Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соққы тобы
Fast Carrier Task Force
Тынық мұхитындағы 2-ші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-теңіз күштерінің басты күші – жылдам авиатасымалдағыш тобы. Митчердің стратегиясы, авиацияның ролі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күшінің басты шабуыл күші
Primary striking force of the US Navy in the Pacific War
Жедел әуе кемесі тобы (Үшінші флотқа тағайындалғанда TF 38, Бесінші флотқа тағайындалғанда TF 58) 1944 жылдың қаңтарынан бастап 1945 жылдың қыркүйегінде соғыс аяқталғанға дейін Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күшінің негізгі шабуыл күші болды. Топ бірнеше жеке жұмыс топтарынан тұрды, олардың әрқайсысы әдетте үш-төрт әуе кемесі және оларды қолдауға арналған кемелерден құралды. Қолдау кемелері эсминецтерді, крейсерлерді және жаңадан салынған жылдам соғыс кемелерін қамтыды.
The Fast Carrier Task Force (TF 38 when assigned to Third Fleet, TF 58 when assigned to Fifth Fleet) was the main striking force of the United States Navy in the Pacific War from January 1944 through the end of the war in September 1945. The task force was made up of several separate task groups, each typically built around three to four aircraft carriers and their supporting vessels. The support vessels were screening destroyers, cruisers, and the newly built fast battleships.
Әскери-теңіз кемелері
Кеме тасымалдағыш кемелердің пайда болуымен, теңіз флотының басты соққы күші енді ұрыс кемелерінде емес, кемелермен соғысқа жеткізілетін әуе күштерінде болды. АҚШ Әскери-теңіз флотының осы кемелерді пайдалану тәсілін негізінен адмирал Марк Митчер әзірледі. Митчер кемелердің ең жақсы қорғанысы – олардың өз әуе топтары екенін, ал кемелер топтап жұмыс істегенде оларды қорғау оңайырақ екенін анықтады. Олармен бірге әуе қорғанысын, суастына қарсы қорғанысты күшейту және құлаған ұшқыштарды құтқару үшін қолдау кемелері де болды. Митчер былай деді: "Жедел міндетті кеме тобының идеалды құрамы – төрт кеме, алтыдан сегізге дейін қолдау кемелері және кемінде 18 эсминец, мүмкіндігінше 24. Бір топта төрттен артық кеме болса, қажетті ауа кеңістігіне байланысты тиімді пайдалану қиын. Төрт кемеден аз болса, қолдау және күзету кемелерін пайдалану экономикалық тұрғыдан тиімсіз." Әрбір топтың кемелері кеме тасымалдағыштардың айналасында шеңбер құрап жүзеді. Қолдау кемелері салыстырмалы түрде жақын орналасып, шабуылдаушы ұшақтарды тойтару үшін кемелердің әуеге қарсы атысына қосымша от ашты. Торпедалық ұшақтар шабуыл жасағанда, топ шабуыл бұрышын шектеу үшін қарсы бағытта бұрылатын. Осыдан басқа, топтағы кемелер шабуылдаушылардан қашуға тырыспайтын. Бұл Жапон императорлық теңіз флотының тәсілінен мүлдем өзгеше болды, бірақ бұл барлық кемелердің әуеге қарсы атысына тұрақты платформаны қамтамасыз етті және топтағы кемелердің бір-біріне жақын жүзуіне мүмкіндік берді. Топтың әуе шабуылына қарсы негізгі қорғанысы – топтың өзінің әуе қорғаныш күштері болды.
With the arrival of the fleet carriers the primary striking power of the navy was no longer in its battleship force, but with the aircraft that could be brought to battle by the carriers. The means by which the US Navy operated these carriers was developed principally by Admiral Marc Mitscher. Mitscher determined that the best defense for a carrier was its own air groups, and that carriers were more easily defended if they operated together in groups, with supporting ships along with them to aid in air defense, anti submarine defense, and rescue of downed airmen. Said Mitscher: "The ideal composition of a fast carrier task force is four carriers, six to eight support vessels and not less than 18 destroyers, preferably 24. More than four carriers in a task group cannot be advantageously used due to the amount of air room required. Less than four carriers requires an uneconomical use of support ships and screening vessels." The ships of each task group sailed in a circle formation centered on the carriers. The supporting ships sailed relatively close by, and added their anti aircraft fire to that of the carriers to help ward off attacking aircraft. When under attack by torpedo aircraft, the task group would turn toward the oncoming aircraft to limit attack angles. Other than this measure, the carriers in the task group would not take evasive action from their attackers. This was in marked contrast with the Imperial Japanese Navy, but the choice made for more stable platforms for the anti aircraft fire of all the ships in the task group and allowed the ships in the group to sail more closely together. The primary defense of the group against air attack was the group's own fighter cover.
