Францияның ұлттық символы – Марианна — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Францияның ұлттық тұлғасы
Франция символы

Марианна (maʁjan) Француз революциясынан бері еркіндік, теңдік, бауырластық және ақыл-ойды бейнелейтін, сондай-ақ Бостандық Құдайының символы ретінде Француз Республикасының ұлттық тұлғасы болып табылады. Марианна Францияның көптеген жерлерінде орналасқан және қала әкімдіктері мен соттарда ардақты орынға ие. Ол Париждегі Place de la Nation алаңына қарайтын, сондай-ақ Place de la République алаңындағы тағы бір париждік мүсінмен бірге бейнеленген, Республиканың жеңісінен жасалған қола мүсін. Оның профилі елдің ресми үкіметтік логотипінде, француз еуро монеталарында және француз пошта маркаларында бейнеленген. Бұрынғы франк валютасында да көрсетілген және көптеген үкіметтік құжаттарда ресми түрде қолданылады. Марианна – маңызды республикалық символ; оның француз монархистік баламасы көбінесе Жанна д'Арк. Ұлттық икона ретінде Марианна монархияға қарсы тұрады және барлық түрдегі басқыншылыққа қарсы бостандық пен демократияны қорғайды. Республикалық Францияның басқа ұлттық символдарына үш түсті ту, ұлттық ұран – «Бостандық, Теңдік, Бауырластық», ұлттық әнұран – «Марсельеза», герб және Францияның ресми Ұлы мөрі кіреді. Марианна сонымен қатар Кокада мен еркіндікті білдіретін қызыл фригиялық бас киім киген.

Тарих

Классикалық дәуірден бері идеялар мен абстракт ұғымдарды құдайлар, құдайшалар және аллегориялық бейнелермен көрсету кең таралған. 1789 жылғы Француз революциясы кезінде «Азаттық» және «Ақыл» аллегориялық бейнелерінің көптеген түрлері пайда болды. Бұл екі бейне ақырында бірігіп, отырған немесе тұрған әйел түрінде бейнеленді, оның қасында Францияның кокадасы мен Фригиялық бас киімі сияқты түрлі атрибуттар болды. Бұл әйел көбінесе Азаттық, Ақыл, Ұлт, Отан және Республиканың азаматтық қасиеттерін символдайтын. 1792 жылдың қыркүйегінде Ұлттық конвент жаңа мемлекеттік мөрде Фригиялық бас киімімен әмбеге көтерілген найза ұстаған тұрған әйел бейнеленетінін жарлық етті. Тарихшы Морис Агульон Марианнаның шығу тегін анықтау үшін бірнеше еңбектерінде терең зерттеу жүргізді, ол Франция халқының дәстүрлері мен санасының Республиканы бейнелеу үшін әйелді пайдалануға себеп болғанын айтады. Әйелдік аллегория – бұл корольдер басқарған ескі монархиядан үзілісті білдіру және заманауи республикалық идеологияны насихаттаудың бір жолы болды. Француз революциясынан бұрын Франция Корольдігі Версаль сарайының кейбір төбелерінде бейнеленгендей, еркек бейнелермен көрсетілген. Сонымен қатар, Франция және Республиканың өзі француз тілінде әйелдік сөздер (la France, la République) болып табылады.

Екінші империя

Екінші империя кезінде (1852–1870) бұл бейнелеу құпияға айналып, үкіметке қарсы наразылықтың символы болды. "Еркіндік" бейнесін атау үшін "Марианна" есімі 1848/1851 жылдар шамасында қолданыла бастады және 1875 жылға қарай Франция бойынша кеңінен таралды.

