Canadian politician (1880 1940)
the Newfoundland politician
Сэр Ричард Андерсон Сквайрс ККМГ (18 қаңтар 1880 – 26 наурыз 1940) 1919 жылдан 1923 жылға дейін және 1928 жылдан 1932 жылға дейін Ньюфаундленд премьер-министрі болды. Премьер-министр ретінде Сквайрс Ньюфаундлендтің балық шаруашылығын реформалауға тырысты, бірақ мұнда сәттілікке жете алмады. Ол сондай-ақ Ньюфаундленд экономикасын әртараптандыруға ұмтылды. Дегенмен, оның премьер-министрлік қызметінің екі мерзімі де ауыр сыбайлас жемқорлықпен мазаланды. 1923 жылы пара алу айыбымен тұтқындалғаннан кейін ол лауазымын жоғалтты, ал 1932 жылы оны биліктен кетуге мәжбүр еткен және Ньюфаундлендте демократияны аяқтаған халық толқуларынан шабуылдан қалды. Сквайрс толқудан кейін зейнеткерлікке шықса да, Британдық тәждің Үкімет комиссиясы арқылы билеуіне қарсы күресін жалғастырды. Ол 1940 жылы 60 жасында қайтыс болды.
Sir Richard Anderson Squires KCMG (January 18, 1880 – March 26, 1940) was the Prime Minister of Newfoundland from 1919 to 1923 and from 1928 to 1932. As prime minister, Squires attempted to reform Newfoundland's fishing industry, but failed at doing so. He also attempted to diversify Newfoundland's economy. However, his two tenures as prime minister were both marred by serious corruption. He lost the position in 1923 after an arrest for bribery, and in 1932, he narrowly escaped a riot, which forced him from power, and ended democracy in Newfoundland. While Squires retired after the riot, he continued to campaign against rule by the British Crown under the Commission of Government. He died in 1940, at the age of 60.
Ерте мансап
Сквайрс 1880 жылы Ньюфаундлендтің Харбор Грейс қаласында дүниеге келді. Ол Сент-Джонс қаласында заңгерлікпен айналыса бастады. 1913 жылдан 1918 жылға дейін Эдвард Патрик Моррис үкіметінде қызмет етті. 1919 жылы Сквайрс Либералдық партияның бос қалған басшылығы үшін үгіт науқанын бастады. Ол Уильям Уорреннен басым түсіп, партия төрағасы болды.
Squires was born in Harbour Grace, Newfoundland in 1880. He started out practising law in St. John's. He served as a member in the government of Edward Patrick Morris from 1913 to 1918. In 1919, Squires started a campaign for the vacant leadership of the Liberal Party. He won the leadership over William Warren.
Премьер-министр
Сквайрс 1919 жылғы сайлауда Ньюфаундленд Халық партиясының (кейін Либералды Еңбек Прогрессивті партиясы деп аталды) өкілі сэр Майкл Кашиннен жеңіске жетті. Ол Уильям Кокердің Балықшылардың қорғаушы одағымен «Либералды реформа партиясы» деген атпен одақ құрып, осы арқылы жеңіске қол жеткізді. Бірінші үкімет кезінде Сквайрс Хамбер өзенін дамытуды бастады. Сонымен қатар, ол Кокер ұсынған көптеген реформаларды іске асыруға тырысты. Бұл реформалар балық шаруашылығын реттеуге бағытталған еді, бірақ балық бағасының күрт төмендеуі салдарынан сәтсіз аяқталды, ал бұл құлдырау Кокердің реформаларымен байланысты болды. Сквайрс үкіметі экономиканы әртараптандыруға ұмтылып, осы мақсатта Рид Ньюфаундленд компаниясына тиесілі, құлдырап бара жатқан транс-инсуляр темір жолына қаржылай көмек көрсетті және 1923 жылы оны мемлекеттік меншікке алды.
Squires won the election of 1919 over Sir Michael Cashin of the Newfoundland People's Party (later called the Liberal Labour Progressive Party). He did this by forming an alliance with the Fisherman's Protective Union of William Coaker under the name of the Liberal Reform Party. During his first government, Squires started the development of the Humber River. He also attempted many reforms suggested by Coaker. These reforms would have regulated the fishery but failed because of a collapse in fish prices which was blamed on Coaker's reforms. Squires's government attempted to diversify the economy and, to this end, financially assisted the failing transinsular railway operated by the Reid Newfoundland Company, finally nationalizing the railway in 1923.
Биліктен құлау
Сквайрс үкіметі 1923 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жету үшін пара беруге айыпталып, сотқа тартылды. Министрлер кабинетінің мүшесі доктор Алекс А. Кэмпбелл осы жанжалдың ортасында болды. Басқа бірнеше министрлер Кэмпбеллдің отставкаға кетуін талап етті. Сквайрс бас тартқан соң, олар партиядан шығып, оппозицияға өтетіндерін мәлімдеді. Бас прокурор Уильям Уоррен Сквайрсқа қамау ордері берді. Сквайрс қамауға алынып, кейін кепілдікпен босатылды. Одан кейін ол премьер-министр қызметінен кетті.
Squires's government was accused of using bribes to win the 1923 General Election. A cabinet minister Dr. Alex A. Campbell was in the centre of the scandal. Several other cabinet members demanded Campbell be forced to resign. When Squires refused they said they would cross the floor. The Attorney General William Warren issued an arrest warrant for Squires. Squires was arrested and later released on bond. He then resigned as Prime Minister.
