition encounters members of a Martian community not far from their landing site. The Earth explorers, mistaken for delusional Martians, find themselves locked up in an insane asylum.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
Притчард есімді адам үшінші экспедиция экипажында болуға өзінің құқығы бар деп есептейді, себебі ол салық төлеуші. Ол Жерде "атом соғысы болады" деген себеппен қалғысы келмейді.
A man named Pritchard believes he is entitled to be in the crew of the Third Expedition because he is a taxpayer. He doesn't want to be left on Earth because "there's going to be an atomic war."
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс - жұмақ!" деген атпен "Планеталық әңгімелер" журналында 1948 жылдың күзінде жарияланды. Алғашқы әңгіме 1960 жылы өрнектелген. "Марстық хроникалар" кітабында қартаю процесін баяулататын медициналық емдер туралы абзац бар, сондықтан кейіпкерлер 2000 жылы Марсқа саяхат жасап, сонымен бірге 1920 жылдарды есінде сақтай алады.
First published as "Mars is Heaven!" in Planet Stories, fall 1948. The original short story was set in 1960. The story in The Martian Chronicles contains paragraph about medical treatments that slow the aging process, so that the characters can be traveling to Mars in 2000 but still remember the 1920s.
Сюжет
Үшінші экспедиция марсиандардың әсерімен ұжымдық галлюцинацияға түсіп, содан кейін олардың қолынан қаза табады. Соңы марсиандардың бұл жоспары болған-болмағанын нақты айтпайды, немесе галлюцинацияның телепатиялық табиғаты мен олардың күтулері мен тілектеріне қарай қалыптасуын ескеретін болсақ, капитан Джон Блэк галлюцинацияның басқыншыларға арналған тұзақ екеніне сене келіп, оны өзінен бұрынғыдай пайда еткен болуы мүмкін.
The Third Expedition find themselves lulled into a collective hallucination by the Martians and then killed by them. The ending leaves it ambiguous whether this was the plan of the Martians all along, or, given the telepathic origins of the hallucination and the way it was molded to their expectations and desires, Captain John Black accidentally willed it into being by coming to believe the hallucination was a trap for those perceived as invaders.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1948 жылғы маусымда "Қояндырмалы керемет оқиғалар" журналында жарияланды.
First published in Thrilling Wonder Stories, June 1948.
Сюжет
Төртінші экспедиция экипажының мүшесі Джефф Спендер марстың өлі қаласын зерттеу кезінде әріптестерінің жағымсыз американдық көзқарасынан жиреніп, қираған қалаға деген құрметсіздіктері үшін оларды өлтіре бастайды.
Jeff Spender, a crew member with the Fourth Expedition, becomes repelled by the others' ugly American attitude as they explore a dead Martian city and begins to kill the others for their disrespect of the ruins.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
"Көшпендер" – бұл "Жалғыз жандар" туралы шағын сурет, Марстың алғашқы қоныс салушылары, АҚШ-тан келген аза сан салтбасты ерлер.
"The Settlers" is a vignette that describes the "Lonely Ones", the first settlers of Mars, single men from the United States who are few in number.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
Бенджамин Дрисколл туралы аңыз, Джонни Апплсид сияқты, ол эмигрант және Марстың жұқа атмосферасынан тыныс алуы қиын болғандықтан Жерге қайтарылу қаупі бар. Дрисколл Марсты атмосфераға көбірек оттегі қосу үшін ағаштар отырғызу арқылы жайлырақ етуге болатынына сендіреді. Осы оқиғаға сілтеме жасай отырып, "Атаулардың атауы" кітабында Дрисколл Орманы деп аталатын жер бар.
A tall tale concerning Benjamin Driscoll, who Johnny Appleseed like, is an emigrant who is threatened to be returned to Earth because he has difficulty breathing due to the thin Martian atmosphere. Driscoll believes Mars can be made more hospitable by planting trees to add more oxygen to the atmosphere. Referencing this story, Driscoll Forest is a place named in "The Naming of Names".
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
Марсқа келген 90 мың американдық көшпенділерді бейнелейтін шағын сурет.
A vignette describing the arrival of ninety thousand American emigrants to Mars.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
"Түнгі кездесу" – Марста жұмыс істейтін жас латын американдық құрылысшы Томас Гоместің әңгімесі. Ол жүк көлігімен қалалар арасындағы кең даланы кесіп, бір мерекеге барады. Жолда ол ескі бензин станциясының иесімен және оған көшкендей болып көрінетін марсианмен кездеседі. Олар бір-бірін арман сияқты қабылдайды. Батыл Томас Гомес мексикалықтардың өлімге деген көзқарасын бейнелейді, оны Брэдбери жақсы түсінген. 1950 жылы "Марс жылнамалары" жарық көргенге дейін, оның Өлгендер күніне байланысты екі әңгімесі 1947 жылы жарияланған – "El Día de Muerte", ол Мехико қаласындағы Өлгендер күнінде өтеді, және "The Next in Line", ол "Қараңғы карнавал" кітабында жарық көрген, американдық кейіпкерді қорқытатын мексикалық ауылдағы катакомбаларға сапар туралы. Екі әңгіме де, 1945 жылы Мексикаға жасаған сапарында мексикалықтардың өлім рәсімдері туралы білгенінен, әсіресе Гуанахуатода мумияларды көрген қорқынышты тәжірибесінен шабыттанған болуы мүмкін.
"Night Meeting" is the story of Tomás Gomez, a young Latino construction worker on Mars, who drives his truck across an empty expanse between towns to attend a party, and his encounters along the way with an elderly gas station owner and a Martian who appears to him as a phantom. They each regard each other as a dream. The fearless Tomás Gomez reflects a common Mexican attitude toward death, which Bradbury understood. Prior to the publication of The Martian Chronicles in 1950, two of his short stories relating to the Day of the Dead were published in 1947 — "El Día de Muerte" set on the Day of the Dead in Mexico City and "The Next in Line" that was published in his book Dark Carnival about a visit to catacombs in a Mexican village which terrifies the American protagonist. Both stories were likely inspired by his learning about Mexican death rites during his own frightful experience on a 1945 trip to Mexico that included a visit in Guanajuato where he viewed mummies.
Сюжет
Бұл виньетка екі кезекті қоныс аударушылар тобын американдық эмигранттар ретінде сипаттайды, олар "толқындарда" келіп, Марстың "жағалауына" "таралады" – біріншісі "Көктестерде" сипатталған шекарашылар, ал екіншісі – Америка қалаларының "қамыр қабаттары мен метрополитендерінен" келген адамдар.
This vignette characterizes two successive groups of settlers as American emigrants who arrive in "waves" that "spread upon" the Martian "shore" – the first are the frontiersmen described in "The Settlers", and the second are men from the "cabbage tenements and subways" of urban America.
Жариялану тарихы
Бұл әңгіме алғаш рет 1951 жылғы сәуір айындағы «Тасаввур» журналында «In This Sign» деген атпен жарияланды, бұл «Марс хроникаларының» (1950) бірінші басылымынан кейін болды. Сондықтан ол АҚШ-тағы «The Illustrated Man» және «Күміс шегірткелер» жинақтарына енгізілді. Әңгіме 1997 жылғы «Марс хроникаларының» басылымына қосылды, бірақ одан бұрынғы арнайы басылымдарда да жарияланған – 1974 жылғы «The Heritage Press» басылымында, 1979 жылғы қыркүйектегі Bantam Books-тің иллюстрациялық саудалық басылымында, Doubleday Dell Publishing Group-тің «40 жылдық мерекелік басылымында» және 2001 жылғы «Ай клубының кітабы» басылымында пайда болды.
The story first appeared as " In This Sign" in Imagination, April 1951 after publication of the first (1950) edition of The Martian Chronicles and so, was included in the U. S. edition of The Illustrated Man and in The Silver Locusts. The story was included in the 1997 edition of The Martian Chronicles, though it appeared in earlier special editions – the 1974 edition from The Heritage Press, the September 1979 illustrated trade edition from Bantam Books, the "40th Anniversary Edition" from Doubleday Dell Publishing Group and in the 2001 Book of the Month Club edition.
Сюжет
"От шары" – американдық қалалардан келген діни қызметкерлерден, ең құрметті Джозеф Дэниел Перегрин және оның көмекшісі отец Стоун басқаратын, Марсты күнәдан тазарту үшін жасалған епископтық миссионерлік экспедиция туралы әңгіме. Перегриннің ғарышкерлер жасаған күнәлардың қандай түрлері болуы мүмкін екенін білуге құштарлығы бар, бұл оның "The Problem of Sin on Other Worlds" кітабында көрсетілген. Перегрин мен Стоун миссияның негізгі мақсаты – адамдарды ба тазарту ма, әлде марсиандарды ба тазарту ма, деген мәселеде үнемі дауласады. Сұраққа жауап табылмай, діни қызметкерлер "Крест" ғарыш кемесімен Марсқа сапар шегеді. Ракетаның ұшырылуы Перегриннің бала кезіндегі 4 шілде күні әжесімен бірге болған естеліктерін оятады. Марсқа қонғаннан кейін Перегрин мен Стоун Бірінші қаланың мэрімен кездеседі, ол оларға миссияларын адамдарға бағыттауға кеңес береді. Мэр діни қызметкерлерге марсиандар көк түсті "жарық шары" сияқты көрінеді және олар шалғайдағы жараланған кеншінің өмірін сақтап, оны тас жолға жеткізгенін айтады. Мэрдің марсиандарды сипаттауы Перегриннің тәуелсіздік күнінде әжесімен бірге от шарын ұшырып жүргені туралы естеліктерін оятады. Перегрин марсиандарды іздеп, олармен кездесуді шешеді, ал Стоун екеуі кенші оларды кездестірген төбелерге шығады. Екі діни қызметкерді мыңдаған от шары қарсы алады. Стоун қорқып, Бірінші қалаға қайта оралуды қалайды, ал Перегрин олардың сұлулығына таңғалады, әжесі онымен бірге сонда екендігін елестетеді және олармен сөйлескісі келеді, бірақ от шары жоғалады. Екі діни қызметкер бірден тас құлап түседі, Стоун олардың кездейсоқ құтқарылғанына сенді, ал Перегрин оларды марсиандар құтқарғанын санайды. Екеуі келіспеушіліктерін айтады, ал түнде Стоун ұйықтап жатқанда Перегрин өзінің сезіміне сеніп, биік жардан секіріп сынақтан өткізеді. Құлағанда Перегрин көк жарықпен қоршалып, жерге қауіпсіз қонады. Перегрин Стоунға оқиғаны айтады, бірақ Стоун Перегриннің армандағанына сенді, сондықтан Перегрин өзіне атқан қаруын алады, оқтар оның аяғына түседі, осылайша көмекшісіне сендіреді. Перегрин өз билігін пайдаланып, миссионерлерге марсиандарға арнап таулы жерде шіркеу салуды тапсырады. Шіркеу ашық ауада ғибадат етуге арналған және алты күндік жұмыс барысында салынған. Марсиандарға Исаның бейнесі ретінде көк шыны шар әкелінеді. Жетінші күні, жексенбіде, Перегрин орган ойнап, марсиандарды шақыру үшін ойларын қолданады. Өрт шары өздерін "Ескілер" деп атайды, діни қызметкерлерге салтанатты көрініс ретінде көрінеді және олардың жаратылуы, өлместік, әдеттегі жалғыз өмір сүрулері және таза ізгілік туралы айтады. Олар шіркеуді салған діни қызметкерлерге алғыс айтып, олардың қажеті жоқ екенін айтады және қалаларды тазарту үшін қалаларға көшіруді сұрайды. От шары кетеді, бұл Перегринді қатты қайғыға батып, оны әжесі кішкентай кезінде көтеретіндей көтеретінін қалайды. Діни қызметкерлер сенімді болып, көк шыны шармен бірге І қалаға кетеді. Перегрин мен Стоунның ойынша, бұл шар Исаның өзі. Брэдбери "От шары" романының сюжеті бойынша жұмыс істеген кезде Беверли-Хиллстегі католик діни қызметкерімен кеңескенін айтады. Бір сұхбатында Брэдбери бір күндік әңгімелерін былай деп еске алды: "Егер Марсқа барып, от шары түріндегі ақылды жаратылыстарды тапсаң, не істер едің? Сен оларды құтқаруға тиіспің бе, әлде олар құтқарылды деп ойлайсың ба?" "Уау! Бұл жақсы сұрақ!" - деп айқайлады әкесі. Ол маған не істейтіні туралы айтты. Қысқасы, Перегрин атаны не істетуге мәжбүрлеймін". "От шары" романының түсіндіруі "көпшіл" деп аталады, өйткені оның мағынасы оны қоса жүретін оқиғалардың мән-жайына байланысты күрт өзгеше болуы мүмкін. Оның алғашқы көрінісі АҚШ-та 1951 жылы "In This Sign" және The Illustrated Man сияқты жеке әңгіме ретінде болды, бұл Ұлыбританиядағы The Silver Locusts-те алғашқы көрінісімен қатар болды, онда The Martian Chronicles-тің барлық марсиан кейіпкерлері бар әңгімелері болды. "Күміс шегірткелер" және 1997 жылғы "Марс хроникалары" басылымында марсиандардың "От шары" стратегиясы жасырын түрде айтылған: олар қоныстанушыларды өз тауларынан тыныш ұстауға телепатиялық күштерін қолданады. "Илла" романында марсиандар Перегрин атаның өзінің ата-бабасы туралы жақсы естеліктерін және олар бірге өткізген 4 шілде мерекесін, крест Марсқа қонғанға дейін және кейін от шарымен атап өткенін түсінеді. "Жердегі адамдар" секілді, күрделі, қиял әлемін құрастырады, бірақ "От шары" романында бұл діни қызметкерлерді Бірінші қалада адамдардың күнәларын тазартуға көндіру үшін жасалған. Марсиандардың от шары ретінде пайда болуы осы тараумен аяқталады.