Үшінші республика

Бұл пайдалану үшінші республика кезінде (1870–1940 жж.) ресми түрде қолданыла бастады. Марианнаның танымалдылығының көп бөлігі оның француз республикашылдығын символдауымен, сонымен бірге оны көпшілікке тартымды символға айналдыратын бейтараптығымен байланысты. Француз революциясының мұрасы Францияда адамдарды бөліп тастауға бейімді болды, өйткені Францияның әртүрлі адамдарында әртүрлі революциялық батырлар мен жаулары болды, ал АҚШ-тан айырмашылығы, француздарда "Қорылтайшы аталар" құрметіне ие болған есімдердің есімдері баршаға құрметпен қаралмады. Осы себепті француз мемлекеті тарихи тұлғаларды ұлттық символ ретінде пайдаланудың орнына Марианна сияқты абстрактілі символдарды біріктіретін ұлттық символ ретінде қолданды. Революция мен республиканың символы ретінде Марианна көпшілікке ешқандай дау туғызбай-ақ, көңіл бөлуге жеткілікті түрде бейжай болды. Марианнаның әйелдік қасиеті оны республика символы ретінде еркек тұлғаға қарағанда аз қауіп төндіретіндей етті. 1870-ші жылдардағы алғашқы онжылдықтың біршама қиын-қыстау кезеңінен кейін, 1880-ші жылдары республиканы Францияның көпшілігі қабылдады. Сондықтан француз мемлекеті өзін ақтау үшін тарихқа мұқтаж болмады, Марианнаны республиканың біріктіретін символы ретінде пайдаланды. Францияда тұрақты түрде атап өтілетін жалғыз тарихи оқиға – Бастилия күні, өйткені 1789 жылы Бастилияны шабуылдау француздардың көпшілігін қызықтырған революциялық оқиға болды, ал революцияның қалған оқиғалары революция туралы естеліктерді мүмкіндігінше үйлесімді сақтау үшін ресми түрде атап өтелмеді. Бұл республика басшыларының стратегиясы болды: символдарды және тарихты есте сақтауды республикаға қолдау көрсету үшін мүмкіндігінше кең ұлттық консенсус құру үшін пайдалану, сондықтан Марианна республиканың осындай көрнекті символына айналды. Ал жаңадан біріккен Германия империясының әртүрлі неміс мемлекеттерінің тарихын бейнелейтін, әрқайсысы әркімге ұнайтын тарихи дәстүрлері болды, бұл британдық тарихшы Эрик Хобсбаумның: "Көптеген басқа азат етілген "халықтар" сияқты, "Германияны" басқа жолмен емес, қарсы болған нәрсемен анықтауға болады" деген жағдайға әкелді. Осы себепті Хобсбаум, жалпы республика мен бостандықтың символы болған Марианнадан айырмашылығы, оның неміс әріптесі, Deutscher Michel "негізінен шетелдіктерге қарсы образ болған сияқты" деп дәлелдеді. Париждегі Hôtel de Ville (қалалық зал) 1880 жылы фригиялық шапқын киген "Марианнаның" мүсінін көрсетті, оған басқа француз қалалары тез ілесіп кетті. Радикалдар күшті орын алған Парижде Республика алаңында мүсін орнату үшін байқау ұйымдастырылды. Оны Мориче ағайындылары (скульптураны Леопольд Мориче жасап, пьедесталды архитектор Франсуа Шарль Мориче жобалады) 1879 жылы академиялық Марианнамен жеңіп алды. Айм Жюль Далу Мориче ағайындарына қарсы айтыста жеңіліп қалды, бірақ Париж қаласы оның ескерткішін француз революциясының жүз жылдығына орай ашылған Плейс-де-ла-Нэшн алаңында 1889 жылы қоламен қапталған гипспен орнатуға шешім қабылдады. Далудың Марианнасында ликтордың фассы, фригиялық шапка, жалаңаш көкжиек, онымен бірге жұмыс істейтін темірші және еркіндік, әділдік, білім және бейбітшілік аллегориялары: Республика өз азаматтарына әкелуі керек. Соңғы қола ескерткіш 1899 жылы, Дрейфус ісі кезінде, Валдек Руссо билікте болған кезде ашылды. Салтанатты рәсім жұмыскерлердің қызыл тулы үлкен демонстрациясымен бірге өтті. Қара жапанша киген үкімет өкілдері рәсімнен шығып кетті. Марианнаны жұмысшылар қайтарып алды, бірақ ол Социалдық және Демократиялық Республиканың (la République démocratique et sociale, немесе жай ғана La Sociale) өкілі ретінде. 