Әміршілер
Әскери топтың дамуы мен жұмысына негізгі жауапкершілікті адмирал Митчер жүктеді. Әскери топтың жалпы басқаруы екі өте ерекше адмиралдың арасында ауысып тұрды: Реймонд Спраунс және Уильям "Булл" Хэлси. Спраунс есептеулі және сақты болды, ал Хэлси көбірек шабуылға ұмтылып, тәуекелге баратындығымен белгілі болды. Көптеген жоғары ранкті офицерлер Спраунстың басшылығында қызмет етуді артық көрді, ал қарапайым теңізшілер Хэлсидің басшылығында қызмет етуді мақтан тұтты. Олардың жоғары қолбасшысы – адмирал Честер Нимиц, ол Тынық мұхитындағы барлық күштерге жауапты болды. Күш адмирал Спраунстың Бесінші флотының құрамында болғанда, авиациялық топ адмирал Митчердің басшылығында болды және TF 58 деген таңбалама алды. Адмирал Хэлсидің Үшінші флоттың бір бөлігі ретінде басқарғанда, авиациялық күшке вице-адмирал Джон С. Маккейн аға басшылық етті және оның таңбаламасы TF 38 болды. Алдағы операцияларды жоспарлау әр адмирал мен оның штабы активті басқарудан шыққан кезде аяқталды. Бұл Әскери-теңіз күштеріне жоғары қарқынмен жұмыс істеуге мүмкіндік берді, сонымен бірге жапондықтарға нақтыдағыдан артық теңіз күштерінің бар екенін сезіндірді.
The individual primarily responsible for the development and operations of the task force was Admiral Mitscher. The overall command of the task force alternated between two very different admirals: Raymond Spruance and William "Bull" Halsey. Spruance was calculating and cautious, while Halsey was more aggressive and known for taking risks. Most higher ranking officers preferred to serve under Spruance; most common sailors were proud to serve under Halsey. Their commander was Admiral Chester Nimitz, who was responsible for all Pacific Ocean assets. When the force was part of Admiral Spruance's Fifth Fleet, the carrier task force was commanded by Mitscher and bore the designation Task Force (TF) 58. When led by Admiral Halsey as part of the Third Fleet, the carrier force was commanded by Vice Admiral John S. McCain Sr. and its designation was Task Force (TF) 38. Planning for upcoming operations was completed when each admiral and his staff rotated out of active command. This allowed the Navy to perform at a higher operational tempo, while giving the Japanese the general impression of naval assets greater than what were actually available.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Тез тасымалдаушы күш тобы соғыстың соңғы екі жылында Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің барлық шайқастарына қатысты. Топтар қажеттілікке қарай дербес жұмыс істей алады немесе бірігіп жұмыс істей алады. Иво Джима немесе Чичи Джима сияқты аралдардағы бекіністерге шабуылдарды бір немесе екі топ жүзеге асыруы мүмкін, бірақ ірі операция кезінде күш тобы барлық төрт топты біріктіретін. Әр топ дербес болып қалатын, бірақ күш тобының максималды қорғанысын және соққы беру күшін қамтамасыз ету үшін басқа топтарға жақын жұмыс істейтін. Тез тасымалдаушы күш тобы Тынық мұхиты флотының басқа екі маңызды бөлігімен бірлесіп жұмыс істеді: теңіз жаяу әскерлеріне тікелей қолдау көрсеткен және жалпы алғанда әлдеқайда ірі болған амфибиялық күш, сондай-ақ флотты жабдықтап, күтіп ұстаған жүздеген қолдау кемелерінен тұратын қызметтік эскадрильялар. Флоттың және күш тобының атауы, флот басқаруы ауысқанда өзгертілді. Бесінші флоттың басқаруында болғанда, шабуыл күштері Бесінші амфибиялық күш деп аталды. Халси флотқа басшылық еткенде, Үшінші амфибиялық күш деп аталды. 