"The Fire Balloons" is a story about an Episcopal missionary expedition to cleanse Mars of sin, consisting of priests from large American cities led by the Most Reverend Father Joseph Daniel Peregrine and his assistant Father Stone. Peregrine has a passionate interest in discovering the kinds of sins that may be committed by aliens reflected in his book, The Problem of Sin on Other Worlds. Peregrine and Stone argue constantly about whether the mission should focus on cleansing humans or Martians. With the question unanswered, the priests travel to Mars aboard the spaceship Crucifix. The launch of the rocket triggers Peregrine's memories as a young boy of the Fourth of July with his grandfather. After landing on Mars, Peregrine and Stone meet with the mayor of First City, who advises them to focus their mission on humans. The mayor tells the priests that the Martians look like blue "luminous globes of light" and they saved the life of an injured prospector working in a remote location by transporting him to a highway. The mayor's description of the Martians triggers Peregine's endearing memories of himself launching fire balloons with his grandfather on Independence Day. Peregrine decides to search for and meet Martians, and he and Stone venture into the hills where the prospector encountered them. The two priests are met by a thousand fire balloons. Stone is terrified and wants to return to First City while Peregrine is overwhelmed by their beauty, imagines his grandfather is there with him to admire them, and wants to converse with them, though the fire balloons disappear. The two priests immediately encounter a rock slide, which Stone believes they escaped by chance and Peregrine believes they were saved by Martians. The two argue their disagreement, and during the night while Stone is sleeping, Peregrine tests his faith in his hunch by throwing himself off a high cliff. As he falls, Peregrine is surrounded by blue light and is set safely on the ground. Peregrine tells Stone of the experience but Stone believes Peregrine was dreaming, so Peregrine takes a gun which he fires at himself and the bullets drop at his feet, convincing his assistant. Peregrine uses his authority to have the mission build a church in the hills for the Martians. The church is for outdoor services and is constructed after six days of work. A blue glass sphere is brought as a representation of Jesus for the Martians. On the seventh day, a Sunday, Peregrine holds a service in which he plays an organ and uses his thoughts to summon the Martians. The fire balloons, who call themselves the Old Ones, appear as glorious apparitions to the priests and communicate the story of their creation, their immortality, their normally solitary existences, and their pure virtuousness. They thank the priests for building the church and tell them they are unneeded and ask them to relocate to the towns to cleanse the people there. The fire balloons depart, which fills Peregrine with such overwhelming sadness that he wants to be lifted up like his grandfather did when he was a small child. The priests are convinced and withdraw to First Town along with the blue glass sphere that has started to glow from within. Peregrine and Stone believe the sphere is Jesus. Bradbury said he consulted a Catholic priest in Beverly Hills while he developed the plot for "Fire Balloons". In an interview, Bradbury recalled part of a day long conversation: "'Listen, Father, how would you act if you landed on Mars and found intelligent creatures in the form of balls of fire? Would you think you ought to save them or would you think they were saved already?' 'Wow! That's a hell of a fine question!' the father exclaimed. And he told me what he would do. In short, what I make Father Peregrine do." Interpretation of "The Fire Balloons" has been called "ambiguous" because its meaning can be dramatically different due to the context set by the stories that accompany it. Its first appearance in the U. S. in 1951 was as a stand alone story as " In This Sign" and in The Illustrated Man that was concurrent with its first appearance in The Silver Locusts in the U. K. which included all of The Martian Chronicles stories with Martian characters. Within The Silver Locusts and the 1997 edition of The Martian Chronicles the strategy used by Martians in "The Fire Balloons" is implicit – they use their telepathic powers to peacefully keep settlers away from their mountains. As in "Ylla" the Martians understand Father Peregrine's fond memories of his grandfather and the Fourth of July celebrations they shared together involving fire balloons before and after the Crucifix lands on Mars. As in "The Earth Men", an elaborate, imaginary world is constructed, though in "The Fire Balloons" it is for the priests to convince them to cleanse humans of sin in First City. The appearance of Martians as fire balloons ends with the chapter.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды. Оны сол атаумен шыққан қысқа қорқыныш әңгімесімен немесе "Уақыт араласуы" атты туындымен шатастырмау керек.
First appeared in The Martian Chronicles. Not to be confused with the short horror story or "Time Intervening," which is also under that title.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
Жас ұлдар ата-аналарына бағынбай, бұрынғы жергілікті марсиан қалаларының қираған орындарында, олар өз үйлерінде қаза тапқан жерлерде, әдетте адам тұрмайтын жерлерде ойнайды. Өрт сөндірушілер марсиандық өркениеттің қалдықтарын және марсиандардың сүйектерін жүйелі түрде өртеп жояды. Ұлдар қираған заттардың арасында ойнап, марсиан сүйектерін музыкалық аспаптарға айналдырады.
Young boys defy their parents and habitually play in and among the otherwise unpopulated ruins of indigenous Martian towns where they perished in their homes. The Firemen methodically incinerate the remnants of Martian civilization and the bones of the Martians. The boys play amongst the relics and make Martian bones into musical instruments.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1952 жылдың қараша айында «Фантазия және ғылыми фантастика» журналында жарияланды. Бұл әңгіме 1974 жылғы The Martian Chronicles басылымында, 1979 жылғы Bantam Books суреттелген саудалық басылымында және 1997 жылғы The Martian Chronicles жинағында жарық көрген.
First appeared in The Magazine of Fantasy and Science Fiction, November 1952. The story appears in the 1974 edition of The Martian Chronicles by The Heritage Press, the 1979 Bantam Books illustrated trade edition, and the 1997 edition of The Martian Chronicles.
Сюжет
Миссури штатының Индипенденс қаласында Дженис Смит есімді әйел түн ортасында Марстағы құдасы Уиллден телефон қоңырауын күтеді. Ол Марста өзінің Жердегі үйімен бірдей үй сатып алған. Марсқа дейінгі қашықтықтан туындаған үлкен кешігуден кейін, байланыс табиғи кедергілерге тап болғандықтан, оның жауабы толық емес, ол тек "жаным" дегенді естиді. Смит өзінен бұрынғы әйелдер сияқты жаңашыл болуды ойлайды, содан кейін Жерде соңғы рет ұйықтап қалады.
In Independence, Missouri, a woman, Janice Smith, expects a telephone call at midnight from her fiancée Will on Mars. He has already purchased a home on Mars identical to her home on Earth. His response after the long delay due to the distance to Mars is incomplete due to natural interference so, she only hears him say "love". Smith contemplates being a pioneer as the women before her, and then falls asleep for the last time on Earth.
Жариялану тарихы
Алғаш рет «The Martian Chronicles» атты кітаптың бірінші басылымында жарияланып, 1997 жылғы басылымға енбеген. Бұл туынды кейін 1950 жылғы шілде айында шыққан «Other Worlds Science Stories» журналында жарық көрді, оған дейін 1948 жылы жазылған қолжазбасы бес ірі журналдан қабылданбаған. Брэдбери «Ауаның ортасындағы жол» атты туындыны жазуды сол сәтте оны толғандырған эмоциялық жағдайына сезімталдықпен жауап берудің әдеттегі тәсілі деп түсіндірді. 1962 жылғы сұхбатта ол АҚШ-тағы афроамерикандықтардың жағдайына қатты ренжідігін айтты: «Мен оларды ракетаға мінгізіп, Марсқа жібердім, осылайша өзімді сол кернеуден құтылқым келді». «Ауаның ортасындағы жол» туындысының 1950 жылы жарық көргені ғылыми фантастика үшін жаңалық болды, бірақ ол тек ақ американдықтардың көзқарасын ұсынатын шектеулі туынды саналады. Исаия Лавендер III-нің сөзіне қарағанда, «Брэдбери – [ғылыми фантастика] жанрында нәсілшілдік мәдениетпен қолдау тапқан Америкадағы нәсілдің салдары мен әсерлерін қарастыруға батыл болған сирек авторлардың бірі». Роберт Кроссли бұл туындының шектеулі болғанына қарамастан, оны «ақ автордың ғылыми фантастикадағы ақ және қара нәсілдер арақатынасының ең өткір эпизоды» деп санауға болатынын айтты.
First appeared in the first edition of The Martian Chronicles and not included in the 1997 edition. The work later appeared in the July 1950 issue of Other Worlds Science Stories after five major magazines rejected the manuscript drafted in 1948. Bradbury explained that the drafting of "Way in the Middle of the Air" was a common way he used writing to address his emotional state affecting him at a moment. He recalled in a 1962 interview that he was so upset about the circumstances of African Americans in the United States that "I put them in rocket ships and send them off to Mars, in a short story, to rid myself of that tension". Publication of "Way in the Middle of the Air" in 1950 was groundbreaking for a science fiction story even though the work is considered limited by providing only the viewpoint of white Americans. According to Isiah Lavender III, "Bradbury is one of the very few authors in [science fiction] who dared to consider the effects and consequences of race in America at a time when racism was sanctioned by the culture." Even with the story's limitations, Robert Crossley suggested that it might be considered "the single most incisive episode of black and white relations in science fiction by a white author."
Сюжет
"Ауаның ортасындағы жол" – 2003 жылы Джим Кроу дәуіріндегі Америка Оңтүстігіндегі белгісіз қаладағы ақ нәсілшіл аппараттық дүкеннің иесі Сэмюэл Тистің және оның айналасындағы афроамерикандықтарды Марсқа көшіп кетуден қайтармаққа жасаған тырашасы туралы әңгіме. Тис және бір топ ақ нәсілді ер адамдар оның дүкенінің алдында отырып, қолдарындағы мүліктерімен қалаға келіп жатқан қара нәсілді отбасылардың шеруін көреді. Бір ер адам Тиске қаланың барлық халқы Марсқа кетуге шешім қабылдағанын айтады. Тис ашуланып, губернатор мен әскерге хабарласу керектігін мәлімдейді, себебі көшіп кетер алдында олар бәріне ескерту беруі керек еді. Көшіп келушілер дүкеннің жанынан өтіп бара жатқанда, Тистің әйелі, дүкен алдындағы ер адамдардың әйелдерімен бірге, күйеуінен үйге қайтуын сұрайды. Миссис Тис Лусинданы айлық ақысын арттырып, аптасына екі күн демалыс бергеніне қарамастан, көндіре алмағанын айтады және оның шешімін түсінбейтінін, себебі ол Лусинда оны жақсы көреді деп ойлағанын жеткізеді. Тис әйеліне ұрып соқпауға тырысып, үйге қайтуын бұйырады. Ол бағынышты болып, ол кеткеннен кейін, Тистің қолынан қаруын алып, күлген кез келген көшіп келушіні өлтіремін деп қорқытады. Шеру қала арқылы ракета ұшыру алаңына қарай үнсіз жалғасады. Тис қара шашты Белтерді көріп, оған белбеумен ұрумен қорқытады, себебі Белтер оған елу доллар қарыз. Белтер Тистің қарызын ұмытып қалғанын айтады, ал Тис Белтерге кетпеу керектігін, оның ракетасы жарылатынын айтады, бірақ Белтер оған мән бермейді. Тис Белтерді "Ауаның ортасындағы мырза" деп атайды, бұл сөздер "Езекиел дөңгелекті көрді" атты қара рухты әннен алынған, онда пайғамбар Езекиелдің аспанда көрген аяны туралы айтылады. Белтер Тистен Марсқа кетуге рұқсат беруді өтінгеннен кейін, көшіп келушілердің арасындағы қарт кісі шапанын айналдырып, басқа көшіп келушілерден елу доллар жинап, оны Белтерге береді, ол ақшаны Тиске тапсырып, кетеді. Тис ашуланып, көшіп келушілерге қаруын сілтеп, олардың ракеталарын бірінен соң бірі атып түсірумен қорқытады. Тистің дүкенінің алдындағы ер адамдар жаппай көші-қонның себебін ойлап, азаматтық құқықтардағы жаңалықтарды, мысалы, сайлау салығының жойылуын, кейбір штаттардағы линчелеуге қарсы заңдарды, "барлық тең құқықтарды" және қара шаштылардың жалақысы ақ нәсілділермен шамалас екенін айтады. Көшіп келушілердің көбісі қаладан өткеннен кейін, Тистің он жеті жасар қара жұмысшысы Силли, Тистің велосипедін қайтару үшін дүкен алдына келеді. Тис Силлиді велосипедтен итеріп түсіріп, дүкенге кіріп жұмыс істеуін бұйырады. Силли қимылдамайды, ал Тис Силлинің "X" белгісімен қол қойған келісімшартты шығарады, онда жігіт "төрт апта бұрын хабарлап, оның орны толтырылғанға дейін жұмыс істеуге міндетті". Силли келісімшартқа қол қоймағанын айтады, ал Тис оған жақсы қарайтынын жауап береді. Силли дүкен алдындағы ақ нәсілділердің бірінен оның орнына жұмыс істеуге келісе ме деп сұрайды, сонда Квартермен ағасы ерікті болып, Силли кетіп бара жатыр. Тис Силлині өзіне қарайды және оны кешке дейін артқы бөлмеге қамап қоятынын айтады. Силли жылай бастайды, содан кейін дүкен алдындағы тағы үш ер адам Тиске Силлиді босатуды бұйырады. Тис қалтасындағы қаруын сезініп, кейін ойынан қайтады. Силли Тистің бұйрығымен дүкендегі сарайын тазалап, ескі көлікпен дүкеннен кетеді. Силли кетіп бара жатқанда, Тистен қара адамдар кеткеннен кейін түнде не істейтінін сұрайды. Көлік кеткеннен кейін, Тис Силлинің оның қатысқан линчелеулер туралы сұрағанын түсінеді және ашық шатырлы көлігін алып, Силлиді қуып, өлтіруге шығады. Квартермен көлік айдауға ерікті болып, оларды қуып жететін кезінде, мигранттар тастап кеткен заттардың үстінен өтіп келіп, дөңгелек жарылады. Тис дүкеніне оралады, онда адамдар ракеталардың көкке ұшып жатқанын тамашалап отырады. Тис көруден бас тартады және Силли оны соңғы сәттерге дейін "мырза" деп атағанын мақтанышпен айтады.
