1909-1917 жылдардағы Ұлттық Хоккей Ассоциациясы

Кіріспе

Канаданың мұз үстіндегі хоккей лигасы 1909-1917 жылдар аралығында. Ұлттық хоккей қауымдастығы (NHA), бастапқыда Канаданың Ұлттық хоккей қауымдастығы, Канаданың Онтарио және Квебек штаттарында командалары бар кәсіби хоккей ұйымы болды. Ол бүгінгі Ұлттық хоккей лигасының (NHL) тікелей алдыңғысы болып табылады, және NHL-дің көптеген бизнес процестері NHA негізінде құрылған. 1909 жылы Амброз О'Брайен құрған NHA, 1911 жылы "ровер" позициясын алып тастау арқылы "алты ойыншыдан тұратын хоккейді" енгізді. Лига өмірлік кезеңінде бәсекелес Тынық мұхитының жағалау хоккей қауымдастығымен (PCHA) ойыншылар үшін бәсекелестік, Бірінші дүниежүзілік соғысқа ойыншыларды шақыру және иелері арасындағы келіспеушіліктермен күресті. Иелері арасындағы келіспеушіліктер 1917 жылы, НХА Эдди Ливингстонды қаластан шығару үшін қызметін тоқтатқанда, шешіміне келді. Қалған NHA команда иелері Ливингстонмен келіссөздер жүргізіліп, басқа да сот процестері күтіліп тұрғанда, ойынды жалғастыру үшін NHL-ді уақытша шара ретінде параллель түрде іске қосты. Бір жылдан кейін, Ливингстонмен ешқандай прогресске қол жеткізілмегеннен кейін, басқа NHA иелері NHA-ны тоқтату туралы шешім қабылдады. NHA ережелері, жарғысы және жүлделері NHL-де қайта пайдаланылды.

Негізін қалау

1909 жылдың қараша айында Стэнли кубогының иегері және, әрі айқын түрде басты хоккей лигасы саналатын Шығыс Канада хоккей қауымдастығы (ECHA) дау-жанжалдың ортасында болды. ECHA-ның «Монреаль Вондерерс» командасын Монреальдегі «Джубилей Арена»ның иесі П.Дж. Доран сатып алып, команданың ойындарын сонда өткізуді жоспарлады. «Джубилей» аренасы «Вондерерс» командасының қазіргі «Монреаль Арена»сынан кішкентай болғандықтан, келуші командалар «Вондерерс» командасымен ойнау үшін сапарлағанда аз табыс көретін болар еді. 1909 жылдың 25 қарашасында лиганың басқа командалары ECHA-ны таратып, «Вондерерс» командасын алып тастаған жаңа Канада хоккей қауымдастығын (CHA) құрды. Сонымен қатар, Ренфру, Онтарио қаласының тұрғыны Амброз О’Брайен – сүміс кенін иеленген бай адам және «Ренфру Кремри Кінгс» хоккей командасының негізін қалаушы – Стэнли кубогы үшін күресу мақсатында ECHA-ға қабылдануға тырысты. Команда Федералдық лиганың чемпионы ретінде Стэнли кубогының қамқорларына өтініш білдірген, бірақ қабылданбады. 25 қарашада Монреальдегі «Виндзор» қонақ үйінде өткен CHA құрылтай жиналысында О’Брайен CHA-ға қосылуға өтініш берді, бірақ өтініш қабылданбады. CHA жиналысынан кейін қонақ үйдің вестибюлінде отырып, О’Брайен «Вондерерс» командасының ойыншысы Джимми Гарднермен кездесті, оның командасы да CHA-дан бас тартылған еді. Олар бірлесіп өз лигасы – Ұлттық хоккей қауымдастығын (NHA) құруға шешім қабылдады. О’Брайенге бағынышты «Кобальт» және «Хейлибери» есімді екі командамен бірге NHA 1909 жылдың 2 желтоқсанында Монреальдегі 300 Сент-Жак көшесінде өткен жеке кездесуде құрылды және ECHA конституциясын қабылдады. Бәсекелестікті күшейту және Монреальдегі франкофондық аудиторияның қызығуын ояту үшін О’Брайен мен Гарднер франкофондық ойыншылардан тұратын команда құруды жоспарлады. «Les Canadiens» (қазіргі «Монреаль Канадиенс») 1909 жылдың 4 желтоқсанында Джек Лавиолеттің басқаруына қабылданды, бірақ О’Брайенге тиесілі болды, меншік құқығы мүмкіндігінше тезірек франкофондық спортшыларға берілуі тиіс еді. Жалпы, О’Брайен және оның әкесі Майкл Джон О’Брайен лигадағы төрт команданы қаржыландырды: «Ренфру Кремри Кінгс» («Ренфру Миллионерс» аталды), «Кобальт», «Хейлибери» және «Les Canadiens». «Кобальт» және «Хейлибери» клубтары Тимискаминг кәсіби хоккей лигасынан (TPHL), ал «Ренфру» – Федералдық хоккей лигасынан шыққан. «Вондерерс» командасымен бірге лигада бес команда болды. О’Брайендер Стэнли кубогын жеңуге бекінді, және ойыншылар үшін бәсекелес аукцион бірден басталды. Франк және Лестер Патриктер екеуі де «Ренфру Миллионерс» командасымен 3000 доллардан келісімшарт жасады, бұл сол кездегі ең жоғары жалақы еді. «Ренфру» сондай-ақ чемпион «Оттава Сенаторс» командасының жұлдызды ойыншысы Циклон Тейлормен маусымдық 5000 доллар есебінен келісімшартқа қол қойды. CHA ойындарына келушілердің саны аз болды, және екі лиганың бірігу мүмкіндігін талқылау үшін 1910 жылдың 15 қаңтарында NHA жиналысы өтті. Оның орнына, NHA «Оттава» және «Монреаль Шэмрокс» командаларын қабылдады, ал CHA таратылды. «Монреаль Le National» командасының иелеріне «Canadiens» командасының меншігі ұсынылды, бірақ олар бас тартты. «Квебек Булдогс» және CHA-ның басқа командалары мүшелікке қарастырылмады. 15 қаңтарға дейін өткен ойындардың нәтижелері ескерілмеді, және маусым қайта басталды, енді жеті командамен. О’Брайеннің күш-жігеріне қарамастан, ол «Canadiens» командасынан Ньюси Лалонды «Ренфру» командасына қосты, бірақ алғашқы чемпионатты «Вондерерс» жеңіп алды, Стэнли кубогын иеленіп, оны «Эдмонтонға» қарсы сәтті қорғады. Бұл «Вондерерс» командасының NHA-дағы жалғыз жеңісі болды.