1904 жылы сәуірде Франция мен Ұлыбритания арасындағы Entente Cordiale келісімге қол қойылғаннан бастап Марианна мен Джон Булл келісімді бірқатар суреттер мен мультфильмдерде, ең танымал Джон Бернард Партридждің Punch мультфильмін жекелендірді. ХХ ғасырдың басында идеологиялық партиялар арасындағы күрес кезінде Марианнаны оңшыл баспасөз жиі жезөкше деп атаған. Императорлық Германияда Марианна әдетте өте қарапайым түрде суреттелген, әдетте ол жезөкше немесе кез-келген жағдайда кеңінен азғындыққа салынған, сонымен бірге истерикалық қызғаныш пен ақылсыз әйел болған, бірақ ол әрқашан неміс солдатын көргенде қорқып қалады. Императорлық кезеңдегі неміс мемлекеті өте ксенофобикалық милитаризмді насихаттады, ол Рейхті шетелдіктерден қауіп төндіретін және авторитарлық үкіметке мұқтаж деп суреттеді. Пруссиялық неміс милитаризмінің негізі – милитаризмді еркектікке теңейтін мачизм культі болды, ал Марианна Германияда Францияны "әлсіз" және "әйелдік" ел ретінде бейнелеу үшін пайдаланылды, "күшті" және "еркектік" Германияға қарағанда. Германиялық пропагандада Марианнаның мақсаты әрқашан Францияға деген жеккөруді тудыру және оның арқасында немістер не болуы керек екені туралы ескерту болды. Американдық тарихшы Майкл Нолан "Вильгельм Германиясының гипермаскулинді әлемінде", милитаризм мен еркектік күшінің мақтауымен, Марианнаның республика мен бостандықтың символы болғанының өзі француз еркектерінің әйелсіз және әлсіз екенін дәлелдеу үшін пайдаланылды. Осы тұрғыдан алғанда, неміс мультфильмдері мен плакаттарында Марианна әдетте Германияны бейнелейтін еркек тұлғаға қарсы тұрады, ол немесе әдеттегі неміс солдаты немесе Вильгельм II императорының өзі болды, ал Марианна өте сирек Германнияға қарсы шықты. Француз мультфильмдері мен плакаттарында Марианна Вильгельм II-ге қарсы шықты, оның мақтанышпен айқайлауы күлкіге айналды, ал ол Deutscher Michel-ге қарсы ешқашан шықпады, бұл Нолан француз суретшілерінің сатираға үлкен мүмкіндікті жіберіп алғанын атап өтті, өйткені тіпті Германияда Deutscher Michel өте "ақылсыз" деп бейнеленеді. Кейде Марианна Германияда сәл жақсырақ бейнеленді, мысалы 1914 жылдың мамырындағы Kladderadatsch журналындағы мультфильмде, онда Deutscher Michel бағында жұмыс істеп жатыр, ал бір жағынан сүйкімді және әдемі Марианна, екінші жағынан – қатыгез мужик (орыс шаруасы) тұрды; мультфильмнің мәні Франция Ресеймен одақтаспауы керек, Германиямен одақтасуы жақсырақ, өйткені Deutscher Michel өте жақсы бағымен әлдеқайда жақсы күйеу болар еді, ал арақ ішетін мужиктің бағы тәртіпсіз апатқа ұшырады. Марианна Uncle Sam, John Bull және Deutscher Michel-ден өзгеше, Марианна Францияның ғана емес, сонымен қатар республиканың символы болды. Францияның оң жағындағылар, Action Française сияқты Бурбон үйіне құштар болғандар, Марианнаны оның республикалық байланыстары үшін әрқашан қабылдамады, ал Францияның таңдалынып алынған символы Жанна д'Арк болды. Жанна д'Арк шын ниетпен католик болғандықтан, VII Карл патшаға қызмет етуге міндетті болды және Англияға қарсы Франция үшін күресті, ол католицизмнің, монархияның, милитаризмнің және француз монархистері үшін қымбат ұлтшылдықтың құндылықтарын толық бейнеледі. Жанна әйел емес, оның таза және бойжеткен образы Марианнаға қарағанда өте контрастты болды, оны Action Française "деградацияның" символы ретінде жезөкше немесе "сатылған" деп бейнеледі. Асексуалды Жанна мен ашық сексуалды Марианна арасындағы айырмашылық мүмкіндігінше үлкен болды. Соңында, Жанна Францияның ең сүйікті қаһармандарының бірі болғандықтан, республикашылдар Жаннаға шабуыл жасауға батыл болмады, себебі бұл олардың патриоттық еместігін көрсетуі мүмкін еді. Алайда, Жанна д'Аркты Францияның символы ретінде алмастыруға жасалған монархистік әрекет сәтсіз аяқталды, көбінесе француз халқының көпшілігі...

