Жасы келмеген балаларға сексуалдық қызығушылық

Кіріспе

Ересектердегі ережелі жастағы балаларға жыныстық тартымдылық

Sexual preference for pubescent children

Hebephilia is the strong, persistent sexual interest by adults in pubescent children who are in early adolescence, typically ages 11–14 and showing Tanner stages 2 to 3 of physical development. It differs from pedophilia (the primary or exclusive sexual interest in prepubescent children), and from ephebophilia (the primary sexual interest in later adolescents, typically ages 15–18). While individuals with a sexual preference for adults may have some sexual interest in pubescent aged individuals,

Hebephilia is approximate in its age range because the onset and completion of puberty vary. Partly because puberty varies, some definitions of chronophilias (sexual preference for a specific physiological appearance related to age) show overlap between pedophilia, hebephilia and ephebophilia. and the ICD 10 includes early pubertal age in its definition of pedophilia. Proposals for categorizing hebephilia have argued that separating sexual attraction to prepubescent children from sexual attraction to early to mid or late pubescents is clinically relevant. and was not adopted. It has not been widely accepted as a paraphilia or mental disorder, and there is significant academic debate as to whether it should be classified as either. Hebephilia is defined as a chronophilia in which an adult has a strong and persistent sexual interest in pubescent children, typically children aged 11–14, although the age of onset and completion of puberty vary. Because of some inconsistencies in definitions and differences in the physical development of children and adolescents, there is overlap between pedophilia, hebephilia and ephebophilia. Anthropologist and ethno psychiatrist Paul K. Benedict used the term to distinguish pedophiles from sex offenders whose victims were adolescents. Karen Franklin, a California forensic psychologist, interpreted hebephilia to be a variation of ephebophilia, used by Magnus Hirschfeld in 1906 to describe homosexual attraction to males between puberty and their early twenties, who considered the condition normal and nonpathological.

Гебефилия – ересектердің 11-14 жас аралығындағы, дене дамуының 2-ден 3-ке дейінгі сатысындағы ережелі жастағы балаларға деген күшті, тұрақты жыныстық қызығушылығы. Бұл педофилиядан (жасөспірімдікке дейінгі балаларға деген негізгі немесе ерекше жыныстық қызығушылық) және эфебофилиядан (әдетте 15-18 жастағы жасөспірімдерге деген негізгі жыныстық қызығушылық) өзгеше. Ересектерге жыныстық тартымдылығы бар адамдар ережелі жастағы балаларға да қызығушылық танытуы мүмкін, бірақ гебефилия жас диапазоны шамамен болады, себебі ережелі жасқа толу мерзімі әртүрлі келеді. Ережелі жас әртүрлі болғандықтан, хронофилияның (жасқа байланысты физиологиялық ерекшеліктерге жыныстық тартымдылық) кейбір анықтамалары педофилия, гебефилия және эфебофилия арасындағы шекараны нашарлатады. Сондай-ақ, 10-шы ХДЖ педофилия анықтамасына ерте ережелі жас кезеңін де қосады. Гебефилияны жіктеу жөніндегі ұсыныстар ережелі жасқа дейінгі балаларға және ортаңғы немесе кейінгі ережелі жастағы балаларға деген жыныстық тартымдылықты ажыратудың клиникалық маңыздылығын көрсетеді, бірақ бұл қабылданбады. Гебефилия парафилия немесе психикалық ауру ретінде кеңінен танылған жоқ, оны осылай жіктеудің қажеттігі туралы академиялық пікірталас әлі де жалғасуда. Гебефилия – ересектердің ережелі жастағы балаларға, әдетте 11-14 жас аралығындағы балаларға деген күшті және тұрақты жыныстық қызығушылығы бар хронофилия. Балалар мен жасөспірімдердің физиологиялық дамуындағы кейбір сәйкессіздіктер мен айырмашылықтар педофилия, гебефилия және эфебофилия арасындағы шекараны нашарлатады. Антрополог және этнопсихиатр Пол К. Бенедикт бұл терминді педофильдерді құрбандары жасөспірімдер болған жыныстық қылмыскерлерден ажырату үшін қолданды. Калифорниялық сот психологы Карен Франклин гебефилияны 1906 жылы Магнус Хиршфельд қолданған эфебофилияның бір түрі деп түсіндірді, ол ережелі жасқа толу мен жиырма жасқа дейінгі жігіттерге гомосексуалды тартымдылықты сипаттады және бұл жағдайды қалыпты және патологиялық емес деп санады.

