Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әскери бөлім түрі мен құрамы. Бомбалаушылар бас қолбасшылығы – әдетте, елдің әуе күштеріне бағынышты ұйымдық әскери бөлім. Ең танымалдары Ұлыбритания мен АҚШ-та болды. Бомбалаушылар бас қолбасшылығы көбінесе стратегиялық бомбалау үшін қолданылады (бірақ кейде, мысалы, Нормандияға түсу кезінде, тактикалық бомбалау үшін де пайдаланылуы мүмкін) және бомбалаушы ұшақтардан (яғни нысаналарды бомбалауға арналған ұшақтардан) құралады.
Military unit type and size designation
Bomber Command is an organisational military unit, generally subordinate to the air force of a country. The best known were in Britain and the United States. A Bomber Command is generally used for strategic bombing (although at times, e. g. during the Normandy Landings, may be used for tactical bombing), and is composed of bombers (i. e. planes used to bomb targets).
RAF бомбалаушы командалығы
RAF Бомбалаушылар командасы 1936 жылы құрылды, RAF-тың барлық бомбалау операцияларына жауапты болу үшін. Екінші дүниежүзілік соғыста оның атағы ерекше көтерілді, оның ұшақтары Германия мен оккупацияланған Еуропаға, негізінен Германияға қарсы, түнгі әуе шабуылдарында қолданылды. Бұл шабуылдар қалалық аймақтар мен зауыттарды қатты қиратты. Команда құрамының көп бөлігі Ұлыбританиядан тыс жерлерден, әсіресе Британ империясынан келген адамдардан құралды. Британдық Ұлтақтар Достастығының әуе оқу жоспары аясында көптеген Ұлтақтар Достастығы елдері британдық әуе және жер күштеріне эскадрильялар мен жекелеген мамандарды жіберді. Мысалы, Бомбалаушылар командасының күшінің шамамен алтыдан бір бөлігін құраған 6-топ – Корольдік Канада Әуе күштерінің бөлімшесі болды. Кейбір британдық емес қызметкерлер оккупацияланған Еуропа елдерінен келді. Өзінің өркендеген кезеңінде, Әуе маршалы сэр Артур "Бомбалаушы" Харрис басқаратын Бомбалаушылар командасы Германия үстінен 1000-нан астам ұшақты бірден көтеруге қабілетті болды. Екінші дүниежүзілік соғыста Бомбалаушылар командасының 12 000-нан астам ұшағы атып түсірілді, ал 55 500 әуе экипажы қаза тапты, бұл кез келген британдық бөлімше үшін ең жоғары шығын көрсеткіші. Әртүрлі ұшақтар пайдаланылды, 1939 жылғы ескірген және осал «Fairey Battle» ұшағынан бастап, команданың ең көп саны мен табысты ұшағы болған «Avro Lancaster»-қа дейін. Бомбалаушылар командасы британдық ұшақтармен қатар, «Boeing B-17 Flying Fortress» және «Consolidated B-24 Liberator» сияқты американдық ұшақтарды да пайдаланды (бірақ Бомбалаушылар командасының соғыс кезеңіндегі ұшу миссияларының 2%-дан азы американдық ұшақтармен орындалды); алғашқы жағдайда олар соғысқа бірінші болып жіберілді және АҚШ соғысқа кірер алдында жақсартулар туралы пайдалы ақпарат берді. RAF Бомбалаушылар командасы 1968 жылы RAF Strike Command-ке біріктірілді.
RAF Bomber Command was formed in 1936 to be responsible for all bombing activities of the RAF. It found especial fame during World War II, when its aircraft were used for devastating night time air raids on Germany and occupied Europe, principally the former, their bombing raids causing tremendous destruction of urban areas and factories. Much of its personnel was drawn from outside the United Kingdom, many coming from the British Empire. Under the British Commonwealth Air Training Plan, many Commonwealth countries contributed squadrons or individuals to British air and ground staff. For example, No. 6 Group, which represented about one sixth of Bomber Command's strength, was a Royal Canadian Air Force unit. Some non British personnel came from occupied European countries. At its height, Bomber Command under Air Chief Marshal Sir Arthur "Bomber" Harris could put over 1,000 aircraft into the air over Germany. Over 12,000 Bomber Command aircraft were shot down during World War II, and 55,500 aircrew were killed, the highest attrition rate of any British unit. Various aircraft were used, from the obsolete and horrendously vulnerable Fairey Battle in 1939 to the command's most numerous and successful aircraft, the Avro Lancaster. Bomber Command used not only British aircraft but also American built machines such as the Boeing B 17 Flying Fortress and Consolidated B 24 Liberator (although less than 2% of Bomber Command's wartime sorties were flown by US built aircraft); in the case of the former they were the first to be put into battle and gave useful information on improvements before the US entered the war. RAF Bomber Command was merged into RAF Strike Command in 1968.