The usage began to be more official during the Third Republic (1870–1940). Much of the popularity of Marianne was due to the fact that she symbolized French republicanism while at the same time being neutral enough to make her into a symbol that appealed to most people. The legacy of the French Revolution tended to divide people in France as different people in France had different revolutionary heroes and villains, and unlike the United States, the French had no cult of "the Founding Fathers" whose memory was venerated by all. For this reason, the French state tended to promote abstract symbols like Marianne as an unifying national symbol instead of using personalities from history as a national symbol in the manner which the United States used George Washington and Venezuela used Simon Bolivar as national symbols in the 19th century. As a symbol of the Revolution and of the republic, Marianne was sufficiently inoffensive enough to appeal to most people without causing any controversy. Marianne's femininity made her appear less threatening as a symbol of the republic than a male figure would have been. After a turbulent first decade in the 1870s, by the 1880s the republic was accepted by most people in France and as such, the French state did not need history to justify itself, using Marianne as the unifying symbol of the republic. The only historical event that was regularly honored in France was Bastille Day, as the storming of the Bastille in 1789 was the revolutionary occurrence that appealed to most of the French, and the rest of the events of the revolution were not officially honored in order to keep the memory of the revolution as harmonious as possible. It was the strategy of the republican leaders to use symbols and the memory of history in such a way to create as wide a national consensus as possible in favor of the republic, which was why Marianne became such a prominent symbol of the republic. By contrast, the newly unified German Reich had too many historical traditions to draw upon, reflecting the histories of the various German states, none of which could appeal to everybody, leading to a situation where the British historian Eric Hobsbawm noted: "Like many another liberated 'people', 'Germany' was more easily defined by what it was against than in any other way." Hobsbawm argued for this reason, that unlike Marianne who was a symbol of the republic and freedom in general, her German counterpart, Deutscher Michel " seems to have been essentially an anti foreign image". The Hôtel de Ville in Paris (city hall) displayed a statue of "Marianne" wearing a Phrygian cap in 1880, and was quickly followed by the other French cities. In Paris, where the Radicals had a strong presence, a contest was launched for the statue of Place de la République. It was won by the Morice brothers (with Léopold Morice producing the sculpture and the architect François Charles Morice designing the pedestal), in 1879, with an academical Marianne, with an arm lifted towards the sky and a Phrygian cap, but with her breasts covered. Aimé Jules Dalou lost the contest against the Morice brothers, but the City of Paris decided to build his monument on the Place de la Nation, inaugurated for the centenary of the French Revolution, in 1889, with a plaster version covered in bronze. Dalou's Marianne had the lictor's fasces, the Phrygian cap, a bare breast, and was accompanied by a Blacksmith representing Work, and allegories of Freedom, Justice, Education and Peace: all that the Republic was supposed to bring to its citizens. The final bronze monument was inaugurated in 1899, in the turmoil of the Dreyfus Affair, with Waldeck Rousseau, a Radical, in power. The ceremony was accompanied by a huge demonstration of workers, with red flags. The government's officials, wearing black redingotes, quit the ceremony. Marianne had been reappropriated by the workers, but as the representative of the Social and Democratic Republic (la République démocratique et sociale, or simply La Sociale). From the signing of the Entente Cordiale between France and Britain in April 1904, Marianne and John Bull personalised the agreement in a number of paintings and cartoons, most famously the Punch cartoon by John Bernard Partridge. In the struggles between ideological parties around the turn of the twentieth century, Marianne was often denigrated by right wing presses as a prostitute. In Imperial Germany, Marianne was usually portrayed in a manner that was very vulgar, usually suggesting that she was a prostitute or at any rate widely promiscuous while at the same time being a hysterically jealous and insane woman who however always cowered in fear at the sight of a German soldier. The German state in the Imperial period promoted a very xenophobic militarism, which portrayed the Reich as forever in danger from foreigners and in need of an authoritarian government. The core of Prussian German militarism was a cult of machismo that equated militarism with masculinity, and Marianne was used in Germany to portray France as a "weak" and "feminine" nation in contrast to "strong" and "masculine" Germany. The purpose of Marianne in German propaganda was always to promote contempt for France and with it, a warning about what Germans should not be. The American historian Michael Nolan wrote in the "hyper masculine world of Wilhelmine Germany" with its exaltation of militarism and masculine power, the very fact that Marianne was the symbol of the republic was used to argue that French men were effeminate and weak. In this regard, it is significant in German cartoons and posters, Marianne usually faced off against a male figure representing Germany, who was either a typical German soldier or Kaiser Wilhelm II himself and Marianne only very rarely took on Germania. In French cartoons and posters, it was Marianne who took on Wilhelm II, whose bombastic pomposity lent itself well for ridicule, and she almost never took on Deutscher