Жалпы

Көптеген зерттеулер гебефильдік және педофильдік еркектердің жыныстық тартымдылығын қарастырды. Балаларға деген жыныстық тартымдылық екіұшты емес, үздіксіз сипатта болады. Гебефильдер мен педофильдердің тартымдылығы баланың жынысына қарағанда, телеиофильдердің (жыныстық жағынан ересектерді ұнататын адамдар) тартымдылығына қарағанда кемірек назар аударады, яғни гебефильдер мен педофильдердің телеиофильдерге қарағанда еркектер мен әйелдерге бірдей тартылу үлесі жоғары. "Алдын алу жобасы" Дункельфельд – Германияда құрылған, балаларға тартымдылығы бар ересектерге терапия және зорлық-зомбылықтың алдын алу техникаларын ұсынуға бағытталған ұйым. Дункельфельд жобасына көмек сұраған 222 ер адамды зерттеу барысында, шамамен үштен екісі жасөспін балаларға жыныстық қызығушылық танытқан. Бұл ер адамдар сонымен қатар клиникалық маңызы бар деңгейде жоғары психологиялық стресс сезінгенін хабарлады. Гебефильдер мен педофильдердің екеуі де телеиофильдерге қарағанда көбірек стресс көрсетті, бірақ олар бір-бірінен ешқандай айырмашылық танытпады.

Қарым-қатынастары

Торонтодағы Есіктер және психикалық денсаулық орталығының зерттеушілері гебефилияның неврологиялық және психологиялық байланыстарын, соның ішінде ми құрылымын, қолдану бағыты, интеллект коэффициентін, бойын және әдеттен тыс физикалық дамудың басқа да белгілерін зерттеді. Осы зерттеулер нәтижелері гебефилияның дамуында жатыр ішіндегі даму кезіндегі проблемалардың маңызды рөл атқаратынын көрсетеді. Сондай-ақ балаларға сексуалдық қызығушылық танытатын адамдардың анонимді сауалнамалары көрсеткендей, жасөспірім балаларға қарағанда, жасы келмеген балаларға эротикалық қызығушылық танытатын адамдар көбірек.

Ұсыныс

DSM-5 педофилияның диагностикалық критерийлері оны көбінесе 13 жасқа дейінгі балаларға қатысты жыныстық қызығушылықтың бұзылуы ретінде көрсетеді. Тілдемедегі өзгеріс ("жасөспірімге дейінгі" дегеннен "жасөспірімге дейінгі және жасөспірім" дегенге) және жас шегінің өзгеруі (ең жоғары жас 13-тен 14-ке дейін) педофилияның диагностикалау тәсілін өзгертіп, 2 немесе 3 Теннер шкаласы бойынша кейбір екіншілік жыныстық белгілері дамыған құрбандарды да қамтуына әкелер еді.