In November 1909, the Eastern Canada Hockey Association (ECHA), holder of the Stanley Cup and ostensibly the pre eminent ice hockey league, was in the midst of a dispute. The Montreal Wanderers team of the ECHA had been bought by P. J. Doran, owner of the Jubilee Rink in Montreal and he intended to move the team's games there. The Jubilee was smaller than the Wanderers' current rink, the Montreal Arena which meant visiting teams would earn less on their trips to play the Wanderers. On November 25, 1909, the other teams in the league disbanded the ECHA and formed the new Canadian Hockey Association (CHA), which excluded the Wanderers. At the same time, Ambrose O'Brien of Renfrew, Ontario– scion of a prosperous silver mine owner and founder of the Renfrew Creamery Kings ice hockey team –was seeking admission to the ECHA so as to be able to contest the Stanley Cup. The team had applied to the Stanley Cup trustees as champions of the Federal League, but had been rejected. At the November 25 CHA founding meeting, held at the Windsor Hotel in Montreal, O'Brien applied to join the CHA but the application was rejected. Sitting in the lobby of the hotel after the CHA meeting, O'Brien met Jimmy Gardner of the Wanderers, whose team had also been rejected by the CHA. Together, they decided to form their own league, the National Hockey Association (NHA). With Cobalt and Haileybury, two other teams controlled by O' Brien, the NHA was founded on December 2, 1909 at a private meeting at 300 Saint Jacques Street in Montreal, and adopted the constitution of the ECHA. At the same time, to build a rivalry and capture francophone interest in Montreal, O'Brien and Gardner conceived of creating a team consisting of francophone players, to be managed by francophones. 'Les Canadiens', known today as the Montreal Canadiens, was admitted on December 4, 1909 to be managed by Jack Laviolette, but owned by O'Brien, on the understanding ownership was to be transferred to francophone sportsmen as soon as practicable. In all, O'Brien and his father, Michael John O'Brien, were financing four teams in the league: the Renfrew Creamery Kings (which became known as the Renfrew Millionaires), Cobalt, Haileybury, and Les Canadiens. The Cobalt and Haileybury clubs were from the Timiskaming Professional Hockey League (TPHL) and Renfrew from the Federal Hockey League. Along with the Wanderers, the league had five teams. The O'Briens were determined to win the Stanley Cup and a bidding war for players immediately started. Frank and Lester Patrick were each signed by the Renfrew Millionaires for $3,000 apiece, the highest salaries recorded to that time. Renfrew also signed star player Cyclone Taylor of the champion Ottawa Senators team, reputedly at $5,000 per season. Attendance at the CHA games was poor and a meeting of the NHA was held on January 15, 1910 to discuss a possible merger of the two leagues. Instead, the NHA admitted Ottawa and the Montreal Shamrocks to the NHA and the CHA folded. The owners of the Montreal Le National were offered the ownership of the Canadiens but turned it down. The Quebec Bulldogs and the other teams of the CHA were not even considered for membership. Games played prior to January 15 were thrown out, and the season began again, now with seven teams. Despite the efforts of O'Brien, who added Newsy Lalonde from the Canadiens to Renfrew, the first championship went to the Wanderers, taking over the Stanley Cup and successfully defending it against Edmonton. It would be the Wanderers' only championship in the NHA.