1945 жылдың басында Иво Джима шайқасы кезінде күш тобына он сегіз әуе кемесі, сегіз соғыс кемесі және екі «Аляска» класындағы ірі крейсер, сондай-ақ көптеген крейсерлер мен эсминецтер кірді. ТF 58-нің өзі тарихтағы кез келген флоттан артық өрттік күшке ие болды. Алғашқы ТF 38 1943 жылдың тамызында «Саратога» айналасында құрылып, контр-адмирал Фредерик С. Шерманның басқаруында пайда болды. ТF 58 1944 жылдың 6 қаңтарында құрылды, оған контр-адмирал Марк Митчер басшылық етті және Бесінші флоттың адмиралы Спруэнстің басқаруында қызмет етті. ТF 38 әрекетін жалғастырды, бірақ тек басқару құрылымы ретінде. ТF 58 «Hailstone» операциясымен тез тасымалдаушы күш тобының концепциясының табысты екенін дәлелдеді, ол 1944 жылдың 17-18 ақпанында Трук лагунасындағы жапондық кемелер мен әуежайына жасалған әуе және теңіз күштерінің жаппай шабуылы болды. Жаңа Гвинеядағы операцияларды қолдау үшін әуе кемелері 1944 жылдың сәуірінде Голландия және Айтапедегі екі қону кезінде ғана қолданылды, бұл жапондық жаудың қатарынан жүздеген шақырымда және одақтас әуе күштерінің қысқа қашықтықтағы P-40 истребительдерінің қашықтығынан тыс жерде болды. ТF 58 және ТF 78-дің эскорт тасымалдаушылары қонуға қолдау көрсетті. ТF 58 тек төрт күн ғана болды, бірақ Тынық мұхиты соғысындағы ең үлкен жетістіктердің біріне маңызды әуе қолдауын қосты. 1944 жылдың 26 тамызында басқару ауысуымен Спруэнстен Халсиге барлық бөлімшелер атауларын өзгертті. Митчер, ерте оқытылған ұшқыш және авиациялық топтарды шебер басқарған, әуе тасымалдаушы күш тобының басқаруын оның орнын басатын адмирал Джон Маккейн күш тобын басқарумен толыққанды танысқанша сақтап қалуды сұрады. Лейте шығанағындағы шайқастан кейін Митчер жағалауға демалысқа және жоспарлау міндетіне кетті, ал вице-адмирал Маккейн Халси мен Үшінші флоттың басқаруымен жалғасқан ТF 38 командалық офицері болды. 1945 жылдың қаңтарында ТF 38 Оңтүстік Қытай теңізінде шабуыл жасап, Формоза мен Лусондағы жапондық позицияларына шабуылдады. 1945 жылдың 26 қаңтарында Халси мен Маккейн жағалауға демалысқа және жоспарлау қызметіне кетті, ал Спруэнс пен Митчер бұрынғы басқаруларына оралды. Үшінші флот Бесінші флотқа айналды, ал ТF 38 ТF 58 болды. Олар Иво Джима мен Окинава шайқастарында флотқа жетекшілік етті, жапондық камикадзе ұшақтарының үздіксіз шабуылдарына тап болды. Окинава науқаны екінші айға созылғанда, әскерилерге жақыннан әуе қолдауын көрсету үшін тасымалдаушылардың болуы әлі де қажет болды, өйткені армия мен оның әуе корпусы теңіз жаяу әскерлері сияқты жаңадан басып алынған аумақта әуеайлақтарды тез құруда шебер емес еді. Сәуірдің соңында адмирал Нимиц жағдайды тексеру үшін келді. Окинава жағалауында екі ай бойы аралдағы шайқасқа қатысқан армия күштеріне қолдау көрсетуден кейін, командалық штаб камикадзе шабуылдарынан қорғанудың үздіксіз қысымынан шаршады. Перл-Харборға оралғаннан кейін ол Халсиге міндеттің орындалғанына қарамастан, ол 30 күн ішінде Спруэнстен басқаруды алмастыратынын хабарлады. Нимицтің Спруэнс пен Митчерге және олардың штабтарына камикадзелердің салдарынан туған шаршау мен психологиялық зардаптарды бағалауы дұрыс болды. Окинавадағы камикадзелер соншалықты қатал болды, Спруэнстің флагмандық кемелері екі рет зардап шекті («Индианаполис» ауыр крейсері 31 наурызда зардап шегіп, жөндеуге кетуге мәжбүр болды, бұл оны «Нью-Мексико» соғыс кемесіне көшуге мәжбүр етті, ол 12 мамырда да зардап шекті). 11 мамырда Митчер және оның штаб бастығы коммодор Арлей Берк оның флагмандық кемесі «Банкер Хиллде» камикадзелерден өлтірілуге немесе жаралануға аздап жетіп қалды, бұл Митчердің үш штаб офицері мен оның қатардағы қызметкерлерінің он біреуін өлтірді, сондай-ақ оның барлық формаларын, жеке қағаздарын және мүліктерін сақтаған флагмандық кабинасын жойды. Үш күннен кейін Митчердің жаңа флагмандық кемесі «Энтерпрайз» де камикадзеге шалдығып, оны тағы да флагмандық кемені ауыстыруға мәжбүр етті. 1945 жылдың 28 мамырында Халси өзінің жаңа флагмандық кемесі «Миссуриге» келді, онда ол Спруэнстің орнына келді, ал Маккейн Митчердің орнына келді. Спруэнс пен Митчер Перл-Харборға оралды. Бесінші флот қайтадан Үшінші флотқа айналды, ал ТF 58 ТF 38 болды. Халси 1945 жылдың 2 қыркүйегінде жапондықтардың қарсыласуы соғысты аяқтағанша басқаруды жалғастырды.