АҚШ Әуе күштері
RAF-тегі Бомбардировщиктер командасы Әуе штабының бастығына тікелей есеп беретін бірден-бір ұйым болса, американдық Бомбардировщиктер командалары көптеген болды. Олар әртүрлі нөмірленген Әуе күштеріне бағынышты құрылымдар ретінде есеп берді. Осы ұйымдардың төртеуі Германия мен Жапонияны стратегиялық бомбалау міндетін атқарды: VIII Бомбардировщиктер командасы, IX Бомбардировщиктер командасы, XX Бомбардировщиктер командасы және XXI Бомбардировщиктер командасы.
Whereas the Bomber Command in the RAF was a single organisation, reporting directly to the Chief of the Air Staff, there were many American Bomber Commands. They were subordinate formations, reporting in general to various numbered Air Forces around the world. Out of those organisations, four were tasked with strategic bombing of Germany and Japan. VIII Bomber Command, IX Bomber Command, XX Bomber Command and XXI Bomber Command.
VIII Бомбалаушы командалығы
VIII Бомбардировщиктер Командасы – Ұлыбританияда орналасқан Сегізінші Әуе күшінің стратегиялық бомбалау бөлімі. Ол Еуропаны басып алуға дайындық ретінде RAF және USAAF күштері жүргізген күндізгі және түнгі бомбалау операциясы – «Pointblank» операциясына зор үлес қосты. Бұл команданың негізгі ұшақтары – Boeing B-17 Flying Fortress және Consolidated B-24 Liberator болды. B-17 ұшағы жоғары бағаланды, бірақ Liberator ұшағының ұшу қашықтығы артық және бомба тасымалдау көлемі де үлкен болды. «Pinetree» деп аталған VIII Бомбардировщиктер Командасы 1942 жылдың 17 тамызында Еуропада стратегиялық операцияларын бастады. Күндізгі миссиялар түнгі шабуылдарға қарағанда дәлдігі жоғары деген принциппен ұшқылар күндізгі уақытта шабуыл жасады. Алайда, RAF және Luftwaffe екеуі де соғыстың басында күндізгі бомбалауды сынап көрді, бірақ ауыр шығындарға ұшыраған соң одан бас тарды. 1943 жылдың маусымына дейін VIII Бомбардировщиктер Командасы 100-ден астам ұшақпен миссия орындай алмады, сондықтан нысандар Франция, Бельгия, Голландия және Германияның ішкі аймақтарына шектелді. 1943 жылдың жазы мен күзінде эскорттық истребительдердің қашықтығынан тыс жердегі неміс авиациялық өнеркәсібіне жасалған шабуылдар ұшақ экипаждарының көптеген шығындарына әкелді. North American P-51 Mustang сияқты ұзақ қашықтықтағы эскорттық истребительдер жеткілікті мөлшерде қолжетімді болғаннан кейін ғана күндізгі бомбалау тиімді болды. 1944 жылдың қаңтар айында VIII Бомбардировщиктер Командасы Италиядағы 8-ші және 15-ші Әуе күштерінің күшін үйлестіру үшін құрылған Америка Құрама Штаттарының Стратегиялық Әуе күштерінің құрылуына байланысты 8-ші Әуе күші болып қайта аталды.
VIII Bomber Command was the UK based strategic bomber arm of the Eighth Air Force and contributed a substantial part of Operation Pointblank, the day night bombing campaign by the RAF and USAAF to eliminate the Luftwaffe in preparation for the invasion of Europe. Two aircraft, the Boeing B 17 Flying Fortress, and the Consolidated B 24 Liberator, were the mainstays of this command. The B 17 was more highly regarded, but the Liberator had a greater range and a larger bomb load. VIII Bomber Command, known as "Pinetree", began strategic operations in Europe on 17 August 1942, with daylight missions on the precept that daylight attacks were more accurate than night attacks. However the RAF and the Luftwaffe had both tried daylight bombing early in the war and abandoned it in the face of serious losses. Until June, 1943, VIII Bomber Command could not mount missions of more than 100 aircraft and consequently limited targets to those in Occupied France and the Low Countries, and to shallow penetrations of Germany. Attempts to attack the German aircraft industry during the summer and fall of 1943, beyond the range of escort fighters, resulted in critical losses of aircrew. Not until long range escort fighters such as the North American P 51 Mustang became available in sizeable numbers did daylight bombing become effective. In January 1944, VIII Bomber Command was re designated the 8th Air Force when the United States Strategic Air Forces came into being to coordinate the combined efforts of the 8th and the 15th Air Force in Italy.