Жалпы

Неміс Dunkelfeld жобасының зерттеушілері DSM 5-те гебефилияның нақты аталуын қолдады: "DSM (DSM 5) жаңартуына қатысты 'гебефилиялық бұзылу' деп аталатын санақ орынды болар еді, әсіресе берілген деректерді ескере отырып, емдеуге ұмтылған гебефилиялық бейімділігі бар еркектерде DSM 5-тің бұзылу критерийлері (психологиялық күйзеліс, басқаларға қауіп төндіретін мінез-құлық) көптеген жағдайларда орындалады. Осы тұрғыдан алғанда, гебефилиясы бар еркектер де, 'гебефилиялық бұзылуы бар' еркектер де кездеседі". Бланшар педофильдер мен гебефильдерді ажырату қиындықтар тудыруы мүмкін екендігімен келісті, бірақ қайталап жыныстық қылмыс жасаған жағдайда бұл нақты айырмашылықтар аса маңызды емес екенін айтты; ол Зандердің хатындағы басқа да қарсылықтардың бастапқы мақалада қарастырылғанын атап өтті. Сөздің әртүрлі салалардағы және кезеңдердегі 100 ғылыми мәтінде қолданылуы және 32 сарапшы сараптамасынан өткен мақаланың болуы да назар аудартылды. Психолог Скай Стивенс және сексолог Майкл С. Сето сонымен қатар ICD 10 педофилияның жіктемесінде "жас жетпеген немесе ерте жасөспірімдік шақ" ұғымын қамтиды, сондықтан ол педофилиялық және гебефилиялық жыныстық қызығушылықтарды қамтиды деп мәлімдеді. 2009 жылы Американдық психиатрия және құқық академиясының мәжілісінде критерийлер жалған оң және жалған теріс нәтижелерге әкелуі мүмкін екендігі және DSM диагнозы ретінде гебефилия жыныстық қылмыскерлерді патологиялауы мүмкін деген алаңдаушылық білдірілді. Бұл жағдайда, жасөспірімдерге мүмкіндікпен шабуыл жасаған, бірақ құрбанның нақты жасына парафильдік байланысы жоқ қылмыскерлер, сондай-ақ бір немесе екі құрбанға ауыр қылмыс жасаған қылмыскерлер де ескерілмеуі мүмкін. Американдық психиатрия және құқық академиясы мен Халықаралық жыныстық қылмыскерлерді емдеу қауымдастығының академиялық конференцияларында DSM 5-ке педогебефилияны қосу мәселесі бойынша символдық дауыс беру өтті, және екі жағдайда да көпшілік оған қарсы дауыс берді. Редакторға жазған хатында клиникалық психолог Джозеф Плоуд зерттеуді жасөспірімдік шақтан кейінгі және қалыпты жыныстық қызығушылықтар үшін бақылау тобының болмауы, Бланшардтың жеке деп санаған топтар арасындағы үлестіру және деректердің ерекшелігінің жетіспеуі үшін сынға алды. Бланшар бастапқы жарияланымда жыныстық жетілуден кейінгі ересектерге қарсы қылмыс жасаған жыныстық қылмыскерлерді бақылау тобы ретінде қолданғанын және нәтижелер құрбанның жасын нақты емес, үздіксіз өзгергіш ретінде қолдайтынын түсіндірді. Редакторға жеке хаттарда сот психологы Грегори ДеКлю және математик Филип Тромович бұл терминнің зерттеу мақсатында құнды болатынына және педофилияның қазіргі диагнозын құрбанның жас ерекшеліктеріне бөлуге келісті, бірақ терминнің оны қолдауға жеткілікті зерттеу базасы жоқ парафилиямен диагноз қойылған адамдардың санын күрт кеңейту мүмкіндігіне алаңдаушылық білдірді, сондай-ақ мақалада "психикалық бұзылу" анықтамасы болмағандықтан патологиялық емес ерекшеліктерді ажырату мүмкіндігі болмады. Бланшар жауап ретінде өзінің мақаласы DSM 5 психикалық бұзылу және кәмелетке толмағандармен жыныстық қатынасты патологизациялау туралы анықтама DSM IV-дегідей болады деген болжаммен жазылғанын мәлімдеді.

