Жозеф Рейнах: Француз саяхатшысы және Дрейфус қорғаушысы

Кіріспе

Француз саясаткері (1856–1921)

Жозеф Рейнах (30 қыркүйек 1856 – 18 сәуір 1921) – француз жазушысы және саясаткері.

Өмірбаян

Ол Парижде дүниеге келді. Оның бауырлары Соломон Рейнах және Теодор Рейнах кейін археология саласында танымал болды. Лицей Кондорседе оқығаннан кейін, 1887 жылы адвокаттыққа қабылданды. «Revue bleue» журналына Балқан саясаты туралы мақалалар жазып, Леон Гамбеттаның назарын аударды және «Француз Республикасы» газетінің штатына қосылды. Гамбеттаның үлкен министрлігінде Рейнах оның хатшысы болды және конституцияны ішінара қайта қарауды және пропорционалды сайлау жүйесін енгізуді көздеді. «Француз Республикасында» ол генерал Буланжеге қарсы тұрақты күрес жүргізді, нәтижесінде үш дуэль болды – біреуі Эдмон Магньемен, екеуі Пол Деруледемен. 1889 және 1898 жылдар аралығында ол Динье округінен Депутаттар палатасына сайланды. Әскери комиссия мүшесі және ішкі істер мен ауыл шаруашылығы министрліктерінің бюджеттері жөніндегі баяндамашы ретінде, ол психикалық аурулармен күресуді жақсарту, колониялық министрлік құру, алкогольдік сусындарға салық салу және сот қателіктерін түзету туралы заң жобаларын ұсынды. Ол театр мен баспасөздің толық еркіндігін, қоғамдық өлім жазасын жоюды және кез келген саяси жемқорлықты айыптады. Дегенмен, Рейнах ең алдымен Альфред Дрейфустың жақтаушысы ретінде танылды. Алғашқы сот процесі кезінде ол істі ашық түрде қарауға тырысты, ал 1897 жылы Огюст Шейрер-Кестнермен бірігіп, оны қайта қарауды талап етті. «Siècle» газетінде Генри жасаған жалғандықты және Эстерхазидің кінәлі екенін жариялады. Оның «Siècle» газетінде жариялаған мақалалары антидрейфустардың ашуын тудырды, әсіресе Рейнах еврей болғандықтан, оны кейбіреулер Дрейфусты нәсілдік себептермен қорғады деп айыптады. Ол Депутаттар палатасындағы мандатын жоғалтты және Дрейфусқа қарсы журналист Анри Рошформен дуэльге түсуден бас тартқаннан кейін, соңғысына қарсы қылмыстық іс қозғады. Ақырында Дрейфусқа кешірім берілді, Рейнах осы іс туралы 1905 жылы аяқтаған тарихын жазды. Анри Дютрейт-Кройонның «Жозеф Рейнах, тарихшы» (Париж: A. Savaète, 1905) еңбегі, Рейнахтың тарихын жан-жақты жоққа шығарып, Дрейфустың кінәлі екеніне сенген француз қоғамының антисемит бөлігі үшін «инжілге» айналды. 1906 жылы Рейнах Динье округінен қайта сайланды. Сол жылы ол Ұлттық мұражайлар комиссиясының мүшесі болды, ал келесі жылы түрмелер жөніндегі кеңеске кірді. Рейнах саяси тақырыптар бойынша өнімді жазды. Ол 1884 жылы Леон Гамбетта туралы үш томдық еңбек жариялады, сондай-ақ Гамбеттаның сөздерін редакциялады. Жозеф пен оның әйелі Генриетта Клементинаның 1887 жылы туған ұлы Адольф Рейнах болды. Адольф археолог және египтолог болды, ол негізінен Коптос жарлықтарын тапқанымен танымал. Ол 1914 жылдың тамызында, Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында қаза тапты.

He was born in Paris. His two brothers Salomon Reinach and Théodore Reinach would later be known in the field of archaeology. After studying at Lycée Condorcet, he was called to the bar in 1887. He attracted the attention of Léon Gambetta by writing articles on Balkan politics for the Revue bleue, and joined the staff of the Republique française. In Gambetta's grand ministère, Reinach was his secretary and tried to obtain a partial revision of the constitution and list proportional representation. In the République française he waged a steady war against General Boulanger, which resulted in three duels, one with Edmond Magnier and two with Paul Déroulède. Between 1889 and 1898, he sat for the Chamber of Deputies for Digne. As a member of the army commission, reporter of the budgets of the ministries of the interior and of agriculture he brought forward bills for the better treatment of the insane, for the establishment of a colonial ministry, for the taxation of alcoholic beverages, and for the reparation of judicial errors. He advocated complete freedom of the theatre and the press, the abolition of public executions, and denounced political corruption of all kinds. However, Reinach is best known as the champion of Alfred Dreyfus. At the time of the original trial, he attempted to secure a public hearing of the case, and, in 1897, he allied himself with Auguste Scheurer Kestner to demand its revision. He denounced in the Siècle the Henry forgery and Esterhazy's complicity. His articles in the Siècle aroused the fury of the anti Dreyfus party, especially as Reinach was a Jew and was accused by some of taking up Dreyfus's defence on racial grounds. He lost his seat in the Chamber of Deputies and, having refused to fight Henri Rochefort, an anti Dreyfus journalist, eventually brought an action for libel against the latter. Finally, Dreyfus was pardoned, Reinach wrote a history of the case that was completed in 1905. Henri Dutrait Croyon's Joseph Reinach, historien (Paris: A. Savaète, 1905), a violent detailed rebuttal of Reinach's history that "became a bible for that anti Semitic section of French public opinion convinced of the culpability of Dreyfus." In 1906, Reinach was re elected for Digne. In that year, he became a member of the commission of the national archives, and the following year a member of the council on prisons. Reinach was a prolific writer on political subjects. He published three volumes on Léon Gambetta in 1884 and also edited Gambetta's speeches. Joseph and his wife Henriette Clémentine had a son, Adolphe Reinach, born in 1887. Adolphe became an archaeologist and Egyptologist known mainly for his discovery of the Coptos Decrees. He was killed in the first month of the First World War, in August 1914.