Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өнімнің қызмет ету мерзімін жоспарлау уақыты – бұл компоненттің немесе өнімнің жобалық қызмет ету мерзімі, яғни, элементтің белгіленген параметрлер шегінде жұмыс істеуі күтілетін уақыт аралығы; яғни, элементтің күтілетін қызмет ету ұзақтығы. Бұл әрқашан бір өнімді пайдалануға кірген сәттен бастап тозуға дейін өтетін нақты уақытқа сәйкес келе бермейді. «Жобалық қызмет ету мерзімі» термині тұтыну тауарларында да қолданылады. Көптеген өнімдер бәсекелес өнімдер мен компоненттерден өзгешелігін көрсету үшін жобалық қызмет ету мерзімін маңызды фактор ретінде пайдаланады. Мысалы, бір рет қолданылатын камераның қызмет ету мерзімі қысқа болуы тиіс, ал қымбатты, бір линзалы рефлекстік камераның жобалық қызмет ету мерзімі жылдармен, тіпті ондаған жылдармен өлшенуі мүмкін.
Time the creator plans a product to last
The design life of a component or product is the period of time during which the item is expected by its designers to work within its specified parameters; in other words, the life expectancy of the item. It is not always the actual length of time between placement into service of a single item and that item's onset of wearout. Another use of the term design life deals with consumer products. Many products employ design life as one factor of their differentiation from competing products and components. A disposable camera is designed to withstand a short life, whilst an expensive single lens reflex camera may be expected to have a design life measured in years or decades.
Ұзақ уақыт бойы жұмыс істейтін құрылғы
Кейбір ауыр немесе күшті пайдалануға арналған өнімдер соншалықты жақсы жасалғандықтан, олар олардың жобалық қызмет мерзімінен әлдеқайда көп уақыт бойы сақталып, қолданылады. Кейбір қоғамдық көлік құралдары, сондай-ақ бірқатар жасанды спутниктер мен ғарыш кемелері осы санатқа жатады. Жалпы алғанда, бастапқы деңгейдегі өнімдер – белгілі бір талаптарға жауап беретін, баға диапазонының ең төменгі шегіндегі өнімдер – бірдей функцияны атқаратын қымбат өнімдерге қарағанда қысқа жобалық қызмет мерзіміне ие болады, себебі арзанрақ болатын дизайнды пайдалану арқылы үнемдеуге болады, немесе керісінше, қауіпсіздік мағынасын қамтамасыз ету үшін инженерлік жұмыстарға жұмсалатын шығындар клиентке жүктеледі, бұл өнімнің қызмет ету мерзімін ұзартуға мүмкіндік береді. Бұл экономикалық шындық өнімдердің дизайнының (немесе олардың дизайны сияқты көрінетінінің) тек кепілдік мерзіміне дейін ғана есептелуіне әкеледі.
Some products designed for heavy or demanding use are so well made that they are retained and used well beyond their design life. Some public transport vehicles come into this category, as do a number of artificial satellites and spacecraft. In general, entry level products—those at the lowest end of the price range fulfilling a certain specification—will tend to have shorter design lives than more expensive products fulfilling the same function, since there are savings to be made in using designs that are cheaper to implement, or, conversely, costs to be passed onto the customer in engineering to provide a safe margin leading to an increased working life. This economic truism leads to the phenomenon of products designed (or appearing to be designed) to last only so long as their warranty period.
Ескіру
Дизайндық өмір жоспарлы ескіру ұғымымен байланысты, бірақ одан өзгеше. Соңғысы – өнімдердің жобаланған қызмет мерзімі біткенге дейін, кем дегенде пайдаланушының көзінде ескіргендей болуы үшін жасалатын, көбірек тұманды идея. Мұндағы екі классикалық мысал: технологиялық прогрестің өте жоғары қарқыны салдарынан толыққанды жұмыс істей тұра да ескірген цифрлық камералар; және бір жылдай уақыттан кейін "жаңа дизайн" болмағандықтан ескіргендей сезілетін, бірақ іс жүзінде көп жыл бойы пайдалы қызмет ете алатын цифрлық емес камералар.
Design life is related to but distinct from the concept of planned obsolescence. The latter is the somewhat more nebulous notion that products are designed so as to become obsolete—at least in the eyes of the user—before the end of their design life. Two classic examples here are digital cameras, which become genuinely obsolete as a result of the very rapid rate of technological advances, although still in perfect working order; and non digital cameras, which are perceived as obsolete after a year or so as they are no longer "the latest design" although actually capable of years of useful service.