Researchers at the German Dunkelfeld project supported the explicit mention of hebephilia in DSM 5: "Concerning the update of the DSM (DSM 5) a category called 'hebephilic disorder' would have been appropriate, especially considering the given data which shows that in men with a hebephilic preference, who seek treatment, the disorder criteria of the DSM 5 (psychological distress, behavior endangering others) are given in many cases. In this respect there would be men with hebephilia as well as men with a 'hebephilic disorder.'" Blanchard agreed that distinguishing between pedophiles and hebephiles may present difficulties, but stated that in the case of a repeat sexual offender, these fine distinctions would be less important; he noted that other objections raised by Zander's letter were addressed in the original article. the use of the word in 100 scholarly texts from a variety of disciplines and time periods, and the existence of 32 peer reviewed papers researching the concept. Psychologist Skye Stephens and sexologist Michael C. Seto also argue that because the ICD 10 includes "prepubertal or early pubertal age" in its classification of pedophilia, it includes both pedophilic and hebephilic sexual interests. At a 2009 meeting of the American Academy of Psychiatry and the Law, concern was raised that the criteria could have produced both false positives and false negatives, and that hebephilia as a DSM diagnosis could pathologize sex offenders who have opportunistically preyed on pubescent victims but do not have a paraphilic attachment to a specific age of victim, while excluding offenders who had committed serious offences on only one or two victims. During academic conferences for the American Academy of Psychiatry and Law and International Association for the Treatment of Sexual Offenders, symbolic votes were taken regarding whether the DSM 5 should include pedohebephilia, and in both cases an overwhelming majority voted against this. In a letter to the editor, clinical psychologist Joseph Plaud criticized the study for lacking control groups for post pubescent and normal patterns of male sexual arousal, overlap between groups Blanchard believed were separate, and lack of specificity in the data. Blanchard replied that the initial publication used sex offenders who had committed crimes against post pubescent adults as a control group, and that the results supported victim age preferences being a continuous rather than categorical variable. In separate letters to the editor, forensic psychologist Gregory DeClue and mathematician Philip Tromovitch agreed the term would be valuable for research purposes and to subdivide the current diagnosis of pedophilia into victim age preferences, but expressed concern over the term's potential to dramatically expand the number of people diagnosed with a paraphilia without an adequate research base to support it, and that the article did not include a definition of "mental disorder" and thus lacked the ability to distinguish the pathological from the non pathological. Blanchard stated in a reply that his paper was written under the assumptions that the DSM 5's definition of mental disorder and pathologizing of sexual activity with underaged individuals would be similar to the one found in the DSM IV.

Тартылу қалыпты немесе қалыпсыз

Гебефилия туралы пікірталас, сондай-ақ, тартымдылықтың қалыпты немесе қалыптан тыс екендігіне қатысты болды. Бланшар және авторлардың пікірлерін талқылай келе, психологтар Роберт Прентки мен Говард Барбаридің айтуынша, жасөспірім қыздардың жоғары сексуалданған бейнелері жарнамаларда, сән көрсетілімдерінде, телебағдарламаларда және фильмдерде жиі кездеседі, бұл жасөспірімдерге сексуалдық тартымдылықтың қалыптан тыс екендігіне күмән тудырады. Томас Зандер де диагноздың қалыпты және қалыптан тыс сексуалдық құштарлықты дәл бейнелейтініне алаңдаушылық білдірді. Ол Франклиннің пікіріне жауап жазып, Франклиннің "адаптациялық аргументі" тек гетеросексуал еркектерге қатысты болуы мүмкін екенін, себебі гомосексуалдық гебефилияда репродуктивтік артықшылықтар болмайды деді. Бланшар гебефилия, педофилия және негізінен немесе тек ересектерге қызығушылық танытатын адамдардың репродуктивтік табысы туралы жүргізген соңғы зерттеулерінен хабарлады. Нәтижелерге сәйкес, телеофилдердің балалары көбірек болған, демек, гебефилиямен салыстырғанда адаптациялық табысы жоғары болған, ал гебефилиямен айналысатындар педофилиямен айналысатындардан көбірек табысқа жеткен. Осыдан Бланшар "эволюциялық бейімделу ортасында гебефилияның репродуктивтік табысының артуымен байланысты гипотезаның эмпирикалық негізі жоқ" деген қорытындыға келді. "Бұл спекуляциялық адаптациялық аргумент гебефилияны DSM-ге қосуға қарсы тұруға жеткіліксіз". Кейбір авторлар дисфункцияның мәдени жағынан салыстырмалы немесе әлеуметтік құрылым екенін, мысалы, тарихи қоғамдарда жасөспірім қыздар мен ересек еркектер арасындағы некелердің болғанын атап көрсету арқылы дәлелдеді. Ол биологиялық дәлелдерге сүйене отырып, адамдар ерте жаста өрбу стратегиясын дамытпағанын және жасөспірімдерге сексуалдық назар аударудың бейімделуге қабілетсіз екенін айтты. Стивенс пен Сето гебефилияны дисфункционалды деп санауға болатынын айтады, "концептуалды тұрғыдан гебефилия - парафилия, жасөспірім балаларға қатысты ерекше (статистикалық сирек) сексуалдық жас мүддесін көрсетеді". DSM IV редакторы Майкл Фрэнсис пен Аллен Фрэнсис гебефилияның азаматтық міндеттемелерді қарау кезінде қате пайдаланылуы мүмкін екеніне алаңдады және оны қосудың қажеттілігі мен дәлелдеріне күмән келтірді. Чарльз Мозер парафилиялық белгілерді қолдану арқылы ерекше сексуалдық қызығушылықты патологиялық сипаттау және адамдарды мінез-құлқына емес, парафилиясына байланысты түрмеге қамауға тырысудың проблемалық екенін айтты. Ол сондай-ақ, нақты мәселе қылмыстық мінез-құлық немесе ерекше бірақ зиянсыз сексуалдық актілерді қорлау болған жағдайда парафилияның жалпы пайдалылығына күмән келтірді. Кейбір соттар гебефилия диагнозын қабылдады, ал басқалары қабылдамады. Сотта гебефилия термині қолданылған жағдайларда, ол DSM парафилия санатына, басқаша белгіленбеген (NOS) ретінде жатқызылады. 2009 жылы АҚШ-тың бір федералды соты гебефилия диагнозын "жалпы қабылданған психикалық бұзылыс" емес, тек белгі ретінде қарастырды, сондай-ақ жасөспірімдерге деген тартымдылық психикалық бұзылыстың белгісі емес екенін айтты. Сот гебефилияның психикалық бұзылыс екендігі туралы үкіметтің талабын қабылдамады, бірақ үкімет гебефилия кейде DSM IV санатының NOS-іне кіре алатынын мәлімдеді. Сот мұның да дұрыс емес екеніне көз жеткізді.

