Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Жақсы парламент" – 1376 жылғы ағылшын парламентіне дәстүрлі түрде берілген атау. 28 сәуірден 10 шілдеге дейін Лондонда отырыс өткізіп, сол уақытқа дейінгі ең ұзақ парламент болып есептелді. Бұл парламент ағылшын халқының көп бөлігі ағылшын сарайының жемқорлыққа батқан деп қараған кезеңде шақырылды. Оның дәстүрлі атауы, мүшелерінің үкіметті реформалауға жасаған шынайы тыйырмасынан туындады. Дегенмен, оның күшті қарсыласы болды – Джон Гонт, Эдуард III-нің төртінші ұлы және сол кезде Англияны тиімді басқарған тұлға.
The Good Parliament is the name traditionally given to the English Parliament of 1376. Sitting in London from April 28 to July 10, it was the longest Parliament up until that time. It took place during a time when the English court was perceived by much of the English population to be corrupt, and its traditional name was due to the sincere efforts by its members to reform the government. It had a formidable enemy, however, in John of Gaunt, fourth son of Edward III and the effective ruler of England at the time.
Сессияда
Парламент 1373 жылдың қарашасынан бері, яғни екі жарым жыл бұрын шақырылмаған еді, себебі Эдуард III және оның кеңесшілері наразылық кезеңінде парламент шақырудың қауіпті екенін түсінді. Дегенмен, 1376 жылы қаржыға деген қажеттілік соншалықты күшті болды, сол себепті тағы бір парламент өткізу қажет болды. Палата мүшелері жиналғаннан кейін, корольдік кеңестегі жемқорлықты жоюға бекінді. Питер де ла Маре, графтық рыцарь, Херефордширден сайланған, Төменгі палатаның спикері болып сайланды және алғашқы күні Англияның соңғы әскери сәтсіздіктерін сынап, соттағы жемқорлықты айыптады, сондай-ақ корольдік есептерді мұқият тексеруді талап етті. Қазынаны тонап жатыр деген күдікпен Ричард Лайонс (Минт сақшысы) және Лорд Латимер парламентке шақырылып, кейін түрмеге қамалды. Латимердің импичменті – парламенттегі ең алғашқы тіркелген жағдай. Патшаның сүйіктісі Элис Перрс шақырылып, уақытша оңашалануға сотталды. Джон Гонт, Эдуард III-нің Франция тағына талап етуіне қарсы француз тарапының негізгі аргументі болған саликалық заң туралы мәселені көтеріп, ағылшындардың француздық әдет-ғұрыптарды қабылдауын ұсынды, бірақ жиналысты өз пікіріне көндіре алмады. Осы уақытта патшалықтың аға ұлы, Қара принц Эдуард қайтыс хабар берді. Лондонға үй жалдап, ол Эдуард III мен Джон Гонтты шақырып, болашақ Ричард II-ні Эдуардтың мұрагері ретінде мойындауға ант бердірді. Джон да, король да Ричардты мойындауға ант берді, ал көп ұзамай Парламент Ричардты шақырып, оны тақ мұрагері ретінде жариялады. Палата мүшелері сол кездегі ең ұлы әскери батыр болған принц Эдуардтың зор беделіне ықпал етті. Содан кейін Парламент корольге кеңесшілердің жаңа құрамын тағайындады: Эдмунд Мортимер, Марш графы; Уильям Куртенэй, Лондон епископы; және Уильям Вайкхэм, Винчестер епископы. Парламент шілде айында таратылды.
Parliament had not met since November 1373, 2½ years previously, because Edward III and his councilors recognised the danger of calling a parliament during a period of dissatisfaction. However, the need for funds was so pressing in 1376 that another parliament was necessary. Once the members were assembled, they were determined to clean up the corrupt Royal Council. Peter de la Mare, a knight of the shire representing Herefordshire, had been elected as Speaker by the House of Commons, and on the first day he delivered an address criticising England's recent military failures, condemning the corruption at court, and calling for close scrutiny of the royal accounts. Richard Lyons (Warden of the Mint) and Lord Latimer, who were believed to be robbing the treasury, were called before Parliament and then imprisoned. Latimer's impeachment is the earliest recorded in Parliament. The king's mistress, Alice Perrers, was called and condemned to seclusion. John of Gaunt raised the question of the Salic law, which was the basis for the French case against Edward III's claim to the Crown of France, suggesting that the English follow the French custom, but was unable to sway the assembly to his point of view. Meanwhile, the eldest prince of the realm, Edward the Black Prince, was dying. Having taken a house in London, he summoned both Edward III and John of Gaunt and made them swear to recognise his son, the future Richard II, as successor to Edward. Both John and the King swore to recognise Richard, and soon after Parliament summoned Richard and acknowledged him as heir to the throne. The members were swayed by the immense prestige of Prince Edward, the country's greatest military hero at the time. Parliament then imposed a new set of councillors on the king: Edmund Mortimer, the Earl of March; William Courtenay, Bishop of London; and William of Wykeham, Bishop of Winchester. Parliament was dissolved in July.
Салдары
Келесі күзде Джон Гонт оның ісін жоюға тырысты. Ол патшаға тағайындалған жаңа кеңесшілерді қабылдауға тыйым салды. Ол Питер де ла Марені Ноттингемдегі түрмеге қамады. Ол жаңа кеңесті таратып, Латимерді қайта шақырды. Перрдің Алисасы патшаның жанына қайта оралды. Джон сондай-ақ Уильям Уайкхэмге шабуыл жасады. 1377 жылы Джон тағы бір парламент – Жаман Парламент шақырып өтті. Джон "Жақсы Парламентті" конституцияға қайшы деп жариялады және оның қаулылары тізімнен шығарылды. Осыған қарамастан, халық реформалық парламенттің естелігін қадір тұтып, оған "Жақсы Парламент" деген ат берді.
The following autumn, John of Gaunt attempted to undo its work. He barred the admission of the new councillors assigned to the king. He threw Peter de la Mare into prison at Nottingham. He dismissed the new council and recalled Latimer. Alice of Perrers was restored to the company of the king. John also attacked William of Wykeham. In 1377, John had another parliament convene, the Bad Parliament. John had the Good Parliament declared unconstitutional and its acts removed from the books. Despite this, the public treasured the memory of the reforming parliament, and bestowed upon it the name of the Good Parliament.