1910-1914: Біріктіру

1910 жылғы қарашада Майк Куинн, Дики Бун және Эдди Маккафферти лигасының басшылары ECHA конституциясынан өзгеше, оны бизнес негіздемесімен құру үшін жаңа конституция жасады. Лига стандартты ойыншы шартын, командаға жалақы шегін, лигадан шығарылғанға дейін басқа клубтарға жіберілген ойыншыларды «босату» талабын және командалар «драфтта» басқа клубтарға қосыла алмайтын он ойыншыны таңдай алатын «резервтік бапсырық» әзірледі. Ассоциацияның отырыстары жеке өткізілді және лига президенті ғана отырыстар туралы баспасөзге хабарлай алатын болды. Бұл ережелер кейіннен Ұлттық хоккей лигасының құрамына енді. Бұл жаңа принциптер американдық бейсбол ережелеріне негізделген, бұл, мүмкін, Монреаль Роялз бейсбол командасының хатшысы болған Маккаффертидің ықпалынан туындаған. Жаңа конституция тіпті «Орталық хоккей ұйымын құру үшін, АҚШ және Канадада құрылатын хоккей ұйымдарын қосуға мүмкіндік беру мақсатында» корпорация атауынан «Канада» деген сөзді алып тастады. Жаңа конституция 1910 жылғы қарашада Монреаль газетінде жарияланды. 1910 жылғы маусымнан кейін лига құрамы өзгерді, өйткені Кобальт, Хейлибери және Шэмрокс шығып кетті. Les Canadiens командасын Джордж Кеннеди (спорттық промоутер) қабылдады, ал Квебек 1910–11 маусымда лигаға қосылды. Лалонд Канадиендерге қайтарылды. Екі тоқтатылған О'Брайен франшизасы Торонтоның болашақта лигаға қосылатын екі командасы үшін сақталды, олар Торонтода жоспарланған жаңа Арена Гарденс аренасында ойнайтын болды. The Wanderers компаниясы құрылды, Сэм Лихтенхейн көпшілік үлесін алды. 1910–1911 маусымдарында лигада еңбек даулары басталды, өйткені лига жалақы шегін 5000 долларға белгіледі. Маусым ойыншылардың жалақыға қанағаттанбауынан күйреуге жақын болды және бірнеше рет ойыншылардың кәсіби одақ құруға дайын екені туралы әңгімелер тарады. Ойыншылар бастапқыда өз лигасына құруды жоспарлады, бірақ ареналар NHA бақылауында болды және сол маусымға берілді. Клубтардың қаржылық жағдайы жақсарды, Оттава алты-сегіз мың доллар пайда табатынын есептеді, ал Канадиендер үш-төрт мың доллар; Wanderers екі-үш мың доллар; ал Квебек тоғыз жүз доллар. Тек Ренфрю ақша жоғалтты. Жаңа конституция ойын форматына да әсер етті. Алғаш рет ойын уақыты бес минуттық үзілістермен үш 20 минуттық кезеңге бөлінді. Кейбір NHA ойыншылары, әсіресе Циклон Тейлор келесі маусымда PCHA-ға қосылуға тартылды. 1912–13 жылдары лигаға Торонтоның екі жаңа командасы қосылды, кейін «Blueshirts» деп аталды, ал Tecumsehs лиганы алты командаға дейін кеңейтті. PCHA Квебектің чемпионат құрамының үш ойыншысын тартып алғанымен, олардың орнына Онтарио және Теңіз лигаларының үздік ойыншылары келді және Квебек қайтадан чемпион атанды. Осы жылы Квебек командасы батысқа сапар шегіп, екі лиганың чемпиондық командалары арасындағы алғашқы серияда PCHA чемпионы Виктория Аристократтарымен ойнады. 1913 жылғы маусымда NHA және PCHA ойыншылар үшін бәсекелестік соғысын тоқтату туралы келісімге келді. Келісімге сәйкес, территориялық құқықтар бөлінді, Канада Онтариодағы Порт-Артурдың шығысы мен батысына бөлінді. Төрт жылдық келісім бойынша әр лига бір-бірінің резервтік бапсырықтарын құрметтейтін болды, ойыншылар үшін лигаішілік драфт өткізетін, дауларды шешу үшін комиссар тағайындалған және екі лига арасында жыл сайынғы Стэнли кубогы сериясын өткізуге келісті. NHA енді ойыншылардың келісімшарттарына «опциялық бапсырық» енгізді, команданың келісімшарт мерзімі аяқталғаннан кейін ойыншыны қайтадан қол қоюға эксклюзивті құқығы бар екенін мәлімдеді. 1913–14 маусымы, Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы соңғы маусымда, Торонто мен Канадиендер арасында бірінші орын үшін теңдік орнады және лиганың алғашқы плей-офф сериясы өтті. Торонто екі ойындық серияны жеңіп, чемпионатты жеңіп алды және Торонто командасының алғашқы Стэнли кубогын жеңіп алды. Плей-оффтан кейін PCHA чемпионы Виктория шығысқа келіп, Торонтомен бес ойындық серияда ойнады. Серия Стэнли кубогының сенімді өкілдері бекітпегендіктен «ресми емес» деп танылды, бірақ Торонто серияны үш ойында жеңіп алғандықтан кез келген даулар мәнсіз болды. 1914–1915 жылдардан бастап Стэнли кубогы тек NHA және PCHA тұрақты маусым жеңімпаздары арасындағы плей-офф жеңімпазына берілді. Лига чемпионаты Wanderers мен Senators арасындағы екі ойындық плей-офф арқылы шешілді. Оттава чемпионатты жеңіп алды және Ванкуверге қарсы Кубокты қорғау құқығын үш ойындық серияда Ванкувер үстемдікпен жеңіп алды. Лига чемпионы Кубокты қорғауға ие болу идеясы сол маусымда тоқтатылды, өйткені Портленд Роузбадс 1915–1916 жылдары PCHA чемпионы болды, бірақ автоматты түрде Кубокқа ие болған жоқ. Оның орнына, олар Монреаль Канадиендерімен трофей үшін ойнады (және алғашқы американдық команда болды), Канадиендер бес ойындық серияда жеңіске жетті.