Debate about hebephilia has also concerned whether the attraction is normal or abnormal. Commenting on Blanchard et al. 's proposal, psychologists Robert Prentky and Howard Barbaree stated that examples of highly sexualized young girls appear frequently in advertising, fashion shows, television programs, and films, making it questionable whether sexual attraction to pubescents is abnormal. Thomas Zander also expressed concern about the degree to which the potential diagnosis genuinely reflected normal versus abnormal sexual desire. He responded to Franklin's comment, writing that presumably Franklin's "adaptationist argument" applied only to heterosexual males, as homosexual hebephilia would have no reproductive advantages. Blanchard cited recent research he had conducted regarding the alleged reproductive success of hebephiles, pedophiles and individuals attracted primarily or exclusively to adults. The results indicated that teleiophiles had more children, and thus more adaptive success than hebephiles, while hebephiles had more success than pedophiles. From this, Blanchard concluded that "there is no empirical basis for the hypothesis that hebephilia was associated with increased reproductive success in the environment of evolutionary adaptedness. That speculative adaptationist argument against the inclusion of hebephilia in the DSM cannot be sustained". Some authors have argued that dysfunction is culturally relative or a social construct, such as by pointing to historical societies where marriage between pubescent girls and older men was practiced. He argued that, based on the biological evidence, humans did not evolve a strategy of early fertility, and that a sexual focus on pubescents would be maladaptive. Stephens and Seto argue that hebephilia can be considered dysfunctional, stating that "conceptually, hebephilia is a paraphilia, reflecting an atypical (statistically rare) sexual age interest in pubescent children." DSM IV editors Michael First and Allen Frances expressed concern that hebephilia could be misused in civil commitment hearings, and questioned the need and evidence for the inclusion. Charles Moser argued against what he saw as the problematic use of paraphilic labels to pathologize unusual sexual interests and incarcerate individuals on the basis of their paraphilia rather than their behavior. He also questioned the usefulness of paraphilias in general when the real issue may be criminal behaviors or stigmatization of unusual but benign sexual acts. Some courts have accepted the hebephilia diagnosis while others have not. In court cases where the term hebephilia is used, it is placed within the DSM category of paraphilia, not otherwise specified (NOS). The diagnosis of hebephilia was rejected in one United States federal court in 2009 for being a label, not a "generally accepted mental disorder", and because a mere attraction to pubescent adolescents is not indicative of a mental disorder. Although the court rejected the government's claim that hebephilia is a mental disorder, the government argued that hebephilia may at times fall within a DSM IV category of NOS. The court was also unconvinced by this.