Кіріспе

Генерал Клод Этьен Мишель (3 қазан 1772 – 18 маусым 1815), Наполеон армиясының офицері, ақырында Император гвардиясының Шассёр дивизиясының екінші бастығы және Орта гвардия бригадасының командирі болды. "La Garde meurt et ne se rend pas" – "Гвардия өледі, бірақ жеңілмейді" деген сөздерді осы офицер айтқан болуы мүмкін, бұл сөздер көбінесе Пьер Камброннге жатады.

Өмір

Мишель Юрадағы Пойнтреде хирургтың ұлы ретінде дүниеге келді.

Революциялық соғыстар

Француз революциясы және оны қоршап тұрған Бірінші коалиция соғысы кезінде ол 1791 жылы 1 қазанда "Жура департаментінен еріктілердің 6-шы батальонына" қатарына жазылды. Айдың 15-і күні кіші сержант болды және 1792 жылы 4 наурызда подпоручик, содан кейін 1792 жылы 22 тамызда лейтенант, ал 1792 жылы 6 қазанда капитан болды – бір жыл ішінде тез өрлеу. Осы жылы ол Швейцария шекарасына орналастырылды; 6-шы Юра еріктілері Рейн армиясына жіберілді және Мишель 1793 жылы 5 наурызда Рйндюркхаймде пруссиялықтарға тұтқынға түсті. Мишель екі жылдан астам уақыт тұтқында болды және 1795 жылдың маусым айында айырбасталып босатылды. Осы уақыт аралығында 6-шы Юра еріктілері, ескі Корольдік армияның 96-шы полкінің 2-ші батальоны және 1-ші Орта Виенна еріктілерімен бірге 1793 жылдың қазан айында революциялық армияны қайта құру кезінде 174-ші жартылай бригаданы құрады. Мишель Самбр және Мёз армиясына қосылған осы жаңа бөлімге қосылды. Көп ұзамай 1795 жылдың 1 қазанында батальон шефіне қайтадан тағайындалды. Содан кейін жартылай бригада 93-ші жартылай бригадамен біріктіріліп, 1796 жылы француз әскерін қайта құрудың екінші кезеңінде жаңа 49-шы жартылай бригадаға айналды. 1797 жылы "Самбр және Мёз" және "Рейн және Мозель" армияларынан құрылған Германия армиясына бекітілді. Мишель мен 49-шы жартылай бригада Батавия Республикасында құрылған Галло-Батавия армиясының құрамына кірді және 1798 жылғы Ирландияға жасалған жедел әскери экспедицияға қатысты, бірақ "Ла Фюри" кемесінде теңізде тұтқынға түсіп, жыл соңында британдықтармен айырбасталып босатылды. Галло-Батавия армиясы Екінші коалиция соғысында республикаға британдық және орыс әскерлерінің біріккен шабуылына байланысты көптеген жағдайларға тап болды және ол Схоорлдам шайқасына қатысты, күнінің соңында өз позицияларын сақтап, шайқастың соңында жеңіл жарақат алды. Соғыс жаңадан басталғанда оның оң қолы оқтан сынды. Галло-Батавия армиясы британдық/орыс күштерін кері шегінуге мәжбүр еткеннен кейін, Австрияға қарсы күреске көмектесу үшін Германияға жіберілді және Мишель батальонының алдында өзін ерекше көзге көрсетуге жеткілікті күш жинады. Бұл шайқас, Хоэнлинден шайқасымен бірге австриялықтарды жеңіп, соғысты аяқтады. 49-шы жартылай бригада "Англия армиясына" қосылды және Шербург маңындағы казармаларға орналасты.