"Way in the Middle of the Air" is the story about Samuel Teece, a white racist hardware store owner in an unnamed town in the Jim Crow era American South of 2003, and his efforts to dissuade the African Americans in the town area from emigrating to Mars. Teece and a group of white men sit on the porch of his hardware store when they see a flood of black families and others marching into town with their belongings. One of the men tells Teece that the entire community has decided to leave for Mars. Teece is incensed and declares that the governor and militia should be contacted because the migrants should have notified everyone in advance before departing. As the migrants pass the store, Teece's wife, accompanied by the wives of other men on the porch, asks her husband to come home to prevent their house servant, Lucinda, from leaving. Mrs. Teece says she couldn't convince Lucinda from leaving after offering an increase in pay and two nights a week off, and said she didn't understand her decision because she thought Lucinda loved her. Teece restrains himself from beating his wife, and orders her to go back home. She obeys, and after she's gone he takes his gun out and threatens to kill any migrant who laughs. The march continues quietly through town toward the rocket launch site. Teece sees a black man, Belter, and threatens to horsewhip him because Belter owes him fifty dollars. Belter tells Teece that he forgot about the debt, and Teece tells Belter that he shouldn't leave because his rocket will explode but Belter responds that he doesn't care. Teece calls Belter "Mister Way in the Middle of the Air" taken from the lyrics of the negro spiritual "Ezekiel Saw the Wheel" about a vision of the prophet Ezekiel that occurred in the sky. After Belter begs Teece to let him depart for Mars, an old man among the migrants passes his hat around and quickly collects fifty dollars in donations from other migrants and gives it to Belter, who gives it to Teece and leaves. Teece is enraged and waves his gun at the migrants and threatens to shoot their rockets down one by one. The men on Teece's porch ponder the reason for the mass migration mentioning advances in civil rights like elimination of the poll tax, some states enacting anti lynching laws, "all kinds of equal rights", and that the wages of black men are nearly on par with white men. After almost all of the migrants have passed through town, Silly, Teece's seventeen year old black employee, comes to the porch to return Teece's bicycle Silly uses for deliveries. Teece shoves Silly off the machine and orders Silly to go inside the hardware store and start working. Silly doesn't move and Teece pulls out a contract he says Silly signed with an "X" that requires the boy to "give four weeks notice and continue working until his position is filled". Silly says he didn't sign a contract and Teece responds by saying he will treat the boy well. Silly asks one of the white men on the porch if one of them will take his place and Grandpa Quartermain volunteers so Silly can leave. Teece claims Silly as his and says he'll lock the boy in the back room until the evening. Silly starts to cry and then three other men on the porch tell Teece to let Silly go. Teece feels for the gun in his pocket and then relents. Silly cleans out his shed at the store on orders from Teece and departs the store in an old car. As Silly leaves, he asks Teece what he is going to do at night when all the black people are gone. After the car drives away, Teece figures out that Silly was asking about lynchings Teece participated in, and gets his open top car to chase down Silly and kill him. Quartermain volunteers to drive, and in their pursuit a tire goes flat after running over cast off belongings that migrants abandoned onto the road. Teece returns to his store where men are watching rockets shooting up into the sky. Teece refuses to watch and proudly comments that Silly addressed him as "Mister" to the very end.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" пайда болды. (Бұл әңгімені 1949 жылғы тамызда "Триллинг Вундер Сториз" журналында алғаш жарияланған, кейіннен "Олар қара және алтын көзді болды" деп аталған "Атаудың аталуы" атты қысқа әңгімемен шатастыруға болмайды.)
First appeared in The Martian Chronicles. (Not to be confused with the short story "The Naming of Names", first published in Thrilling Wonder Stories, August 1949, later published as "Dark They Were, and Golden Eyed".)
Сюжет
"Атаулардың берілуі" - Марстағы жерлерге американдық атаулар қойылғаны туралы қысқаша суреттеме, бұл атаулар төрт зерттеу экспедициясының экипаждарын мәңгі есте сақтау үшін берілген, немесе географиялық ерекшеліктер мен табиғат нысандарына арналған марсиандық атауларды ығыстырып шығаратын "механикалық" немесе "металл" атаулар. Суреттемеде сондай-ақ Марсқа саяхаттап, сауда жасайтын туристер де сипатталған, ал эмигранттардың келесі толқыны "әдемі әдет-ғұрып иелері" ретінде, сондай-ақ басқаларды "нұсқаулыққа салуға", "басқаруға" және "әрекет етуге" тырысатын адамдар ретінде бейнеленген.
"The Naming of Names" is a short vignette about the names of places on Mars being given American names that memorialize the crews of the four exploratory expeditions, or "mechanical" or "metal" names, which replace the Martian names that were for geographic features and things in nature. The vignette also describes tourists who visit Mars and shop, and describes the next wave of emigrants as "sophisticates" and people who "instruct" and "rule" and "push" other people about.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Карнавал безумия" деген атпен "Триллинг вундерстоури" журналында, 1950 жылдың сәуір айында жарияланды. 2010 жылы Лос-Анджелес суретшісі Аллоис, Брэдберимен бірлесіп, "Ушер" және "Ушер II" шығармаларының суреттелген нұсқаларын шығарды. Бұл әңгіме сондай-ақ 2008 жылы Harper Collins/Voyager баспасынан шыққан "The Illustrated Man" жинағында да жарық көрді.
First published as Carnival of Madness in Thrilling Wonder Stories, April 1950. In 2010, Los Angeles artist Allois, in collaboration with Bradbury, released illustrated copies of "Usher" and "Usher II". The story also appeared in the 2008 Harper Collins/ Voyager edition of The Illustrated Man.
Сюжет
"Ушер II" – Эдгар Аллан Поға құрмет ретінде жазылған қорқынышты әңгіме, ол Уильям Стендал және оның жауларын өлтіру үшін салған үйі туралы. Оқиға Стендалдың сәулетшісі Бигелоупен кездесуімен басталады, ол жаңа салынған үйінің аяқталуын соңғы рет тексеру үшін шақырылған. Стендал Бигелоуға Поның "Ушер үйінің құлауы" повесінен тікелей алынған Ашер үйінің архитектуралық сипаттамаларын оқып береді. Стендал қанағаттанғандықтан үйді "Ушер үйі" деп атайды. Бигелоудың По туралы ештеңе білмейтініне наразы болған Стендал оны қайтарып жібереді. Бигелоудың білмеуі кінәсіз, өйткені ондаған жылдар бойы "қиялдың кез келген туындысын" білдіретін нәрсе заңсыз болды, соның ішінде кітаптар. Олардың көп бөлігі отыз бес жыл бұрын болған Ұлы өртте тәркіленіп, өртелді, тіпті Стендалдың өзінің елу мың кітабынан тұратын кітапханасы да солардың қатарында болды. Стендалға Моральдық ахуалды зерттеуші Гаррет мырза келіп, сол күні үйін бөлшектеп, өртейтінін хабарлайды. Стендал Гарретке үйге көп ақша жұмсағанын айтып, тергеу есебі үшін ішкі ақпарат беру үшін шақырады. Саяхат барысында Гаррет автоматтандырылған қорқынышты әлемді бастан кешіреді және бұл жерді "қорқынышты" әрі гениальды туынды деп санайды. Гарретке Стендалдың робот екенін көрсеткен робот маймыл келеді, содан кейін Гарретті өлтіруге бұйырады. Стендал өзінің көмекшісі Пайксті, ол бұрынғы фильмдердегі ең ұлы қорқынышты актер деп санайды, Гарреттің робот көшірмесін жасап, үйге қатысты кез келген әрекетті қырық сегіз сағатқа тоқтата тұру үшін Моральдық ахуалға жіберуді тапсырады. Стендал мен Пайкс қарсыластарына кешкі тойға шақыру жібереді. Стендалдың үйіне отыздан астам қонақ келеді. Оларды қарсы алып, үй жақын арада қиратылатынын айтып, көңіл көтерулерін тілейді, бірақ Пайкс Стендалға Гарреттің қалдықтарын көрсетеді, олар роботтың бөліктері екенін анықтайды. Олар алдымен қорқып, кейін Стендалдың нағыз Гарретті жібергенін түсінеді, өйткені олар роботты қайтарған еді. Көп ұзамай Гаррет пайда болып, Демонтаж тобы бір сағаттан кейін келетінін хабарлайды. Стендал Гарретке тойды ұнатуын тілеп, оған сыра ұсынады, бірақ Гаррет әдепті түрде бас тартады. Гаррет пен Мисс Поуп Мисс Бланттың маймылмен тұншықтырылып, мәйітінің түтін шығаратын қуысқа тығылып жатқанын көреді. Тағы бір күліп тұрған Мисс Блант Мисс Поупты тыныштандырып, ол көрген өлтірілген адамның өзінің робот көшірмесі екенін айтады. Стендал Гарретке шарап ұсынады, ол оны ішеді. Гаррет Поның "Ерте жерлеу", "Құдық пен маятник" және "Ру Моргтағы кісі өлтірулер" шығармаларынан есте қалғандай, ұқсас өлтірулерді бақылайды. Стендал Гарретке тағы да шарап ұсынады, ол ішіп, тергеушіден оған не жоспарланғанын көргісі келетінін сұрайды. Гаррет келіседі және оны Поның "Амонтилладоның ботасы" романындағы Фортунато кейіпкері сияқты қабылдайды. Стендал мен Пайкс барлық қонақтарды жойғаннан кейін тікұшаққа мініп, үйдің По әңгімесіндегідей қирап жатқанын жоғарыдан қарайды.
"Usher II" is a horror story and homage to Edgar Allan Poe about the wealthy William Stendahl and the house he built to murder his enemies. The story begins with Stendahl's meeting with Mr. Bigelow, his architect, to perform a final check out for the completion of his newly built house. Stendahl reads Bigelow architectural specifications taken directly from the description of the House of Usher from the text of Poe's "The Fall of the House of Usher". Stendahl is satisfied and refers to the house as, The House of Usher. The owner is angered that Bigelow doesn't know anything of or about Poe and sends him away. Bigelow's ignorance is innocent because for decades, anything "produced in any way suggesting any creature of the imagination" has been outlawed, including books, many of which were confiscated and burned in the Great Fire thirty five years earlier, including Stendahl's own fifty thousand book library. Stendahl is visited by Mr. Garrett, an investigator of Moral Climates, who immediately tells Stendahl that he will have his place dismantled and burned later that day. Stendahl tells Garrett that he spent a huge sum of money for the house and invites the investigator inside for additional information for his investigative report. During the tour, Garrett experiences an automated horror fantasy world, and finds the place "deplorable" as well as a work of genius. Garrett is met by a robot ape that Stendahl demonstrates is a robot and then orders it to kill Garrett. Stendahl has his assistant Pikes, who he regards as the greatest horror film actor ever when such films were made, construct a robot replica of Garrett to return to Moral Climates to delay any action affecting the house for forty eight hours. Stendahl and Pikes send invitations out to their enemies for a party later that evening. About thirty guests arrive at Stendahl's party. Upon greeting them, he tells them to enjoy themselves because the house will soon be destroyed, though Pikes interrupts and shows Stendahl the remnants of Garrett, which are the parts of a robot. They first panic and then Stendahl figures the real Garrett will come to visit since they sent a robot back, and very soon Garrett appears and informs Stendahl that the Dismantlers will arrive in an hour. Stendahl tells Garrett to enjoy the party and offers him some wine that is politely refused. Garrett and Miss Pope then observe Miss Blunt being strangled by an ape and her corpse being stuffed up a chimney. Another laughing Miss Blunt comforts Miss Pope by telling her that what she saw killed was a robot replica of herself. Stendahl serves Garrett wine which he drinks. Garrett watches additional killings performed in a similar manner that he remembers from Poe's "The Premature Burial", "The Pit and the Pendulum", and one other from "The Murders in the Rue Morgue". Stendahl serves Garrett more wine which is consumed and asks the investigator if he would like to see what is planned for him. Garrett agrees and is treated as the character Fortunato from Poe's "The Cask of Amontillado". After Stendahl and Pikes have disposed of all their guests, they leave in a helicopter and, from above, watch the house break apart like the one in Poe's story.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
"Ескілер" – Марсқа эмиграциялаған ең соңғы толқынды, қарт американдықтарды суреттейтін қысқаша очерк. Атауы "От шары" повесіндегі марсиандар туралы емес.