Қарсылық
Сквайрс Ассамблея палатасында тәуелсіз мүше ретінде қалды. Келесі жылы Ньюфаундлендте төрт үкімет құлады. 1924 жылы Уолтер Монро сайлауда жеңіске жеткенге дейін тұрақтылық орнатылмады. Сквайрс билікке қайта оралу мүмкіндігін іздеп, жасырын жұмыс істеді. 1928 жылы Уолтер Монро премьер-министрліктен кетіп, оның орнына туысы Фредерик С. Алдердейс келді. 1928 жылғы сайлауда Сквайрс либералдық партияның жетекшісі ретінде қайтадан сайланып, консерваторларды жеңді.
Squires remained in the House of Assembly, as an independent member. In the next year, Newfoundland saw four governments fall. It was not until Walter Monroe won the 1924 election that stability was restored. Squires remained in the background working on a possible return to power. In 1928 Walter Monroe resigned as Prime Minister and was replaced by his cousin Frederick C. Alderdice. In the election of 1928, Squires returned as Liberal leader and defeated the Conservatives.
Депрессия кезінде басқару
Оның келесі үкіметі жақсы басталды, оның әйелі Хелена Сквайрс Ассамблея палатасына алғашқы әйел ретінде сайланды. Алайда, Ньюфаундленд Ұлы депрессияның күйреуіне ұшырады; балық бағасы түсіп, бұрыннан бар мемлекеттік қарыз одан да нашарлады. 1932 жылы Канада оның Канада Конфедерациясына қосылу туралы өтінішін қабылдамады. Ұлы депрессияның салдарынан кең таралған жұмыссыздық, Сквайрс пен оның үкіметіне қатысты сыбайлас жемқорлық айыптаулары және үкіметтің экономикалық дағдарысқа төзе алуға келмейтіні халық арасында кеңінен наразылық пен саяси тұрақсыздық тудырды. 1932 жылы Сквайрстің қаржы министрі Питер Джон Кашин, кең таралған сыбайлас жемқорлыққа ұшыраған әріптестерін және Сквайрс мемлекеттік қаражаттан жасырын төлемдер алып жүргенін жасыру үшін кеңес хаттамаларын жалғандады деп айыптап, атқарушы кеңестен кетті. Кашиннің бұл мәлімдемесі елдегі нашарлаған экономикалық жағдайға байланысты наразылық білдірген халықты одан да ашуландырды. 1932 жылдың 5 сәуірінде оппозиция ұйымдастырған үлкен шеру өтті. Олар Ассамблея палатасының орналасқан Колониялық ғимаратына қарай бет алды. Шеруге 10 000-нан астам адам қатысты, жағдай бақылаудан шығып, 1932 жылғы Колониялық ғимараттағы төңкеріске әкелді. Халық оларға сөйлейтін ешкімнің шықпағанына ашуланды. Біршама уақыттан кейін бірнеше адам ғимаратқа кіре алды. Сквайрс пен үкімет мүшелері артқа қарай қашып құтылуға мәжбүр болды. Сквайрс таксиге отыруға тырысқанда дерлік ұсталды; ол Колониялық көшедегі (Колониялық ғимаратқа жақын) үйден өтіп, Баннерман көшесінде күтіп тұрған таксиге жүгіріп қана құтылды.
His next government started out well, seeing the election of his wife Helena Squires as the first woman to sit in the House of Assembly. However, Newfoundland was struck hard by the Great Depression; fish prices fell and an already severe public debt worsened. In 1932 Canada refused his request to join the Canadian Confederation. Widespread unemployment caused by the Great Depression and allegations of corruption against Squires and his government along with the government's inability to deal with the economic crisis created widespread discontent and political instability. In 1932, Squires's finance minister, Peter John Cashin, resigned from the executive council accusing his fellow cabinet ministers of widespread corruption and Squires himself of having falsified council minutes to hide the fact that he had been receiving secret payments out of public funds. Cashin's charge inflamed a public which had already been seized by discontent due to the deteriorating economic situation in the country. On April 5, 1932, a large parade was organized by the opposition. They marched to the Colonial Building which was the seat of the House of Assembly. There were over 10,000 people at the protest and things got out of control, leading to the 1932 Colonial Building riot. The crowd got angry when no one came out to address them. After a short while, several people managed to break into the building. Squires and government members had to escape around the back. Squires was nearly caught trying to get into a cab; he got away only by running through a house on Colonial Street (near the Colonial Building) to a waiting cab on Bannerman Street.
Биліктен құлау
Сквайр үкіметті таратып, сайлау шаруасына барудан басқа амал қалмады, оның нәтижесінде Либералдық үкімет жеңіліске ұшырады және Сквайр өзінің мандатына қол жеткізе алмады. Либералдар 28 мандаттың бар болғаны екеуін ғана жеңіп алды. Олдердис, бұрынғы оппозиция жетекшісі, билікке келді де, Үкімет комиссиясын құрып, Ньюфаундлендте демократияны 1949 жылға дейін, яғни Канадаға қосылғанға дейін тоқтатты. Сквайр зейнетке шықты, бірақ Үкімет комиссиясына қарсы күресін тоқтатпады. Ол 1940 жылы 60 жасында дүние салды. Дүниеден өткен кезде ол Британдық Американың Ұлы Оранж ложасының құрметті бас шебері болды, Комиссия үкіметі кезінде сақталған санаулы демократиялық институттардың бірі.
Squires had little choice but to dissolve his government and call an election, the result of which was the defeat of the Liberal government and the loss of Squires's own seat. The Liberals won only two seats out of 28. Alderdice, who was still leader of the opposition, came to power and went about putting into place a Commission of Government, ending democracy in Newfoundland until 1949, when Newfoundland joined Canada. Squires retired but always remained active in his opposition to the Commission of Government. He died at the age of 60, in 1940. At the time of his death he was Worshipful Grand Master of the Grand Orange Lodge of British America, one of the few democratic institutions operating during the Commission of Government period.