Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
14 ғасырдағы ортағасырлық француз композиторы Джехан де Лескурел (; сондай-ақ Джеханно де л’Эскурел) – кеш ортағасырлық музыканың ақын-композиторы. Джеханның сақталған кең ауқымды туындылары Гийом де Машо заманына дейінгі бекітілген формалардың маңызды және сирек кездесетін мысалы болып табылады; олар 34 жұмыстан тұрады: 20 баллада, 12 рондо және екі ұзақ повесть ақындық өлең, diz entés. Оның бір композициясынан басқа барлығы монофониялық, бұл трувер дәстүрінің аяқталуын және бекітілген формаларға негізделген полифониялық ars nova стилінің басталуын көрсетеді.
14th century medieval French composer
Jehan de Lescurel (; also Jehannot de l'Escurel) was a composer poet of late medieval music. Jehan's extensive surviving oeuvre is an important and rare examples of the formes fixes before the time of Guillaume de Machaut; it consists of 34 works: 20 ballades, 12 rondeaus and two long narrative poems, diz entés. All but one of his compositions is monophonic, representing the end of the trouvère tradition and the beginning of the polyphonic ars nova style centered around the formes fixes.
Жеке басы мен мансабы
Жан де Лескурел, сонымен қатар Жанно де Лескурел деп те аталады. Оның өмірі туралы өте аз мәлімет белгілі; шығармаларының таралуы, нотациясы және жағдайлары оның 14 ғасырдың басында активті болғанын көрсетеді, ал композицияларының мәтіндік сілтемелері оның Парижде активті болғанын көрсетеді. Сондай-ақ, Жан саудагердің ұлы болған және, мүмкін, музыкалық білімін Париждің Нотр-Дам соборында алған деген болжам бар. Көп жылдар бойы ғалымдар оны 1304 жылғы 23 мамырда Нотр-Дамның тағы үш жас дін қызметкерімен бірге "әдепсіздік" және "әйелдерге қарсы жасалған қылмыстар" үшін дарға асылған "Жан де Лескурел" деп санаған. Бірақ соңғы зерттеулер көрсеткендей, "Жан де Лескурел" есімі 14 ғасырдың басында Парижде жиі кездесетін есім болған, және композитор мен дін қызметкері арасында басқа анық байланыс жоқ.
Jehan de Lescurel is also known as Jehannot de l'Escurel. Very little is known of his life; the transmission, notation and circumstances of his works suggest he was active in the early 14th century, and his compositions's textual references indicate he was active in Paris. It has also be inferred that Jehan was the son of a merchant and probably received his musical training at the Notre Dame de Paris. For many years, scholars assumed he was the 'Jehan de Lescurel' who had been hung on 23 May 1304 along with three other young clerics of Notre Dame, including Oudinet Pisdoé, for "debauchery" and "crimes against women". Recent research has shown that "Jehan de Lescurel" was a rather common name in early fourteenth century Paris, and there is no other clear link between the composer and cleric.
Музыка
Ол трувер дәуірінен арс-нова дәуіріне өту кезеңіндегі маңызды тұлға болды. Оның лирикалық стилі оны кейінгі дәуір композиторларымен байланыстырады. Оның музыкасының жалғыз көзі – «Роман де Фаувель» романының аралас нұсқасын сақтайтын сол қолжазба (Париж, Bibliothèque nationale de France, MS français 146). Оның көптеген шығармалары труверлер стиліндегі монофониялық әндер; оның 34 шығармасының тек біреуі полифониялық, ал ол сақталмаған басқа да шығармалар жазған. Әндері вирелей, баллада, рондо түрінде; олардағы сөз суреттемесі 13 ғасыр композиторларына қарағанда 14 ғасыр композиторлары стиліне жақын; олар қарапайым, әдемі, ал тәлкектеп ұстау басты тақырып емес. Жеанның екі diz entés шығармасы да бар, бұл тек қайырма мәтініне ғана музыкасы қойылған ұзын өлеңдер.
He was a transitional figure from the trouvère period to the ars nova. His lyrical style unites him with the composers of the later period. The sole source for his music is the same manuscript (Paris, Bibliothèque nationale de France, MS français 146) which preserves the interpolated version of the Roman de Fauvel. Most of his works are monophonic songs, in the style of the trouvères; only one of his 34 works is polyphonic, although he wrote other works which have not survived. The songs are virelais, ballades, rondeaux; they include word painting more in the style of the later 14th century composers than those of the 13th century; they are simple, charming, and debauchery is not a prominent theme. Jehan also has two extant diz entés, length poems with music set only to the refrain text.