In November 1910, the league principals of Mike Quinn, Dickie Boon and Eddie McCafferty developed a new constitution differing from the ECHA constitution to put it on a more business like basis. The league developed a standard player contract, a salary limit of per team, the requirement to "waive" players past other clubs before they were released from the league, and a 'reserve clause' whereby teams could name ten players in a "draft" that could not join other clubs. The meetings of the association were private and only the president of the league could communicate about the meetings to the press. These rules would later be followed in the successor National Hockey League. These new principles were based on the rules of American baseball, likely due to the influence of McCafferty, who was the secretary of the Montreal Royals baseball team. The new constitution even dropped 'of Canada' from the name of the corporation "to permit of taking into affiliation hockey bodies that may be formed in the United States as well as in Canada, with a view to making it eventually the central organization in the game." The new constitution was published in the Montreal Gazette in November 1910. The 1910 off season led to changes in membership in the league, as Cobalt, Haileybury and Shamrocks dropped out. Les Canadiens would be taken over by George Kennedy (sports promoter) and Quebec would join the league for the 1910–11 season. Lalonde was returned to the Canadiens. The two dormant O'Brien franchises were to be held for two Toronto teams to join the league in the future, to play in the new Arena Gardens planned for Toronto. The Wanderers incorporated, with Sam Lichtenhein taking a majority position. The 1910–1911 season saw the start of labour unrest in the league, as the league imposed its $5,000 salary cap. The season almost foundered because of widespread dissatisfaction amongst the players at the salaries on offer, and players' unions were rumored to be on the verge of creation at several points. The players at first intended to form their own league, but the arenas were under the NHA control and surrendered for that season. The clubs' bottom lines improved, Ottawa estimated to make six to eight thousand in profits, while the Canadiens made three to four thousand; the Wanderers two to three thousand; and Quebec at nine hundred. Only Renfrew lost money. The new constitution also affected the format of play. For the first time, the hour of play would be divided into three 20 minute periods, with five minutes of rest between the periods. Some of the NHA players, notably Cyclone Taylor would be enticed to join the PCHA in the following season. In 1912–13, the two new Toronto teams joined the league, the Torontos, later dubbed the 'Blueshirts', and the Tecumsehs and the league expanded to six teams. Although the PCHA had raided Quebec for three players of its championship squad, they were replaced by top players from the Ontario and Maritime leagues, and Quebec repeated as champions. This year, the Quebec team traveled west to play the PCHA champion Victoria Aristocrats, in the first series between the two leagues' champion teams. In the 1913 off season, the NHA and the PCHA signed an agreement to end their bidding war for players. The agreement stipulated territorial rights, splitting Canada east and west of Port Arthur, Ontario. The four year agreement meant each league would respect each other's reserve clauses, conduct an intraleague draft for players, have a commissioner resolve disputes, and agreed to an annual series between the two leagues for the Stanley Cup. The NHA now introduced the 'option clause' into player's contracts, holding that the team now had an exclusive option to re sign a player after their contract expired. The 1913–14 season, the last before World War I, saw a tie between the Torontos and the Canadiens for first place, and the league's first play off was held. Toronto won the two game series to win the championship and the first Stanley Cup win by any Toronto team. After the play off, PCHA champion Victoria came east to play Toronto in a best of five series. The series was 'unofficial' as it was not approved by the Stanley Cup trustees, but any controversy was moot as Toronto won the series in three straight games. Starting in the 1914–1915 season, the Stanley Cup was awarded exclusively to the winner of a playoff between the NHA and the PCHA regular season winners. The league championship was decided by a two game total goal playoff between the Wanderers and the Senators. Ottawa won the championship, and the right to defend the Cup against Vancouver in a three game series in which Vancouver won in dominating fashion. The notion of a league champion being awarded the Cup to defend ceased with that season, as the Portland Rosebuds were the PCHA champions in 1915–1916 but were not automatically accorded the Cup. Instead, they played the Montreal Canadiens for the trophy (and became the first American team to do so), which the Canadiens won in a five game series.