Michel, leading Nolan to comment that French cartoonists missed a great chance for satire since even in Germany itself, Deutscher Michel is portrayed as rather "dim witted". On occasion, Marianne was portrayed slightly more favorably in Germany as in a cartoon from May 1914 in the magazine Kladderadatsch where Deutscher Michel is working in his garden with a seductive and voluptuous Marianne on one side and a brutish muzhik (Russian peasant) on the other; the message of the cartoon was that France should not be allied to Russia, and would be better off allied to Germany, since Deutscher Michel with his well tended garden is clearly a better potential husband than the vodka drinking muzhik whose garden is a disorderly disaster. Marianne differed from Uncle Sam, John Bull, and Deutscher Michel in that Marianne was not just a symbol of France, but of the republic as well. For those on the French right, who still hankered for the House of Bourbon like Action Française, Marianne was always rejected for her republican associations, and the preferred symbol of France was Joan of Arc. As Joan of Arc was devoutly Catholic, committed to serving King Charles VII, and fought for France against England, she perfectly symbolized the values of Catholicism, royalism, militarism and nationalism that were so dear for French monarchists. Joan was apparently asexual, and her chaste and virginal image stood in marked contrast to Marianne, whom Action Française depicted as a prostitute or as a "slut" to symbolize the "degeneracy" of the republic. The contrast between the asexual Joan vs. the unabashedly sexualized Marianne who was often depicted bare breasted could not have been greater. Finally, because of Joan's status as one of France' best loved heroines, it was difficult for republicans to attack Joan without seeming unpatriotic. However, the royalist attempt to have Joan of Arc replace Marianne as the symbol of France failed, in large part because most of the French people accepted the republic, and Marianne unlike Joan was the symbol of the republic. In the middle of the 19th century, Marianne was usually portrayed in France as a young woman, but by late 19th century, Marianne was more commonly presented as a middle aged, maternal woman, reflecting the fact that the republic was dominated by a centre right coalition of older male politicians, who disliked the image of a militant young female revolutionary. After British and German newspapers began to mock the middle aged Marianne as a symbol of supposed French decline, around 1900 the younger Marianne came back into vogue to symbolize that the republic was not in decline. In World War I, in German propaganda, Marianne was always depicted as dominating Russia, represented variously as a bear, a thuggish looking Cossack or by the Emperor Nicholas II, with Marianne being drawn as an angry and emasculating wife. By contrast, John Bull was always depicted in German cartoons as dominating both Marianne and Russia, reflecting the German perception that Britain was the most dangerous of all of Germany's enemies. When John Bull was depicted in the company of Marianne in German cartoons, she was always the submissive one. Few Mariannes were depicted in the First World War memorials, but some living models of Marianne appeared in 1936, during the government of the Popular Front as they had during the Second Republic (then stigmatized by the right wing press as "unashamed prostitutes"). During World War II, Marianne represented Liberty against the Nazi invaders, and the Republic against the Vichy regime (see Paul Collin's representation). During Vichy, 120 of the 427 monuments of Marianne were melted, while the Milice took out its statues in town halls in 1943.]] At the time of the French Revolution, as the most common of people were fighting for their rights, it seemed fitting to name the Republic after the most common of French women's names: Marie (Mary) and Anne. The account made of their exploits by the Revolutionaries often contained a reference to a certain Marianne (or Marie Anne) wearing a Phrygian cap. This pretty girl of legend inspired the revolutionaries, and looked after those wounded in the many battles across the country. A recent discovery establishes that the first written mention of the name of Marianne to designate the Republic appeared in October 1792 in Puylaurens in the Tarn département near Toulouse. At that time people used to sing a song in the Provençal dialect of Occitan by the poet fr: "La garisou de Marianno" (French: "La guérison de Marianne"; "Marianne's recovery (from illness)"). At the time Marie Anne was a very popular first name; according to Agulhon, it "was chosen to designate a régime that also saw itself as popular." Some believe that the name came from the name of the Spanish Jesuit Juan de Mariana, the 16th century Monarchomach, a theoretician of tyrannicide. Others think it was the image of the wife of the politician Jean Reubell: according to an old 1797 story, Barras, one of the members of the Directoire, during an evening spent at Reubell's, asked his hostess for her name—"Marie Anne," she replied—"Perfect," Barras exclaimed, "It is a short and simple name, which befits the Republic just as much as it does yourself, Madame." The description by artist Honoré Daumier in 1848, as a mother nursing two children, Romulus and Remus, or by sculptor François Rude, during the July Monarchy, as a warrior voicing the Marseillaise on the Arc de Triomphe, are uncertain. The name of Marianne also appears to be connected with several republican secret societies. During the Second Empire, one of them, whose members had sworn to overthrow the monarchy, had taken her name. In any case, she has become a symbol in France: considered as a personification of the Republic, she was often used on republican iconography – and sometimes caricatured and reviled by those against the republic, especially royalists and monarchists.