The Fast Carrier Task Force took part in all the US Navy's battles in the Pacific during the last two years of the war. The task groups could operate independently or combine with the others as needs dictated. Raids against island strong points such as Iwo Jima or Chichi Jima might be undertaken by one or two task groups, but when a major operation was underway the task force would concentrate all four groups together. Each group would remain distinct but operate in close proximity to the other groups to provide the task force with maximum protection and maximum striking power. The Fast Carrier Task Force worked in conjunction with the other two major components of the Pacific Fleet: the Amphibious Force, which was much larger overall and which carried and provided direct support to the Marine forces, and the Service Squadrons of hundreds of support vessels which resupplied and maintained the fleet. The fleet and task group designation changed when the command of the fleet changed hands. When under the umbrella of Fifth Fleet, the invasion force was called the Fifth Amphibious Force. When Halsey had command of the fleet, Third Amphibious Force was the designation. By the time of the Battle of Iwo Jima in early 1945, the Task Force included eighteen aircraft carriers, eight battleships and two Alaska class large cruisers, along with numerous cruisers and destroyers. TF 58 alone commanded more firepower than any navy in history. The original TF 38 came into existence in August 1943, built around Saratoga, and under the command of Rear Admiral Frederick C. Sherman. TF 58 was created on 6 January 1944 with Rear Admiral Marc Mitscher commanding, serving under the fleet command of Admiral Spruance in the Fifth Fleet. TF 38 continued to exist, but as a command structure only. TF 58 proved the success of the Fast Carrier TF concept with Operation Hailstone, a massive naval air squadrons and surface vessels attack on the Japanese ships and airfield at Truk Lagoon on 17–18 February 1944. The only time that any aircraft carriers were used to support operations in New Guinea in the Southwest Pacific theater was during the double landings at Hollandia and Aitape in April 1944, hundreds of miles behind Japanese enemy lines and far beyond the range of short ranged P 40 fighters of the Allied Air Forces. TF 58 and escort carriers in Task Force 78 supported the landings. TF 58 only stayed for four days but contributed much crucial air support to one of the greatest successes in the Pacific War. With command change from Spruance to Halsey on 26 August 1944, all units changed designations again. Mitscher, who was an aviator from early training and had a masterful command of the airgroups, requested that he retain command of the Fast Carrier Task Force until his replacement, Admiral John McCain, could have proper time to become more familiar with the handling of a carrier task force. Following the Battle of Leyte Gulf, Mitscher went on shore leave and planning duty, and Vice Admiral McCain took over as commanding officer of TF 38, which continued under Halsey and the Third Fleet. In January 1945 TF 38 raided the South China Sea and attacked Japanese positions in Formosa and Luzon. On 26 January 1945, Halsey and McCain went on shore leave and planning duty, while Spruance and Mitscher returned to their previous commands. Third Fleet became Fifth Fleet, and TF 38 became TF 58. They led the fleet through the battles of Iwo Jima and Okinawa, facing sustained attacks from land based Japanese kamikaze aircraft. As the Okinawa campaign dragged into its second month, the presence of the carriers was still required to provide close air support to the soldiers on the island as the Army and its Air Corps were not as adept as the Marine Corps at quickly establishing airfields over newly occupied territory. At the end of April, Admiral Nimitz came out to review the situation. After two months operating off the coast of Okinawa in support of Army forces engaged in battle on the island, the command staff was exhausted from the continuous pressure of fending off kamikaze attacks. On his return to Pearl Harbor, he notified Halsey that he would have to take over command from Spruance in thirty days, whether or not the mission was completed. Nimitz' assessment of the exhaustion and psychological toll on Spruance and Mitscher and their staff due to the kamikazes proved to be justified. The kamikazes were so relentless at Okinawa that Spruance's flagships were struck two separate times (the heavy cruiser Indianapolis was hit on 31 March and had to retire for repairs which forced him to transfer to the battleship New Mexico which was also hit on 12 May). On 11 May, Mitscher and his chief of staff Commodore Arleigh Burke were merely yards away from getting killed or wounded by kamikazes on his flagship, Bunker Hill, which killed three of Mitscher's staff officers and eleven of his enlisted staff members and also destroyed his flag cabin along with all of his uniforms, personal papers, and possessions. Just three days later Mitscher's new flagship, Enterprise, was also struck by a kamikaze, forcing him to have to change his flagship yet again. On 28 May 1945, Halsey arrived aboard Missouri, his new flagship, whereupon he relieved Spruance, while McCain relieved Mitscher. Spruance and Mitscher returned to Pearl Harbor. Fifth Fleet once again became Third Fleet, and Task Force 58 became Task Force 38. Halsey remained in command until the Japanese surrender ended the war on 2 September 1945.