19151917: Бірінші дүниежүзілік соғыс және NHA-ның аяқталуы

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ойыншылар шетелде соғысу үшін әскерге жазыла бастады. 1915 жылға қарай, Бірінші дүниежүзілік соғыс және PCHA шабуылдары NHA-ны жеткілікті сапалы ойыншыларсыз қалдырды. Алғашқыда NHA және PCHA келісімге келді, PCHA NHA ойыншыларын тек «драфт» арқылы белгіленген командалардан ғана алуға рұқсат берілді. Бірақ бейбітшілік ұзаққа соқпады, NHA және PCHA арасындағы даулар NHA-ның тарауына әкелді. Екі топ пайда болды: Торонто және Квебек қаласы, сондай-ақ Монреаль және Оттава командалары. 1915-16 маусымы алдында Торонто Шеморокс командасының иесі Эдди Ливингстон NHA мен PCHA-ны ашуландырған екі қадам жасады. Сол кезде Квебек PCHA-ның ойыншыларды таңдауына арналған NHA командаларының бірі болуға тиіс болды. Ливингстон драфттан ойыншыларды жасыру үшін Квебекпен келісім жасады, бұл PCHA-ны ашуландырды. Ол лига рұқсатынсыз Торонто Блюширтс командасын ойыншыларымен бірге сатып алды және нәтижесінде Шеморокс командасы ойыншысыз қалды, себебі PCHA жауап ретінде Блюширтс командасына шабуыл жасап, ойыншыларды тартып алды. Лига Ливингстонға Шеморокс франшизасын сатуға бұйрық берді, бірақ ол бір командаға жеткілікті ойыншысы болғандықтан бұл мүмкін болмады. 1915-16 маусымында тек бес команда ойнады, нәтижесінде әр апта сайын бір команда ойнамайтын болды, бұл команда иелерінің кірісін шектеді және басқа иелерді ашуландырды. Басқа қалалардан келу шығындарын өтеу үшін Торонтода екі ойынның орнына сапарға бір ғана ойын болды. 1916 жылы лига Ливингстонды Шеморокс франшизасынан айырып, 1916-17 маусымында Торонтода екінші команда құрды. Командаға соғысқа қатысқан хоккейшілер кірді. Солтүстік Фузилерлер немесе 228-ші батальон деп белгілі команда, Онтарионың Солтүстік шығанағында құрылды. Олар каки түсті әскери форма киіп ойнады және 1917 жылдың ақпан айында полкке шетелге баруды бұйырғанға дейін лиганың ең танымал және ең көп ұпай жинаған клубы болды. Кейін бірнеше жұлдыздар босатылып, олар әскери командада хоккей ойнау үшін комиссияларға уәде берілгенін мәлімдеді, бұл оқиғаға алып келді. Батальонның шығуы лиганы тағы да бес командаға қалдырды. Бес командамен жалғастырудың орнына лига Блюширтс командасын да тоқтатты және ойыншыларын басқа клубтарға таратып, төрт командамен жалғастырды. Ливингстон лигаға сотқа берумен қорқытып, басқа иелерді ашуландырды. Лига кейін Ливингстонға 1917 жылдың сәуір және маусым айлары аралығында Торонто франшизасын сатуды талап етті. Сатудың орнына Ливингстон NHA-ны сотқа беру туралы уәдесін орындады. Осы уақытқа дейін Канадиенс, Вандерерс, Сенаторлар және Булдогс командаларының иелері Ливингстонмен ешқандай байланыс жасағысы келмеді. Бірақ олар NHA конституциясы оны лигадан жай ғана шығаруға мүмкіндік бермейтінін анықтады. Оның орнына 1917 жылдың 22 қарашасында қалған төрт иесі NHA-ның жұмысын тоқтатуға дауыс берді. Екі аптадан кейін төрт клуб Ливингстонсыз кәсіби хоккей