Bell XP-83: АҚШ-тың 2-дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі прототипі. Тәжірибелік ұшқыш, жетілмеген қуат, өндіріске енбеген. Жаңа буын ұшақтармен бәсекелесе алмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Прототипті сүйемелдеуші истребитель
Prototype escort fighter
Bell XP 83 (кейін XF 83 деп қайта аталды) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Bell Aircraft компаниясы жобалаған АҚШ-тың реактивті истребитель прототипі. Ол алғаш рет 1945 жылы ұшты. Бірінші буын реактивті истребительдердің көпшілігі сияқты, бұл жоба да жеткілікті қуаттың болмауынан шектеулерге тап болды. Соғыстан кейінгі реактивті технологияның қарқынды дамуымен XP 83 жақсырақ жобалармен тез арада ығыстырылды және ешқашан сериялық өндіріске жіберілген жоқ.
The Bell XP 83 (later redesignated XF 83) was a United States prototype jet escort fighter designed by Bell Aircraft during World War II. It first flew in 1945. As with most early first generation jet fighters, the design was hampered by a relative lack of power. With the rapid advancements in jet technology post WWII, the XP 83 was soon eclipsed by more advanced designs and it never entered production.
Жобалау және әзірлеу
Ертедегі реактивтік ұшақтар отынды тым көп мөлшерде тұтынатын, бұл олардың ұшу қашықтығы мен ұзақтығын күрт шектеді. 1944 жылдың наурыз айында АҚШ Әскери-әуе күштері Bell компаниясынан ұшақтың төзімділігін арттыру үшін жаңа жоба жасауды сұрады және 1944 жылдың 31 шілдесінде екі прототип жасауға ресми түрде келісім-шарт жасады. Bell 1943 жылдан бері "Модель 40" жойғыш ұшағының дизайны бойынша жұмыс істеп келді. P 59 Airacomet ұшағының негізгі құрылымын сақтай отырып, ол ұзақ қашықтыққа эскорттаушы ұшақ ретінде қайта жобаланды. Екі General Electric J33 GE 5 турбореактивтік қозғалтқышы әрбір қанаттың түбіне орналастырылды, бұл үлкен және ауқымды фюзеляжға отын бактерілері мен қару-жарақ орнатуға мүмкіндік берді. Фюзеляж – 1150 галлон (4350 литр) отын сыйымдылығы бар, толық металл жартылай монокок конструкциясы. Бұған қоса, екі 250 галлондық (950 литр) қосымша отын бактерілерін де орнатуға болады. Кабинасы герметикалық және кішкентай, төменгі бөлігі дөңгелек күмбез тәрізді болды. Қару-жарағы – алдыңғы бөлігінде орналасқан алты 12,7 мм пулеметтен тұрды.
The early jet fighters consumed fuel at a prodigious rate which severely limited their range and endurance. In March 1944, the United States Army Air Forces requested Bell to design a fighter with increased endurance and formally awarded a contract for two prototypes on 31 July 1944. Bell had been working on its "Model 40" interceptor design since 1943. It was redesigned as a long range escort fighter while retaining the general layout of the P 59 Airacomet. The two General Electric J33 GE 5 turbojet engines were located in each wing root which left the large and bulky fuselage free for fuel tanks and armament. The fuselage was an all metal semimonocoque capable of carrying 1,150 gal (4,350 L) of fuel. In addition, two 250 gal (950 L) drop tanks could be carried. The cabin was pressurized and used a small and low bubble style canopy. The armament was to be six 0.5 in (12.7 mm) machine guns in the nose.
Сынау
Бастапқы жел тоннелінің есептері бағыттық тұрақсыздықты анықтады, бірақ үлкенірек құйрыққа жасалған " түзетулер" ұшу сынақтарына уақытында дайын болмады. Бірінші прототипті 1945 жылдың 25 ақпанында Беллдің бас сынақ ұшқышы Джек Вулламс ұшырды. Ол ұшақтың ұшу сипаттамалары қанағаттанарлық екенін анықтады, бірақ оның қуаты жеткіліксіз болды. Күтілген тұрақсыздық расталды – айналулар (үлкенірек құйрық қанаты орнатылғанша) болдырылмайтын. Екінші прототипте өзгертілген құйрық және элеронды күшейткіш жүйесі болды. Бір ерекшелік – XP 83-тің созу тежегіштерінің болмауы, сондай-ақ ертедегі реактивтік ұшақтарға тән, аэродинамикалық жақтан тегіс болуы және салыстырмалы түрде жоғары минималды тартымдылық деңгейі, сонымен қатар қаламаған жалынның пайда болуын болдырмау үшін қажетті факторлар. Бұл сынақ ұшқыштарын "тұрақталған" (яғни өте ұзын және көлбеу қону жолымен) ұшуға мәжбүр етті. Бірінші прототип 1946 жылы ұшқыштың артында орналасқан инженерлік станциясымен бірге рамалық қозғалтқышты сынау үшін пайдаланылды. 1946 жылдың 14 қыркүйегінде рамалық қозғалтқыштардың бірі өртеніп, ұшқыш "Слик" Гудлин мен инженер Чарльз Фэйді парашютпен секіруге мәжбүр етті. Екінші прототип 19 қазанда ұшып, кейін 1947 жылы жарамсыз деп танылды. XP 83 ұшағының қашықтығынан басқа барлық көрсеткіштері Lockheed P-80 Shooting Star ұшағынан нашар болды, бұл 1947 жылы XP 83 жобасын тоқтатуға әкелді.
Early wind tunnel reports had pinpointed directional instability but the "fix" of a larger tail would not be ready in time for flight testing. The first prototype was flown on 25 February 1945, by Bell's chief test pilot, Jack Woolams. He found it to have satisfactory flight characteristics, although it was under powered. The expected instability was confirmed – spins were avoided (until a larger tail fin was installed). The second prototype did incorporate a modified tail and an aileron boost system. One unusual characteristic was extremely high landing speeds, due to factors including the XP 83's lack of drag brakes – in addition to the sleek aerodynamics and relatively high minimum thrust settings common to early jet aircraft, and necessary to prevent unintended flame outs. This meant that test pilots were forced to fly "stabilized approaches" (i. e. very long and flat landing approaches). The first prototype was used in 1946 as a ramjet test bed with an engineer's station located in the fuselage behind the pilot. On 14 September 1946, one of the ramjets caught fire forcing pilot, "Slick" Goodlin and engineer Charles Fay, to bail out. The second prototype flew on 19 October and was later scrapped in 1947. Apart from range, the XP 83 was inferior to the Lockheed P 80 Shooting Star and this led to the cancellation of the XP 83 project in 1947.