"The Old Ones" is a short vignette that describes the last wave of emigrants to Mars – elderly Americans. The title does not refer to the Martians in "The Fire Balloons".
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1949 жылдың қараша айында «Супер ғылыми әңгімелер» журналында жарияланды.
First published in Super Science Stories, November 1949.
Сюжет
"Марс" - бұл егде жастағы ерлі-зайыптылар, ЛаФардж пен Анна туралы әңгіме, олар он төрт жасар ұлы Том ретінде олармен бірге өмір сүргісі келетін марсшыны кездестіреді, тіпті Том көп жыл бұрын өкпе ауруынан қайтыс болған. Жаңбырлы түнде Лафарж Аннаға Том үшін күйзелісін айтады, ол одан "оны және Жердегі барлық нәрсені ұмытуды" сұрайды. Олар ұйықтап жатқанда есікті біреу қағып, Томға ұқсаған баланы табады. Анна қорқады, бірақ ЛаФардж баланы Том деп санайды. Анна жігітке кетуге бұйырады және күйеуінен есікті құлыптап қоюын сұрайды, бірақ ЛаФардж жігітке қаласа, үйге кіре алатынын айтады және есікті құлыптамай жабады. Келесі күні таңертең ЛаФардж баласын үйінің жанындағы каналдан суға түсіп жатқанын көреді, ал әйелі балаға алаңдаушылық пен күмәннің белгісінсіз өз ұлындай қарайды. ЛаФардж баладан өзінің шынайы жеке басын беруін сұрайды және ол марсиан екенін болжайды. Бала өзін қабылдап, күмәндануды сұраған соң, қашады. Анна жігіттің қашып кетіп жатқанын көргенде, қатты уайымдайды, ал ЛаФардж әйелінен Томның өлімі туралы ештеңе есіне түсіре ме деп сұрайды. Анна оның не айтып тұрғанын білмейтінін айтады. Бала түстен кейін қайтып келеді және ЛаФарджмен басқа сұрақтар қоймайтынына келісім жасайды. Бала қашып кеткеннен кейін, каналдың жанында қола үйде тұратын адам оны "қамауға" алып қалмақ болғанын айтады. Бала ЛаФаргеден кешкі асқа дайындалу үшін кеткеннен кейін, Саул канал қайығында ЛаФарге Жер бетіндегі Гиллингс есімді адамды өлтіргенін білетін қалайы үйде тұратын Номландтың сол түстен кейін Гиллингсті көргенін және өзін түрмеге кіргізуге тырысқанын, ал ол мүмкін болмаған кезде үйге барып, өзін 20 минут бұрын өлтіргенін айтты. ЛаФардж баладан түстен кейін не істегенін сұрайды, бала "Ешнәрсе" деп жауап береді, ал ЛаФардж сұрақ қоюды тоқтатады. ЛаФардж, Анна және бала қорқынышты балалардың қарсылығына қарамастан, канал қайығында үйден кетеді. Бала қайықта ұйықтап кетеді және ұйқыда "өзгеріс" және "қапшық" туралы сөйлеседі, бірақ жұп түсінбейді. Олар қалаға келіп, көптеген адамдармен таныса бастағаннан кейін, бала қашады. Анна қатты уайымдайды, ал Том оны бала олар кетер алдында қайтып кетеді деп сендіреді. Олар кешке қарай театрға билет сатып алып, ойын-сауық аяқталған соң қайыққа мініп, қайта оралады, бірақ бала осында болмайды. ЛаФардж баланы іздеп қалаға барады және Майкпен кездеседі, ол Джо Сполдинг пен оның әйелі өздерінің қызы Лавинияны Театр билеттерін сатып алу кезінде Main Street-те тапқандығын айтады. ЛаФардж Сполдингтердің үйіне барып, Лавинияны табады, бірақ ол оны Том деп атайды және Лавиниядан өзіне және Аннаға қайтуын сұрайды. ЛаФардж әкелік міндет алады және Лавиния ЛаФарджбен бірге кетеді, бірақ кету байқалғаннан кейін әкесі оларға атқылайды және қателеседі. Олар қашып бара жатқанда, ЛаФардж баланы басқа бағытта Анна күтіп тұрған канал қайығында кездесуге жібереді. Бала қалада жүгіріп жүргенде, оның сыртқы келбеті өзгеріп, оны көрген әркімге таныс болады. Бала Лафарж мен Анна күтіп тұрған қайыққа жетеді, бірақ Джо Сполдингтің қаруы бар және олардың кетуін тоқтатады. Бала қайықтан түсіп, Сполдинг оның билегін ұстап алады, ал айналасындағы адамдар бала өздерідікін айтады. Жиналғандар айтысып жатқанда, бала сырқаттанып, айқайлайды, өйткені оның сыртқы түрі тез және бақылаусыз түрде бір танымал тұлғадан басқа бір адамға айналады, содан кейін өледі. Жаңбыр қайта жауа бастады. Лафардж пен Анна үйге оралып, ұйықтап жатыр. Түн ортасында ЛаФардж есіктен бірдеңе естіп, жаңбырлы түнде есікті ашады және есікті жауып тастамас бұрын бес минут бойы бос ауланы бақылайды.
"The Martian" is the story about an elderly married couple, LaFarge and Anna, who encounter a Martian who wants to live with them as their fourteen year old son, Tom, even though Tom died of pneumonia many years before. On a rainy night, Lafarge mentions his grief for Tom to Anna, who asks him to "forget him and everything on Earth". They go to bed but before they can sleep they respond to a knock at their front door and find a boy who looks like Tom there. Anna is afraid but LaFarge thinks of the boy as Tom. Anna tells the boy to leave and asks her husband to lock the door, but LaFarge tells the boy that he can enter the house if he wants to and shuts the door unlocked. The next morning, LaFarge finds the boy bathing in the canal adjacent to his house while his wife treats the boy as her son with no discernible sign of concern or doubt. LaFarge asks the boy to give his true identity and guesses he is a Martian. The boy asks to be accepted and not to be doubted, and then runs away. Anna becomes distressed as she sees the boy running away, and LaFarge asks his wife if she remembers anything about Tom's death. Anna responds that she doesn't know what he's talking about. The boy returns late in the afternoon and makes an agreement with LaFarge on not asking any more questions. The boy says he was almost "trapped" by a man living in a tin shack by the canal after he ran away. After the boy leaves LaFarge to prepare for suppertime, Saul in a canal boat tells LaFarge that Nomland, the man living in the tin shack known to have murdered a man named Gillings on Earth, said Nomland saw Gillings that afternoon and tried to lock himself in the jail, and when he couldn't, went home and shot himself dead only twenty minutes earlier. LaFarge asks the boy what he did during the afternoon, and the boy responds, "Nothing" and LaFarge stops the questioning. LaFarge, Anna, and the boy leave the house on a canal boat over fearful objections of the boy. The boy falls asleep in the boat and talks in his sleep about "changing" and "the trap" which the couple don't understand. Soon after they arrive in the town and start to meet numerous people, the boy runs off. Anna is distressed and Tom reassures her that the boy will return before they leave. The couple buys theater tickets and return to the canal boat late at night when the entertainment ends, but the boy is not there. LaFarge goes into town to find the boy and meets Mike who tells him that Joe Spaulding and his wife found their daughter, Lavinia, on Main Street while buying their theater tickets. LaFarge goes to the Spaulding's house and finds Lavinia, though he calls her Tom, and asks Lavinia to come back to him and Anna. LaFarge makes a fatherly commitment and Lavinia leaves with LaFarge, though the departure is detected and her father shoots at them and misses. As they flee, LaFarge sends the boy off in a different direction to rendezvous at the canal boat where Anna awaits. As the boy runs through town his appearance changes to a figure that is recognizable to each person who sees him. The boy makes it to the boat where LaFarge and Anna await, but Joe Spaulding has a gun and stops their departure. The boy steps off the boat and Spaulding takes his wrist while all the people around him claim the boy is theirs. As the crowd argues, the boy sickens and screams as his appearance changes rapidly and uncontrollably from one recognizable figure to a person in the crowd to another, and then dies. It starts to rain again. LaFarge and Anna return home and go to bed. At midnight, LaFarge hears something at the door, opens it to a rainy night and watches the empty yard for five minutes before locking the door shut.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды.
First appeared in The Martian Chronicles.
Сюжет
"Багаж дүкені" - Перегрин әке мен багаж дүкенінің қарт иесі арасындағы қысқа диалог. Дүкен иесі Перегринге радиодан Жерде соғыс болатынын естігенін айтады, түнгі аспандағы Жерге қарап, дін қызметкеріне бұл жаңалықты сенуге қиын екенін жеткізеді. Перегрин оның пікірін өзгертеді, Жер тым алыс болғандықтан соғыс жайлы жаңалықтарға сенудің қажеті жоқ екенін түсіндіреді. Дүкен иесі дін қызметкеріне алдағы айларда жүз мыңға жуық жаңа эмигрант күтіліп отырғанын айтады, ал Перегрин саяхатшылардың Жерге қажет болатынын және олар қайта оралуы мүмкін екенін атап өтеді. Дүкен иесі дін қызметкеріне жүктерін жылдам сатуға дайындауға кеңес береді, содан кейін дін қызметкері иесінен Марстағы барлық эмигранттар Жерге қайта оралады деп ойлай ма деп сұрайды. Иесі олардың көп уақыттан бері Марста болмағанын, өзінің ғана өте қарт екенін еске алып, солай деп санайды. Перегрин дүкен иесіне Марста қалу туралы ойдың дұрыс емес екенін айтады. Дін қызметкері оны тағы да бір рет сендіреді, ал Перегрин ескісінің орнына жаңа чемодан сатып алады.
"The Luggage Store" is a short dialogue between Father Peregrine and the elderly owner of a luggage store. The proprietor tells Peregrine that he heard on the radio that there will be a war on Earth, looks at Earth in the night sky, and tells the priest he finds the news incredible. Peregrine changes the proprietor's mind by telling him that news of war is unbelievable because Earth is so far away. The shop owner tells the priest of the hundred thousand new emigrants expected in the coming months and Peregrine comments that the travelers will be needed on Earth and that they'll probably be turning back. The proprietor tells the priest that he'd better prepare his luggage for a quick sale after which the priest asks if the owner thinks all the emigrants on Mars will return to Earth. The owner believes so because the emigrants haven't been on Mars for long, except for himself because he is so old. Peregrine tells the shopkeeper that he's wrong about staying on Mars. The owner is convinced again by the priest, and Peregrine buys a new valise to replace his old one.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1948 жылдың желтоқсан айында "Қояндырмалы керемет оқиғалар" журналында жарық көрді.
First published in Thrilling Wonder Stories, December 1948.