бизнесін жалғастыру үшін Ұлттық хоккей лигасын құрды. Ливингстондан басқа барлық иелерге НХЛ-де франшиза берілді және NHA келісімшарттары берілді. НХЛ сонымен қатар NHA сияқты ережелерді және маусымдық форматты қолдануды жалғастырды, енді НХЛ чемпионы ПХА чемпионымен Стэнли кубогының финалында кездеседі. Вандерерс командасының иесі Сэм Лихтенхейн: «Біз Ливингстонды шығарған жоқпыз, ол әлі де бұрынғы Ұлттық хоккей қауымдастығында. Оның командасы бар, біз оған жақсылық тілейміз. Бір ғана мәселе, ол бір командалық лигада ойнайды», деді. Бірақ Булдогс командасы НХЛ-дің алғашқы маусымына команда құру үшін жеткілікті қаржысы жоқ екенін мәлімдеді. Графикті теңестіруді қалайды және Канаданың екінші ірі қаласынан команданың болмауы мүмкін емес деп санайды, НХЛ Торонто Арена компаниясына уақытша франшиза берді, ол Блюширтс командасының ойыншыларын Ливингстоннан дауды шешкенге дейін жалға алды. Бұл уақытша франшиза бүгінгі Торонто Мейпл Лифс командасына айналды. NHA ұйымы бірден тараған жоқ. Иелері батальонға қарсы сотқа жүгінді, Канада армиясын лигадан кетуі үшін 3000 доллар төлеуге мәжбүрлеуге тырысты, бірақ бұл әлі сотта тыңдалмаған. Бұл арада Ливингстонсыз да НХЛ жұмыс істей алады. NHA қызметкерлері бір жылдан кейін, 1918 жылдың 20 қыркүйегінде Ливингстонның қарсылығына қарамастан, операцияларды тұрақты тоқтату туралы дауыс берді. Сол күзде Ливингстон Перси Квиннмен бірге бәсекелес «Канадалық хоккей қауымдастығын» (CHA) іске қосуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады. Блокталып, Ливингстон мен Квинн 1918 жылдың 11 желтоқсанында NHA иелерінің соңғы кездесуін шақырды. Фрэнк Калдердің қарсылығына қарамастан, НХЛ иелері кездесуге қатысты. Калдер NHA кездесуі сотта сақталған лига кітаптарына қарыз болған акционерлер төлемеген жағдайда өткізіле алмайды деп есептеді. Ливингстонның жоспары Канадиенс командасының NHA дауыс беру ережелеріне қайшы келетін азшылық акционері бар екенін пайдалану болды, бұл Канадиенс командасының дауысын жоюға және дауыс беруді өз жағына бұруға және NHA-ның қайта жандануына әкелуге мүмкіндік берді. Алғашқыда Лихтенхейн Квинннің Квебек НХЛ франшизасын сатып алғанын мойындаудан бас тартты, бірақ Квинн кездесудің өзінің шығындарын төлесе, онда келісемін деді, бірақ ол бас тартты. Кездесу НХЛ иелері NHA-ға тиіс заңдық ақы төлеуді ұсынғанда аяқталды, Калдердің шарттарына сәйкес, бірақ Ливингстон мен Квинн бас тартты. НХЛ иелері содан кейін кездесуден шығып кетті. Жеке, Монреаль және Оттава NHA иелері лигаға тиіс ақы төледі және Калдер Торонто, Онтарио және Квебекке қосымша 200 доллар айыппұл салды. Калдер енді NHA ұйымын «тарату» үшін сотқа шақыруға публично уәде берді. НХЛ ойынды жалғастыруды шешкенде Ливингстон мен Квинн НХЛ жұмысын тоқтату үшін шартты сот өтініштерін ұсынды. Бірақ бұл қаулылар орындалмады және НХЛ маусымы кестеге сәйкес басталды. NHA ұйымы бірнеше жылдан кейін ресми түрде таратылмады және Фрэнк Калдер екі ұйымның президенті болып қалды.