Модельдер

Марианнаның ресми бюстері бастапқыда анонимдік сипаттамаға ие болды, халықтың әйелдері ретінде көрінді. Бірақ 1969 жылдан бастап олар актриса Брижит Бардодан бастап, белгілі әйелдердің ерекшеліктерін қабылдай бастады. 1999 жылдың қазан айында Летиция Каста Франция Республикасының символдық бейнесі болып тағайындалды, бұл дауыс беруге елдегі 36 000-нан астам қала әкімдері алғаш рет қатысты. Ол бес үміткердің ішінде жеңіске жетіп, дауыс берген 15 000 адамның арасында 36% дауыс жинады. Басқа үміткерлер Эстель Холлидей, Патрисия Каас, Лэтиция Милот және Натали Симон болды. 2013 жылдың шілдесінде президент Франсуа Олланд Марианнаның суреті бар жаңа марканы таныстырды, оның авторы Оливье Сиаппа мен Дэвид Кавенаның командасы деп есептелді. Сиаппа жаңа Марианнаның негізгі шабыты Украинаның FEMEN наразылық тобының белгілі мүшесі Инна Шевченко болғанын мәлімдеді, оған Францияда саяси баспана берілген болатын. Бірақ Кавена мен оның адвокаты кейіннен Сиаппаның өзін шығармашылық үдерісіне қатысқандай жалған көрсеткенін айтты. Кавена сондай-ақ Шевченко немесе Сиаппа шабыттанған деп айтқан басқа ешбір тұлға осы туындының үлгісі емес екенін және Марианна суретіне авторлық құқықты бұзғаны үшін Сиаппаға шағымданыпты. Кейін Сиаппа Кавенаның назарсыз қалғаны туралы айтқан сөздерді жоққа шығарды және өзінің нақты атын ("Дэвид Кавена" – "Lilo & Stitch" фильмінен алынған псевдоним) жауап ретінде баспасөз хабарламасында жариялады. Yagg (француздық ЛГБТ жаңалықтар сайтының) жазушысы Ксавье Херауд 2013 жылғы Huffington Post мақаласында Сиаппаның Кавенаға есімдерін атамағанын және суреттердің авторлығын өзіне жатқызғанын атап өтті. Кейіннен Yagg олардың жазбаларына Сиаппаның жауабы туралы хабарлады, онда ол "Huffington Post" мақаласының редакциялық бақылауында болмағанын және Кавенаның талабында айыпталған "Менің Марианнам" деген сөздерді қолдануды жоспарламағанын айтты. Yagg кейіннен Huffington Post-қа хабарласып, олардың мақаланы жарияламас бұрын Сиаппаға қарау үшін жоба жібергенін білді, бұл мақаланың қазіргі нұсқасы.