Сюжет
"Отсезон" - бұрынғы Төртінші экспедиция экипажының мүшесі Сэм Паркхилл және оның әйелі Эльма, сондай-ақ марсиандармен кездесулері туралы әңгіме. Бұл "—Ай әлі де жарқырағандай жарқырай берсін" повесіндегі кейіпкер Сэм Паркхиллдің баяны. Олар Марста алғашқы хот-дог стендін ашуға дайындалып жатыр, стендтің әшекейі – Сэм бұрынғы марсиан ғимараттарынан сындырған шыныстар. Паркхиллдер жақын маңдағы Жер қонысы 101 құру үшін жүз мың жаңа эмигранттың келуін күтіп, байып кетуді армандайды, бірақ Эльма жаңа қоныстанғандардың мексикалық және қытай азаматтары болатынын еске салады. Олардың радиосы бұзылғандықтан, Жердің жаһандық соғысқа қадам басқанын білмейді. Кешке Паркхиллдерге сол күні сөйлескен марсиан келеді. Марсиан Паркхиллдердің Жердегі жағдайды білмейтінін анықтайды және Саманға қолында пайда болған қола түтікті көрсетуді қалайды. Сэм түтікті қару деп ойлап, марсианды атып өлтіреді. Бірақ Эльма түтіктің ішінде олардың ешқайсысы түсінбеген марсиандық иероглифтермен жазылған құжат бар екенін табады. Сэм Эльмаға Жер қонысы оны марсиандардан қорғайтынын айтқанда, Эльма он екі марсиандық құм кемесінің жақындап келе жатқанын көреді және Сэм марсиандар оны өлтіруге келгенін ойлайды. Сэм Эльманы аукционда сатып алған және басқаруын үйренген марсиандық құм кемесіне отырғызып, қорғаныш іздеп қалаға бет алады. Құм кемесі жүзіп бара жатқанда, кеменің рульдік тақтасында жас әйел пайда болады. Әйел, көрініс, Сэмге хот-дог стендіне қайтуды бұйырады. Сэм оған кемесінен түсіп кетуді бұйырады. Көрініс кеменің оның емес екенін және ол Марс әлемінің бір бөлігі екенін мәлімдейді. Сэм көрініске оқ атып, ол кристалдарға айналып, буланып кетеді. Эльма Сэмге көңілі қалды және оны кемені тоқтатуды сұрайды, бірақ Сэм бас тартады. Ашуланып, күшін көрсету үшін Сэм құм кемесі өтіп бара жатқанда марсиан қаласының кристалдық қираған жерлерін атып жояды, бірақ Эльма әсерленбейді және есінен айрылады. Сэм тағы бір марсиан қаласын атуға дайындалғанда, үш құм кемесі оны қуып жетеді. Сэм оларға оқ атып, біреуі экипажымен бірге ыдырап, буланып кетеді. Қалған екі кеме Сэмдікіне жақындағанда, ол кемесін тоқтатып, беріледі. Марсиан оны шақырады, Сэм өзін түсіндіреді және қаруын лақтырып, бағынып береді. Марсиан оған қаруын алып, зиян келтірмей түсіндіру үшін хот-дог стендіне қайтуды бұйырады. Эльма кері жолда оянады. Хот-дог стендісіне келген соң, Марс көшбасшысы Паркхиллдерге стендті жұмыс істеуге дайындауды және той жасауды бұйырады. Көшбасшы Сэмге бүкіл планетаның жартысына тең болатын сыйлықтарды жазылған кітаптарды ұсынады. Сэм көшбасшыдан сыйлықтың себебін сұрайды, бірақ марсиандар кететінін жариялайды және оған "дайын болуды" және жердің олардікі екенін қайталап айтады. Сэм марсиандардың жаңа эмигранттарды әкелген зымырандар келді деп ойлайды, сондықтан Сэм мен Эльма хот-дог дайындауға кіріседі. Олар тамақ дайындап жатқанда, Сэм ашарған эмигранттарды ойлап, Нью-Йорк қаласындағы туған жеріндегі Еркіндік мүсініне орнатылған Эмма Лазарестің "Жаңа Колосс" өлеңін дұрыс айта алмай қиналады. Эльма түнгі аспанда Жерге қарап, планетада болған жарылысты көріп, Сэмнің назарын аударады. Эльма Сэмге хот-дог стендісіне миллион жыл бойы ешкім келмейтінін айтады. "—Ай әлі де жарқырағандай жарқырай берсін" романында марсиандардың денелері мәйіттер болып сипатталған. Сэм Паркхиллдің хот-дог стендісінде және құм кемесінде марсиандарды атып өлтіруі – басқа жердегі бір немесе бірнеше марсиандар жасаған иллюзия.
"The Off Season" is the story of former Fourth Expedition crewman Sam Parkhill, who is a character in "—And The Moon Be Still As Bright", and his wife Elma, and their encounters with Martians as they prepare to open the first hot dog stand on Mars, which is decorated with glass Sam broke off old Martian buildings. The Parkhills hope to become wealthy because one hundred thousand new emigrants are expected to arrive to establish Earth Settlement 101 nearby, though Elma points out that the new inhabitants will be Mexican and Chinese nationals. The couple is unaware that Earth is on the brink of global war because their radio is broken. During the evening, the Parkhills are approached by a Martian they spoke to earlier that day. The Martian learns the Parkhills don't know about the situation on Earth and as the Martian says he wants to show Sam a bronze tube that appears in the Martian's hand. Sam shoots the Martian dead with a gun believing the tube is a weapon. However, Elma discovers the tube contains a document written with Martian hieroglyphics neither of them understand. As Sam tells Elma that the Earth Settlement will protect him from Martians, Elma sees twelve Martian sand ships approaching and Sam believes the Martians want to kill him. Sam takes Elma onto a Martian sand ship he purchased at an auction and learned to operate, and takes off to a town for protection. As Sam's sand ship sails, a young woman appears on the ship's tiller bench. The woman, a vision, tells Sam to return to the hot dog stand. Sam refuses and tells the women to get off his ship. The vision argues that the ship isn't his and claims it as part of the Martian world. Sam shoots the vision and it vanishes after breaking into crystals and vaporizing. Elma is disappointed in Sam and asks him to stop the ship, but Sam refuses. In frustration and to display his might, Sam destroys the crystal ruins of a Martian city by shooting them as the sand ship passes by, though Elma is unimpressed and then falls unconscious. As Sam readies to shoot up another Martian city, three sand ships catch up with him. Sam shoots at them and one ship disintegrates and vaporizes along with its crew. As the two other ships approach Sam's, he gives up by stopping his ship. A Martian calls him, and Sam explains himself and surrenders by throwing down his gun. The Martian tells him to retrieve his gun and return to the hot dog stand where they want to explain something without harming him. Elma wakes up on the journey back. Back at the hot dog stand, the Martian Leader tells the Parkhills to ready it for operation and to have a celebration. The Leader produces the scrolls which he explains are grants to Sam that sum to half of the entire planet. Sam asks the Leader for an explanation for the gift but the Martians announce their departure and tell him to "prepare" and repeat that the land is his. Sam believes the Martians were telling him the rockets with the new emigrants are arriving, so Sam and Elma start preparing hot dogs. As they prepare food, Sam thinks of the hungry emigrants to feed and botches recitation of Emma Lazarus' poem "The New Colossus" which is on a plaque at the Statue of Liberty in Sam's hometown, New York City. Elma looks at Earth in the night sky and sees an explosion on the planet that gains Sam's attention. Elma tells Sam she believes no customers will be coming to the hot dog stand for a million years. In "—And the Moon Be Still as Bright", the bodies of dead Martians are corpses. Sam Parkhill's shooting of the Martians dead at his hot dog stand and on his sand ship are illusions projected by one or more Martians somewhere else.
Жариялану тарихы
Алғаш рет "Марс жылнамаларында" жарияланды. 1945 жылғы осы аттас қысқа әңгімемен шатастырмаңыз.
First appeared in The Martian Chronicles. Not to be confused with the 1945 short story of the same name.
Сюжет
"Күзетшілер" – Марстағы барлық американдықтардан тұратын колонистердің Жерде соғыс болды деген хабарларға қатысты алаңдаушылығы туралы қысқаша очерк. Түннің тоғызыншы сағатында олар Жердің түсін өзгертетін жарылысты көреді, бірақ үш сағаттан кейін түсі бұрынғы қалпына келеді. Таңғы екіде колонистерге соғыс басталғаны, ядролық қару қоры "күтпеген жерден" жарылып, Австралия құрлығын жойғаны және Лос-Анджелес пен Лондон бомбаға түскені туралы хабар келеді. Хабарда түсіндірмесіз "үйге оралыңдар" деген сөз қайта-қайта айтылады. "Багаж дүкені" повесінің кейіпкері – багаж дүкенінің иесі таңертең ерте барлық тауарын сатады, себебі колонистер Жерге қайтуға дайындалады.
"The Watchers" is a short vignette about the concerns of the Martian colonists, who are all Americans, about reports of war on Earth. At nine o'clock in the night sky, they view an explosion that changes the color of Earth, though, three hours later the color returns to normal. At two o'clock in the morning, colonists receive a message that war had begun, that a stockpile of nuclear weapons "prematurely" detonated destroying the Australian continent, and that Los Angeles and London had been bombed. The message said "come home" repeatedly without explanation. The proprietor of a luggage store, who is a character in "The Luggage Store", sells out of stock early in the morning, as colonists prepare to return to Earth.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1949 жылдың наурыз айында «Charm» журналында жарияланды.
First published in Charm, March 1949.
Сюжет
"Сайқын қалалар" - бұл 30 жастағы Уолтер Грипп туралы әңгіме, ол алыс тау шаңырағында тұратын және әйел іздеп екі апта сайын Марлин ауылына баратын шахтер. Желтоқсан айында Грипп ауылға келгенде, ол құмсай болып жатыр. Ол ақша, тағам, киім, кино және басқа да жақсы заттарды қуанышпен пайдаланады, бірақ көп ұзамай жалғыздыққа ұшырайды. Грипп шаңырағына қайтып бара жатқанда, тастап кетілген үйден телефонның қоңырауын естиді, бірақ шалушымен байланысуға үлкермейді. Ол тағы бір үйде телефонның қоңырауын естиді, қоңырауды жіберіп алады және шалушының әйел болатынын түсінеді. Тастап кетілген үйде ол колониялық телефон анықтамалығын табады және тізімдегі нөмірлерге әліпби ретімен қоңырау шала бастайды, бірақ әйелдің автоматты жауап беру қызметіне қоңырау шалғаннан кейін тоқтайды. Грипп телефон станцияларына, мемлекеттік және қоғамдық мекемелерге, сондай-ақ әйелдер баратын жерлерге барып, бақытын сынап көреді. Грипп Жаңа Техас қаласындағы ең үлкен сұлулық салонына қоңырау шалып, Женевьева Селсорға жетеді, бірақ байланыс үзіліп қалады. Ол көлік тауып, мың шақырымдай сапар шегіп "Deluxe" сұлулық салонына жетеді, жол бойы Селсор туралы армандап. Грипп Селсорды таба алмайды және оның оны іздеп Марлин ауылына келгенін ойлайды, сондықтан ол қайта оралып, Селсорды сұлулық салонында кремді шоколад қорабын ұстап отырғанын көреді. Грипп жиырма жеті жасар әйелді дене бітімінен тартымсыз деп санайды және олар Кларк Гейблдің фильмін бірге көреді, содан кейін ол шашына парфюм шашады. Олар сұлулық салонына оралады және Селсор өзін "Марстағы соңғы әйел" деп жариялайды, ал Гриппті соңғы ер адам деп атап, оған үйлену көйлегі бар қорапты сыйлайды. Грипп Марстан басқа шағын қалаға қашып кетеді, жалғыз өмір сүру үшін бақытты болады және телефонның қоңырауын естігенде оған назар аудармайды.
"The Silent Towns" is a story about thirty year old Walter Gripp, a miner who lived in a remote mountain shack and walked to the town of Marlin Village every two weeks to find a wife. On his December visit Gripp finds the town abandoned and happily helps himself to money, food, clothing, movies, and other luxuries, but soon realizes he's lonely. As he walks to return to his shack, Gripp hears a phone ringing in an abandoned house but he can't reach it soon enough to communicate with the caller. He hears a telephone ringing in another house and misses the call and realizes he expects the caller to be a woman. In the abandoned home, he obtains a colony telephone directory and starts calling the listed numbers in alphabetal order but stops after contacting a woman's automated message service. Gripps tries his luck with telephone exchanges and government and public institutions, and then places where he thinks a woman would take herself. Gripp calls the biggest beauty parlor in New Texas City and reaches Genevieve Selsor but is cut off. He finds a car and drives a thousand miles to the Deluxe Beauty Salon, fantasizing about Selsor along the way. Gripp can't find Selsor there and believes she drove to Marlin Village to find him, so he returns and finds Selsor at a beauty parlor holding a box of cream chocolates. Gripps finds the twenty seven year old physically unattractive and suffers while they watch a Clark Gable movie together after which she pours perfume into her hair. They return to the beauty parlor and Selsor declares herself as "last lady on Mars" and Gripp as the last man and presents him with a box containing a wedding dress. Gripp flees, driving across Mars to another tiny town to spend his life happily alone and ignoring any phone he hears ringing.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1948 жылдың 15 қыркүйегінде «Маклин» журналында жарияланды.
First published in Maclean's, September 15, 1948.