The start of World War I meant that players started enlisting for the military to fight overseas. By 1915, World War I and PCHA raiding left the NHA without enough quality players. At first, the NHA and PCHA made peace with an agreement limiting PCHA signings of NHA players to those on teams designated by a 'draft'. However the peace did not last and disputes within the NHA and with the PCHA led to the end of the NHA. Two factions developed, Toronto and Quebec City, and the Montreal teams and Ottawa. Prior to the 1915–16 season, Toronto Shamrocks team owner Eddie Livingstone made two moves that infuriated the NHA and the PCHA. At that time Quebec was to be one of the designated NHA teams which the PCHA would draft players from. Livingstone arranged a trade with Quebec to hide some players from the draft, infuriating the PCHA. He bought the Toronto Blueshirts without league permission for its players, and ended up with no players for the Shamrocks team as the PCHA in retaliation raided the Blueshirts for players. The league ordered Livingstone to sell his Shamrocks franchise, but he was unable to do so as he had only enough players for one team. The 1915–16 season was played with only five teams, a situation whereby one team each week would not play, a situation limiting team owner revenues and infuriating the other owners. Instead of two games in Toronto to cover travel expenses from the other cities, there was only one per trip. In 1916, the league stripped Livingstone of the Shamrocks franchise and fielded a second team in Toronto for the 1916–17 season. The team was composed of hockey players who had enlisted for wartime duty. The team, known as the 228th Battalion or Northern Fusiliers—formed in North Bay, Ontario—played wearing khaki military uniforms and was the league's most popular and highest scoring club until the regiment was ordered overseas in February 1917 and the team was forced to withdraw. A scandal ensued when several stars were subsequently discharged and alleged they had been promised commissions solely to play hockey for the military team. The Battalion dropping out left the league at five teams again. Instead of continuing with five teams, the league suspended the Blueshirts also and dispersed its players to the other clubs and continued with four teams. Livingstone threatened to sue the league over the suspension, infuriating the other owners. The league next made a demand that Livingstone sell the Toronto franchise between April and June 1917. Instead of selling, Livingstone followed through with his threat to sue the NHA. By this time, the owners of the Canadiens, Wanderers, Senators and Bulldogs wanted nothing more to do with Livingstone. However, they discovered the NHA constitution did not allow them to simply expel him from the league. Instead, on November 22, 1917, the other four owners voted to suspend the NHA's operations. Two weeks later, the four clubs founded the National Hockey League so that they could continue the business of pro hockey without Livingstone. Every owner except Livingstone was granted a franchise in the NHL and the NHA contracts transferred. The NHL also continued to use the same rules and season format as the NHA, with the NHL champion now moving on to face the PCHA champion in the Stanley Cup Finals. Wanderers owner Sam Lichtenhein was quoted as saying, "We didn't throw Livingstone out; he's still got his franchise in the old National Hockey Association. He has his team, and we wish him well. The only problem is he's playing in a one team league." The Bulldogs, however, announced they didn't have enough financing to ice a team for the NHL's first season. Wanting to balance the schedule, and feeling it unthinkable not to have a team from Canada's second largest city, the NHL granted a temporary franchise to the Toronto Arena Company, which leased the Blueshirts' players from Livingstone pending resolution of the dispute. This temporary franchise would evolve into today's Toronto Maple Leafs. The NHA's organization did not dissolve immediately. The owners had launched a lawsuit against the Battalion to attempt to make the Canadian Army pay $3000 for leaving the league and this had yet to be heard in court. The NHL could operate in the meantime, without Livingstone. The NHA's officials met nearly a year later, on September 20, 1918, when a vote was taken to permanently suspend operations over Livingstone's objections. That fall, Livingstone, along with Percy Quinn, attempted to launch a rival "Canadian Hockey Association" (CHA) unsuccessfully. Blocked, Livingstone and Quinn called a final meeting of the NHA owners on December 11, 1918. The NHL owners, against the wishes of Frank Calder, attended the meeting. Calder considered that an NHA meeting could not proceed with shareholders not having paid legal fees owed the league books held in court for lawsuits. Livingstone's plan was to use the fact that the Canadiens had a minority shareholder, contrary to NHA voting rules, to disallow the Canadiens vote and cause the vote to swing their way and lead to the resumption of the NHA. At first, Lichtenhein refused to recognize Quinn's purchase of the Quebec NHL franchise, but agreed to if Quinn would pay the costs of the meeting itself, which he refused. The meeting ended when the NHL owners offered to pay legal fees owed to the NHA so as to proceed, according to Calder's terms, but Livingstone and Quinn refused. The NHL owners then left the meeting. Separately, the Montreal and Ottawa NHA owners met and paid the fees owing to the league and Calder fined the Torontos, Ontarios and Quebec a further $200. Calder now publicly promised to file a court order to "wind up" the NHA organization. When the NHL decided to continue with play, Livingstone and Quinn threatened injunctions to stop the NHL from operating. However, the threats were not followed through on and the NHL season began on schedule. The NHA organization itself was not formally dissolved for several years afterwards and Frank Calder held the presidency in both organizations.