Консулдық және империя

Консулдық кезеңінде, Еуропадағы уақытша бейбітшілікте Франция колониялық иеліктерін қарап көрді. Мишель 1802 жылы Сент-Домингке қатысты апатты экспедицияға қатысуға таңдалды, мақсаты – колонияны Францияның бақылауына қайтару. Ол 1803 жылы Францияға оралды, аман қалғандардың саналы бір бөлігі, жаңа 40-шы желілік полкіне қосылды. Жаяу әскер тағы бір рет қайта ұйымдастырылды, және оның бұрынғы бөлімі – 49-шы жартылай бригада, оның болмаған кезінде 24-ші жартылай бригадамен біріктіріліп, жаңа, ірі 24-ші полк құрылды. 1803 жылдың 22 қарашасында ол 40-шы желілік полкінің майоры және екінші қолбасшысы болып тағайындалды. 1804 жылдың 25 наурызында Легион құрметі орденінің мүшесі атанды. 40-шы полк Ланестің V корпусының 3-ші дивизиясының құрамында, Үшінші коалиция соғысы кезінде Гранде Армеяда болды. Мишельдің Аустерлиц шайқасындағы көрсеткен қызметі оған 1805 жылдың 27 желтоқсанында полковник шені мен Император гвардиясының 1-ші гренадер полкіне қабылдануын және ауысуын сыйлады. Ол 1-ші гренадер полкінің майоры болды, себебі гвардиядағы барлық қызметшілер қатардағы жаяу әскерден жоғары саналды. 1806 жылдың наурыз айында ол Маргарет Маретке (1784–1875) үйленді, ол саяхатшы және жақын арада армия комиссариатына тағайындалатын граф Жан Филиберт Мареттің қызы, сондай-ақ император Наполеонның хатшыларының бірі Хью Бернар Мареттің немересі болды. 1807 жылдың 16 ақпанында Гвардияның 1-ші гренадер полкінің полковнигі болып тағайындалды, Йена-Ауэрштедт шайқасында Гвардия қолданылмағандығы және Эйлау шайқасындағы маңызды рөлі үшін. Ол Фридланд шайқасында қайтадан резервте болды және Тильзит шарты Ресей және Пруссиямен соғысты аяқтағаннан кейін Испанияға аттанды, бұл үшінші коалицияны қиратты. Пиреней соғысында ол 1808 жылдың 10 қарашасында Бургоста шайқасты және үлкен батылдығы үшін Легион құрметі офицеріне көтерілді, сондай-ақ "Империя бароны" атағын алды. Осылайша, ол жаңа француз аристократиясының құрамына енуге жақын болды. Мишель 1809 жылы Испаниядан Гранде Армеяға қайтарылды және Экмюль шайқасында, Асперн-Эсслинг шайқасында және Ваграм шайқасында болды. Ол 1811 жылдың 24 маусымында бригада генералы болып тағайындалды және 1812 жылғы науқанда Ресейде шайқасты. Апатты экспедицияның жойылғаннан кейін аман қалған ол Францияға оралды. 1813 жылы Императорлық Франция бірнеше майдандарда басқыншылыққа қарсы күресті, Мишель 1813 жылғы неміс науқанының бөлігі ретінде Саксонияда шайқасты және 1813 жылдың 6 сәуірінде Легион құрметінің командиріне көтерілді, 16 тамызда Темір тәж орденіне қабылданды және ақыры 20 қарашада дивизия генералы болып тағайындалды. 1814 жылы Мишель Алты күндік науқан кезінде 2-ші Ескі гвардия дивизиясына қолбасшылық етті және ақпан айының басында Трой айналасындағы ұрыстарда, негізгі науқанға кіріспе ретінде, Лихтенштейн князі басқарған одақтас авангардын іздеді. Генерал Андре Брише драгундарымен қолдап, ол Сент-Теобальдта одақтастарды тосыннан шабуылдады және олардың көп сандылығына қарамастан, оларды Тройдан алыс, Сент-Паррес-ле-Воудске қарай итермеледі. Мишель үшін Алты күндік науқанның басты оқиғалары 1814 жылдың 11 ақпанында Монмирай шайқасында қолына тағы бір рет оқ тигенде аяқталды, бірақ ол күнді прустарды кері итерген қарсы шабуылға жетекшілік ете отырып аяқтады. Ол бұл жарақаттың салдарынан әлі де төсекке жатып қалғанда, одақтас әскерлері Парижге жақындады. Соғыстың шуынан генерал жарақатын ұмытып, 30 наурызда астана қабырғаларының алдында, қолын салғышта ұстап қайтадан пайда болды. Ол шайқас кезінде жасақталған әскерлер дивизиясына қолбасшылық етті және бүйрекке гранатадан жараланды. Алайда, шайқас нәтижесіз болды, өйткені келесі күні Париж капитуляциялады және Наполеон тақтан басқаруға мәжбүр болды.

Қалпына келтіру

Империя қайта жанданғаннан кейін, көптеген офицерлермен бірге ол патша қызметіне қабылданды. Людовик XVIII 1814 жылғы 20 тамызда оны Сент-Луи орденінің рыцары етіп тағайындады және Корольдік гвардияда полковник шені берді.

Жүз күн

Ол көптеген офицерлер мен сарбаздармен бірге Эльбадан оралғаннан кейін Наполеонға қайта оралды. Император оны Империя графы етіп көтерді және бастапқыда Ол Гвардияның 1-ші Шасьерс-а-Пьеде полкінің командирі болып тағайындалды. Солтүстік армия құрамында ол Гвардияның Шассер дивизиясының орынбасары болды. 18 маусым күні Ватерлоо шайқасында Мишель жеке басқарып, 1-ші/3-ші Шасьерлерді Ла-Эй-Сентке қарсы соңғы шабуылға қатыстырды. Олар биікке көтеріліп, британдық жаяу әскерлерінің қызыл отына тап болды. Бұл шабуылда көптеген сарбаздар қаза тапты, соның ішінде генерал Мишель де қайтыс болды. Оның денесі табылған жоқ және ол майдандағы әріптестерімен бірге жерленді. Оның есімі Триумф аркасының солтүстік тірегіндегі 10-шы бағанаға қашалып жазылған.

Ескертпелер мен сілтемелер

http://www. Наполеон сериясы. org/әскери/ұйым/француз күзетшілері/c guardinf1. html https://web. мұрағат. org/web/20110813112947/http://chasseurs.ru/regiment.html