Сюжет
"Ұзақ жылдар" – Төртінші экспедицияның "Ай әлі де жарқырағандай" әңгімесіндегі дәрігер-геолог Хатауэйдің өмірінің соңғы күндерінің хикаясы. Түнде, дауыл кезінде, Хатауэй отбасының үйінен алыс төбедегі төрт қабірге барады, жалғыздықтан туған істері үшін марқұмдардан кешірім сұрайды. Үйге қайтар жолда ол жақындап келе жатқан зымыранды көреді. Таңертең зымыран келетінін отбасына хабарлайды. Жақын маңдағы Нью-Нью-Йорк қаласының қираған орындарына барып, зымыран қонуы үшін оны өртеп жібереді. Хатауэй үйге қайтып, отбасына шарап құяды. Ұлы соғыс басталғанда Марстан колонистерді эвакуациялаған зымырандардың бәрін жіберіп алғанын еске алады, себебі ол және оның барлық отбасы тауларда археологиялық жұмыс істеген. Әйелі мен үш баласы шарап ішкенде, ол олардың барлығының сақалынан тамшылап төгіледі. Таңертең отбасы зымыран кемесінен кім келеді екен деп күтіп отыруға дайындалады, соның ішінде бай дастархан дайындайды. Зымыран қонғанда, Хатауэй оған қарай жүгіріп бара жатып кеуде қысылысынан (стенокардия) зардап шегеді. Ол қалпына келіп, жолын жалғастырады. Төртінші экспедицияның капитаны Уайлдер шыға келіп, Хатауэйді көріп амандасады. Уайлдер өзінің жиырма жылдық миссиямен Сыртқы Күн жүйесінде болғанын, жерге қонбас бұрын Марсты зерттегенін және Марста қалуды шешкен Уолтер Грипп деген жалғыз адамды тапқанын айтады. Уайлдер Хатауэймен бірге Жердің тағдыры туралы ойға келеді және оның отбасын Жерге қайтқанда алып кетуге келіседі. Хатауэй Уайлдерді жиырма жылдық миссияны басқарғаны үшін құттықтап, осылайша Марстың дамуын тежемейтінін айтады. Уайлдер экипажына ғарыш кемесінен шығып, Хатауэйдің отбасына қосылуға бұйырады. Отбасылық үйге бара жатқанда Хатауэй Уайлдерге Төртінші экспедиция экипажы туралы айтады. Хатауэй Уайлдерге Джефф Спендердің қабіріне жыл сайын барып құрмет көрсеткенін және Сэм Паркхиллдің хот-дог стендісін, ол ашылғаннан кейін бір аптадан соң Жерге қайту үшін тасталып кеткенін айтады. Уайлдер Хатауэйдің денсаулығының нашарлағанын байқап, оның дәрігеріне Хатауэйді тексеруді тапсырады. Хатауэй Уайлдерге құтқаруды күтіп тірі қалғанын, ал енді Уайлдер келген соң өле алатынын айтады. Дәрігер оған таблетка береді де, ол айтқандарының "сасқазулық" екенін айтады. Хатауэй қалпына келіп, отбасылық үйге барады. Үйде Хатауэй отбасын экипажбен таныстырады. Уайлдер Хатауэйдің әйелінің жас көрінуіне таңғалады, өйткені ол оны ондаған жыл бұрын кездестірген, және оның жастығына риза болады. Уайлдер Хатауэйдің ұлы Джоннан жасын сұрайды, ал Джон жиырма үш деп жауап береді. Экипаж мүшесі Уильямсон Уайлдерге Джонның жасының қырық екіде болуы керек екенін айтады. Уайлдер Уильямсонды зымыранын тексеру сылтауымен тексеруге жібереді. Уильямсон Хатауэйдің әйелі мен балаларының қабірлерін тапқанын және қабір тастарында олардың 2007/2038 жылдың шілдесінде белгісіз аурудан қайтыс болғаны жазылғанын хабарлайды. Тамақ ішу аяқталғанда Хатауэй тұрып, экипаж мен отбасына тост айтады, бірақ ол бітірген соң, бірден құлап түседі және өлімі жақын екенін сезінеді. Уайлдер Хатауэйді көру үшін отбасын шақырмақ болады, бірақ Хатауэй оны тоқтатады. Олардың түсінбейтінін және түсінулерін қаламағанын айтады, содан кейін көз жұмады. Уайлдер Хатауэйдің әйелімен сөйлесіп, оның және балаларының Хатауэйдің қайтыс болған әйелі мен балаларынан кейін оған серік болу үшін жасаған андроидтар екенін түсінеді. Экипаж Хатауэйді оның отбасы зиратына жерлейді. Уайлдер кетуге дайындалғанда, Уильямсон Уайлдерден андроидтар отбасымен не істеу керектігін сұрайды және оларды өшіру керек пе деп сұрайды. Уайлдер оларды Жерге алып кетуден бас тартады және деактивация оның ойына келмегенін айтады. Уайлдер Уильямсонға қару ұстатады және экипаж мүшесіне егер ол бірдеңе істей алса, ол оның істей алатынынан жақсырақ екенін айтады. Уильямсон үйге кіріп, Уайлдерге қаруды андроид қызына бағыттағанын, ол күлімсіреп жауап бергенін және оларды ату "кісі өлтіру" боларлық сезімге келгенін айтып қайтады. Уайлдердің болжамы бойынша, андроидтар тағы екі ғасырға дейін жұмыс істей алады. Зымыран ұшып кетеді, ал андроидтар отбасы өздерінің аяқсыз күнделікті іс-әрекеттерін жалғастырады, оның ішінде, ешқандай себепсіз, андроид әйелі түнде аспандағы Жерге қарап, отты күтіп отырады.
"The Long Years" is the story of the last days of the life of Hathaway, the physician/geologist crewman from the Fourth Expedition's story "—And the Moon Still Be As Bright". At night during a windstorm, Hathaway visits four graves on a hill away from his family's hut and asks the dead for forgiveness for what he's done because he was lonely. As he returns to the hut, he spots a rocket approaching. He tells the family of the "good news" of a rocket arrival in the morning. He goes to the nearby ruins of New New York City and sets it ablaze as a location for the rocket to land. Hathaway returns to the hut to serve wine to his family in celebration. He reminisces about missing all the rockets evacuating colonists from Mars when the Great War started because he and his whole family were doing archaeological work in the mountains. As his wife and three children drink their wine it all just runs down their chins. In the morning, the family prepares to greet whoever is in the rocket ship, including a great breakfast. As the rocket lands, Hathaway suffers an angina attack while running toward it. He recovers and continues on. Wilder, who was captain of the Fourth Expedition, emerges, sees Hathaway and greets him. Wilder explains that he's been on a twenty year mission to the outer solar system; reports that he surveyed Mars before landing and found only one other person, Walter Gripp, who decided to stay on Mars, Wilder ponders with Hathaway the fate of Earth; and agrees to take Hathaway and his family on his return to Earth. Hathaway compliments Wilder on his promotion to lead the twenty year mission so that Wilder would not slow the development of Mars. Wilder orders his crew out of the spaceship to join Hathaway's family. On their way to the family hut, Hathaway updates Wilder on the Fourth Expedition's crewmen. Hathway tells Wilder that he visits Jeff Spender's tomb annually to pay his respects, and about Sam Parkhill's hot dog stand which was abandoned a week after opening to return to Earth. Wilder observes Hathaway in physical distress and has his physician crewman check Hathaway. Hathaway tells Wilder that he has stayed alive just to await rescue and now that Wilder has arrived he can die. The doctor gives him a pill and then says what he just spoke was "nonsense". Hathway recovers and continues on to the family hut. At the hut, Hathaway introduces his family to the crew. Wilder is struck by how young Hathaway's wife appears, given that he met her decades earlier, and he compliments her on her youthfulness. Wilder asks John, Hathaway's son, his age, and John answers twenty three. Crewman Williamson tells Wilder that John is supposed to be forty two. Wilder sends Williamson off to investigate on the pretense of checking up on their rocket. Williamson returns to report that he found the graves of Hathaway's wife and children, and that the gravestones said that they died of an unknown disease during July 2007/2038. As breakfast ends, Hathaway stands and toasts the crew and his family, and as soon he is done he collapses and knows that he will soon be dead. Wilder wants to call the family in to see Hathaway, but Hathaway stops him. Hathaway says they won't understand and wouldn't want them to understand, and then dies. Wilder converses with Hathaway's wife and concludes that she and the children are all androids, created by Hathaway to keep him company after his wife and children died. The crew buries Hathaway in his family's graveyard. As Wilder prepares to depart, Williamson asks Wilder about what should be done about the android family and specially asks whether they should be deactivated. Wilder rejects taking them to Earth and says deactivation never crossed his mind. Wilder hands Williamson a gun and tells the crewman that if he can do anything it is better than anything he can do. Williamson goes into the hut and returns to Wilder reporting that he pointed the gun at an android daughter, who responded by smiling, and that he felt shooting them would be "murder". Wilder speculates the androids could operate for up to two more centuries. The rocket departs, and the android family continues on with its endless routines, that includes, for no reason at all, the android wife nightly looking up at Earth in the sky and tending a fire.
Жариялану тарихы
Алғаш рет 1950 жылғы 6 мамырда «Collier's» журналында жарияланып, кейін «Марс жылнамалары» жинағына енгізу үшін өңделген.
First published in Collier's, May 6, 1950, and revised for inclusion in The Martian Chronicles.
Сюжет
Ядролық бомбадан құрылысы қиратылған Калифорния қаласында тұрып, жұмыс істей беретін Макклеллан отбасының бос, жоғары автоматтандырылған үйі. Оқиға АҚШ-тың мемлекет ретінде аяқталуын көрсетеді. Бұл оқиға сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1945 жылғы 5 тамызда (АҚШ уақыты бойынша) АҚШ-тың Хиросимаға тастаған атом бомбасын еске түсіреді. Хикаяның атауы Сара Тисдейлдің 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс және 1918 жылғы тұмау пандемиясы кезінде жарық көрген "Жұмсақ жаңбырлар келеді" атты соғысқа қарсы өлеңінен алынған.
An unoccupied, highly automated house of the McClellan family that stands and operates intact in a California city that is otherwise obliterated by a nuclear bomb, and its destruction by a fire caused by a windstorm. The story marks the end of the United States as a nation. The story also commemorates the United States' atomic bombing of Hiroshima on August 5, 1945 (US time) during World War II. The title of the story was taken from Sara Teasdale's anti war poem "There Will Come Soft Rains" originally published in 1918 during World War I and the 1918 Flu Pandemic.
Жариялану тарихы
Алғаш рет Planet Stories журналында 1946 жылдың жазында жарияланды.
First published in Planet Stories, summer 1946.
Сюжет
"Миллион жылдық пикник" - Миннесота штатының бұрынғы губернаторы Уильям Томас пен оның әйелі Элис және үш ұлының әңгімесі. Олар соғыстан қашу үшін Марсқа сапар шегеді, ата-аналарының балық аулауға бара жатыр деген сылтаумен. Элис жүкті екені айқын байқалмайды. Отбасы жылы Марс жазғы күнін суға толы каналдарда, лагерьге дайындалған моторлы қайықта саяхаттап, ләззат алады. Уильям Жердегі соғысқа алаңдайды және балалардың көңілін көтеруге тырысады, бірақ алаңдаушылықтарын балалары толық түсінбейтін ойлар ретінде айтады. Уильям балалардың назарын балықтарға, өткен ежелгі марсиан қалаларына аударады және марсиандарды табуға уәде береді. Бір күні Уильям мен оның әйелі қайықпен келе жатқанда атомдық радиодағы хабарды естіп, қатты ойға келеді. Уильям отбасының ракетасын қашықтан жарытып, қатты дауыс шығарады, шуды басу үшін қайықты жылдамдатады, кеме жағасына соқтығысып тоқтайды. Зақым келмейді, ал Уильям күліп, ракетасын жарылтып жібергенін айтады. Балалар бірден бұл ойынның бөлігі деп ойлайды. Уильям олардың орналасқан жерін құпия сақтау үшін солай істегенін айтады, ал балалар бұл әлі де ойын деп санайды. Уильям атомдық радионы тағы да тыңдап, бірнеше минут ештеңе естімейді. Ол отбасына: "Бәрі аяқталды" дейді, балалар үндемей қалады. Уильям алты марсиан қаласынан өтетін каналмен қайықпен жүзеді және отбасынан ең жақсысын таңдауын сұрайды. Олар соңғысын таңдайды, ал Уильям бұл олардың жаңа үйі болатынын жариялайды. Балалар Миннесотаны сағынып, көздерінен жас шығарады, бірақ әкесі Марс қаласы енді олардың екенін айтады, сонда балалар оқиғаға толы сезімге бөленеді. Отбасы жаңа қаладан өтеді, Уильям Берт Эдвардтың отбасының, төрт қызымен бірге оларға қосылатынын айтады. Ол ұлы Тимотиге ракетаның жарылу себебін, олардың Жерге қайтып оралуына жол бермеу және Жерден келген "жаман адамдарға" із қалдырмау үшін жойғанын айтады. Отбасы лагерь отының айналасында жиналады, Уильям Ұлы соғыс басталғанда ракетаны қалай сатып алғанын және Эдвардс сияқты, қашу қажет болған жағдайда оны қалай жасырғанын түсіндіреді. Әкесі "өткен өмір салтын" өртеп жіберу үшін Марсқа әкелген түрлі құжаттарды, соның ішінде мемлекеттік облигацияларды лагерьде өртейді. Ол қағаздарын өртеп жатқанда, ұлдарына Жердің жойылғанын, планетааралық сапарлардың тоқтағанын, адамдардың технологияға тым тәуелді болғанын және соғыс уақытында оны тиімді пайдалана алмағанын, ал Жердегі өмір салты "өз жолымен қате екенін" өздігінен жойылған арқылы дәлелдегенін айтады. Ол ұлдарына соңғы ойды олар оны түсінгенше күнде айтып отыратынын ескертеді. Уильям қағаздарды өртеп, соңғы рет Жер картасын сақтап алады. Уильям отбасын каналға алып келеді және балаларға оларға қажетті білімді үйрететінін және марсиандарды көретінін айтады. Уильям каналдың жанында тоқтап, отбасының судағы бейнесіне назар аудартады.