IX бомбалаушы командалығы
IX Бомбардировщиктер Командасы Тоғызыншы Әуе Күштерінің құрамына кірді және 1942 жылы Египет-Ливия кампаниясында күрескен АҚШ Армиясының Таяу Шығыстағы күштерінің (USAFIME) ауыр бомбалаушы бөлімшесі ретінде құрылды. 1943 жылы Тоғызыншы Әуе Күштері Жерорта теңізі операциялық аймағынан Ұлыбританияға, Еуропа операциялық аймағында тактикалық әуе күштері болу үшін көшкенде, B-24 бомбалаушылары Он Екінші Әуе Күштеріне, содан кейін жаңадан құрылған Он Бесінші Әуе Күштеріне берілді. IX Бомбардировщиктер Командасы Нормандияға шабуылға дайындық барысында Martin B-26 орта бомбалаушыларымен және Douglas A-20 жеңіл бомбалаушыларымен жабдықталды.
IX Bomber Command was part of the Ninth Air Force and had started life as the heavy bomber unit contingent of the U. S. Army Forces in the Middle East (USAFIME) fighting in the Egypt Libya Campaign during 1942. When in 1943, the Ninth Air Force moved from the Mediterranean Theater of Operations to the United Kingdom to become a tactical air force in the European Theater of Operations, the B 24s transferred to Twelfth Air Force, then to the newly created Fifteenth. IX Bomber Command equipped with Martin B 26 medium bombers and Douglas A 20 light bombers in preparation for the Normandy Invasion.
XX Бомбалаушы командалығы
XX Бомбардировкалық команда 20-шы Әуе күшінің құрамына кірді және Matterhorn операциясы кезінде Қытайдан материктік Жапонияға қарсы ұшу миссияларын орындады. Қытайдағы алдыңғы қатардағы әуе базалары Үндістан арқылы "Хумп" тау жолымен жеткізілетін жабдықтармен қамтамасыз етілді. Жапонияны бомбалаудағы маңызды жаңалық – Боинг B-29 ұшағы болды, оның операциялық қашықтығы 1500 миль (2400 км) құрады; Жапонияның үй аралдарына тасталған бомбалардың шамамен 90% (147 000 тонна) осы B-29 ұшақтарымен жеткізілді. Қытайдан алғашқы миссия 1944 жылдың 15 маусымында Чэнду қаласынан, 1500 мильнен астам қашықтықтағы нысанаға бағытталды. Бұл алғашқы шабуыл Жапонияға айтарлықтай зиян келтірмеді. 68 B-29 ұшағының 47-сі ғана Токиодағы нысанаға тиді; төртеуі техникалық ақауларға байланысты миссияны тоқтатты, төртеуі құлады, алтысы техникалық қиындықтарға байланысты бомбаларын тастап кетті, ал қалғандары екінші немесе мүмкіндік туған нысаналарды бомбалады. Тек бір B-29 жаудың әуе күштеріне жоқ болды. Қытайдан бомбалау ешқашан қанағаттанарлық нәтиже бермеді, себебі қытайлық алдыңғы қатардағы әуе базаларын "Хумп" арқылы қамтамасыз ету қиын болды, сонымен қатар, олардан ұшқан B-29 ұшақтары Жапонияға жете алу үшін бомбалық жүгінің бір бөлігін қосымша жанармай бактерімен алмастыруға мәжбүр болды. Адмирал Честер Нимицтің аралдарды басып алу кампаниясы Жапонияға жеткілікті жақын аралдарды жаулап алғанда, XXI Бомбардировкалық команда 20-шы Әуе күшінің бөлімдері аралдардан ұшып, Жапон аралдарын бомбалау науқанын әлдеқайда тиімді жүргізді.