The official busts of Marianne initially had anonymous features, appearing as women of the people. From 1969, however, they began to take on the features of famous women, starting with the actress Brigitte Bardot. Laetitia Casta was named the symbolic representation of France's Republic in October 1999 in a vote open for the first time to the country's more than 36,000 mayors. She won from a shortlist of five candidates, scoring 36% among the 15,000 that voted. The other candidates were Estelle Hallyday, Patricia Kaas, fr, Lætitia Milot and lt=Nathalie Simon. In July 2013, a new stamp featuring the Marianne was debuted by President François Hollande, allegedly designed by the team of Olivier Ciappa and David Kawena. Ciappa claimed that Inna Shevchenko, a high profile member of the Ukrainian protest group FEMEN who had recently been granted political asylum in France, was a main inspiration for the new Marianne. However, Kawena and his attorney later claimed that Ciappa was falsely representing himself as having had any level of creative input on the artwork. Kawena further stated that Shevchenko, or any other figure that Ciappa claimed to be an inspiration, was in no way the model for the work, and has sued Ciappa for violation of copyright on the Marianne artwork. Ciappa later refuted the claims that Kawena was ignored, and also revealed his legal name ("David Kawena" being a pseudonym taken from the Lilo & Stitch films) in a retaliatory press release; Xavier Héraud, a writer for Yagg (a French LGBT news site), noted that in a 2013 Huffington Post piece by Ciappa he never refers to Kawena and claims authorship of the images within the post. Yagg later reported on a response to their posting from Ciappa where he said that he was not in editorial control of the Huffington Post piece and did not intend to have the phrasing be "My Marianne" as accused by Kawena in his suit; Yagg later contacted Huffington Post who informed them that they sent a draft for Ciappa to look at prior to publishing, which is the current version of the article.

Мемлекеттік логотип

Көк, ақ, қызыл, Марианна, "Еркіндік, теңдік, бауырластық", Республика: бұл ұлттық символдар Францияны, мемлекет ретінде және оның құндылықтарын көрсетеді. 1999 жылдың қыркүйегінен бастап олар Лионель Жоспеннің үкіметі, Франция үкіметінің ақпараттық қызметі (SIG) және басқарушы министрліктердің байланыс бөлімдерінің қолдауымен жаңа "белгі" ретінде біріктірілді. Үкіметтік ведомстволардың біріктіруші белгісі ретінде, ол түрлі материалдарда – брошюраларда, ішкі және сыртқы басылымдарда, жарнамалық кампанияларда, хаттардың үстінде, визиткаларда және т.б. пайда болады, бастапқыда түрлі министрліктерден (олар осы белгімен қатар өздерінің логотипін де қолдана алады), содан кейін префектуралар мен департаменттерден шығады.

Исламдық киім туралы пікірталас

Марианна Францияда исламдық шарфтарға қатысты дауларда белгілі бір француздық және әйелдік ұғымның символы ретінде маңызды рөл атқарды. Американдық тарихшы Джоан Уоллах Скотт 2016 жылы Марианнаның қайда болса да не істесе де көбінесе жалаңаш кеуделі бейнеленуінің себепсіз еместігін айтты, себебі бұл әйелдің француздық идеалын көрсетеді, және бұл әйелдерге арналған исламдық киімнің француз еместігін дәлелдеу үшін қолданылды. Скотттың сөзінше, жалаңаш кеуделі Марианна "исламның бағыныштылығында деп есептелетін хиджап киген әйелге қарастырылған, босатылған француз әйелдерінің символына айналды". 2016 жылдың 29 тамызында Валлс сөйлеген сөзінде: "Марианның жалаңаш кеудесі бар, өйткені ол халықты асырайды! Ол хиджапсыз, өйткені ол еркін! Міне, осы – республика!" "Гардиан" газетінің тілшісі Анжелика Чисафис хабарлағандай: "Жалаңаш кеуделер Францияның символы болса, мұсылман хиджабының мәселелі екендігі туралы пікір саясаткерлердің наразылығын, тарихшылар мен феминистердің сықақтарын тудырды".

Париж 2024 Олимпиада және Паралимпиада логотипі

Марианна – 2024 жылғы Жазғы Олимпиада мен 2024 жылғы Жазғы Паралимпиаданың ресми эмблемасының құрамына кіретін элементтердің бірі. Ол алтын медаль мен Олимпиада және Паралимпиада алауымен біріктірілген, және бұл тарихта алғаш рет бір эмблема екі доданың да символы ретінде қолданылып отыр.