"The Million Year Picnic" is the story of William Thomas, a former governor of the state of Minnesota and Alice, his wife, and three sons, who traveled to Mars to escape war under the parents' pretense that the family is taking a fishing trip. Alice is not noticeably pregnant with a girl. The family enjoys a warm Martian summer day in and along water filled canals traveling in a power boat prepared for an encampment. William is troubled by the war on Earth and does his best to keep the children entertained though he mutters his concerns as stray thoughts his children don't completely comprehend. William draws the boys' attention on fish, the ancient Martian cities they pass by, and on finding Martians – the latter, William assures the boys that they will find. While boating in a canal William and his wife listen to a broadcast on their atomic radio and are jolted by what they hear. William remotely detonates the family's rocket that causes a great sound, throttles the boat faster to drown out the noise and collides with a wharf and stops. No damage is done and William laughingly tells everyone he just exploded their rocket. The boys instantly think it is part of a game. William tells the boys he did it to keep their location secret, and the boys think it is still part of a game. William listens in on the atomic radio again and hears nothing for a couple of minutes. He tells the family, "It's over at last" and the children fall silent. William boats down the canal where they pass six Martian cities and asks the family to choose the best one. They all choose the last one and William declares that it will be their new home. The boys are saddened to tears about missing Minnesota but the father tells the boys that the Martian city is theirs and the boys become filled with a sense of adventure. The family walks through their new city and William tells the family that they will be joined by Bert Edward's family that includes four girls. He tells his son Timothy that he destroyed the rocket to prevent them from returning to Earth and to leave no trace for "evil men" from Earth to find them. The family settles around a campfire and William explains how he purchased the rocket when the Great War started and hid it in case he needed to escape Earth, as Edwards did too. The father burns in a campfire a variety of documents, including government bonds, he brought to Mars to burn "a way of life". While he burns his papers, he tells his sons that Earth has been destroyed, that interplanetary travel has ended, that people grew too dependent on technology and couldn't manage its war time use, and that the way of life on Earth "proved itself wrong" through its own self destruction. He warns his sons that he will tell them the last point everyday until they really understand it. William finishes burning his papers, saving a map of Earth for last. William takes the family to the canal and tells the children that they will be taught what they need to learn and that they are going to see Martians. William stops at the canal and points to the family's reflection in the water.
Марсқа деген қызығушылық, Эдгар Райс Берроуздың шығармалары және комикстер
Брэдберидің Марсқа деген қызығушылығы бала кезінен басталып, Эдгар Райс Берроуздың "Марстың құдайлары" және "Джон Картер, Марстың жауынгері" сияқты туындыларындағы Марс бейнелерімен қатар өсті. Берроуздың авторға тигізген әсері зор болды, тіпті Брэдбери "Берроуз, мүмкін, әлем тарихындағы ең ықпалды жазушы" деп сенді. Брэдбери бала кезінде Джон Картер мен Тарзанның барлық кітаптарын жаттап, әңгімелерін тыңдайтын әркімге қайталап айтатын. Харольд Фостердің 1931 жылғы Тарзан жексенбілік комикстер сериясы оның өміріне соншалықты әсер етті, олай болмағанда "Марс хроникалары" жарыққа шықпайтын еді.
Bradbury's fascination with Mars started when he was a child, including depictions of Mars in the works of Edgar Rice Burroughs' The Gods of Mars and John Carter, Warrior of Mars. Burroughs' influence on the author was immense, as Bradbury believed "Burroughs is probably the most influential writer in the entire history of the world." Bradbury said that as a child, he memorized all of John Carter and Tarzan and repeated the stories to anyone who would listen. Harold Foster's 1931 series of Tarzan Sunday comics had such an impact on his life that "The Martian Chronicles would never have happened" otherwise.
Әдебиетке әсері
Рей Брэдбери «Марс хроникасы» атты кітабын «роман болып көрінген әңгімелер жинағы» деп атады. Ол «Марс хроникасының» құрылымы мен әдеби стиліне әсер еткен әртүрлі әдеби ықпалдарды атап өтті, олардың ішінде Шервуд Андерсон, Уильям Шекспир, Сент-Джон Перс және Джон Стейнбек, сондай-ақ Эдгар Райс Берроуз, әсіресе Барсум әңгімелері мен Джон Картердің Марстағы кітаптары бар. Брэдбериге Шервуд Андерсонның «Уайнсбург, Огайо» романындағы сюжеттік желі мен кейіпкерлердің дамуы ерекше әсер етті, бұл оған бұрынғы «өмірсіз, механикалық және қозғалмайтын» жазбаларын жетілдірген «жанды және шынайы» әңгімелер жазуға көмектесті. Автордың айтуынша, әңгімелер «Марс ойларының» құрамдас бөліктерінің үйлесімі ретінде қалыптасты, олар «Шекспирдің «жанама сөздері», шатасқан ойлар, ұзақ түнгі көріністер, таңертеңгі жартылай ұйқылар» сияқты болды. «Марс хроникасын» «романның жартылай туысы» ретінде құру идеясын Doubleday редакторы Уолтер Брэдбери (автормен туыстық байланысы жоқ) ұсынды, ол Рей Брэдбериге кітаптың жоспары үшін 750 доллар төледі. Автор сол кезде ғана мұндай кітапты өзінің «Уайнсбург, Огайо» туралы ойымен салыстыра алатынын түсінді. Бұрынғы туындыларын романға біріктірудегі тәсілі үшін Брэдбери Шервуд Андерсонның «Уайнсбург, Огайо» және Джон Стейнбектің «Жүзімдердің ашуы» романын шығарманың құрылымына ықпал еткен деп есептеді. «Уайнсбург, Огайо» – әңгімелер циклы, ал «Жүзімдердің ашуы» повесть тарауларын келесі тарауларға кіріспе ретінде қызмет ететін повестьтік экспозициялармен бөліп көрсетеді. Брэдбери қысқа виньеткаларды, аралық тарауларды және толық хроникалық әңгімелерді байланыстыру үшін, олардың жалпы жұмыстағы рөлі мен оларды жазу үшін қолданылатын әдеби стильді қосу үшін түсіндірме баяндамаларды пайдалану идеясын «Жүзімдердің ашуы» романынан «іштей қарыз алғанын» айтты. Ол бұл романды он тоғыз жасында, оның жарық көрген жылы алғаш рет оқыған.
Ray Bradbury referred to The Martian Chronicles as "a book of stories pretending to be a novel". He credited a diverse set of literary influences that had an effect on the structure and literary style of The Martian Chronicles, among them Sherwood Anderson, William Shakespeare, Saint John Perse, and John Steinbeck, as well as Edgar Rice Burroughs, particularly the Barsoom stories and John Carter of Mars books. Bradbury was particularly inspired by plot and character development in Sherwood Anderson's Winesburg, Ohio that helped him write "vivid and real" stories that improved his earlier writings that were "lifeless robots, mechanical and motionless". The author said the stories took their form as combinations of component "Martian pensées" which were "Shakespearian 'asides,' wandering thoughts, long night visions, predawn half dreams" honed in a manner inspired by the perfection of Saint John Perse. The combination of separate stories to create The Martian Chronicles as "a half cousin to a novel" was a suggestion of Doubleday editor Walter Bradbury (no relation to the author), who paid Ray Bradbury $750 for the outline of the book. The author only then realized such a book would be comparable to his idea of Winesburg, Ohio. For his approach to integrating previous work into a novel, Bradbury credited Sherwood Anderson's Winesburg, Ohio and John Steinbeck's The Grapes of Wrath as influences on the structure of the work. Winesburg, Ohio is a short story cycle, and The Grapes of Wrath separates narrative chapters with narrative expositions that serve as prologues to subsequent narrative chapters. The idea of using short vignettes, intercalary chapters, and expository narratives to connect the full length Chronicle stories, their role in the overall work, and the literary style used to write them, Bradbury said were "subconsciously borrowed" from those in The Grapes of Wrath, which he first read at age nineteen, the year the novel was published.
Қабылдау
Жарияланғаннан кейін The Paris Review журналы "Марс хроникалары" ғылыми-фантастика қауымдыстығы мен сыншылар тарапынан зор қолдауға ие болды, бұл жанр үшін сирек кездесетін жетістік. Кристофер Ишервуд Брэдбериді «шын мәнінде жаңаша ойлайтын» және «өте ұлы және ерекше талант иесі» деп атады. Ишервуд Брэдберидің туындыларын «гротеск пен арабеск әңгімелері» деп сипаттап, оларды Эдгар Аллан Поның шығармаларымен салыстырып, Брэдберидің «өзінің жанрындағы ең ұлы шебермен теңесуге лайық» екенін жазды. Жазушы және сыншы Энтони Бухер мен сыншы Дж. Фрэнсис Маккомас «Марс хроникаларын» «болашақ тарихты ақындық тұрғыдан, кез келген көркемдік форманың шегінен тыс түсіндіру» деп жоғары бағалады. Алайда, жазушы Л. Спраг де Камп Брэдбери «Хемингуэй мен Сароянның ықпалынан арылғанда» жақсаратынын айтты, оны «машина дәуірінде жақсылықты көре алмайтын ғылыми-фантастикаға қарсы жазушылар дәстүріне» жатқызды. Дегенмен, де Камп «Брэдберидің әңгімелерінің эмоционалдық күші зор екенін, көптеген оқырмандар оларды жақсы көреді» деп мойындады. Басылғаннан кейін он жыл өткен соң, Деймон Найт F&SF журналының «Кітаптар» рубрикасында «Марс хроникаларын» 1950 жылдардың ең үздік он ғылыми-фантастикалық кітабының тізіміне қосты. 1979 жылдың қыркүйегіне дейін «Марс хроникалары» кітабының үш миллионнан астам данасы сатылды.
Upon publication, The Paris Review noted that "The Martian Chronicles was embraced by the science fiction community as well as critics, a rare achievement for the genre. Christopher Isherwood hailed Bradbury as 'truly original' and a 'very great and unusual talent'." Isherwood argued that Bradbury's works were "tales of the grotesque and arabesque", and compared them to the works of Edgar Allan Poe, writing that Bradbury "already deserves to be measured against the greatest master of his particular genre." Writer and critic Anthony Boucher and critic J. Francis McComas praised Chronicles as "a poet's interpretation of future history beyond the limits of any fictional form". The writer L. Sprague de Camp, however, declared that Bradbury would improve "when he escapes from the influence of Hemingway and Saroyan", placing him in "the tradition of anti science fiction writers [who] see no good in the machine age". Still, de Camp acknowledged that "[Bradbury's] stories have considerable emotional impact, and many will love them". A decade of after its publication, Damon Knight in his "Books" column for F&SF listed The Martian Chronicles on his top ten science fiction books of the 1950s. By September 1979 more than three million copies of The Martian Chronicles had been sold.
"Марс жылнамалары"ның танымалдылығы
1964 жылғы 28 қарашада НАСА-ның «Маринер-4» ғарыш кемесі Марс планетасынан өтіп, Рей Брэдбери сипаттағаннан мүлдем өзгеше Марс бетінің алғашқы жақыннан түсірілген суреттерін алды. Сол кезде бері Марс планетасы Брэдберидің «Марс хроникалары» кітабындағы сипаттамаларына мүлдем ұқсамайтынын көрсететін тікелей визуалды және ғылыми мәліметтер болғанына қарамастан, роман «классикалық әңгімелер», «ғылыми фантастика» және «классикалық фантастика антологиялары мен жинақтары» тізіміндегі танымал туынды болып қала береді, бұл туралы Amazon кітап дүкенінің бестселлер тізімі көрсетіп тұр. 2015 жылғы басылымға жазған кіріспесінде канадалық астронавт және Халықаралық ғарыш станциясының бұрынғы командирі Крис Хэдфилд осы туындының танымалдығына қатысты ой бөлісіп, оны Марс ландшафтының әдемі сипаттамаларымен, оқырманды «шабыттандырып, ойға жетелейтін» қабілетімен, адамзат тарихындағы қателіктер мен сәтсіздіктер туралы толғануға ынталандыратынымен және Марстың кейде адамдар үшін мәңгілік мекен болатындығы туралы кең таралған идеямен байланыстырды. Брэдбери кітабына оқырмандардың қызығушылығын оның аңыз немесе ертегі болғандықтан, ғылыми фантастика емес деп түсіндірді. Ол: «Тіпті Калтех институтындағы ең терең білімді физиктер де Марстағы жалған оттегі атмосферасын тыныс алуға қабылдайды. Ғылым мен машиналар бір-бірін жоюы немесе алмастыруы мүмкін. Аңыз, айнада көрінетін, қолға тигізе алмайтын, мәңгілік болады. Егер ол өлмейтін болса, солай көрінеді» деді.