Мұра

ҰҚА өз заманы үшін инновациялық болды. Лига бірнеше жаңалықтарды ұсынды, соның ішінде әр ойынды үш кезеңге бөлу, ровер позициясын жою, матчтық айыптарды енгізу және ойын барысында құрамын ауыстыруға рұқсат беру. Бизнес жағынан, ҰҚА стандартты шарты, резервтік тармақтары, таңдау құқығы және алғашқы жалақы шегін енгізді. Хоккейдегі жейде нөмірлерінің бастауы туралы пікірлер әртүрлі болғанымен, ҰҚА оларды алғаш рет қолданған деп есептеледі, ойыншылар 1911–12 маусымынан бастап нөмірленген білезіктер тағуға міндеттелді. ҰҚА чемпионатының кубогы – О'Брайен кубогы, ол таза күмістен жасалған және О'Брайен отбасының сыйы болды. Бұл кубок 1925–26 жылғы хоккей маусымынан кейін PCHA-ның мұрагері – Батыс хоккей лигасы тарағанға дейін НХЛ чемпионатының кубогы ретінде сақталды. Осының нәтижесінде НХЛ Стэнли кубогы үшін күресетін жалғыз кәсіби лига болып қалды. 1926–27 маусымынан бастап Стэнли кубогы НХЛ чемпионатының кубогына айналды. О'Брайен кубогы 1950 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жыл сайын НХЛ кубогы ретінде табыс етілді. Қазіргі НХЛ-дің үш командасы – «Канадтар», «Мейпл Лифс» және «Сенаторлар» ҰҚА тарихымен байланысты. «Канадтар» ҰҚА тарихын және рекордтарын мойындайды, ал «Мейпл Лифс» «Блюзширтс» тарихын өздеріне жатқызбайды, бұл оларға қосымша Стэнли кубогы жеңісін әкелер еді. Ең көне команда – түпнұсқа «Оттава Сенаторлары» ҰҚА таратылғаннан кейін НХЛ-де ойнауын жалғастырды, бірақ 1935 жылы қызметін тоқтатты. «Оттава» 1992 жылы лигаға оралды, қазіргі «Оттава Сенаторлары» ретінде жұмыс істеуге жаңа франшиза алды. Қазіргі клуб 1880 жылдарға дейінгі «Оттава» клубының тарихын құрметтейді және «Канадиан Тир Орталығында» (Canadian Tire Centre) мақтанышпен ілінген тулары бар.

Команда тарихы

КомандаЖылдарТүпнұсқасыCobalt Silver Kings1909–10Тимискаминг кәсіби хоккей лигасынан (TPHL), 1910 жылы TPHL-ге оралды. Haileybury Comets1909–10TPHL-ден, 1910 жылы TPHL-ге оралды. Les Canadiens/Montreal Canadiens1909–1917жаңа, бастапқыда О'Брайенге тиесілі болған; 1910 жылғы маусымнан кейін Джордж Кеннедиге өтті. Montreal Shamrocks1910ECHA-дан, 1910 жылдың қаңтарында қосылды, бір маусымнан кейін таратылды. Montreal Wanderers1909–1917ECHA-дан, 1909 жылдың желтоқсанында қосылды. Ottawa Senators1910–1917ECHA-дан, 1910 жылдың қаңтарында қосылды. Quebec Bulldogs1910–1917ECHA-дан, 1910 жылдың желтоқсанында қосылды. Renfrew Creamery Kings1909–1911Федералдық лигадан, 1909 жылдың желтоқсанында қосылды, 1911 жылы таратылды. Toronto, сондай-ақ Toronto Blueshirts1912–1917жаңа, франшиза О'Брайеннен сатып алынды. Toronto Tecumsehs, 1913–1914 Торонто Онтариос деп аталды, 1915 Торонто Шэмрокс деп аталды. 1912–1916жаңа, франшиза О'Брайеннен сатып алынды. 1913 жылы банкротқа ұшырап сатылды. 1914 жылы қайтадан сатылды. 1916 жылы Торонтомен біріктірілді. Toronto 228th Battalion1916–17жаңа, 1916–17 маусымда Tecumsehs/Ontarios/Shamrocks орнын алды, әскери хоккейшілерден құралған; Онтарионың Норт-Бей қаласында орналасқан. 1909 1910 Эмметт Куинн 1910 1916 Франк Робинсон 1916 1917

Франк Робинсон 1917 жылғы 20 қазанда өткен NHA отырысында отставкаға кету туралы өтінішін ұсынды. Бірақ, оның отставкасы қабылданбады және ол тағы бір мерзімге NHA президенті болып сайланды. Робинсонның болмауында лиганың хатшы-қазынашысы Франк Кальдер NHA отырыстарын жүргізіп, NHA президентінің міндетін атқарды.