Кіріспе

Франция премьер-министрі 1829-1830 жылдары Жюль Огюст Арман Мари де Полиньяк, Полиньяк графы (ʒyl də pɔliɲak; 14 мамыр 1780 – 30 наурыз 1847), кейін Полиньяк князі және 1847 жылы қысқа мерзімге 3-ші Полиньяк герцогы, революциядан кейінгі француз мемлекет қайраткері және ультра-роялистік саясаткер болды. Ол 1830 жылы шілде революциясына дейін Карл X патшаның кезінде премьер-министр қызметін атқарды, бұл революция Бурбон әулетінің үстем желісін құлатты.

Ерте өмір

Версальде туған Жюль, Полиньяк герцогының 1-ші Жюль мен Мария Антуанеттаның сенімді серігі Габриэль де Поластронның кіші ұлы болды. Анасының ерекше жағдайының арқасында, жас Жюль Версаль сарайының ортасында тәрбиеленді, онда оның отбасы он үш бөлмеден тұратын сәнді пәтерде тұрды. Оның әпкесі Аглая жас кезінде Гюш герцогына үйленді, бұл Полиньяк отбасының Версальдегі жоғары қоғамның жетекшілерінің бірі ретінде бекітілуіне көмектесті. 1789 жылы Франция революциясы басталғанда, Жюльдің анасы мен оның жақындары өміріне қауіп туғандықтан шетелге қашуға мәжбүр болды. Ол абсолютизмнің тұрақты қолдаушыларының бірі болды және 1793 жылы қайтыс болғаннан кейін осы саяси көзқарастарын ұлына мұра етті.

Мансап

Ол сол кезде Наполеон Бонапарт билеген Францияға оралғанда, Жюль сүргіндегі Корольдық отбасыға деген адалдығын сақтады. 1804 жылы, әпкесінің қайтысынан кейін бір жыл өткен соң, Жюль Кадудаль мен Пишегрюдің Бонапартты өлтіру қастандығына қатысты және 1813 жылға дейін түрмеде отырды. Бурбондардың қайта орнатылуынан кейін, ол түрлі құрметтер мен лауазымдармен марапатталды. Ол түрлі қызметтер атқарды, 1820 жылы Пападан «Принц» атағын алды, ал 1823 жылы король Людовик XVIII оны Ұлыбританияға елші етіп тағайындады. Бір жылдан кейін оның анасының бұрынғы досы таққа отырды. Полиньяқтың саяси көзқарастары өзгерген жоқ, ол Реставрация дәуіріндегі ультрароялистердің бірі болды. Сол кезде Полиньяқтың ультрароялистік саясатты қолдауына, оның құдайдан шабыт алғаны туралы әңгіме тарады. Алайда, бұл оқиғаға тарихи дәлелдер жеткіліксіз. Полиньяқтың жеке естеліктерінде немесе Реставрация сотының естеліктерінде мұндай себептер туралы ештеңе айтылмаған. 1829 жылдың 8 тамызында Карл X оны сыртқы істер министрі етіп тағайындады, ал келесі қарашада Полиньяк кеңес президенті болды, ол Франциядағы ең ықпалды саясаткер еді. Оның тағайындалуы конституцияны құлатуға жасалған қадам деп саналды және Полиньяқ, басқа министрлермен бірге, 1830 жылғы шілде революциясының тікелей себебі болған Төрт жарлыққа қол қою шешімі үшін жауапты деп танылды. Көтеріліс басталғанда ол қашып кетіп, Гранвиллде тұтқындалғанға дейін Нормандияның шұрақты жерлерінде біршама уақыт саяхаттады. Сотта, ол айыпталып, Хам қаласындағы түрмеде «мұңғыл» жазаға кесілді. Бірақ 1836 жылғы амнистия оған жазасын жеңілдетуге мүмкіндік берді, оның жазасы сүйгінге ауыстырылды. Сүйгінге алынған кезінде ол «Саяси ойлар» (1832) атты еңбегін жазды. Кейін ол бірнеше жыл Англияда сүйгінге алынып, Парижге қайта оралмауы шартымен Францияға қайта кіруге рұқсат алды. Лондон университетінің колледжіндегі «Британдық құл иеленуінің мұрасы» бойынша зерттеуге сәйкес, 1833 жылғы құлдықты жою туралы заңнан кейін, 1837 жылғы құлдарды өтеу туралы заң бойынша де Полиньяққа құл саудагері ретінде төлем жасалды. Британ үкіметі Натан Майер Ротшильд пен Мозе Монтефиоренен 15 миллион фунт стерлингтік несие алды (пайызымен қоса), оны кейіннен британдық салық төлеушілер төледі (2015 жылы аяқталды). Де Полиньяқ үш түрлі талапқа қатысты, ол Сент-Винсент және Гренадинде 628 құлға ие болды және сол кезде 15 765 фунт стерлинг төлем алды (£). Француз азаматы болғанымен, де Полиньяқтың шотланд әйелі Барбара Кэмпбелл (1788–1819) арқылы Британ империясында байланыстары болды. Лорд Ранклифтің қызы Мария Шарлотта Паркинспен екінші некесінен Жюль де Полиньяқтың жеті баласы болды, олардың ішінде принц Людовик де Полиньяк (1827–1904), Алжирді отарлауға қатысқан француз армиясының подполковнигі; Принц Камиль Арман Жюль Мари де Полиньяк (1832–1913), Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясының генерал-майоры; және Принц Эдмонд де Полиньяк (1834–1901), композитор, музыкалық теоретик және октатоникалық шкаланың жақтаушысы. Жюль 1847 жылы түрмеде отырғаннан туындаған аурудан Сен-Жерменде қайтыс болды. Одан бір ай бұрын ол үлкен ағасы Арманның баласыз қайтысынан кейін герцог де Полиньяк атағын алған еді. Пьер де Полиньяк графы, кейіннен Пьер принці, Валентинуа герцогы (Монаконың Ренье III-нің әкесі және осылайша бүкіл қазіргі князьдық отбасының ата-бабасы) Полиньяк отбасының басқа және кіші тармағынан шыққан, ол тек графтық дәрежеге ие. Пьер - Полиньяқтың тұңғыш герцогының кіші ұлынан тараған кіші ұлы.