On November 28, 1964, the NASA spacecraft Mariner 4 flew by Mars and took the first close up pictures of the Martian surface that were far different than those described by Ray Bradbury. In spite of direct visual and scientific information since then that indicate Mars is nothing like Bradbury's descriptions in The Martian Chronicles, the novel remains a popular work of "classic short stories", "science fiction", and "classic fiction anthologies and collections" as indicated by the Amazon book store best seller lists. In an introduction to a 2015 edition of the work, Canadian astronaut and former International Space Station commander Chris Hadfield speculated on the continuing popularity of the work, attributing it to beautiful descriptions of the Martian landscape, its ability to "challenge and inspire" the reader to reflect on humanity's history of related follies and failures, and the popular idea that someday some people will come to accept Mars as being their permanent home. Bradbury attributed the attraction of readers to his book because the story is a myth or fable rather than science fiction. He said " even the most deeply rooted physicists at Cal Tech accept breathing the fraudulent oxygen atmosphere I have loosed on Mars. Science and machines can kill each other off or be replaced. Myth, seen in mirrors, incapable of being touched, stays on. If it is not immortal, it almost seems such."
Брэдбери Марсқа қону
2012 жылдың 6 тамызында Curiosity, NASA-ның Марс ровері қонған жер, 2012 жылдың 22 тамызында, автордың 92 жылдығында Рей Брэдберидің құрметіне Брэдбери қону алаңы деп аталды. Оған ат қойғанда, NASA-ның Curiosity бағдарламасының ғалымы Майкл Мейер: "Бұл ғылыми топ үшін оңай шешім болды. Біздің көптегеніміз және миллиондаған оқырмандар Рей Брэдбери жазған әңгімелер арқылы Марста өмір болу мүмкіндігі туралы армандауға шабыттандық" деді.
The August 6, 2012, Martian landing site of Curiosity, NASA's Mars Rover, was named Bradbury Landing in honor of Ray Bradbury on August 22, 2012, on what would have been the author's 92nd birthday. On naming it, Michael Meyer, NASA program scientist for Curiosity, said: "This was not a difficult choice for the science team. Many of us and millions of other readers were inspired in our lives by stories Ray Bradbury wrote to dream of the possibility of life on Mars."
Театр
"Ауаның ортасында жол" атты қойылым 1962 жылы Калифорния штаты, Голливудтағы Desilu Studios Gower Studios-та сахналадырылды. "Марстық хроникалардың" театрға бейімделуінің тұңғыш көрсетілісі 1976 жылы Солтүстік-шығыс Миннеаполистегі Крикет театрында (Ритц) өтті.
A stage production of "Way in the Middle of the Air" was produced at the Desilu Studios Gower Studios, Hollywood, California in 1962. The debut of a theater adaptation of The Martian Chronicles was at the Cricket Theater (The Ritz) in Northeast Minneapolis in 1976.
Фильм
1960 жылы MGM киноқұқығын сатып алды, бірақ фильм түсірілмеді. 1988 жылы Арменияның «Арменфильм» студиясы «Марс хроникасы» кітабы негізінде Юозас Будрайтис, Донатас Банионис, Армен Джигарханян қатысқан «13-ші елші» көркем фильмін түсірді. Фильмді армян актер және сценарист Сурен Бабаян режиссерлік етті. Өзбекстандық режиссер Нозим Толахожаев кітаптың бөлімдеріне негізделген екі фильм жасады: 1984 жылғы анимациялық қысқа фильм «Жұмсақ жаңбыр» (орыс тілінде: Будет ласковый дождь) және 1987 жылғы толық метражды «Вельд» (орыс тілінде: Вельд) фильмі, оның бір сюжеттік желісі «Марсқа» арналған. 2011 жылы Paramount Pictures фильм құқықтарын сатып алып, Джон Дэвис «Davis Entertainment» арқылы фильм франшизасын жасауды жоспарлады.
MGM bought the film rights in 1960 but no film was made. In 1988, the Soviet Armenian studio Armenfilm produced the feature film The 13th Apostle, starring Juozas Budraitis, Donatas Banionis, Armen Dzhigarkhanyan, based on The Martian Chronicles. The film was directed by Armenian actor and screenwriter, Suren Babayan. The Uzbek filmmaker Nozim To'laho'jayev made two films based on sections from the book: 1984's animated short There Will Come Soft Rains (Russian: Будет ласковый дождь) and 1987's full length live action film Veld (Russian: Вельд), with one of the subplots based on The Martian. In 2011 Paramount Pictures acquired the film rights with the intention of producing a film franchise, with John Davis producing through Davis Entertainment.
Музыка
Марстық хроникалар композитор Дэниел Леви мен либреттошы Элизабет Маргидтің толық көлемді заманауи операсы ретінде бейімделді. Бұл Брэдберидің өзі рұқсат берген жалғыз музыкалық бейімдеу. 1960 жылдары Лернер мен Лоуи одан роман негізінде музыкалық туынды жасауға рұқсат сұрағанда, ол бас тартқан. Бұл туынды 2006 жылы Орландодағы Шекспир театрында өткен «Харриет Лейк» жаңа пьесалар фестивалінде алғаш рет оқылды, ал 2008 жылы Фордхэм университетінің Линкольн орталығы түлектерінің тұңғыш маусымында семинар ретінде көрсетілді. «Түнгі кездесу» эпизоды 2013 жылдың 9 маусымында Корнелия көшесіндегі кафедегі «Қызықты ғылым» сериясында ұсынылды. Толық туынды 2015 жылдың 11 ақпанында Нью-Йорк қаласындағы Ars Nova-да Бродвей актерлерінің қатысуымен сахналық оқу түрінде көрсетілді. Үш көрініс 2015 жылдың 17-19 қыркүйегінде Оксфорд штатының Майами университетінде Театр С-тің режиссері Карлос Арместо қойған және Бенджамин Смоулдер дирижерлік еткен иммерсивті сахналық қойылым ретінде ұсынылды. 2001 жылы Royal Hunt атты даниялық мелодикалық металл тобы «The Mission» атты концептуалды альбомын жарыққа шығарды, ол «Марстық хроникалар» негізінде құрылған.
The Martian Chronicles was adapted as a full length contemporary opera by composer Daniel Levy and librettist Elizabeth Margid. This is the only musical adaptation authorized by Bradbury himself, who turned down Lerner and Loewe in the 1960s when they asked his permission to make a musical based on the novel. The work received its initial readings from the Harriet Lake Festival of New Plays at the Orlando Shakespeare Theater in 2006, and was presented in workshop form in the inaugural season of the Fordham University Lincoln Center Alumni Company in 2008. The "Night Meeting" episode was presented at Cornelia Street Cafe's "Entertaining Science" series on June 9, 2013. The entire work was presented as a staged reading with a cast of Broadway actors at Ars Nova NYC on February 11, 2015. Three scenes were presented as a workshop production with immersive staging, directed by Carlos Armesto of Theatre C and conducted by Benjamin Smoulder at Miami University, Oxford OH on September 17–19, 2015. In 2001 a Danish melodic metal band Royal Hunt released a concept album called "The Mission," based on "The Martian Chronicles."
Радио
Марстық хроникалар ғылыми фантастикалық радиосерия Dimension X үшін радиоға бейімделді. Бұл қысқартылған нұсқада "Ракеталық жаз", "Илла", "–Ай да әлі жарқырайды", "Жатақтар", "Шыбындар", "Жағалау", "Желтоқсан маусымы", "Жылы жаңбырлар" және "Миллион жылдық пикник" әңгімелерінен элементтер қамтылған. "–Ай да әлі жарқырайды" және "Жылы жаңбырлар" да осы серияның жеке эпизодтары ретінде бейімделді. "Марс – жұмақ" және "Тыныштықтағы тұрғындар" әңгімелері де Dimension X эпизодтары ретінде пайда болды. Соңғысы Марстық хроникалардағы нұсқасынан мүлдем өзгеше. 1975 жылы Леонард Нимойдың баяндауымен "Жылы жаңбырлар" және "Ушер II" әңгімелерінің өте қысқартылған аудиооқуы жасалды. Эндрю Марк Сеуэлл өндірген, бір сағаттық бағдарлама және Дерек Джейкобидің капитан Уайлдер рөлінде ойнаған BBC Radio 4 адаптациясы 2014 жылғы 21 маусымда "Қауіпті көріністер" сериясының бөлігі ретінде эфирге шықты.
The Martian Chronicles was adapted for radio in the science fiction radio series Dimension X. This truncated version contained elements of the stories "Rocket Summer", "Ylla", "–and the Moon Be Still as Bright", "The Settlers", "The Locusts", "The Shore", "The Off Season", "There Will Come Soft Rains", and "The Million Year Picnic". "—and the Moon Be Still as Bright" and "There Will Come Soft Rains" were also adapted for separate episodes in the same series. The short stories "Mars Is Heaven" and "Dwellers in Silence" also appeared as episodes of Dimension X. The latter is in a very different form from the one found in The Martian Chronicles. A very abridged spoken word reading of "There Will Come Soft Rains" and "Usher II" was made in 1975 with Leonard Nimoy as narrator. A BBC Radio 4 adaption, produced by Andrew Mark Sewell as an hour long programme and starring Derek Jacobi as Captain Wilder, was broadcast on June 21, 2014, as part of the Dangerous Visions series.
Теледидар мини-сериалдары
1979 жылы NBC, BBC-мен бірлесіп, "Марс жылнамалары" атты үш бөлімді, төрт сағаттан асатын мини-сериалға тапсырыс берді. Оның сценарийін Ричард Мэтисон жазды, ал режиссерлік жұмысын Майкл Андерсон жүзеге асырды. Рок Хадсон Уайлдер, Даррен МакГэвин Паркхилл, Бернадетт Петерс Женевьева Селсор, Берни Кейси Джефф Спендер, Родди Макдаулл Әке Стоун, Барри Морс Хатэуэй және Фриц Уивер рөлдерін ойнады. Брэдбери мини-сериалды "жалықтыратын" деп бағалады.
In 1979 NBC partnered with the BBC to commission The Martian Chronicles, a three episode miniseries adaptation running just over four hours. It was written by Richard Matheson and was directed by Michael Anderson. Rock Hudson starred as Wilder, Darren McGavin as Parkhill, Bernadette Peters as Genevieve Selsor, Bernie Casey as Jeff Spender, Roddy McDowall as Father Stone, and Barry Morse as Hathaway, as well as Fritz Weaver. Bradbury found the miniseries "just boring".
Жеке оқиғалардың теледидарлық бейімделуі
Кейблдік телесериал «The Ray Bradbury Theater» Марс хроникаларынан алынған жеке қысқа әңгімелерді бейімдеді, оның ішінде «Марс – жұмақ», «Жерден келгендер», «Ай да әлі жарқырап тұр», «Ушер II», «Марсиан», «Тыныш қалалар» және «Ұзақ жылдар» кірді. Сериалдың видеожазбаларының арасында «Ray Bradbury's Chronicles: The Martian Episodes» атты VHS таспасы бар, кейбір нұсқалары үш эпизодтан, ал басқалары бес эпизодтан тұрады.
The cable television series The Ray Bradbury Theater adapted some individual short stories from The Martian Chronicles including "Mars is Heaven", "The Earthmen", "And the Moon Be Still as Bright", "Usher II", "The Martian", "Silent Towns", and "The Long Years". Video releases of the series included a VHS tape entitled Ray Bradbury's Chronicles: The Martian Episodes with some editions with three episodes and others with five.
Комикстер
"Марс хроникаларындағы" бірнеше қысқа әңгімелер EC Comics журналдарында комикс стилінде бейімделді, оның ішінде "There Will Come Soft Rains" – Weird Fantasy #17, "The Long Years" – Weird Science #17, "Mars Is Heaven" – Weird Science #18, "The Million Year Picnic" – Weird Fantasy #21 және "The Silent Towns" – Weird Fantasy #22. 2011 жылы Hill & Wang компаниясы Рей Брэдберидің "Марс хроникалары: Рұқсат етілген бейімдеуі" романын Dennis Calero салған суреттерімен комикс ретінде жариялады.
Several of the short stories in The Martian Chronicles were adapted into graphic novel style stories in the EC Comics magazines, including "There Will Come Soft Rains" in Weird Fantasy #17, "The Long Years" in Weird Science #17, "Mars Is Heaven" in Weird Science #18, "The Million Year Picnic" in Weird Fantasy #21 and "The Silent Towns" in Weird Fantasy #22. In 2011, Hill & Wang published Ray Bradbury's The Martian Chronicles: The Authorized Adaptation as a graphic novel, with art by Dennis Calero.
Бейне ойындар
Марс хроникаларының оқиғалық ойыны 1996 жылы жарық көрді.
The Martian Chronicles adventure game was published in 1996.