XX Bomber Command was part of the Twentieth Air Force and flew missions from China against mainland Japan in Operation Matterhorn. The forward airbases in China were supplied out of India by the flying supplies over the Hump from India. The key development for bombing Japan was the Boeing B 29, with an operational range of 1500 miles (2,400 km); almost 90% of the bombs dropped on Japan's Home Islands (147,000 tons) were delivered by B 29s. The first mission from China was on June 15, 1944, from Chengdu, over 1500 miles away. This first attack was not particularly damaging to Japan. Only forty seven of the sixty eight B–29s airborne hit the target area in Tokyo; four aborted with mechanical problems, four crashed, six jettisoned their bombs because of mechanical difficulties, and others bombed secondary targets or targets of opportunity. Only one B–29 was lost to enemy aircraft. Bombing from China was never a satisfactory arrangement because not only were the Chinese forward airbases difficult to supply via "The Hump" (as the Himalayas' foothills were called), but the B 29s operating from them could only reach Japan if they substituted some of the bomb load for extra fuel tanks in the bomb bays. When Admiral Chester Nimitz's island hopping campaign captured islands close enough to Japan to be within the range of B 29s, XXI Bomber Command commanded Twentieth Air Force units flying from the islands in a much more effective bombing campaign of the Japanese home islands.
XXI Бомбалаушы командалығы
Тынық мұхитында XXI бомбалаушылар командасы сонымен қатар Жиырмасыншы әуе күшінің құрамына кірді. Ол Жапонияға қарсы қолданылған негізгі қирату құралы болды. Оның B-29 Superfortress бомбалаушылары, Мариан аралдарынан жұмыс істейтін, сол кездегі әлемдегі ең ұзақ қашықтықтағы және ең заманауи бомбалаушы болды, бірақ соғыс аяқталуға таяу ғана дамыды. Еуропадағыдай, АҚШ Әскери-әуе күштері де күндізгі уақытта дәлдікпен бомбалауға тырысты. Дегенмен, нашар ауа-райы жағдайлары, Жапониядағы қанатты ағынның ұшақтар мен бомба тастауға күшті әсері, сондай-ақ жеткіліксіз даярланған экипаждар салдарынан бұл нәтижесіз болды. Жиырмасыншы әуе күшінің қолбасшысы және ӘАҚ қолбасшысы генерал Генри Х. Арнольд көзге көрінетін нәтижелердің болмауына шыдамы жетпеді және 1945 жылдың 21 қаңтарында генерал Хейвуд С. Ханселлді XXI бомбалаушылар командасының қолбасшысы ретінде генерал Кертис Лемеймен ауыстырды. Дәлдікпен бомбалауға тағы алты апталық тыракелден кейін Лемей аймақтық бомбалауға байланысты басшылықтың қысымын қабылдады және наурыз айында түнде төмен қабаттан жаппай өртке қарсы шабуылдарға көшті. Жапон экономикасы осындай шабуылға ерекше осал болды, қалалар тығыз салынған және көбінесе ағаштан тұрғызылған, ал өндірістің 90% үй шаруашылықтарында жүзеге асырылды. Жапонияға жасалған әуе шабуылдары тарихтағы ең қыраулы әуе шабуылдарын қамтыды. Бұл, кейбіреулердің ойынша, Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталғаннан туындаған жоқ. Бұл 1945 жылдың 9-10 наурызында Токиоға жасалған өртке қарсы бомбалау болды, ол өрт тудырып, 100 000 адамды өлтірді және қаланың 16 шаршы мильін қиратты, бұл Хиросима немесе Нагасакиге жасалған атом бомбалаудан әлдеқайда көп зиян мен өлімге әкелді.
In the Pacific, XXI Bomber Command was also part of the Twentieth Air Force. It was the main instrument of destruction used against Japan. Its B 29 Superfortresses, operating from the Marianas, were the longest range and most modern bomber in service in the world at the time, although not developed until almost the end of the war. Again, as in Europe, the USAAF tried daylight precision bombing. However, it proved inconclusive because of poor weather conditions, jet stream over Japan that severely affected both aircraft and bomb drops, and inadequately trained crews. Twentieth Air Force commander and AAF Commanding General Henry H. Arnold grew impatient with a lack of discernible results, and replaced General Haywood S. Hansell with General Curtis LeMay as commander of XXI Bomber Command on January 21, 1945. After six weeks of further attempts at precision bombing, LeMay acceded to command pressures for area bombing and switched in March to mass firebombing attacks by night from low level. The Japanese economy was uniquely vulnerable to this sort of attack, the cities being closely packed and largely built of wood, and manufacturing being 90% cottage industry. The air attacks on Japan included the most devastating single air raid in history. It was not, as some might think, the result of dropping the atomic bombs on Hiroshima and Nagasaki. It was a firebombing of Tokyo on the night of 9–10 March 1945, which created a conflagration and killed 100,000 people and destroyed 16 square miles of the city, far more damage and deaths than either the atomic bombing of Hiroshima or of Nagasaki.