Жорж Льюис: Жаз кларнетишісінің өмірі мен шығармашылығы
George Lewis (clarinetist)
Жорж Льюис (1900-1968) – американдық джаз кларнетист, «New Orleans Stompers» тобының негіздеушісі. New Orleans қаласында туған, мансабы соңғы жылдары өркендеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз кларнетші (1900–1968)
American jazz clarinetist (1900–1968)
Джордж Льюис (шын аты – Джозеф Луи Франсуа Зенон; 13 шілде 1900 – 31 желтоқсан 1968) – өмірінің соңғы жылдарында ең үлкен танымалдыққа ие болған американдық джаз кларнетші.
George Lewis (born Joseph Louis Francois Zenon; July 13, 1900 – December 31, 1968) was an American jazz clarinetist who achieved his highest profile in the later decades of his life.
Шығу тегі
Льюис Нью-Орлеан қаласының француз кварталында дүниеге келді.
Lewis was born in the French Quarter of New Orleans.
Жеке
Джордж 1918 жылы Нью-Орлеанда Эмма Зеноға үйленді. Олардың төрт баласы болды: Милдред Зено Майор, Джозеф Зено, Уильям (Билл) Зено және Джордж (Бейби Джордж).
George married Emma Zeno in 1918 in New Orleans they had four children, Mildred Zeno Major; Joseph Zeno; William (Bill) Zeno; and George (Baby George).
Музыкалық мансап
1920 жылдары ол «Нью-Орлеанс Стомперс» тобын құрды. Осы онжылдықта ол Крис Келли, Бадди Петит, Кид Ренамен жұмыс істеді және «Эврика» қола тобы мен «Олимпиа» оркестрінің құрамына кірді. 1930 жылдары ол Бунк Джонсон, Де Де Пирс және Билли Пирспен бірге ойнады. Джонсонмен 1940 жылдардың басында және Кид Шотс Мэдисонмен бірге жазбалар жасады. Алан Ломакс 1942 жылы Льюисті Руди Блештің радио-шоуына шақырды, онда Льюис Вуди Херманның «Woodchopper’s Ball» әнін орындады. Музыкант ретінде жеткілікті табыс табу мүмкін болмағандықтан, ол Миссисипи өзенінің жағалауында кемелерге жүк тиеу және түсіру жұмыстарымен айналысты. 1944 жылы Льюис кемежайда жұмыс істеп жүргенде жарақат алды. Ауыр контейнер оның көкірегін жартылай басып қалды. Ол француз кварталындағы Сент-Филипс-стриттегі үйінде жатып, емделу кезеңінде жаттығуларын жалғастырды. Оның достары, банджошы Лоренс Марреро және контрабасшы Алсид Паважо, өз аспаптарын оның төсегіне әкелді. Билл Расселл портативті диктофонын алып келді, олар «Бургунди-стрит Блюз» әнін жазды, бұл Льюистің айрықша туындысы болған импровизациялық блюз әніне айналды. Расселл Льюисті жазғанда, кейде поп-музыканың нұсқаларына жаңа атаулар берді, мысалы, «Хула Лу» әніне «Нью-Орлеанс Хула» деген ат қойды. Мұндай өзгерістер авторлық құқықтарды қорғау мақсатында жасалған болуы мүмкін, бірақ кейде музыканттар Расселлге әндердің атауларын дұрыс емес айтқандықтан да болды. Льюис 1946 жылға дейін Джонсонның тобында болды. Бұл сапарға Нью-Йорк қаласына бару да кірді, онда олар екінші авенюдегі Стюивесант казиносында би кештерінде орындады. Топ құрамына Джонсон, Марреро, Паважо, тромбоншы Джим Робинсон, пианист Алтон Пурнелл және барабаншы Бейби Доддс кірді. Нью-Йоркте олар Decca және Victor студияларында жазбалар жасады. Джонсон зейнеткерлікке шыққаннан кейін Льюис топтың басшылығын өз қолына алды, оның құрамында Робинсон, Паважо, Марреро, Пурнелл, Джо Уоткинс және бірнеше Нью-Орлеан трубашылары болды: Эльмер Талберт, Кид Ховард және Перси Хамфри. 1949 жылдан бастап Льюис Бурбон-стрит клубтарында және WDSU радиостанциясында тұрақты өнер көрсетуші болды. Оның тобы 1950 жылғы 6 маусымда шыққан Look журналында Стенли Кубриктің суреттерімен жарияланды. Оның атағы артып, ол Нью-Орлеандағы қайта жанданудың жетекшісіне айналды. 