Йозеф Сук – чех композиторы және скрипкашы (1874-1935). Антонин Дворжак шәкірті, оның қызына үйленген. Музыкалық білімі, туған күні, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чех композиторы және скрипкашы (1874–1935)
Czech composer and violinist (1874–1935)
Йозеф Сук (4 қаңтар 1874 – 29 мамыр 1935) – чех композиторы және скрипкашы. Ол Антонин Дворжактан дәріс алды, содан кейін оның қызына үйленді.
Josef Suk (4 January 1874 – 29 May 1935) was a Czech composer and violinist. He studied under Antonín Dvořák, whose daughter he married.
Өмірбаян
Йозеф Сук (Богемияның Кřečovice қаласында туған) жас кезінен бастап музыкаға терең бойымен сіңіп, жақсы білім алды. Ол әкесі Йозеф Сук ағадан орган, скрипка және фортепиано ойнауды үйреніп, скрипканы чех скрипачисі Антонин Бенневицтен одан әрі жетілдірді. Теориялық білімін Йозеф Бохуслав Фёрстер, Карел Книттл және Карел Штеккер сияқты бірнеше композиторлармен бірге оқыды. Кейіннен ол Хануш Виханның басшылығымен камералық шығармаларға ден қойды. Музыкалық дағдысының көбі мұрагерлік екені жиі айтылды. Мектепті бітіргеннен кейін тағы бір жыл Виханмен сабақтарды жалғастырғанмен, Сукқа ең үлкен шабыт оның тағы бір ұстазы, чех композиторы Антонин Дворжактан келді. Дворжактың сүйікті шәкірттерінің бірі ретінде танылған Сук ұстазымен жеке қарым-қатынаста болды. Бұл Дворжактың Сукқа деген құрметімен түсіндіріледі, ол 1898 жылы Суктың Дворжактың қызы Отилиге үйленуімен айқын көрінді, бұл композитордың өмірі мен музыкасындағы ең бақытты сәттердің бірі болды. Дегенмен, Сук өмірінің соңғы кезеңі қайғылы оқиғалармен толды. 1905 жылдың 14 айы ішінде Суктың ұстазы Дворжак қана емес, Отили де дүниеден озды. Осы оқиғалар Суктың «Асраел» симфониясына түрткіс болды. Ортақ тамырларының болуы және бірнеше айдың арасында дүниеден озғандарының сәйкес келуіне байланысты Сук шығармалары мен стилі бойынша чех композиторы Отакар Острчилмен жиі салыстырылды. Сук, Витезслав Новак және Острчил чех модернизмінің жетекші композиторлары саналады, ал үшеуіне де Дворжактан келген ортақ ықпал зор болды. Көрнекті неміс тұлғалары, композитор Йоханнес Брамс және сыншы Эдуард Ханслик, Суктың чех квартетімен жұмыс істеген кезінде оның туындыларын жоғары бағалады.
From a young age, Josef Suk (born in Křečovice, Bohemia) was deeply involved and well trained in music. He learned organ, violin, and piano from his father, Josef Suk Sr., and was trained further in violin by the Czech violinist Antonín Bennewitz. His theory studies were conducted with several other composers including Josef Bohuslav Foerster, Karel Knittl, and Karel Stecker. He later focused his writing on chamber works under the teachings of Hanuš Wihan. Despite extensive musical training, his musical skill was often said to be largely inherited. Though he continued his lessons with Wihan another year after the completion of his schooling, Suk's greatest inspiration came from another of his teachers, Czech composer Antonín Dvořák. Known as one of Dvořák's favorite pupils, Suk also became personally close to his mentor. Underlying this was Dvořák's respect for Suk, reflected in Suk's 1898 marriage to Dvořák's daughter, Otilie, marking some of the happiest times in the composer's life and music. However, the last portion of Suk's life was punctuated with tragedy. Over the span of 14 months around 1905, not only did Suk's mentor Dvořák die, but so did Otilie. These events inspired Suk's Asrael Symphony. Owing to a shared heritage—and the coincidence of their dying within a few months of one another—Suk has been closely compared, in works and style, to fellow Czech composer Otakar Ostrčil. Suk, alongside Vitezslav Novak and Ostrčil, is considered one of the leading composers in Czech Modernism, with much shared influence among the three coming in turn from Dvořák. Eminent German figures such as composer Johannes Brahms and critic Eduard Hanslick recognized Suk's work during his time with the Czech Quartet.
Жеке өмір
1898 жылы Сук Дворактың қызы Отили Сукова Дворакковаға үйленді. Отили өзі де композитор болған. 1898 жылы олардың Йозеф есімді ұлы дүниеге келді. Отили 1905 жылы 27 жасында, әкесі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Йозеф Сук кіші, 2011 жылы қайтыс болған белгілі скрипкашы Йозеф Суктың әкесі болды. Сук 1933 жылы зейнетке шықты және 1935 жылғы 29 мамырда Чехословакияда (қазіргі Чехия) Бенешов қаласында қайтыс болды. Ол Кречовицедегі Әулие Лука шіркеуінің зиратына жерленді.
Suk married Dvorak's daughter, Otilie Suková Dvořáková, a composer in her own right, in 1898. They had one child, a son, also named Josef, in 1898. Otilie died of heart failure aged 27 in 1905, a year after her father. Josef Suk Jr. in turn was father of the acclaimed violinist Josef Suk, who died in 2011. Suk retired in 1933, Suk died on 29 May 1935, in Benešov, Czechoslovakia (now Czech Republic); he was buried in the cemetery of St Luke's Church, Křečovice.
Музыкалық стиль
Суктың музыкалық стилі оның ұстазы Дворжактың күшті ықпалымен басталды. Сук стиліндегі ең үлкен өзгеріс оның ерте музыкалық стиліне "тоқталған" кезде болды (музыка Сук өмірінде мектептен тыс аз роль атқарды).
Suk's musical style started off with a heavy influence from his mentor, Dvořák. The biggest change of Suk's style came after he reached a "dead end" in his early musical style (music played less of a role in Suk's life outside of his schooling
Суктың көптеген қағаздары Прагада сақталады. Сондай-ақ, Сук шығармаларының жаңа каталогы бар, ол бұрынғыларынан көбірек қолжазбаларды қамтиды, олардың кейбіреулерінде Сук жасаған эскиздер де бар. Сук өзі туралы былай деді: "Мен тек өз ар-ойым мен құрметті Музыкаға ғана бас иемін, бірақ сонымен бірге мен өз еліме қызмет етемін және бізді елімізді сүюге үйреткен ұлттық ояну дәуіріндегі ұлы тұлғаларды мақтаймын".
The majority of Suk's papers are kept in Prague. There is also a new catalogue of Suk's works that contains more manuscripts than any before it, some of them also containing sketches by Suk. Suk said of himself: "I do not bow to anyone, except to my own conscience and to our noble Lady Music and yet at the same time I know that thereby I serve my country, and praise the great people from the period of our wakening who taught us to love our country."