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында оның жазбалары Ұлыбританияға жетіп, кларнетшілер Монти Саншайн мен Акер Билкке әсер етті. Олар Ұлыбританиядағы дәстүрлі джаз өнерінің дамуына үлкен үлес қосты және Льюис елді аралап шыққанда оны сүйемелдеді. Льюис 1957 жылы Англияға сапар шекті, онда Кен Кольердің Jazzmen тобымен бірге елдің әртүрлі қалаларында концерттер берді. 1959 жылы ол қайта оралды, бұл жолы толық құрамымен келді және жылы қарсы алынды. 1959 жылы ол Данияға барып, Копенгагендегі Jazzhus Montmartre клубында ойнады. 1960 жылдардың басынан бастап ол Нью-Орлеандағы Презервация залында үнемі өнер көрсетті. Ол 1968 жылғы 31 желтоқсанда белгісіз себептерден қайтыс болды.
During the 1920s, he founded the New Orleans Stompers. In the decade he also worked with Chris Kelly, Buddy Petit, Kid Rena, and was a member of the Eureka Brass Band and the Olympia Orchestra. In the 1930s, he played with Bunk Johnson, De De Pierce, and Billie Pierce. He recorded with Johnson in the early 1940s and with Kid Shots Madison. Alan Lomax brought Lewis on a Rudi Blesh radio show in 1942 in which Lewis played "Woodchopper's Ball" by Woody Herman. Unable to earn enough money as a musician, he worked loading and unloading ships' cargo at docks of the Mississippi River. In 1944, Lewis was injured while working on the docks. A heavy container nearly crushed his chest. He practiced while convalescing in bed at his St. Phillips Street home in the French Quarter. His friends, banjoist Lawrence Marrero and double bassist Alcide Pavageau, brought their instruments to his bedside. Bill Russell brought his portable recorder and they recorded "Burgundy Street Blues", improvised blues song that was to become the Lewis signature piece. As Russell recorded Lewis, he occasionally gave new titles to interpretations of pop tunes, such as "New Orleans Hula" for "Hula Lou". These changes may have been made for copyright reasons, but occasionally it was because musicians reported the titles inaccurately to Russell. Lewis stayed with Johnson's band through 1946. This included a trip to New York City, where they played for dancing at the Stuyvesant Casino on Second Avenue. Band members included Johnson, Marrero, Pavageau, trombonist Jim Robinson, pianist Alton Purnell, and drummer Baby Dodds. While in New York, they recorded for Decca and Victor. After Johnson retired, Lewis took over leadership of the band, which included Robinson, Pavageau, Marrero, Purnell, Joe Watkins, and a succession of New Orleans trumpeters: Elmer Talbert, Kid Howard, and Percy Humphrey. Starting in 1949, Lewis was a regular on Bourbon Street clubs and radio station WDSU. His band was profiled in the June 6, 1950, issue of Look magazine with photographs by Stanley Kubrick. His reputation grew and he became a leader of the New Orleans revival. In the late 1940s and early 1950s, his recordings reached the UK and influenced clarinetists Monty Sunshine and Acker Bilk. They became important contributors to the traditional jazz scene in the UK and accompanied Lewis when he toured the country. Lewis visited England in 1957, playing throughout the country with Ken Colyer's Jazzmen. In 1959, he returned, this time with his full band, and received a warm response. In 1959, he visited Denmark and played at Jazzhus Montmartre in Copenhagen. Beginning in the 1960s, he played regularly at Preservation Hall in New Orleans He died on December 31, 1968, from unknown causes.